Ito Hirobumi - Wikipedia
Naar inhoud springen
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Hirobumi Ito
伊藤 博文,
Itō Hirobumi
Geboren
16 oktober
1841
Tsukari
Suō
(het huidige
Hikari
Yamaguchi
Overleden
26 oktober
1909
Harbin
Mantsjoerije
Politieke
partij
Rikken Seiyūkai
Partner
Chikako
Handtekening
1e Minister-president van Japan
(1e regering)
Aangetreden
22 december
1885
Einde termijn
30 april
1888
Monarch
Meiji
Voorganger
geen
Opvolger
Kiyotaka Kuroda
5e Minister-president van Japan
(2e regering)
Aangetreden
8 augustus
1892
Einde termijn
31 augustus
1896
Voorganger
Masayoshi Matsukata
Opvolger
Masayoshi Matsukata
7e Minister-president van Japan
(3e regering)
Aangetreden
12 januari
1898
Einde termijn
30 juni
1898
Voorganger
Masayoshi Matsukata
Opvolger
Shigenobu Ōkuma
10e Minister-president van Japan
(4e regering)
Aangetreden
19 oktober
1900
Einde termijn
10 mei
1901
Voorganger
Aritomo Yamagata
Opvolger
Tarō Katsura
Minister van Buitenlandse Zaken
Aangetreden
1887
Einde termijn
1898
Voorganger
Inoue Kaoru
Opvolger
Shigenobu Ōkuma
Portaal
Politiek
Ito Hirobumi op 1000 yen bankbiljet
Hirobumi Ito
Japans
: 伊藤 博文,
Itō Hirobumi
) (
Hikari
16 oktober
1841
Harbin
26 oktober
1909
) was een
Japans
politicus,
gouverneur-generaal
van
Korea
, en viermaal de
Premier van Japan
(de 1e, 5e, 7e en 10e keer). Hij werd vermoord door
An Jung-geun
, een Koreaanse nationalist die tegen de overname van Korea door het Japanse rijk was.
Biografie
bewerken
brontekst bewerken
Jonge jaren
bewerken
brontekst bewerken
Ito, in zijn jeugd ook
Hirofumi
Hakubun
en
Shunsuke
genoemd, werd geboren als de geadopteerde zoon van Hayashi Juzo, een lage klasse
samurai
uit
Hagi
Choshu
(het hedendaagse
Yamaguchi
). Hij was een student van
Yoshida Shoin
aan de
Shoka Sonjuku
, en sloot zich later aan bij de
Sonno joi
-beweging samen met
Kido Takayoshi
. Ito werd uitgekozen als een van de vijf Choshu (長州五傑,
Chōshū Goketsu
) die konden studeren aan de
University College London
in 1863. Zijn verblijf hier overtuigde hem ervan dat het voor Japan noodzakelijk was Westerse ideeën en manieren aan te nemen.
In 1864 keerde Ito terug naar Japan om de Choshuclan ervan te overtuigen geen oorlog te voeren over het recht om door de
Straat van Kammon
(of de Straat van Shimonoseki) te mogen reizen. Hij ontmoette hier voor het eerst
Ernest Satow
Politieke carrière
bewerken
brontekst bewerken
Na de
Meiji-restauratie
werd Ito gouverneur van
Hyogo
en junior raadslid van Buitenlandse zaken. Hij werd in 1870 naar de Verenigde Staten gestuurd om buitenlandse economie te studeren. Hij keerde terug naar Japan in 1871, en stelde het Japanse
belastingsysteem
op. Later dat jaar ging hij op de
Iwakura-missie
rond de wereld.
In 1873 werd Ito minister van Publieke Werken, en in 1875 voorzitter van de eerste Raad van Gouverneurs van de Prefecturen. Na de moord op Okubo nam hij de positie over van
Naimusho
(minister van Binnenlandse Zaken), en verkreeg zo een centrale positie in de Meiji-overheid. In 1881 haalde hij
Okuma Shigenobu
over met pensioen te gaan, waardoor hij onbeperkte controle kreeg.
Ito ging in 1882 naar
Europa
om de
grondwetten
daar te bestuderen. Terwijl hij aan een grondwet voor Japan werkte, schreef hij de eerste wet over de machtsverdeling in Japan, en stelde het Japanse
pairsysteem
op (
kazoku
).
Als premier
bewerken
brontekst bewerken
In 1885 stelde Ito een
kabinet
samen naar Europees voorbeeld, ter vervanging van de
Daijo-kan
. Op 22 december 1885 werd hij zelf de eerste premier van Japan. Op 30 april 1888 deed hij afstand van deze titel, maar oefende van achter de schermen nog veel invloed uit op het kabinet. In 1889 werd hij de eerste
genro
Ook toen zijn politieke rivalen,
Kuroda Kiyotaka
en
Yamagata Aritomo
, premier waren, behield Ito een grote machtspositie. Op 8 augustus 1892 werd hij voor de tweede maal premier. Hij behield deze positie nu tot 31 augustus 1896. In die tijd steunde hij de
Eerste Chinees-Japanse Oorlog
en onderhandelde over het
Verdrag van Shimonoseki
Tijdens zijn derde periode als premier kwam hij in de problemen met enkele andere politieke partijen. Zowel de
Jiyuto
als de
Shimpoto
waren tegen zijn nieuwe belastingplannen. Als reactie ontbond Ito de
Kokkai
en eiste nieuwe verkiezingen. Beide partijen besloten te combineren tot de
Kenseito
die een groot aantal zetels won in het nieuwe parlement. Dit dwong Ito tot aftreden. Ito besefte de noodzaak voor een pro-overheidse politieke partij, en richtte in 1900 de
Rikken Seiyukai
op.
Ito werd nog eenmaal premier. Ditmaal kreeg hij tijdens zijn periode weerstand van het
Kizokuin
Als resident-generaal van Korea
bewerken
brontekst bewerken
In november 1905, na de
Russisch-Japanse Oorlog
, tekende de Koreaanse overheid het
Eulsaverdrag
, waardoor
Keizerrijk Korea
een Japans
protectoraat
werd. Ito werd na het tekenen van dit verdrag de eerste
resident-generaal
van Korea op 21 december 1905. Hij zorgde ervoor dat
Sunjong
keizer van Korea werd, en dat er een verdrag werd getekend waardoor Japan bijna de totale controle over Korea kreeg. Hij wilde koste wat het kost voorkomen dat Korea in handen van
China
of
Rusland
zou vallen, daar dit een grote bedreiging voor Japan zou vormen. Hij stuitte echter op weerstand vanuit onder andere het Japanse leger, geleid door Yamagata Aritomo. Op 14 juni 1909 werd hij gedwongen af te treden.
Aanslag
bewerken
brontekst bewerken
Op 26 oktober 1909 arriveerde Ito op het treinstation van
Harbin
voor een ontmoeting met een Russische vertegenwoordiger in
Mantsjoerije
. Toen hij uit de trein stapte, werd hij door de Koreaanse nationalist
An Jung-geun
neergeschoten. Ito werd in totaal zeven keer geraakt in zijn borst, en stierf al snel aan zijn verwondingen.
Nasleep
bewerken
brontekst bewerken
Een portret van Ito Hirobumi stond op het 1000
yen
biljet van 1963 tot 1984. Zijn voormalig tehuis is nu een
museum
vlak bij het Shoin-schrijn, in
Hagi
Verder lezen
bewerken
brontekst bewerken
Hamada Kengi (1936).
Prince Ito
. Tokyo: Sanseido Co.
Johnston, John T.M. (1917).
World patriots
. New York: World Patriots Co.
Kusunoki Sei'ichiro (1991).
Nihon shi omoshiro suiri: Nazo no satsujin jiken wo oe
. Tokyo: Futami bunko.
Nakamura Kaju (1910).
Prince Ito, the man and the statesman, a brief history of his life
. New York: Japanese-American commercial weekly and Anraku Pub. Co.
Palmer, Frederick (1910).
Marquis Ito: the great man of Japan
. n.p.
Externe links
bewerken
brontekst bewerken
Biographical material
at the Notable Names Database.
About Japan: A Teacher's Resource
Ideas about how to teach about Ito Hirobumi in a K-12 classroom
Bronnen, noten en/of referenties
en
Dudden, Alexis
(2005).
Japan's Colonization of Korea: Discourse and Power
. University of Hawaii Press.
ISBN 0-82482-829-1
Bibliografische informatie
Bibsys
2036298
Bibliothèque nationale de France
cb169527616
(data)
CiNii
DA02817226
Gemeinsame Normdatei
11909648X
International Standard Name Identifier
0000 0000 8243 3950
Library of Congress Control Number
n83057663
Bibliotheek van het Japanse parlement
00022658
Nationale bibliotheek van Australië
50659967
Nationale Bibliotheek van Israël
987007299088005171
Nationale Bibliotheek van Polen
a0000001968011
Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen
073731714
Système universitaire de documentation
073705055
Trove
1526413
Virtual International Authority File
59886675
WorldCat
E39PBJp9xPBF3Tbxf43wyTJdQq
Premiers
van
Japan
Ito Hirobumi
Kuroda Kiyotaka
Sanetomi Sanjo
Yamagata Aritomo
Matsukata Masayoshi
Ito Hirobumi
Kuroda Kiyotaka
Matsukata Masayoshi
Ito Hirobumi
Okuma Shigenobu
Yamagata Aritomo
Ito Hirobumi
Saionji Kinmochi
Katsura Tarō
Saionji Kinmochi
Katsura Tarō
Saionji Kinmochi
Katsura Tarō
Yamamoto Gonnohyōe
Ōkuma Shigenobu
Terauchi Masatake
Hara Takashi
Uchida Kosai
Takahashi Korekiyo
Katō Tomosaburō
Uchida Kosai
Yamamoto Gonnohyōe
Kiyoura Keigo
Katō Takaaki
Wakatsuki Reijirō
Tanaka Giichi
Osachi Hamaguchi
Kijūrō Shidehara
Osachi Hamaguchi
Wakatsuki Reijirō
Inukai Tsuyoshi
Takahashi Korekiyo
Saitō Makoto
Keisuke Okada
Fumio Gotō
Keisuke Okada
Kōki Hirota
Senjūrō Hayashi
Fumimaro Konoe
Hiranuma Kiichirō
Nobuyuki Abe
Mitsumasa Yonai
Fumimaro Konoe
Hideki Tojo
Kuniaki Koiso
Kantarō Suzuki
Prins Higashikuni Naruhiko
Kijūrō Shidehara
Shigeru Yoshida
Tetsu Katayama
Hitoshi Ashida
Shigeru Yoshida
Ichirō Hatoyama
Tanzan Ishibashi
Nobusuke Kishi
Tanzan Ishibashi
Nobusuke Kishi
Hayato Ikeda
Eisaku Satō
Kakuei Tanaka
Takeo Miki
Takeo Fukuda
Masayoshi Ōhira
Masayoshi Ito
Zenko Suzuki
Yasuhiro Nakasone
Noboru Takeshita
Sōsuke Uno
Toshiki Kaifu
Kiichi Miyazawa
Morihiro Hosokawa
Tsutomu Hata
Tomiichi Murayama
Ryutaro Hashimoto
Keizo Obuchi
Mikio Aoki
Keizo Obuchi
Yoshiro Mori
Junichiro Koizumi
Shinzo Abe
Yasuo Fukuda
Taro Aso
Yukio Hatoyama
Naoto Kan
Yoshihiko Noda
Shinzo Abe
Yoshihide Suga
Fumio Kishida
Shigeru Ishiba
Sanae Takaichi
Mediabestanden
Zie de categorie
Itō Hirobumi
van
Wikimedia Commons
voor mediabestanden over dit onderwerp.
Overgenomen van "
Categorieën
Japans minister van Buitenlandse Zaken
Premier van Japan
Vermoord politicus
Ito Hirobumi
Onderwerp toevoegen