(PDF) Flow Tales ebook

In association with /İşbirlikleri: Ebru Bingöl, Paessaggi Migranti, Kelle Koltukta Editors /Editörler: Ebru Bingöl Alessandro Carabia Luci Attala Research Team / Araştırma Ekibi: Ebru Bingöl Vincenzo Meoli Flavia Vanni Alessandro Carabia Alim Koray Cengiz Tuğçe Tezer Graphic Design / Grafik Tasarım: Musa Bağ Illustrations / İllüstratörler: Bilal Geliç İrem İnce Keller Alper Kara Photographs / Fotoğraflar: Hakan Boyacı Translation / Çeviri: Deniz Alpar Kutlucan Special thanks /Teşekkürler: Assoc.Prof.Dr.Murar Akar, Muhammet This project is funded by Spaces Bu proje, kültür için alan tarafından Table of Contents/ İçindekiler: Preface/Önsöz About: Flow Tales / Hakkımızda:Akış Hikayeleri Introduction: What is a river?: the cultural lives of rivers Research:Asi Tale / Araştırma: Asi Hikayesi Global Flow Tales /Küresel Akış Hikayeleri Biographies / Biyografiler PREFACE This project took almost 3 years in the making and has been the result of conversations that started in 2017 in Pennabilli, Italy. ................... We want to thank to everyone who took part to this journey and in particular we want to thank Spaces of Culture for believing in our digital format. Flow Tales was born and raised entirely digitally and proactively turned into a shared space of artists and professionals, who welcomed our idea of studying and connecting Asi River with reachable and unreachable waterscapes around the world. Ebru, Vincenzo FLOW TALES “FLOW TALES” is a digital art project that is composed of artist call, exhibition and publication. It gathers artists, aut- hors, researchers, historians, photo- graphers, videomakers, designers and communication experts to participate in writing untold stories of water, rivers, seas, lakes in an era of disturbed flows around the globe. Flow tales aims to cri- tically explore the relationship between landscape and community on a local and global scale and transfers this criticality to an inspiration for artistic production. We felt the need to collect and picture the relationship between human and water of reachable and unreachable landscapes, and showcase how this relationship may create new connec- tions, displaying new meaning to places. Flow Tales are narrations. The nature of water has its own philosophical meanings. 'Panta rei' is a phrase attributed to the ancient Greek philosopher Heraclitus and means 'everything flows', expressing that everything in the world is constantly changing. There are many ways to des- cribe and represent flows. The initiative, in its collaborative and interdisciplinary approach, aims to produce a multimedia snapshot of flowscapes around the world, and demonstrate how con- nections can be created among locations that may apparently differ in many aspects, whereas profoundly share a multitude of values. Flow Tales are connected. The Flow Tales aim at evaluating local landscapes with creating new con- nections between places, reaching for new shared values between reachable and unreachable, real and imaginary landscapes, transmitting these meanings on a global level in an era of disturbed flows. Who We Are We are a group of landscape-focused architects and media artists from different countries gathered around Asi River (Orontes in Roman period) at the southeast part of the Turkey, reading, listening, searching, drawing, framing the forgotten memories of the River and its immense landscape value based on gathered information, stories, myths and personal experiences. We are an initiative combining experiences and knowledge from the local experts from the Antakya, and Italian born Collective Paessaggi Migranti who actively engage in issues relating to landscape both on a local and international level. The project is a collaboration between Vincenzo Meoli, co-founder of Italian born collective, Paesaggi Migranti and Ass. Prof. Dr. Ebru Bingöl, Department of Architecture at Mustafa Kemal Uni- versity, teaming with other professionals from different disciplines. As the project guaranteed funding from the Spaces of Culture programme, the group acquired new members from varied disciplines and backgrounds. INTRODUCTION What is a river? Knowing rivers: the cultural lives of rivers. Dr. Luci Attala, Senior lecturer in Anthropology, of Wales Trinity The word 'river' conjures up the image of a body of water naturally flowing within an earthy channel. The image demands water, because, without the water, one would obviously assume there is no river. The importance of water to life needs little explanation, but what of rivers? What do channels of water running through the landscape mean? As River TALES amply demonstrates, rivers are much more than just the moving water that initially charms one's attention; the water, and its motion, both disguises and produces the numerous effects that rivers also influence and generate. Water is not what it seems. It is not a singularity; water contains and provides carriage for multiple entities. Similarly, what looks like the river's edges - that contain or hold the water in its place are equally deceptive. In reality they do not exclude; they are porous structures through which the water seeps and percolates. Thus, the streaming water in a river supplies a flickering, lucent cor- pus, which commands our attention but that also disguises the influence of its liquid limbs and watery fingers, which reach far out from the discernible confines of the riverbed into the sur- rounding landscape. The material as- pects of any riverine area surrounding the banks advertises the water's influence. Its work is apparent in the constantly rearranging edges, the hydrophilic plants, the muddy, squel- ching flood plains and also the migrating species' or bodies that frequent it. A river, therefore, is phy-sically much more than it may appear on first inspection. As river water soaks through the soil any notion of a clear boundary to delineate its presence is troubled and muddied; like the seashore, rivers contest the human certainty of what is wet and dry, what is water or land. And, in so doing, despite appearances, rivers should not be thought of as separating lands, but rather provide links between different geographies, sewing land masses together with soggy threads. Mathur and da Cunha's (2014) paradigm shifting approach to human relation- ships with water in the landscape questions some commonly held as- sumptions associated with the depiction of rivers in light of the fluctuating and spongy boundaries between land, sea, deltas, mud and rivers. Why, they ask, are rivers inscribed as lines running through land on maps, when in practice they are temporally shifting almost breathing entities that leak into the earth on all sides? This false depiction places rivers only where they are obviously visible, and, consequently force our imagi- nations to erroneously conceive of rivers as channels filled with water running down to the sea. 'Hasn't rain fallen everywhere?' they wonder (Mathur and da Cunha 2016). They suggest we make peace with water and redesign our shared worlds in such a way as to avoid confining and restricting how water behaves. Water's fluidity, there- fore, should not be seen as a fixed entity within the landscape but should be approached 'sectionally' and as a comp- lex multiplicity of relationships with individual rhythms and cadence. Concerned with the ever-increasing frequency of flooding, they call for intel- ligence and sensitivity in how water is approached and maintain that the characterization of water as an uninvited stranger in the language of floods needs to be reconsidered (Mathur and da Cunha 2016). Similar to the ways in which rivers trouble the notion of physical boun- daries, rivers also infuse through disciplines' boundaries. Consequently, a river cannot be successfully understood without attending to a multiplicity of perspectives such as those offered by chemistry, biology, history, geo- morphology, economics, politics, spiri- tuality and culture. Unsurprisingly then, rivers have inspired an extensive body of literature from diverse disciplines. As a resource, discussions around water security, supply, storage and ownership abound. Thus, numerous authors explore the politics of water from the perspectives of power and control (Strang 2009, 2013b; Swyn-dedouw 2015; Thomas 2013; Tvedt and Coopey 2006), while others seek technological and scientific solutions necessary to ensure a regular, enduring and secure supply (Gleick 2014a and b). Water is also held to be a tool to think with (Attala 2019; Chen et al 2013; Shaw and Francis 2014; Strang 2004, 2005, 2013a), as water's behaviour and how one can relate to water is a key factor that shapes one's relationship with life. Rivers' roles in shaping cultural landscapes follows its effortless ability to lubricate thinking on creation, fecundity, power, order and disorder, travel, religiosity, cleansing and boundaries. This is evident in multiple cosmological stories from around the world and the numerous ethnographic accounts that beautifully demonstrate how rivers flood human minds with inspiration, affecting thinking and together co-create meaning and culture. That rivers have carved enormous, sometimes deep, meandering channels into the earth play a hugely significant part in these stories. This material fact, coupled with uncertainty with regards to rivers' origin points, has provided countless stories of powerful subter- ranean deities and giant supernatural serpents who, by originally slithering across primordial lands, created the pathways for their waters to create life and hold influence. The notion of huge, heavy serpentine bodies forming the twists and turns of a rivers' channels in the landscape during a long-forgotten time provides a commanding picture of rivers as the products of supernatural activity. The richness associated with water's action on the dry earth also grants further strong evidence to validate water's creative powers; the reality that something can come from nothing is realised when life springs from the dusty earth or 'nothing' after water has run over it. Thus, creation myths from around the world, invariably use water and water spirits to articulate their messages (see Attala 2016; Strang 2015). The unpredictable and uncontrollable power of rivers is explained by their emergence from unknown realms and ability to produce life along its seeping edges. This meant that much of human time has been occupied with appeasing the underground chthonic riverine controllers. The modern notion of subduing and conquering rivers' flow developed later in parts of the world where a patriarchal preoccupation of dominion over nature took hold of imaginations. This departure from reverence and move towards domina- tion may account for the way many think about water (and river's flow paths) today. One could also argue that this perspective has enabled water to be established as a commodity and a resource to be dammed, harnessed and utilized for the benefit of humanity with dwindling regard for other entities. Having held the Euro-American or industrialised imagination for some time, this method of approaching rivers is, thankfully, being reconsidered and a swing towards more respectful, sustainable methods has begun to be regularly employed in discussions about global water security (AGWA 2018; UN.org 2018; UN-water 2014). The above briefly illustrates how rivers stimulate, contest, remind and challenge humans to think again about who they are and the world they live in. Furthermore, it is clear that rivers do not only transport, shuffle or rearrange planetary substances from different domains, they also deliver novel ideas and methods from other locations too. Rivers' roles in encouraging novelty and change rather than perpetuating convention is well documented and can be further explored in the wealth of literature that outlines its cultural shaping powers (e.g., see: Bernard 2013, 2016; Carey 2010; Carse 2010, 2012; Chen et al 2013; Dillon et al 2012; Fishman 2011; Fontein 2008, 2015a and b; Helmreich 2009; Krause 2016; Krause and Strang 2016; Lansing 1987; O'Leary 2016; Singh 2006; Strang 2004, 2005, 2009, 2010, 2013a and b, 2015; Wagner 2013). References AGWA 2018 The Policy and Practice of Climate Change and Water, Alliance for Global Wa t e r [ o n l i n e ] Ava i http://alliance4water.org/climateiswater Attala, L. 2016a Bodies of Water: Exploring Water Flows in Rural Kenya, in Steel, L., and Zinn, K. (eds.) Exploring the Materiality of Food 'Stuffs': Transformations, Symbolic consumption and Embodiment Oxon, New York: Routledge Attala, L. 2019 How Water Makes us Human: Engagements with the Materiality of Water Cardiff: University of Wales Press Bernard, P. S. 2013 “Living Water” in Nguni H e a l i n g Tr a d i t i o n Worldviews:Global Religions, Culture and Ecology 17:2 pp.138-149 Carse, A. 2012 Nature as Infrastructure: Making and Managing the Panama Canal Watershed, Social Studies of Science 539–63 Chen, C., MacLeod, J., and Neimanis, A. 2013 Thinking with Water Montreal and London, Ithaca: McGill-Queen's University Press. Dillon, P., Gross, P., Irvine, R., Price, V. C. and Staddon, C. 2012 Thinking like Journal of Arts and Communities 4:1 pp. 100-126. Fishman, C. 2011 The Big Thirst: The Secret Life and Turbulent Future of Water, and Schuster Fontein, J. 2008 The Power of Water: Landscape, Water and the State Eastern Africa: An Introduction, Journal of Southern African Studies, 34: 4 pp.737-756 Fontein, J. (ed.) 2015a Remaking Landscape, Water and Belonging in Southern Zimbabwe James Currey: East Africa Studies Fontein, J. 2015b Rain, Uncertainty and Power in Southern Zimbabwe, Critical African Studies 8:1 pp. 47-74 Gleick, P. H. 2014 a Water, Drought, Climate Change and Conflict in Syria, American Meteorological Society WCAS [online] available at http://journals.ametsoc.org/doi/full/10.1175 /WCAS-D-13-00059.1 Shaw, S., and Francis, A. 2014 Deep Blue: Critical Reflections on Nature, Religion and Water. London: Routledge. Singh, N. 2006 Indigenous Water Systems: Interpreting Symbolic Dimensions in Common Property Resource Regimes, Society and Natural Resources 19:4 pp.357-366 Strang, V. 2004 The Meaning of Water Oxford, New York: Berg/Bloomsbury Strang, V. 2005 Common Senses: Water, Sensory Experience and the Generation of Meaning, Journal of Material Culture 10:1 pp. 92- 120 Strang, V. 2009 Gardening the World: Agency, Identity and the Ownership of Water New York, Oxford: Berghahn Strang, V. 2010 The Summoning of Dragons: Ancestral Serpents and Indigenous Water Rights in Australia and New Zealand, Anthropology News 51:2 pp. 5-7 Strang, V. 2011 Representing Water: Anthropology and Divergent Trajectories in Human Environmental Relations, Anuário Antropológico 11 Strang, V. 2013a Conceptual Relations: Water, Ideologies, and Theoretical Subversions, Chen, C., Macleod, J., and Neimanis, A. Thinking With Water Montreal: McGill-Que University Press pp. 185-211 RESEARCH: ASİ TALE This is our TALE of the Asi River. A collaborative, interdisciplinary work of 5 individuals from different backgrounds, which include a kaleidoscope of pers- pectives and sources: books, archaeo- logical material, articles, traveller’s notes, myths, drawings, gravures, maps, and photographs. It aims to produce a multi- media snapshot of the life of this anci- ent river. The TALE adopts a historical narrative method, which draws out the voices stored in the alluvial deposits of the Asi, from the Early Bronze Age to present. Messages from the past, hidden between the pages of history, demonstrated how the river has played a central part in shaping the lives of the people who have engaged with it. Like other rivers, the Asi has a thousands-years old life, over the centuries it changed its shape and people called it by different names. Its oldest appearance in history is in a battle, the Battle of Kadesh, described by an Egyptian text. The fight happened beside the Asi river, that the Egyptians called Araunti: "river flowing down". The Persians however, called it Orontes, while later on, the Macedonian settlers named it Axius, as a river from the motherland. Other names, such as Dracon and Typhon, were derived from its permanent unsteady nature. The Helenistic and Roman erudits, however, mostly used Orontes, as Strabo, the ancient geographer, did. However, in classic mythology, rivers were also gods, so it happened that the Orontes was the son of the Greek deities Okeanos, god of the oceans, and Tethys goddess of the springs, while its brothers were the rivers Tigri, Euphrates, and the Nile. In the Middle Ages, the Arabic populations called the river Al Urunt or Al Maklub: the overturned, since it was also flowing “upside-down”, from south to north. Still the contemporary name Asi, the rebel, preserves this image of a compli- cated temper. Asi River in Bronze and Iron Ages (BCE 2000-BCE 300) “The River of Network” (Summarised from the lecture of Murat Akar) During the Bronze Age Alalakh, Kunulua, Antigoneia, and Antiokheia were some of the settlements populating the Amuq Plain, formed by the Asi river. At the time it was possible to navigate the water course which functioned as a road connecting the network of human hamlets. The millennial activity of the Asi, with its regular floods, raised the level of the plain to 7 meters, signi- ficantly changing over the time. Despite the regular danger of floods, the river delta and the Amuq Plain were densely populated and the local environment was ideal for dry farming and the production of olive oil. Indeed, archaeologists were able to count a total of 400 sites in the area. Many of the main settlements were located along trade route axes which were crossing the Amuq Valley, connecting for centuries northwest Syria and central Anatolia. Beside farming and trade, the river was also a source for construction material. The natural limited supply of stone in the Amuq Valley led to the use of mud bricks which were taken from the Asi and its streams to construct any kind of buildings, only the great palaces were erected with the most precious stone. During the Medium and Late Bronze Age Alalakh was the capital of the local kingdom of Mukish (around 2000 BC) and a good example of a typical local settlement of the time. Sir Leonard Wooley, an English archeologist, started his excavations here in the 1930s with hopes to find a site that would represent a meeting point between East and West. Alalakh lies next to the main branch of the Asi River and was the management centre of a number of smaller agri- cultural sites sparse in the plain. The capital was also connected with major trade routes with Syria and Anatolia but also to the Mediterean via the maritime port of Sabuniye. Later on Al Mina became the port connecting the Amuq Plain with the Mediterranean, at least from 800- 400BC, after which it was silted by the activity of the Asi. In its substitution Seleucia Pieria, from 400 BC, became the main maritime port of the region. The impact of the Asi river for local societies is exemplified by a stela, dated to an Assyrian king (810-783 BC), found in the area of Nahlasi, not far from Antakya. The text of the inscription reported a mutual commitment of two local communities to share the water of the Asi in equal measure in order to prevent any conflict. Apparently the natural rebellious nature of the Asi was well known from ancient time, well before the foundation of Antioch (modern Antakya). According to a legend the river, also called Drakon (Dragon) at the time, flooded the plain and the villages during a great storm. The fury of the waters was so great that they were tamed only by the intervention of the hero Perseus, helped by Zeus’s thunders which forced the storm to cease and the water to fall back into its course. After this, Perseus took the fire originated by one of the thunders and brought it to Persia, originating the Persian cult of the eternal flame (Zoroastrianism). Still a Dragon, called Typhon, was believed to have opened the canal forming the riverbed, trying to hide himself underground. The Asi River during the Hellenistic and Roman period (300 BCE-476CE) “Construction for the River” Alexander the Great and the spring The Amuq Plain became part of the Persian empire and was conquered with the rest of it by the macedonians armies of Alexander the Great. According to a story, while he was marching in the area, he stopped near the banks of the Orontes to drink from the waters of a spring. The taste and purity of the waters impressed Alexander so much that he declared that they tasted like the milk from his mother’s breast. He wanted to stop in the area and possibly to choose it for one of its many foundations, but pressed by the war he had to move away and instead only erected a temple in honour of Zeus Bottiaeus (of the Bottaei, the people of a region of Macedonia). The thieving eagle and the capital on the river At the death of Alexander (323 BCE) one of his generals, Seleucos I Nicator, became the ruler of the region and established a series of cities, called the four sisters, along the Asi river: Apamea, Antioch, Seleucia Pieria, and Laodicea. According to the story, Seleucos could not decide the precise location of the new settlement, so he offered a sacrifice to the gods. However, while he was performing the rite, an eagle stole a piece of the sacred meat, they pursued the eagle until the animal landed in a place nearby, where they decided to found the city. That city became Antioch (from Seleucos father or son) which is now modern Antakya. As any greek colony was provided with a Tyche, a goddess of good fortune, tasked with protecting the city, who was often represented with the river god Orontes at her feet, meaning that Tyche was controlling its turbulent nature which was apparently well known. Certainly the Tyche of Antioch did not protect king Antiochus XI Epiphanes, who, during a period of unrest and internal wars inside the Seleucid dynasty, was defeated in battle and drowned in the river attempting to flee. The city prospered during the Hellenis- tic period, benefitting of the status of capital, enlarging itself, from the peaks of mount Silpius and mount Sturin to the river, until also the island which lies in the middle of the Orontes (the name of Asi river at the time) was occupied the palace of Antiochos III (222-187 BCE). Expert architects planned the city giving it a regular road plan and infrastructures, however, despite the care, they might have underestimated the unpredictability of both the Orontes and its tributary the Parmeneus creek. The Roman city, the island and the six calamities The Roman conquest, after the Pompey expedition (64 BCE), instead of diminishing the importance of the city, enhanced it. Antioch maintained its role of regional capital and hosted many emperors over the time (such as Vespasian, Trajan, Hadrian, Caracalla, Valerian, and Diocletian), which were usually based in Antioch to prepare their expeditions against the Partian Empire. They continued to reside in the old palace on the island, Diocletian in particular built a massive bridge to connect it with the city. With the rise of christianity, Constantine I (306-337) added a christian basilica to the imperial residence. However, a devastating earthquake during the 6th century CE, is believed to have caused the abandon- ment of the island, while a change of the course of the river cancelled its memory altogether. Now the ancient island is part of the modern city and indistinguishable from it. Earthquakes were unfortunately frequent and often devastating. Malalas in his chronicle recorded six of them, calling them the six calamities of Antioch. Once, even a Roman emperor such as Trajan was threatened by it. The emperor was passing the winter in the city with its soldiers when an earthquake struck Antioch and the palace. Trajan was able to save himself jumping from a window suffering only minor injuries. The city flourished economically and culturally under the empire with a community formed by Romans, Greeks, Jews, Persians, and others, believed to have reached the number of 500.000 people. As the Roman poet Juvenal said, the Orontes was flowing into the Tiber, meaning that the two cultures were mixing together. Indeed, the 4th century Antioch flourished also culturally, hosting a sort of ancient University, where intellectuals such as Libanius or Ammianus Marcellinus were formed. The Orontes tamed...for a while Water, however, was always a problem. During the Roman empire several works were undertaken in order to manage the complex infrastructure system of the city. A massive dam, called the Iron Gate, was built to prevent the seasonal floods of the Parmeneus, combined with a plethora of aqueducts, channels, sewers, etc…Until these infrastructures rema- ined in good shape, the floods were, apparently, less disastrous than before. The river, however, was not just a source of trouble, it was a natural defence against enemy attacks and a crucial part of the city life. The Asi waters supplied a number of public baths, water mills to irrigate the fields (still used until recently), industries such as the pro- duction of wool textiles, and provided fresh fish for the inhabitants. The lake in particular was used for fishing. Finally, the waters always remain an element of connectivity with the countryside and with the Mediterranean, through the port of Seleucia Pieria. Gods, Nymphs and Giants The water and the river were often at the centre of figurative representations on both objects and mosaics owned by Antioch’s citizens. Several depictions of various mythological creatures asso- iated with water were discovered over the time, such as sea nymphs (Nereids), tritons, and personified river gods. Legends and myths were narrated about the affairs of such creatures and dieties such as the one about the love between the god Orontes (the Asi river) and the daughter of Okeanos, the nymph Meliboea. In the myth Orontes, blinded by its love for Meliboea, stopped its course to stay with her, forgetting its natural path and flooding the Amuq Plain. It was only thanks to the intervention of the hero Herakles that the river was forced back into its course “giant Orontes also proceeded with terrifying screams towards the shore. Steep rocks roaring and roaring as they faced the newly arrived waters”. The association of the river Orontes with a giant was again at the centre of another legend narrated centuries later from the Berber-Moroccan scholar İbn Battûta (1304-1369). According to this story, when the river dried and the riverbed was exposed, a massive tomb of 11 cubits (5,5m more or less) was exposed, exposing a skeleton of the same dimension. The Antiochians consulted an Oracle, which responded that it was the body of the river god and giant Orontes. Clearly, the danger posed by the waters was compensated by the many advantages that they granted to the inhabitants: a rich countryside, an easy and cheap way of communication, water for baths and industries and also a defense against invaders. The Orontes, the lake and all its network of and streams were probably highly valued by the citizens of Antioch (Antakya), and its presence was understood not only as a threat but as a source of life, myths, and legends. Asi River in the Middle Ages “Water flows and found its way” The time of war! From the fourth century CE to the Middle Ages, the city of Antioch (Antakya) entered a turbulent period. Wars and natural disasters shaken its own foundation. After two serious earthquakes and an attempted recon- struction under the reign of Justinian (527-565 CE), the city was sacked by the Sassanians twice and surrendered to the Rashidun Caliphate after the battle of the Iron Bridge (638). In these turbulent times, the Asi river is mostly recorded for its military value, as a barrier against assailants and as a source of water under sieges. The Caliphate conquest After the Caliphate’s conquest, Antioch (now Antakya), changed significantly. Between 638 and 969 Antakya was no more a metropolis of the empire but a simple regional city, a frontier city, marking the border with the Byzantines. Also the centre of its power was not anymore the far Constantinople to the north-west, but the much closer Damascus to the south-east. The city shrank in dimensions and population, with agricultural activities carried also inside the walls. Some of its old satellite villages in the marshes and plains of the Amuq valley were enlarged into cities. People from Iraq, coming from similar wet environments, were resettled here, in order to repopulate the area and to rebalance the ethnic composition of the local communities, still too close to their Byzantine neighbours. The new and old inhabitants of these marshes improved the irrigation system of the plain and enhanced fluvial communication routes, carrying goods and people, towards Aleppo to the east, and towards the lower Asi valley at Homs and Hama. The geographers Istakhri and Inb Haukal described how Antakya appeared during the Early Islamic rule (early 10th century). They said that the city was full of “fields and gardens, and mills and pasture lands, and trees, and all manner of pleasure-places within the walls, of which people are very proud. And there is running water in all the markets, the streets, and the houses, and also in the Jami Mosque”. The christian reconquest between Byzantine and Crusaders A new period of wars and changes struck Antakya from 969, when it was reconquered by the Byzantines, only to be taken again by the Seljuk (1084) and shortly after by the Crusaders (1098). Despite the political uncertainty its commercial importance remained still. Until 1268, Antakya continued to be connected to the Silk road, a commercial route linking China to the Mediter- ranean. The waters of the Asi River and its tributary were still used for ceramic and textile production and streams were put into canals to irrigate the fields within the wall. Antakya was known as a city “plenty of water”, blessed by water, rich in fountains, baths, and water wheels. Antakya appeared during the Early Islamic rule (early 10th century). They said that the city was full of “fields and gardens, and mills and pasture lands, and trees, and all manner of pleasure-places within the walls, of which people are very proud. And there is running water in all the markets, the streets, and the houses, and also in the Jami Mosque”. The christian reconquest between Byzantine and Crusaders A new period of wars and changes struck Antakya from 969, when it was reconquered by the Byzantines, only to be taken again by the Seljuk (1084) and shortly after by the Crusaders (1098). Despite the political uncertainty its commercial importance remained still. Until 1268, Antakya continued to be connected to the Silk road, a commercial route linking China to the Mediter- ranean. The waters of the Asi River and its tributary were still used for ceramic and textile production and streams were put into canals to irrigate the fields within the wall. Antakya was known as a city “plenty of water”, blessed by water, rich in fountains, baths, and water wheels. The Cristian physician from Iraq, Ibn Butlan, visited the city under the Byzantine rule, describing its beauty and its wonders, including a Clepsydra (water clock) located at one of the entrances of Al Kusiyan Church, which, according to his words, was “one of the wonders of the world”. From him we learn another of the names of the Asi River: Al Maklub (the Overturned), because it flows from south to north. The city and its surroundings prospered thanks to the Asi River, in particular the land between Aleppo and Antakya was a populous and productive place full of olive trees, and barley, competing with the nearby Damascus. The importance of water became part of religious rituals in one of the hospitals of the city, where the Patriarch and the aristocrats tended to the lepers and the poors and washed their hair. The Seljuks briefly held Antakya capture by the Crusaders in 1098. The christians besieged the city for three months. The Orontes was again used as a natural barrier between the Crusaders and the Seljuks and actually played an active role in the fight. A sudden flood killed many Seljuks and the Crusaders won the battle, entering from the Iron Gate and the Bridge which was heavily fortified according to the medieval historian Albert of Aachen. Under the Crusaders the city became the capital of a small state called the Principality of Antioch (1098-1268). Antioch became connected with a network of “Latin” states in the Levant, like Tarsus and Jerusalem, but also with the Byzantine Empire. The life of the city continued as before, with its rich landscape, abundance of water, and industrial productions. Wine was now introduced as well, while the commerce with the Mediterranean was demanded to the new port of al-Mina, since the old one of Seleucia Pieira was now silted. However, the rebellious nature of the river was far from over. The physician and traveller Ibn-Butlan described an earthquake and a flood which again devastated the plain. The force of the water was so powerful that it completely destroyed a piece of the city with a church and a fortress, while a vast part of the fields were covered in water for seven days and later transformed in a swamp. Asi River in Mamluk (1268-1516) and Ottoman Periods (1516-1918) “River as a Poetical Picturesque Dreams”by Ebru Bingöl & Tuğçe Tezer The Mamluks arrival and the rise of Aleppo In 1268 the Mamluks, guided by Baybars, conquered the city Antioch ending the Crusader Principality. Antakya fell under the rule of the Aleppo Regency, one of the provinces under the Mamluks rule. According to İbn-i Battuta, Baybars ordered the destruction of the walls, fortresses, churches, and castles of Antioch. Aleppo became the main centre of the region, attracting the trade and commercial routes away from Antakya, which started to lose its economic importance. In this period, the Asi River was called Nahr al, Ast Asi Nehri or Al Maklub (the overturned). Despite the crisis of the city, the system of water wheels and Hamams (like Cindi Hamamı) was further developed by the Mamluks and described by the Ottoman traveler Evliya Çelebi. Under a new empire The region was conquered by the Otto- Ottomans in 1516 after the campaign of Yavuz Sultan Selim. During the Otto- man rule (1516-1914), Antakya was part of the district of the Aleppo Province. The opening of the Suez Canal (1869) and the creation of the Baghdad railway contributed to the further margina- lisation of the city from the main commercial routes of the area. With the unification of the area under one rule, Antakya also lost its military importance as a border settlement, a status firstly ac- quired with the first arab conquest. Colonel Chesny, a British official, did an extensive survey of the area in 1829, proposing a project to connect the Asi with the Euphrathes, in order to allow again the travelling of ships and to connect the Mediterranean with the Persian Gulf, but the project was rejected by the Ottoman authorities. However, the city gained prominence as a pilgrimage stop-over for the believers travelling to Mecca. Bartlett and Purser described the pilgrims resting on the banks of the Asi river, while most of the urban infrastructures were organized according to the pilgrims' needs. There was even a pilgrim tax to be collected at the entrance of the town. The economy was focused also on silk production and fishing, especially eels, captured in the river but mostly from the Amuq Lake and exported to Alexandretta, and from there Cyprus, Egypt, and Beirut. In this period the city lost the grid structure of the Roman town and gained its intricate character with narrow, curling streets, dead ends, and courtyard houses. Small mosques, squares, and fountains formed spontaneously at the intersection of the streets. Water was still abundant and roads had channels at their centre which allowed the rainwater to be drained into the river to avoid floods. The diversion of main commercial routes was one reason for the mar- ginalisation of Antakya, the second was strictly connected with the Asi, which was no longer navigable, as explained by Pococke in 1738. Western travellers, such as Tavernier, who came to visit the city, fascinated by its classical splendours, remained deluded to find a much modest town in the place of the Roman capital of the east. Still a green city However, at a closer look, Antakya actually kept its city-garden nature, nature, inserted within a prosperous landscape. Mulberry fields were covering the edges of the Harbiye. Evliya Çelebi, an Ottoman traveler (1684), mentioned the picturesque beauty of the city with water wheels irrigating the orchards and the fields, which were growing wheat, white pebble bread, lemon, citron and sugar cane. He also said that one of the places where people will gather and enjoy joy on the Day of Judgment right after the apocalypse would be by the Asi River. Also westerners, like Parsons (1772), recognised the natural beauty of the place, describing one of the banks of the Asi as occupied by lush gardens where the inhabitants raised all kinds of vege- tables. A changing landscape The water structures of pre-Islamic period still existed but underwent some changes. In the meantime the natural disasters and the urban development led to the loss of even more monuments. The 1872 earthquake caused most of the city walls to collapse. This earthquake damaged the Roman Bridge over the the river. Between 1892-1893, the gate on the Bridge Gate, which for centuries was one of the main entrances of the city, was removed. Water wheels were still in use but they had a simpler structure compared with their Roman predecessors. One water wheel could serve an average of 15-20 houses in a village. Between 1800-1850, water wheels were still constructed and sold either by private owners, landlords, trusts (vakıf) or villages. Public water wheels were also in use along the their maintenance was collectively shared. Between 1800-1850, Antakya had ten water wheels, providing water to fields, baths, and mosques. Islam philosophers, the Asi waters, and old myths Water wheels were also associated with Islamic philosophy. The wooden bends of the wheels were called “Zikir”, meaning the continuous repetition of the name of Allah/God while singing. In Syria, the water wheel itself is called Nā’ūra, from the root nun- ayn-ra, which means “the means to irrigate which works by water and produces a sound”. In Sufi philosophy, the unique sound produced by the water wheels is linked to “groaning '' so the suffering of the separation from Allah/God and it has been explicitated in a poem from the islam philosopher Yunus Emre (13th- 14th century): I am the sorrowful water wheel /My waters flow gleaming/God has ordered it so / I suffer and so I groan […] A legend, in Evliya Çelebi’s texts, told us that the Al-Muhammadiyya Wheel, one of the largest on the Asi river, was moving only if someone called “rotate for the sake of prophet Mohammed”. Asi River in French Mandate Period (1918-1938) “Civilization of the River” Ebru Bingöl A short interlude with deep consequences Following World War I, the French gained control over Antakya, as well as the rest of Syria, Lebanon, Morocco, and Algeria, inaugurating the period known as the French Mandate. According to the League of Nations, mandates were to be applied to peoples not able to stand by themselves under he conditions of the modern world. The main goal of the mandate was ‘civilizing’ and ‘modernizing’ the Arab countries. Former Ottoman territories were labeled as type A mandates, so advanced lands that, however, needed further guidance from the League of Nations. Although it was a short interval, Antakya faced significant changes both on architectural and urban scale. To understand the mandate’s vision, one has to consider the western travelers' comments who visited the city since the 1870s. As British travel guides helped the urban development of India, French travellers influenced the urbanization of Antakya under the Mandate, with a vision that came from a literary tradition started in 1780s. Western visions of the east The French travellers, often imbued with classical literature (Greek and Roman), were attracted by the pre-Islamic grandeur of the city: the Seleucid, Roman and Crusaders eras. The Ottoman city of Antakya was relevant only as a bad comparison with the glory of the ancient Antioch. Consequently, they were usually disappointed by the lack of archaeological evidence of this past, mostly relegated to the baths of Trajan, the forum of Valens, the colonnaded street of Tiberius, a Chris- tian grotto, and some Crusaders remains in the city walls. Michaud and Poujoulat directly equated the river and classical memories: “this river, whose waves whisper like a hymn to the hero- ism of our first crusaders”. Ottoman Antakya was considered as “a great Oriental cemetery” (Poujoulat 1830-31), a tomb where once a great capital stood (Le Camus, 1890), pre- senting only a “spectacle of misery and disorder” (Volney). Or it was perceived to have a feminine nature, a sort of Oriental passiveness, mixed with the western imaginations on eastern harems: “I see all these cities of the Orient like a circle of young women among whom I was invited to choose. [...] My heart does not put any-thing above Antioch” (Barren 1914). In the middle of these prejudices, the Asi river, was the only thing which remained as an immutable connection with the pre-Islamic past. Consequently, the first archaeological research in Antakya, were aimed at discovering this past, French perceived as their own past, ignoring the Ottoman legacy. Princeton University started its vast excavations in the 1930s, while the Archaeological Museum of Antakya was designed and built in 1931 to display the artifacts recovered. Archaeology and architec- tural conservation were also enhanced to attract tourists, also for their economic potential. Even a National Geographic issue in July 1920 was dedicated to the promotion of Antakya. Antakya was conceived as one of the cities where European tourists could experience the ‘Oriental’ style. Tourists disembarked from their cruise ships at Alexandretta and arrived at Antakya by the new road. Two towns, two souls, one river The initial intervention of the Mandate in the 1920s, were fragmented infra- structural works; such as the impro- vement of a sewage system and the rehabilitation of the roads towards the near Alexandretta’s port from where goods were still carried via donkeys to Antakya. However, in 1925, a riot, calle the “Great Revolt” forced the Mandate to undertake more radical changes, to gain the sympathy of the people. Réne Danger was the principal designer behind the project, preparing a first comprehensive development plan for Antakya in 1932, but also for other cities. It was an attempt to demonstrate the Mandate's will to create hygienic, sanitized, and ordered cities against the old disordered and unsanitary ones. The plan invested in developing the west bank of the Asi with civil infrastructures such as public gardens, sports areas, and playgrounds, somehow with a touch similar to the Romans’s one and an eye to the ancient ruins. The Asi river represented the border between the old and the new Antakya. The Mandate left the old “oriental” city as it was, and built its own version of uban ideal on the west bank, to display the power of French civilization. On the west bank the French built the Antakya High School, the Archaeological Museum, a public cinema (Cine Empire / Gündüz Cinema in 1935), the town hall with its square, and the Governor's Office. A symmetrically planned cultural park along the river (not Ataturk Park), took the place of a first municipal garden built during the Mesrutiyet (an initial Ottoman movement of wester- nization).The river was even called “cordon sanitaire” to further underline this division: Ottoman and French, east and west, chaos and order. The new role of the river can be exem- plified by the event, "fezzes in the river". In the 1920s, there were tensions about who should control Antakya, Arab Sanjaks or the Republic of Turkey. The environs of the river, especially the old Roman bridge, became the main point of gathering for the supporters of one or the other parties. A support which was shown also with the display of modern hats (for Turkey) or traditional fezzes (for Syria) which became of the symbols of the protesters affiliation. In this context the river started also to mark the physical separation between the local inhabitants living on the east bank and the French rulers occupying the opposite one. The end of the Mandate, a river divided The French authorities recognized the many potentials of the Asi river, which, in Syria, was second only to the Euphrates. The mission of the Mandate was extended to the rural areas and to water management. In the 1930s a plan to develop three areas of irrigation the River (1 between Hama and Humus, 2 the Ghab zone, and 3 the Amiq area) was designed. The Mandate authorities seriously considered to resettle refugees from Iraq and Iran in Ghab (zone 2), but the scheme was abandoned for political reasons in 1937. Also an international arrangement for the com- mon use of the rivers’ waters between the French Syria and Turkey was presented. However, these arrange- ments did not lead to important changes until Antakya became part of the Turkish Republic. Afterward, the Asi River was split between different countries with the abandonment of the mandate, it became a source of conflict beside its original connecting character. The Asi River during the Turkish Republic (1939 - today) “Deconstruction and Reconstruction Koray Alim Cengiz A new era for Antakya Antakya, as a district of Hatay, joined Turkey as a result of a referendum held by the League of Nations (United Nations) in 1939. Previously, Hatay was a small independent state for eight months, while France didn’t insist on keeping it under its control since World War II was about to break out. Due to its location, the province of Hatay and its capital Antakya had always been a multicultural place, as for the classical period. Immediately after the city voted to join the Turkish Republic, the population was a mix of Turkish Sunni (86.000), Alewiyyath Arabs (59.000), Circassian, Armenian, and others (34.000) - the Armenian were estimated to be originally 25.000, when many of them moved to Syria after the vote - Sunni Arabs (16.000), Christians Arabs, and Jewish. Since 1939, Hatay has been an agriculture-based city producing citrus, cotton, corn, wheat, vegetables, and olives. A huge contribution in this sense came from its lake, called the Antioch’s Lake, Lake Amuq or White Lake, located in a depression of the Amuq plain. The Lake was one of the largest Turkish lakes and was the home of more than ten species of fish, while it had been on the migration route of various bird species. When the lake disappeared One of the greatest interventions of the Turkish government in the region regarded the draining of the lake. According to a report prepared in 1958 by the Turkish government, the lake flooded several times the fields, damaging the cultivations and the farmers. The lake was also a potential source of malaria, which affected the local population in the past. A second report of 1966, prepared by an American Company for the Turkish government proposed a restoration of the river basin and the drainage of the lake in order to prevent floods and to obtain new fields for farming. The dehydration project started soon after and was completed in 1975. The resulting lands were distributed to farmers, while in 2007 the Hatay Airport was constructed in the area. The last piece of wetland left today is called Gölbaşı Lake in Kırıkhan. However, during heavy rains, the area is still subjected to floods, and there are concerns that the lake may reemerge. Another consequence of the dehyd- ration project was the reorganisation of the river course into the city centre. This caused the demolition, in 1972, of the still solid Roman bridge built by Diocletian between 284-305 CE, despite the vivid protests of the locals. The work was carried on with the excuse that the bridge wouldn’t survive further floods and a new concrete structure was created in its place. The bridge, however, was not the only victim, water bends and water wheels along the river were also demolished, which in the meantime had been substituted in their functions by modern machines. Draining the lake might have changed the climate and the ecology of the region. Locals remembered how they were used to fish, hunt, and swim in the river and the lake in the past and the presence of seagulls, birds, and water buffalos. Today's muddy waters put an end to swimming; while the drainage of the lake destroyed the natural environ- ment for fishing and hunting, both activities that before contributed to freely sustain the locals, and also attracted foreigners who visited for sport. Dealing with the past in a fast growing city However, the recent history of Antakya and the Asi is not only destruction and loss. The Hatay Archaeological Muse- um, hosting the largest collection of ancient mosaics in the world, was opened in 2014. In the Museum’s garden, there is an imitation of a typical local water wheel. Moreover, during the construction of the Museum Hotel in the area of the Hacı Kuris Deresi (the ancient Parmeneus River), vast archa- eological remains, covered and pre- served by the floods of the river, were discovered. The owners decided to preserve and integrate the ruins in the new construction which took its new name from them. The division of the Asi and the As the region of Hatay was annexed by Turkey in 1939, Lebanon also took back its share of land from the French Mandate in 1943. The course of the Asi river was so divided into three political entities (Turkey, Lebanon, and Syria) and it was supposed to gain the status of international water, meaning a common sharing of this resource. It became instead, a matter of conflicts. In the 1950s, Syria claimed the river for itself and, between 1955 and 1967, construc- ted two dams and other infrastructures which substantially decreased the water level of the Asi. New negotiations star- ted in 1962 between Lebanon and Syria, which led to an Agreement where Syria took 90% of the water resources of the river. This excluded Turkey from its sha- re, because Syria does not recognise the ownership of the Hatay province to Turkey. Talks between the two nations started again in 2007, when a combined Turkish-Syrian Peace Dam was planned to be constructed in order to share the water. The works started in 2011 but the Syrian civil war prevented the comp- letion of the project. During the winter seasons between 2012 and 2019 it rained consistently and some parts of the valley were frequently flooded. There were rumors between the locals that the lake was coming The Turkish government began the construction of a dam in the district of Reyhanlı in 2010, which was completed at the beginning of 2020, in order to prevent flooding and to irrigate the fields. Recently, all the basin river was identified as “at risk” ongoing and future large development projects, which may result in a water for the future. Managing the river in the modern town Antakya became a metropolitan municipality in 2014 and its authorities aimed to rehabilitate the ancient river which is still flowing in the city centre. New barriers and banks were const- ructed, taming the Asi in a deep concrete canal, crossing the city center. As the Asi/Orontes become more invisible and separated from the daily life of the community, all the memories of its waters, are draining, day after day. Beyond its waters, the Asi river holds many stories. Do we, human beings, remember what it tells us? Do we transfer our memories to our younger ones as the flow of the water? Is it the protection of the tangible elements of our cultural and natural heritage enough for preserving those stories? If will the memories be preserved? Will we “be like water” or will we flow for our tales? GLOBAL FLOW TALES Marco Mucci, Italy The Story of the Giant Orontes Whenever the old river bed dried, a tomb with 11 cubit (5,5 m approx..) and a human skeleton with the same size emerged. Antiochians decided to consult to an Apollon wise in Klaros and the wise said that the skeleton belongs to the God of Orontes and he is from Indian blood.” (İbn Battûta 2004, C.1/101-102; quoted in Jones, 2000, 476-477). The statue of Giant Orontes is displayed at Louvre Museum.” Personification of the River’s Giants According to Greek mythology, Orontes is the son of Okeanos (God of the seas) and Tethys’, (God of the springs), and brother of Rivers like Tigris, Eupharates and Nile. Asi river is known in several Greek names in this period including Drakon, Thyphon and Ophites. The first two refer to something that is somehow unstable and dangerous: a dragon (Drakon) and Thyphon literally a typhoon so a storm.” ” Marco Mucci, Italy A Syrian Landscape The River Orontes of Syria is not directed straightly to the sea; it rises from a hilly rocky place and moves down the hills. The Roman Empire wanted the ships to be navigated from the sea towards Antioch. After spending lots of labour and costs, they constructed a canal that is suitable for navigating, in reverse, against the flow, and directed the river to this canal. (İbn Battûta 2004, C.1/101-102; quoted in Jones, 2000, 476 -477). Alexander the Great and theExcellent Antioch was founded by Seleucos I Nicator after his conquest of Syria in 300 BCE, on the location where Alexander the Great had stop to drink declaring that the water was excellent exactly as the taste of the milk from the breast of his mother. According to the story, Alexander erected a temple in honour of Zeus Bottiaeus and moved away, pressed by the war. 52 GLOBAL FLOW TALES Kürşat Kaan Özkamahlı, Turkey The reality presented by photography has managed to keep it special from other branches of art and has maintained its documentary power from the time the camera was invented to the present day. With the power of approval attributed by its documentation power, it has often been more than that of a text. So much so that we see that a single square photograph takes place in the history pages as the value of thousands of articles. While the American art critic and theorist Susan Sontag explains collecting photographs as "collecting the world"; it expresses the importance of recording lifestyles and cultures. It represents today's social and cultural structures of Orontes on the basis of the photos in the project. Photography, which helps us to make sense of the world; we can say that it is a unique tool to make memory and life permanent in the pages of history. 54 GLOBAL FLOW TALES Erinç Ulusoy,Turkey Vakti zamanında, güzel Akdeniz'in en doğusunda bir ejderha yaşarmış... Ejderhanın, üzerinde uçtuğu topraklarda yaşayan insanlarla da iyi bir ticareti varmış. Yerel halk, ejderhaya her yıl bir kızı adak olarak sunarken, o da yerel halkın Samandağı'nın eteğinde koru-duğu, bölgedeki tek su kaynağı olan hayat çeşmesinden su ihtiyaçlarını karşılamalarına izin verirmiş. Gel zaman, git zaman, günün birinde adak olarak kralın kızı sunulacakmış Ejderha'ya... Bütün nüfuzu ile yaşanacak bu kaybının önüne geçemeyen, eli kolu bağlı kral bir tarafa, zorluklar içerisinde hayata tutunmaya çalışan ama ulaşamayacağı bu kıza gönlünü delice kaptıran çoban, tam kurbanını midesine indireceği sırada, elindeki mızrağı fırlatarak Ejderhanın kalbine saplar. Ejderha, can havli ile havalanır... Şöyle şaşkın topraklara bakar ve acısından alevler ile uzaklaşmaya başlar. Kanat çırpar güneye doğru. Ağzından çıkan yaratır, uçabildiği kadar uçar... kalbindeki alevlerin bittiği o anda, Lübnan'da bir dağın eteğindeki kayalıklara, girer. Girdiği kayalıklardan büyük bir patlama ile su fışkırır. Bu su taşarak Ejderhanın yol boyunca oluşturduğu yarıklara dolar ve o yol ile, gelsin geri tekrar kuzeye, Samandağı'na kadar geri gider ve Akdeniz'e dökülür. Efsaneye göre, Asi'nin doğuş hikayesi de işte budur...” 56 GLOBAL FLOW TALES Emma LD, United Kingdom LETHE My flow tale explores two rivers, one real and one mythical. Together they bridge the gap between fact and myth and tell a fascinating story. In the Valley of the Ten Thousand Smo- kes in the Katmai region of Alaska, a River formed rapidly after an enormous eruption blanketed part of the area in ash. Even the soft ground of the river bed does not offer up a good enough explanation of the unique structure of this river. At one of its narrowest points, just a few feet wide and appearing to be nothing but a small stream, the water conceals a terrifying drop of over 100ft. There are several stories of travellers who have made the mistake of misjudging the water's depth and have fallen to their oblivion, apparently leaving a telltale rucksack of pair of hiking boots at the water's edge. In my story those who succumb to the river end up at it's mythological namesake; Lethe. Named after the goddess of oblivion and forgetfulness it formed part of the journey through Hades. The word Lethe also translates as 'Anon', a good description for the nameless and forgotten souls who found themselves invited into it's waters to forget their previous lives as they make their way through the afterlife. 58 GLOBAL FLOW TALES Ismail Odetola, Nigeria Life on water intrigues me, how people live off water and it's hope. In its abundance they feed and in its calmness and flow, they sail. It is both poetic and fascinating. I grew up in Lagos where the whole city is surrounded by small and big rivers connecting different part of the city. The people who made the shore of these rivers their home are people who come from different parts of the country, tribes like Ijaw, Egun, Ilaje, Ewe, the rivers and all the goodness it embodied has brought them together. Their live and enterprises evolve around these rivers. Travelling across these water and documenting their life opens me up to their way of life. To understand their way of life is to understand the nature of water itself. They are always on the go, going where the river takes them. Following the flow of the water. 60 61 GLOBAL FLOW TALES Patrick M. Lydon, Japan SUMIYOSHI: Cities and the sea Though Sumiyoshi is home to the fishers and guardians of the sea, these fishermen each and all, will tell you that they don't fish by looking at the ocean. “A healthy sea can not exist without a healthy forest,” they say, and so the fishermen here begin their work, by first examining the forested hillsides. In the oldest parts of such towns, are the elder trees, which they say, allow humans to connect to something older and grander than themselves. On some days, this happens through tradition and ceremony, on other days, it happens simply by walking through a shrine on the way to the market, bowing, and clapping twice. 63 GLOBAL FLOW TALES Hazel Kılıç, Turkey At times when one repeats a word over and over, one starts questioning its meaning or its origin. I have realized that going to Bulbulderesi (Nightingale Stream), my feet and my tongue have started asking questions. Bulbulderesi (Nightingale Stream), Hosdere (Nice Stream), Kavaklidere (Poplarous Stream), Akdere (White Stream)…I once thought about how the ground we step on affects the spaces of our movement within the city. These rivers are so far from Ankara how, just as far away as they are from my imagination. It would relieve one's burden muttering to the streams as opposed to speaking against the buildings. The River of Bulbul 65 GLOBAL FLOW TALES Aubree Penney, USA Waiting for Water, The Gapaw My grandfather who was a quarter Cherokee and his family was most at home under the wide skies of Mississippi, working the land they sharecropped. Having traveled the country with the Air Force, when he finally planted roots at 7631 Reese Road on the outskirts of Memphis, Tennessee, he made sure they were deep. When they purchased the house, it was far from everything except other houses, a grocery store, a video store, a two-screen movie theater, and a hamburger place, a small world unto itself. Located fifteen miles from the meanderings of the Mississippi River, the new home stood several miles outside of the borders of the city of Memphis. In those days, Reese was a quiet road with little traffic. Over the years, the area. Upon being incorporated into the city of Memphis in the early 2000’s, my grandmother complained unendingly about the glaring streetlights and the taxes. However, the city provided a new fire station, blocks down the street from their home. The firemen, whom my grandmother considered chivalrous and dashing, would often come help my grandmother when my grandfather would fall out of bed as he grew feebler over the years. Even Grandma-Mother admitted that there was some benefit to expansion and becoming a part of Memphis. And though the noise that accompanied the growth of their neighborhood annoyed my grandparents, my grandfather still fenced haven of the backyard. He wanted a place to re-access that culture of his youth—the smell of tomatoes almost bursting from ripeness in the summer heat, the faint white scent of the dogwood blossom, the sweet damp feeling of growing grass beneath bare feet. He longed for the landscape of his childhood, but knew my grandmother would never return to what she called “the country.” He compromised, transforming his backyard into a world of trees, flowers, and vegetables. For my grandfather, whom I called Gapaw, his backyard was nothing short of sacred. As he knelt in the garden, on his breath was your land, this land is my land,” with a subtle emphasis on the “my land.” worth a darn, but you knew, if you heard that song, that he was reminding you that you goshdarn well better not ruin his newly spreading pennywort by walking all over it with your sneakers. Sentiments such as this were rarely stated outright. A quiet man, he preferred implying in song what your behavior should be, and should you continue to not toe the line of proper behavior—and threaten his carefully ordered yard—you might receive a stern “young lady” accompanied by a knowing look from his brown eyes, gleaming from his wizened brown face. His backyard was a part of his faith. Embedded deep within his heart was Genesis 3:22-23: Then the LORD God said, man has become like one of us, knowing good and evil; and now, lest he put forth his hand and take also of the tree of life, and eat, and live forever" –therefore the LORD God sent him forth from the garden of Eden, to till the ground from which he was taken. (RSV) He saw his interaction with nature as a way of participating in the Bible; in conforming to the Lord’s edict to tend the land, he was joining generations of men who had felt the shift from Eden’s plenty to labor, and in success. He loved the land for had made the plants, the animals, the water he used to tend the garden, the light which encouraged plants to grow. He liked being close to God’s creations in this way, with no roof between him and the Lord (whom my grandfather convinced was locatable as being “up” there Sunday mornings, he would amiably don his suit and his tie (often with a hidden button which produced music), and sit in the hard wooden pews of the Methodist Church, but afterwards in his work flannel, he partnered with the divine as he labored over apple trees and roses. He loved his garden, and he loved working it, striving to make it the best of all possible gardens one could have in a small suburban plot. My grandmother, better known as “Grandma- Mother,” felt no such loving desire towards the land. Her years on the Landreth family farm during the Great Depression had largely robbed the land of any mystique or glory. Her soft, thin skinned hands bore the evidence of intensive agricultural labor—cotton picking scars. As the youngest child of seven, she remained as the only child to help pick once her two brothers and four sisters left home to marry. Her relationship with nature was forever colored by a childhood where it seemed inescapable. This inverts the connection between landscape and the individual that Robert B. Riley articulates as follows: The middle years from 5 to 12 are characterized by an increased range matched by an increasing mastery. Attachment to the landscape at various scales is inseparable from the deve- lopment of the personality, from relative helplessness to self-actualization. While all this is reasonable, to assume that all attachment established at an age is then frozen, however, is to ignore the comp- lexity of the human experience, and the powers of personal development. Attach- ment to the landscape is not simple. It is a complex set of threads woven through one’s life. Childhood’s landscapes, and later attachments to landscapes, are not only sources of satisfaction in themselves but the stuff of an ever-changing interior drama within the psyche. (18) I disagree with Riley. He characterizes the childhood landscape as positive, a space where “increasing mastery” lends satisfaction.” This is not the grandmother, the childhood landscape was a traumatic memory. Yes, her interaction with the landscape was inseparable from her personality. Her years of farm labor made her resourceful, Her years of farm labor made her resourceful, hardworking, eager to find fun wherever she could. For that she was grateful, but there is a difference between being grateful and being satisfied. She treasured her years with my grandfather in the suburbs, where she had no need to hoe or pick or fertilize. There she was satisfied, and there she became the person she wanted to be, which was not to simply be a farm girl, with all the strength of character of such a farm girl. But given that she underwent a traumatic experience, part incorrect when he says that attachment established at an age is then frozen, however, is to ignore the complexity of the human experience, and the powers of personal development.” While people do continue to develop, a traumatic experience does freeze growth to some extent. Other aspects may grow, but my grandmother’s relationship to agriculture and the rural landscape is hardened—she despises and fears it. As a young woman, she dressed in the attire of a country girl who had moved on and up when she went to visit her family: a department store dress, panty hose, and heels with a matching bag. Though the outfit didn’t suit an environment which called for trips to an outdoor privy, she persisted, heels softly pounding against the dirt of the yard as she greeted her parents. She never stayed for long, having claimed for herself a home removed from this world which had so scarred her physically and emotionally. Grandma-Mother has a tendency to view nature’s only benefit as material gain. where there was not enough food or money, she firmly believed in using what nature provides to ease economic burden. She vividly recalls walking “to town” in her flour sack strawberries and eggs to buy herself shoes. She describes carrying them so vividly—that she had to take care not to break a single egg, for she needed every cent she could get, walking despite her hurried nature. Occasionally she would condescend and admit that fresh tomatoes and onions were best off your own vine, but by and large, she preferred “store bought,” bright lights and clean whiteness of the grocery store. This extended even to her feelings regarding clothing; she associated anything not store-bought with the poor little clapboard house of Depression era Adamsville, Tennessee. Her flour sack dresses had left her clamoring for store-bought ones; she was convinced that anything “made” by someone was primitive. The Sears catalog had had the sacred allure of the Holy Grail to her the late 1930’s. She hated when my mother would dress me in hand-smocked dresses, regarding them as cheap and inferior. We had enough money to spend on what she called “real” clothes—why on earth would we not just buy something already “done up”? Even when it was time to purchase her wedding dress for her second marriage, she refused to consider a bespoke dress and insisted we go through every store in town to find her dream store- bought dress. They do not sell blue wedding dresses with jackets, but she remained unconvinced and doggedly insisted that we would find her dress within the sacred space of “the mind to the fact that somebody had made those clothes in the store, just as somebody would have made the custom dress she would eventually buy. She wanted it to come from someplace else, and she did not want to witness that making, because that would taint her view of her dress for this most special day. As a family, we were well aware of the trauma of the Great Depression, her constantly, trying to make things were “different” and that it was nice to garden, nice to make clothing. My grandfather, I have come to realize, was wiser than the rest of my family. Rather than try to convince her of the beauty of the land, he chose to prove it to her. Or rather, he to herself by providing her with sensory gifts which glorified nature’s wonders. He brought her glowingly pale roses from the yard for the dining table, exuding the faint scent of dew as her pale, graceful fingers would carefully stroke the petals. He gave her the tiniest sweet carrots the scent of sunshine upon them. Never did he make a show of his offerings. Wiping his hands on his faded Levis, he would say, something, and I’m going t’ would glare and retort, “Don’t Collier. Your cholesterol’s gonna already e’t one yesterday.” fierce at such moments, and she regarding the eggs. But she gave her happiness away as her fingers would already be inching across the table towards whatever lily or peach he had brought in for her. They both knew that she would love the small token from the yard, but she would say nothing, and that he would pretend it was nothing, but everyone knew that this was something. He trained vines into a lush arbor swing, creating a place for her birds, to sing the songs of her youth. With the song lyrics printed on fluttering sheets of baby blue and violet paper clutched in our hands, we spent many happy hours in that swing, our feet trailing across the grass beneath us as we sang “Oh, You Beautiful Doll” and “If I Had a Hammer” to the birds and toads. Through gifts big and small, he created spaces for nature to be precious to her once more. The gifts were pieces of my grandfather’s life, steeped in his time and care and in his love of both nature and Grandma-Mother. Never a man to show much emotion beyond a quiet, serene happiness and an occasional bit of irritation, expressed in crisp phrases in his he let his yard whisper his “I flower at a time. Gapaw spent hours in the yard as he filled it with love, even working in the peak of Memphis heat. My lungs would be aching with each wet breath of the humid air, but he insisted plants and that he had a responsibility to be with them. On summer afternoons, say “Aubree Joy, come on now. It’s our time.” Having her own time with someone is enough incentive to get a six-year-old to beg her grandmother to let her play in the dirt. Much to her chagrin, I loved being out in the sunshine working with Gapaw, even more than I loved spending time in the house with her playing cards and games. How could I not have loved it? He made me crucial to the project even if I did nothing more couldn’t be “our time” without Of course Grandpa had “his time” in the yard, which included cigarettes and intensive yard work, and then “our time” was planting plucking tomatoes, things a very little girl would consider big work. “Our time” me and light work for Gapaw, but for both of us it meant togetherness and mud and songs and hoses and lessons and the taste of crab apple and impor- tance. Not even my grandmother’s promises of endless games of Bible Trivia could keep me away. I knew there was more God in the sunshine and in the poke of hens and chickens plants in the pot than there were in the little tokens on the Bible Trivia board. And so until I was about eleven, summers and weekends were filled with “our time” as I was Gapaw’s special helper. By then, my little brother started to take my place, and years of hard work were taking their toll on my grandfather’s health. Rarely would he admit to being unable to work, even as his arthritis and kidney The one thing that would keep him from the yard was nature itself. Only when the heat index rose above 110 could he be dissuaded that the dogwood would not provide enough shade to counteract the oppressive warmth. He would resign himself to his La-Z-boy chair, feet up, head back, eyes fixed out the back window on the bird feeder, on the vines branching over the wooden swing, on his paradise. The centerpiece of the yard perturbed my parents and my grandmother. From as long as I can remember, my grandfather had dreams of a moat in his yard. He dug a trench about six inches deep and four feet wide across the back raised flowerbed at the back, lining the edge with thick wooden posts about ten inches high to keep the soil from his moat space. The other side of the yard had a similar set of small the yard, he constructed a small mound surrounded by posts, which he named “Aubree Island.” To the best of my knowledge, I year-old in Memphis with her own island, a fact in which I took great pride. I felt myself a princess, even if no one knew I ruled an island but myself and my grandfather. Gapaw was the most loyal of subjects, covering the island with peach roses and adding a feminine wrought iron chair in which I could read. It was only at my grandparents’ house that I had confessed that I was literate (I was convinced my parents would no longer read to me if they realized I could read on my own). He so loved that I voraciously consumed books, took pride in that I went to a good school, was going to go to college. In retrospect, I think he made that island as both a reward and an incentive for my reading, a place designed so that my beloved books and sunshine could come together. My reading had given me a powerful imagination, and Gapaw had a strong sense of “if I say it’ll happen, it’ll happen,” even be a ways down the road. And so between my ima- ginings and Gapaw’s vision, we were unperturbed by the lack of water. We pretended in the mean- while, confident that one day he would install the necessary means. My parents smiled, amused at the pipe dreams of an old man and a little girl; my grandmother scolded “Bill, you are never going to get that water in, and I don’t make.” We didn’t mind them. We dreamed of tarps, of plastic liners, of lines of tubing that would make our dreams a reality. We dreamed in waters, shallow and There are moments when I swear there must have been water there. I recall sitting my feet in the water, the cool into the soles of my feet. The grass was moist and dewy; your hand would come up damp if you trailed it along the top of the tickling for water. There was already water there. We were just waiting for enough water that our ankles would be wet all the way. And in the meanwhile, we sat on my island in wrought iron chairs from the Home of roses at our backs, icy cold in our hands. He managed to put a small pond on the island, with a tiny, trickling waterfall for a fountain and fat koi lolling lazily selected water plants. We took those fish, on my island, on a land of my grand- father’s own making. We had made them a place, a place beneath the sky, where they wind. It felt a bit like playing we didn’t feed them and care for them, they would die. It was terrifying and thrilling all at once. At this point, I must admit that lacking any substantive quantity of water to not by definition an actual island. was one. Never mind that an island is by definition surrounded by water, and that even surrounded by water, my island still backed up neighbors’ yard, making it at our imaginations made it so. It was imbued with an island potential. It had all the for a child and an old man who had spent their lives in the middle of the United States. My grandfather validated our referring to it as an island with first a series of steppingstones, then a tiny bridge. Only eighteen inches laughably small. I adored it. It had tiny posts with ropes to make it look vaguely like a real suspension bridge, even though its posts were firmly sunken into the ground. Heidegger describes the bridge as an example of building-to-dwell in “Building With the banks, the bridge stream the one and the other expanse of the landscape lying behind stream and bank and land into each other’s neighborhood. The bridge gathers the earth as landscape around the stream…. before the bridge stands, course many spots along the stream that can be occupied by something. One of them proves to be a location, and does so because of the bridge. Thus the bridge does not first come to a location to stand in it; rather, a location comes into existence only by virtue of the bridge (152-4). My grandfather’s bridge, small the same capacity as that of Heidegger’s example. Though there was no stream, the bridge established the spot as a place-where-a-stream-was-to-be, rat- her than simply a dip in the ground. It transformed two pieces of land into true banks, and it affirmed our imaginings that the glorified island. The tiny bridge gathered the ground of the stream bed it was posted in, and allowed it to meet two separate spaces. Much to my delight, the bridge affirmed that these were two distinct spaces, that my island was in fact a “somewhere else.” To the rest of my family, this able attempt to validate the island as a place. They saw this “gathering” as absurd, an exaggerated attempt to validate our conception of the island. They hid smiles behind glasses in lawn chairs upon what the bridge had defined as the mainland. But in my eyes, he could walk over a few inches of sky to a piece of earth that was my own. There was a path between two distinct places, not simply an air space to be leapt between two spaces within the yard. I loved that this was a bridge to go somewhere, not to go between places. One could not start on the island. One had to go to the island and then return, a continual enactment of Edward S. Casey’s “homecoming.” Casey quotes T.S. Eliot, saying ‘Home is where one starts from” (274). Embedded in every adventurous child is the “between heterogeneous places,” know what heterogeneous means (Casey 275). We at least can recognize the idea of going somewhere new, and that newness as something exotic, even if it is simply crossing a 20-inch deep imagined moat. As my grandfather grew older, he spent less and less time in the yard, mostly disappearing wheeling garden stool and sneak a cigarette or two. He hid his smoking in the way noble family members tend to—disappearing for a bit for the act but forgetting the telling reek of smoke. I never minded the smell; it mingled with sweetness of the butterfly bush and the peach tree. The bitterness of the smoke let the sweetness of the garden scents cling to your nostrils. Whenever I picture heaven, my brain tingles as the back of find the scent of butterfly bush tinged with unfiltered Pall Malls. Gaston Bachelard beautifully describes this struggle to smell in imaginative memory: I alone, in my memories of another century, can open the deep cupboard that still retains for me alone that unique odor, the odor drying on a wicker tray. The odor of raisins! It is an odor that defies description, one that takes a lot of imagination to smell. (13) Indeed, “I alone” can tiptoe the yard and breathe in that scent of Gapaw and the garden of 7631 Reese Road. I give Listerine, Pall Malls, butterfly bush. But how can I give you the proportions, capture that lightness of Dove soap on his skin, the bitterness of onion, the sweetness of Ensure meal replacement shakes on his breath? How can I give you his breath, breath that is gone now, breath not gross with unwanted proximity but lovely with life and with an eagerness to be near someone you love? How the heaviness of odor that accompanies the humidity of the Mid-South? I sink my mind deeper into my brain, trying to find that smell without anything to trigger it. I probe, needing that feeling, that confirmation that this memory once belonged to the world of the concrete. I can feel it, I can the taking at the back of my nose, hiding behind the scent of my dorm room, beyond the odor of cocoa butter lotion and old tea cups and clean sheets and manila folders and the Pennsylvania air and cheap shampoo, I almost smell that sweet presence-of- grandfather-in-the-backyard, and then (another breath) it’s gone. If smell triggers memory so strongly, then why can my memory not trigger smell? Why are there not more words for smelling in English, why can nothing but the crispness of the word “scent” and the lightness “fragrance” impart this to perhaps you will think of your own grandfather, or your mother, or your ex-boyfriend, or your dog, or your childhood stuffed bear and see them in the place where they most linger in your memory, and find that same longing for that exclaims to your mind, “This being! This place! They were once mine!” Mingled with that sweetness of garden, Listerine, and cigarettes is a double bitterness that accom- panies tobacco. The acrid scent The effects I cannot. Eventually, the smoking led to lung cancer, which turned into brain tumors, which ended with my grandfather forgetting who we were. He was confined to the house and then the hospital. At some point, he stopped seeming like my grandfather. This was less because he forgot my name and often thought I was my mother, and more that he was forced to remain inside. His deep brown inside. His deep brown Cherokee skin grew paler without the touch of the sun, and darkened, making the white amongst them glare. He stopped smelling faintly of cigarettes—now prohi- bited—and earth and instead smelt of cleanness and laundry detergent. I couldn’t take him forgetting me, forgetting the island, but I couldn’t take his body not being the one that made that island for me, that dwelt upon the island with me. I endured being called my mother’s name just to hold his hand, so I could remember its feel around mine as I learned to use a trowel, as I shaped a mound of earth around a pansy. Heidegger speaks of the mortality of dwelling as follows: Mortals dwell in that they initiate their own nature—their being capable of death as death—into use and practice of this capacity, so that there may be a good death. To initiate mortals into the nature of death in no way means as empty Nothing, the it mean to darken dwelling blindly toward the end (151). My grandfather dwelt in his garden, working beside his mortality, and he died “a good death.” He He understood death from the plants around him, from killing aphids, from the robins slurping the worms, and he was never afraid. and it knew him, and they greeted each other not quite as friends, but at least as old work acquaintances. They were comfortable with each other, and this comfort spread to his family and friends as they looked on, watching as Bill Collier slipped from the hospital rooms of this world into the gardens of the immortal. After his death, I felt a strange relief. He was, at least, back in the ground, “Rolled diurnal course,/With rocks, and as Wordsworth remarked in “A Slumber Did My Spirit Steal” (l. 7-8). Though there was a comfort in knowing he was back under the sky, surrounded by dirt, near the worms he so loved. He is emplaced in a spot where the grass will always be cared for and where on clear days, the sun will shine unhindered. And when my island is gone, the would-be-moat filled in by whatever family will buy my newly remarried grandmother's house, I will still dwell there in my mind's eye, in my memory. My grandfather, who had but a high school education, taught me through his life what through text: When I go towards the door door of the lecture hall, I am already there, and I could not were not such that I never here only, as this encapsulated body; rather I am there, that is, I already pervade the room, and only thus can I go through it. (157) My grandfather, of course, was never destined for the lecture hall. But he was always divine, slowly but surely. He was on earth in his body, as much as I treasured his embodiment. Always, always, was some part of him already “pervading” the gardens of heaven, and thus he was ready to enter them. I am thankful at least that he brought a little where I dwell, leaving me an island around which to gather my thoughts and the dream of water wherever grass tickles my ankles with dew. Works Cited Bachelard, Gaston. The Poetics Jolas. Boston: Beacon Press, 1964. Casey, Edward S. Getting Back Into Place: Toward a Renewed Understanding of the Place-World. Bloomington: Indiana University 1993. Google Maps. Google, 23 July 2007. 2007. Heidegger, Martin. “Building Poetry, Language, Thought. Hofstadter. New York: Harper 1971. May, Herbert G., and Bruce M. Metzger, New Oxford Annotated Bible RSV. New York: Oxford University 1977. Riley, Robert B. “Attachment Landscape.” Place Attachment. Altman and Setha M. Low. Plenum Press, 1992. This year, I nearly drowned in the ocean in Goa, India in January 2020. That made me realise the immense power of water and how we should respect and worship the 5 elements of nature. I feel something in the water helped me rescue myself and a friend of mine and we stepped out of the ocean gasping and thankful. It let us go. I have felt even more attached, loved and held by water since then. Perhaps it was the comparison. Passing the gate of the boarding house and towards the richest freedom I have ever tasted. I would get lost almost every time. I like to make those 20 minutes an adventure, so I would try different routes. Might just be around the a place where the sky would be brighter, the air would smell a little bit fresher, Then I would know, I have arrived at the seaside. If Brighton was a 19-year-old kid skateboard, then Eastbourne would be his grandfather. It is a lot calmer, water is gentler. The sea of Eastbourne might not be the most exciting place to visit, the most Instagram-able seaside as well. But it was freedom to me, and it always will be. Last year I was lucky enough to in the Peruvian Andes. Seasonal meltwater from this glacier, Quelccaya, feeds series of streams and high-altitude bogs, where local farmers keep alpaca and llama. Over centuries humans have slowed the natural flow of the meltwater flow to better feed summer pasture growth, in these semi-arid lands, six months a year. The glacier is retreating due to climate change and is predicted to be gone within 50 years. With the assistance of glacierologists I mapped the margins of the glacier as they would have been at the beginning of the industrial revolution and 200 years later, when the Kyoto Protocol was signed- 200 years of economic thinking about land and environment inscribed in frozen ice on rock. When I was a child, I always wondered why we have a statue of a mermaid in our province. quite visible because it was on the side of the road and in the bay itself. I remembered asking my relatives about this and to my surprise there were plenty of stories about it. One of the most memorable story was this. It was believed that the mermaid on the rock was seen from the past by a young fisherman who claimed that he was saved during a storm. Our province would have frequent rain and storm even during previous years and in the story it was believed that this back to land when he went out fishing. His companions really thought he already died because they couldn't find him nor his boat for days and to their surprise after a long time of searching he suddenly popped out of nowhere as if nothing happened. The fisherman claimed that he was saved by a beautiful woman with a tail like that of a fish and that he was given a gold comb to be able to communicate with her once more. Manchuan (Sandy) Lin Raindrops fall in the mountain and travel through Ksôkong Tsùn Irrigation System, intertwined with culture, art, economy, and memory, narrated a tale of the city, and contributing to the livability of people's everyday life. For nearly the water system witnesses the growth and transit of a city within a rapidly growing Asia. Begining from folktales that picture a mayor battled with dragons to make ways for water, and the locals made deals with wonderer to temped a lingering ghost around a pond, on the landscape of an alluvial plain, water accommodated a variety of human activities. Food yield, settlement arrangement, daily leisure, and religious beliefs, ways of living evolved intensely around the landscape. Water obtained from the river by a dam, regulated using inlets, directed through ditches, then transported to irrigate rice fields, following natural topography, weaved an aquatic landscape to flourish a circular system. I spent almost all summers of my childhood in Kekilli Ali Village, one of the villages of central Anatolia. I and the other children of the village grew up by listening to the stories of the village from my father and other aged people, which is located on the shore hill of Hirfanlı Dam lake. In these stories, my father focuses his eyes and his fingertips to the blue of the landscape at the opposite view, pointing out the place of their original village resting at the years; and the place where the waters initially started to rise when he was three years old. With the mood of a child, I dreamed of a water city waiting asleep under the big dark lake. Although it was difficult to imagine my father as a three-year- old, skinny boy running around in these dreams, the wide veranda of their underwater house, the loud enthusiasm of “Çem”* passing by the edge of the gardens full of cherry and apricot trees, the light shadow of the willows stretching along the river were in my father's stories. Çem in my father's imagination and in my fantasy, he was like a monster that swallows everything that stands in his way, leaving nothing behind after taking houses, trees, gardens, tombs and children. Perhaps it was also a struggle against the same monster that my grandfather opened his mother's grave, which was about to be submerged, and carried his mom's to their new settlement with a sack. The bones were packed into a sack as physical evidence of the the bearer as well as the presence memory of the deceased. The uncontrolled rise of the water from its bed not only swallowed a piece of land, but also the people who survived on it, non-human beings, memories, past ties, bones, wall stones, transferred what he could not swallow into a story or a tale that continued in dreams at the bottom of the lake. *With the “Çem Project” in in Kırşehir's Kaman district was submerged under the waters of Kızılırmak River. the inhabitants of the village to the top of a hill. While the center passing through the village, closed landscape as a gate to the past. Borneo Island, Brunei On the north coast of an island called Borneo; Brunei, lies a water village with a perturbed heart. An unpopular choice but yet a river lies below this village that tells stories not also history and romance. Once a thriving fishing community, handcrafted weaves and mysterious island music; gulintangan. There was once a boy who lived with his mother on the water village and believed to have went out on a journey to seek for a better life for his mother. Upon meeting a princess and marrying her, he forgot about his duty to his mother. One day when his mother found the royal boat sailing into the village, turned her away not acknowledging her. A heartbroken mother's prayer turned him and his royal fleet into stone. The stone river and rests alongside this water village. Though the river Ganges has sustained a civilization for three millennia, for a practising usually considered a god or a goddess. River Ganga is considered the most holy and is identified as Goddess-mother who mounts a creature called Makar (half elephant-half fish). Mythology tells us that she is the ever-flowing 'Aakash Ganga' (Celestial Ganga or the Milky Way), whose journey to earth begins after a prince named Bhagirath was advised to pray to her and ask her to descend to earth since his thousands of ancestors were cursed, who could attain 'moksha' or 'nirvana' only after their mortal remains were immersed in the river. This practice is still followed in Ganga to atone themselves. It is because of this story, believers immerse ashes the Holy River, in hope they attain moksha. The crossing of the Piave river on the pay pontoon bridge between Noventa and Fossalta is only the latest heir to a "pass" or ferry dating back to the Middle Ages, in a ford already in Roman times. Since the nineteenth century, this business has been handed down from generation to generation within the Zamuner family. Over the centuries, the vast hydrographic network of the Veneto in fact formed a unique anthropological context with various trades connected to rivers and water transport. Areal "Civilization of the waters" that developed in north-eastern Italy. The pontoon “pass” by the locals, is one that ethnological and economic microcosm in the metropolitan area of Venice. Its hybrid structure that gently inserts itself into the landscape, summarizing its identity, thus becomesa symbol ofresilience in an increasingly alienated territory between urban sprawl and shoppingcenters Ganges, holiest river for Hindus, takes an interesting form at 'Prayag'. A bath here issaid to flush away one's sins, freeing re-birth. It is a popular sitefor immersion of ashes post cremation and leisurely boating amidst a large river gullpopulation squawking around. Prayag is cheeky in its existence, in its with the alive and the dead. It the ambiguity. It makesus question the true soul of the river; the essence that stays; the strength of belief; thelimitlessness of spatial impact on our psyche. The river iseverchanging. Only her undying spirit remains, holding whatever name, mythology orcharacteristics people want to attribute to her. The same as with the people, the cities,the countries, the civilizations; and the flow of hope reclaiming existencethrough the pulse of time. Pink water, to be exact, filling lake in west africa, where I was stranded for two whole days, begging for someone to purchase my brown leather, platform-shoes at the very accessible price of one dollar and fifty cents, hunched over to inspect this myth, supported by all local inhabitants and referred to as something sent from the gods, a second after having scooped up a sample of the aforementioned magical liquid substance, I became confused and sceptic about everyone's claims and theories about it, as if they were talking about a principal, national treasure. Don't they always? In essence, the water wasn't pink, the sand at the bottom neither...Even the flamingos that lived on the edge of it were underwhelmingly whitewashed......In short, again, it was a big bunch of nothing. As always. Giacomo Agnetti Chilean Patagonia Along the Baker River, in Chilean a type of tree with incredible properties that grows in the wetlands. Everyone wants it, everyone looks for it. The story focuses on the characters that revolve around the Guaitecas cypress, years has been cut indiscriminately the "madereros". A team of biologists plunges into this "wood culture" and tries to understand whatthe future of these temperate rain forests will be. This is insanity. Nothing else. vaguely limitless nonsense. I, on the other hand, prefer to remain silent for longer of time and watch the green river; deathly beauty. I believed them, the things the river told me. You never know. But you are not you knows how many times you've been born and how many times you've abandoned the cities, how many nights you've watched the sea, how many times you've roused the seagulls; are you still close with the seagulls? For instance, could I not abandon you trail, and holding on to the docile reflection within in me, Ali with whom I've walked on that old bridge ten years ago, could I not converse with myself through the sleeping on the streets, at night the green river. I flow backwards myself. How have you been all of these years? Inishbiggle, Ireland I've been to Inishbiggle twice. It's one of my favourite places, and I think about it all the time. The island is nestled in between Bullsmouth on Achill Island and the mainland of Ballycroy, it's home to around 15 or so people. There are no services. No shops. The old school community centre, doctors surgery, polling station and a church. The Biggle is very isolated, access is difficult. You can walk or drive Ballycroy (also very remote) or get a ferry (a curragh) from Bullsmouth. The ferry crossing is less than five minutes over, but of the strongest currents in Europe. The island can become inaccessible for periods in winter. For decades, the island has hosted a festival every August bank holiday weekend, sadly not this year. The priest is brought over, mas s is said. There are arm wrestling, winkle eating and welly and horse shoe throwing competitions. Sometimes potato picking and curragh racing competitions. A bar is set up in a tent outside flow like no tomorrow. The island empty beaches, a couple of small lakes, old derelict cottages and so so many wildflowers. You can see Slievemore on Achill and the mountains in Ballycroy. The Gubnadoogha walking loop is 4 kilometres and there is a campsite with basic facilities. You might not bump into anyone while you are out there, tourists don't large numbers. It breaks my heart that this once thriving community is now a dying island, the population is aging and there are no children. Dersim's magnificent geography is like a landscape where legends are blended together. If every part of Dersim is mountain, every part of it is legendary. You may see a jiare born from the legend of a tree; Duzgi have risen as a mountain or Munzur has become a river, its legend was born from a cell and flowed throughout Dersim. Along with Munzur, Mercan, Pülümür and Kalan have flowed along this sacred landscape for centuries; and his lover Peri Suyu would accompany him; they would become to rayber each other. They were always longing; only the legends flowing from their waters have brought them together . Why is this water called Peri? Nobody knew. Hızır was also commemorated by here, also were the Erenler. Laments have always been here, as well as votive candles… Peri and Munzur met each other when Pirs started to visit their along Peri Suyu, they have passed pastures and villages along Munzur and have told their Talips about the “belief ”… Women who heard Pir coming, pray to the first place sun embraced and sprinkle their prays to the water; to let them flow through the river giving them to stones and the earth; where both trout and gazelle found their giveth in their intentions, as well as crane. Waiting for Pir's way, Xeves woke up that morning by daybreak, her face turned to the sun; she kissed the stone bathed with sun's warmth, lips, then with her forehead. And she opened her arms towards Peri Suyu, being thankful BIOGRAPHIES Ebru Bingöl I have degrees in Landscape Architecture as an Assistant Professor Dr. in Architecture. My research topics national and international workshops guest researcher, granted by The urban design projects and awarded the community and the landscape. science and art. Peyzaj Mimarı (lisans), Kentsel Mustafa Kemal Üniversitesi Mimarlık arasında arazi, bağlam, kamusal uluslararası atölye çalışmaları Teknoloji Üniversitesi'nde (TUDelft, projesine danışmanlık yaptım olmaya, topluluğu ve manzarayı ve bilim ile sanat arasında bir Vincenzo Meoli Co-founder of the collective Paesaggi design-led thinking in understanding place-making initiatives, and moved of culture and engagement specialist communication strategies, community sociocultural contexts. Kolektif Paesaggi Migranti'nin nedenselliklerden ve tasarım odaklı girişimlerinde deneyimim var ve lideriı ve katılım uzmanı olarak sosyokültürel bağlamlarda eğitim Erinç Ulusoy I was born in Ankara, 1985. I graduated University in 2008. The short movies Collected some awards and honorable with my video works in contemporary and excited era started for me. universities. I am continue on filmmaking brand which I founded. Erinç Ulusoy 1985, Ankara'da doğdum. 2008 yılında mezun oldum. 2006 yılından bu gösterimler aldım ve bu festivallerin video sanatı üzerine yaptığım 2020 akademik yılı ile birlikte, ve video sanatı dersleri vermeye merkezli, uluslararası olarak Flavia Vanni I am an art-historian and a PhD the Eastern Mediterranean. For (Harvard University), in 2018 and society of the Mediterranean between Crossroads of Empires” I study Rovella (Salerno). For more info Bir sanat tarihçisiyim ve Birmingham doktora öğrencisiyim. 2019-2020 Görevlisi olarak çalıştım, Akdeniz'in tarihi ve toplumu üzerine olarak Montecorvino Rovella'daki Araştırmam hakkında daha fazla Alessandro Carabia I am a third year PhD student at Liguria. However, it all began necropoleis. It became more serious Antique and Early Byzantine studies, Justinian. After one-year experience perspective and a new project. Birmingham Üniversitesi'nde Bizans Bununla birlikte, her şey ben karışımıyla başladı. Jüstinyen çalışmaları dünyasının büyüsüne sektördeki bir yıllık deneyiminin verdim. Musa Bağ I received an undergraduate degree where I was born and lived. I assisted Kemal University. I attended many design in the private sector. I in different fields of art (painting, lighting designs). Doğduğum ve yaşadığım şehir Mustafa Kemal Üniversitesi'nde uluslararası sergiye katıldım. sosyal sorumluluk projesinde yer yanında, zanaat (mobilya tasarımı, sahibim. Tuğçe Tezer I am a Dr. research assistant In the academic field, I have seminars, morphology, historical geography organizing team in seminars and education "The Transformation of department), my master's education (2013, YTU, TUWien), my doctoral (2019, MSGSÜ). I am in the editorial international refereed journal. MSGSÜ ŞBP Bölümü'nde Dr. morfoloji, tarihsel coğrafya ve Türkiye'de ve yurtdışında atölyelerde, bulundum. Lisans eğitimimi “Haydarpaşa Yüksek Lisans eğitimimi “Floransa eğitimimi “Yerleşme Tarihi tamamladım. MSGSÜ hakemli dergisi ekibindeyim. Eskiz ve suluboya, Alim Koray Cengiz I was born in Istanbul and I think the end of my high school education. undergraduate education is on English Major topics of my studies are networks and establishing new relationships. Development Association and member Folklore Research Association and İstanbul doğumluyum, ebeveynlerimden Yaklaşık olarak 26 yıldır da doktora çalışmalarım ise Sosyal Hatay kentiyle ilgili. Çalışma sosyal ağları ve ağ kurmayı derneğin başkanlığını yürütüyorum. Araştırmaları Derneği üyesi İrem İnce Keller I am an illustrator, academician where I am working on my doctorate exhibition in 2016 with drawings "International Danube River Day made on the Danube River. In 2019, under the brand of "makemystorycard". İllüstratör, akademisyen ve Lozan Üniversitesi'nde coğrafya çizimler ile 2016 yılında Kent ile "Uluslararası Tuna Nehri Günü illüstrasyonum yayınlandı. Çizimlerime Contributors’ Tales / Katkıda “I grew up in a big city. But of green and blue in the environment. of the stream. Today I still look is harsh and violent, the holidays I felt sorry for this lovely water I heard about the river's history river, the more I respect it. Finally, your streaming stories.” “Ben büyük bir şehirde büyüdüm. tonlarını görebileceğiniz küçük akar. Bugün hâlâ dinlenmek ve benim için su sesi anlamına geliyor. duvarlara hapsedilen bu güzel buradaki yaşamın ve kültürün heyecan verici hikâyesini paylaşmak projedeyim.” “Born in Rome, I experience the flood of 1870. As in Antakya, the river's name, often entered uninvited often flooded even during Roman streets of Rome is now only remembered water during the floods of the After heavy rain, it sometimes scares the Romans and the multitude “Roma'da doğdum. 1870 yılında bakarak yaşıyorum... Antakya'dakinde Tiber'in asi akışı, çoğu kez Marzio diye anılan bölge) Roma Tiber'in, Roma sokaklarından akan duvarlarına yapıştırılan su köprülerinin sadece bir parçası. bakmak için duvarlardan ötesini korkutmaktadır.” “I don't really have a flow tale, archaeology of Antioch and its Italy, is crossed as well by a my parents, in Grosseto, there river the 4th of November 1966, human victim. Maremma in the past The most famous folk song of the all sorrow and pain, at the same and the Roman times most of the patiently silted by the tireless will to master the marshes caused and a beautiful and fertile rural they were kids, must have known ignored, and eventually raises overflow again. This time Grosseto taking six victims. I can't remember ones of 2012, the piles of mud the river escaped his cage.” “Gerçek bir akış hikâyem ortak bir yanı olduğunu fark bölgenin içinden “Ombrone” getirdiği sorunlarla mücadele olan selin, özenle korunmuş bir evlerinde olmasından- ötürü sıtma nedeniyle her zaman zor sık ölümlerin yaşandığından üzüntü ve acıyı barındırmıyor… alan ovanın büyük kısmı, Ombrone boyunca hiçbir kamu otoritesi bir gün geldi ve görev nihayet sebeple benim doğup büyüdüğüm "A traveler caught in the flow “Sanatın çevrelediği nehrin “Antakya is a place that has 23, in the next 10 years it completely missed it when I was away. Every enthusiastic flow, my beautiful encounter.” “Antakya ilk karşılaşmamızdan duymuşken, sonraki 10 yılda tümüyle özlediğim memleketime dönüştü. dönüştü, güzel memleketim Antakya açıkça hayatımın akışının bekliyorum. “I was always impressed by rivers, a new city, I believe that the follow them and let them to create Even if there is no river in the River in Switzerland. I believe "Nehirlerden, özellikle de şehirleri, bir şehre taşındığımda, şehirdeki takdir ettim; onları takip ediyorum İllüstrasyonlarımda da, net Nehri yakınında yaşıyorum. “There are seagulls. I did not if it is a hundred kilometers away. are very bad, they know it in Brighton, On the other hand, I love them, nice photo at sunset with friends, the river to show us how cool it is!” “Martılar vardı... Onları, beklemiyordum. Evet yiyecek arıyorlardı. Brighton’da, Naples’da ve uçtukları Şaşkındım, çünkü bu antik yerine, kendimi, yaratanın bize gönderdiğini düşünürken buldum”. Antakya 2020 www.flow-tales.com www.flow-tales-exhibition.com flow.tales Yüksel, Serhat Baykara of Culture. fonlanmaktadır. ……………………..1 ……………………..2 …………………….5 ……………………15 ……………………50 ……………………105 ÖZ Bu projenin oluşturulması ve 2017'de İtalya'nın Pennabilli kentinde başlayan kurgumuzun sonucunu almamız yaklaşık 3 yıl sürdü. Bu yolculukta bizimle birlikte olan herkese ve özellikle dijital formatımıza inandıkları için Kültür için Alan'a teşekkür etmek istiyoruz. Flow Tales /Akış Hikayeleri tamamen dijital ve proaktif bir şekilde doğdu ve büyüdü. Asi Nehri, dünyanın dört bir yanındaki erişilebilir ve ulaşılamaz su peyzajlarıyla çalışma ve bağlantı kurma fikrimizi memnuniyetle karşılayan sanatçı ve profesyonellerin ortak alanına dönüştü. Ebru, Vincenzo 1 AKIŞ HİKAYELERİ “AKIŞ HİKÂYELERİ", bozulmus akısların çağında suların, nehirlerin, denizlerin, göllerin anlatilmamis hikâyelerini anlatmak üzere sanatçi, yazar, arastirmacı, tarihçi, fotoğrafçi, video yapimcisi, tasarimci ve iletisim uzmanlarini bir araya getiren sanatçi çagrisi, çevrim içi sergi ve yayindan olusan bir sanat projesidir. Akis Hikâye- leri, peyzaj ve topluluk arasindaki iliskiyi yerel ve küresel ölçekte eleştirel bir şekilde arastirmayi ve bu arastırmayı sanatsal üretim için bir ilham kaynağına dönüştürmeyi amaçlamaktadır. Bugünün normalliğinde, ulaşılabilir ve ulaşılamaz peyzajlarin, insan ve su arasındaki ilişkisini toplama ve resmetme ihtiyacı hissettik ve bu ilişkilerin toplamının mekânlara yeni anlamlar yükleyerek kurabilecegi yeni baglan- tilarin olasılıklarini sergiledik. 2 Akış hikâyeleri anlatılardır. Suyun doğasının kendi felsefesi vardır. Antik Yunan filozofu Herakleitos "Panta rei / Her şey akar" derken dünyadaki her şeyin sürekli değiştiğini vurgular. Akışı ifade etmenin ve sunmanın birçok yolu vardır. Bu çağrı, işbirlikçi ve disiplin- lerarası bir yaklaşımla dünyanın dört bir yanındaki akış peyzajlarının, çoklu medya unsurları (video, ses, performans, fotoğraf, yazı, şiir, vb.) kullanarak yeni kurgu ve anlamlarını üretmeyi arzula- maktadır. Böylece, birçok yönden değişiklik gösteren; ama ortak değerlere sahip farklı yerelliklerin arasında bağlantılar kurmayı hedeflemektedir. Akış Hikâyeleri birbirine bağlıdır. Akış Hikâyeleri, farklı coğrafyalar arasında yeni bağlantılar oluşturarak yerel peyzajları değerlendirmeyi, erişi- lebilir-erişilemez, gerçek-hayali peyzajlar arasında yeni ortak değerlere ulaşmayı ve bozulmuş akışların çağında bu anlamları küresel düzleme taşımayı amaçlamak- tadır. 3 Biz Kimiz Bizler, Türkiye'nin güneydoğusunda yer alan Asi Nehri etrafında buluşan, bu nehrin kaybolmuş hatıralarını, bilgi, hikâye, mit ve deneyimlerle bir araya getiren, peyzaj değerlerini okuyan, dinleyen, araştıran, çizen, kurgulayan ve farklı ülkelerden peyzaj odaklı düşünen ve çalışan mimarlar ile medya sanat- çılarından oluşan bir grubuz. Asi Nehri'nin geçtiği Antakya şehrinden yerel uzmanların deneyimlerini ve İtalya temelli kolektif “Paessaggi Migranti” (Göç Eden Peyzajlar)'ın peyzaj ile ilgili yerel-uluslararası düzeydeki çalışmalarını birleştiren bir girişimiz. Bu proje, İtalyan asıllı kolektif “Paesaggi Migranti”nin kurucularından Vincenzo Meoli ile Hatay Mustafa Kemal Üniversitesi Mimarlık Fakültesi Öğretim Üyesi Dr. Ebru Bingöl ve farklı disiplinlerde çalışan profesyonellerin oluşturduğu ekipler arasındaki iş birliği projesidir. Proje, “Kültür için Alan” Mikro-fon programı tarafından desteklendikten sonra grup, çeşitli disiplin ve geçmiş- lerden yeni üyeler edindi. 4 GİRİŞ Nehir nedir? Nehirleri bilmek: Nehirlerin kültürel yaşamları. Dr.Luci Attala Öğretim Üyesi, Anthropology, Wales Trinity University Saint David Universitesi Saint David Kelime bağlamında 'nehir'in akla ilk getirdiği şey, topraklı bir kanal boyunca akan bir tabii su kaynağı imgesidir. Bu görüntüde su olmazsa olmazdır. Çünkü suyun yokluğunda nehrin var olama- yacağı apaçık ortadadır. Suyun yaşam için ne kadar mühim olduğunu çok da açıklamaya gerek yok. Peki ya nehirler? Tabiatta akıp giden bu su kanalları da neyin nesi? Nehir Hikâyeleri'nde de açıkça anlatıldığı gibi nehirler, başta sadece dikkatleri üzerine çeken hareketli sular gibi görünse de, aslında öyle değillerdir. Su ve onun hareketi, birçok etmeni, tıpkı nehirlerin onları meydana getirmesi ve tesir altında bırakması gibi, hem saklar hem de üretir. Su pek de göründüğü gibi değildir. Fevkalade de değildir; su, birden çok oluşuma vasıta olur ve onlara taşınım sağlar. Buna benzer olarak, nehrin suyunu yerli yerinde tutup çevreleyen kenarları aynı derecede yanıltıcıdırlar. Suyu tutuyor gibi görünseler de gerçekte onlar suyun içlerinden sızıp süzüldüğü gözenekli oluşumlardır. Bu bağlamda, bir nehirden akan su, bir yandan dikkati- 5 mizi üzerine çeken, bir yandan da nehir yatağının gözle görülebilir sınırlarından uzaklara, civardaki tabiata ulaşan sıvı uzuvlarının ve ıslak parmaklarının etkisini gizleyen titrek ve berrak külliyatını bize sunar. Nehir kenarlarıyla çevrili bir havzanın yapısal özellikleri, orada akan suyun orayı ne derecede etkilediğini bildirir. Suyun oraya verdiği emek nehrin sürekli şekil değiştiren kenarlarında, bol su seven bitkilerde, balçıklı, vıcık vıcık taşkın ovalarında; göç eden yaşam türleri ve onu sıklaştıran kaynaklarda gözlemlenebilir. Yani bir nehir, fiziksel olarak ilk bakışta göründüğünden çok daha fazlası olabilir. Nehrin suyu toprağa karıştıkça, suyun varlığını ortaya koyan belirgin bir sınır düşüncesi gittikçe bulanıklaşıp çamurlaşır; tıpkı deniz kıyısı gibi nehirler, insandaki neyin kuru, neyin ıslak, nerenin su, nerenin kara olduğu katiyetinin çatışmasını verir. Ve bu özellikleriyle nehirler, sırf görüntüleri yüzünden karaları ayıran sınırlar gibi değil de, daha çok farklı coğrafyaları birbirine bağlayan, büyük kara kütlelerini ıslak iplerle birleştiren dikişler gibi görülmelidirler. 6 Mathur ve da Cunha'nın (2014) tabiat- taki suyla insan ilişkilerine yaklaşımını değiştiren paradigması, kara, deniz, deltalar, çamur ve nehirler arasındaki dalgalı ve süngerimsi sınırların ışığında nehirlerin tasviriyle ilgili yaygın olarak kabul edilen bazı varsayımları sorgular. Neden diye sorarlar? Gerçekte dünyayı dört bir yandan sarmış az daha nefeslenecek varlıkları geçici olarak değiştirirken nehirler, neden haritalarda karadan geçip giden çizgiler olarak çizilirler ki? Bu yanlış tasvir, nehirleri sadece apaçık görülebilecekleri yerlere yerleştirir ve buna bağlı olarak hayal gücümüzü çok yanlış bir biçimde nehirleri denize akan suyla dolu akarsular olarak düşünmeye zorlar. "Daha her yere yağmadı mı yağmur?" diye merak ederler (Mathur ve da Cunha 2016). Suyla barışmamızı ve ortak dünyalarımızı suyun hal ve hareketlerini sınırlayıp kısıtlamaktan kaçınarak yeniden tasarlamamızı öneriyorlar. Bu nedenle, suyun akışkanlığı tabiatta sabit bir varlık olarak g ör ülmemeli, "bölümsel" yaklaşılmalı ve bireysel ritimler ve ahenk ile karmaşık bir ilişki çeşitliliği olarak ele alınmalıdır. Giderek artan sel sıklığına değinerek, suya nasıl yaklaşıldığı konusunda zeka ve duyarlılık çağrısı 7 yapıyorlar ve suyun taşkın dilinde davetsiz bir yabancıymış gibi görülmesi üzerinde tekrar düşünülmesi gerektiğini savunuyorlar (Mathur ve da Cunha 2016). Tıpkı fiziksel sınırlar kavramını zorlaş- tırması gibi nehirler, aynı zamanda disiplinlerin sınırlarını da aşar. Bunun sonucunda bir nehri, kimya, biyoloji, tarih, yüzey bilimi, iktisat, siyaset, maneviyat ve kültür gibi alanlarının kazandırdığı çeşitli bakış açılarına dahil olmadan başarıyla anlamak mümkün değildir. Böylece nehirleri birçok disiplindeki geniş edebiyat kitlelerine ilham kaynağı olduğunu söylemek pek de şaşırtıcı olmaz. Buna istinaden, su güvenliği, tedariki, depolanması ve mülkiyeti ile ilgili tartışmalar çoktur. Nitekim, çok sayıda yazar su siyasetini güç ve kontrol perspektiflerinden incelerken (Strang 2009, 2013b; Swyndedouw 2015; Thomas 2013; Tvedt ve Coopey 2006), diğerleri ise düzenli, kalıcı ve güvenli bir tedarik sağlamak için gerekli teknolojik ve bilimsel çözümler ararlar. (Gleick 2014a ve b). Suyun hareketi ve suyla nasıl ilişki kurulabileceği kişinin yaşamla ilişkisini şekillendiren anahtar faktör olduğundan 8 (Attala 2019; Chen et al 2013; Shaw ve Francis 2014; Strang 2004, 2005, 2013a), su aynı zamanda bir düşünce aracı olarak kabul edilir. Nehirlerin kültürel tabiatları şekillen- dirmedeki görevlerinin yanında, yaratılış, doğurganlık, güç, düzen ve düzensizlik, seyahat, dindarlık, temizlik ve sınırlar konusundaki kafa karışıklıklarını kolay çözebilme becerileri vardır. Bu, dünya- nın dört bir yanından çok sayıda kozmolojik öyküde ve nehirlerin insan zihnini nasıl ilhamla doldurduğunu, düşünmeyi etkilediğini ve birlikte anlam ve kültürü birlikte yarattığını güzel bir şekilde gösteren çok sayıda etnografik anlatımda apaçık ortadadır. Nehirlerin yeryüzünde kocaman, bazen derin ve menderesli akarsu yolları yontmuş olmasının bu hikâyelerde büyük ölçüde emeği vardır. Nehirlerin başlangıç noktalarına ilişkin belirsiz- liklerle ilgili bu cismani durum, aslen ilkel topraklarda kayarak, sularının yaşam yaratması ve nüfuz sahibi olması için yollar yaratan güçlü yeraltı tanrılarının ve dev doğaüstü yılanların sayısız öykü- lerine sebep olmuştur. Dev, yılankavi kütlelerin, tabiattaki nehirlerin kıvrım ve 9 dönüşlerini unutulmuş çağlarda oluşturduğu düşüncesi, nehirlerin bir doğaüstü oluşum olduğunun etkili bir resmini sunuyor. Suyun kuru toprak üzerindeki zenginliği, suyun yaratıcı güçlerini doğrulama konusunda daha güçlü kanıtlar ortaya koyar: Bir şeyin hiçten gelebileceği gerçeği, tozlu topraktan hayat çıkıp gittiğinde ya da su üzerinden geçip gittikten sonra "hiçbir şey" olmadığında anlaşılır. Buna bağlı olarak, dünyanın dört bir yanındaki yaratılış mitleri mesajlarını iletebilmek için hep aynı şekilde suyu ve su ruhlarını ele alırlar (bkz. Attala 2016; Strang 2015). Nehirlerin öngörülemeyen ve kontrol edilmesi mümkün olmayan kuvveti, bilinmeyen âlemlerden ortaya çıkıp sızıntılı kenarlarından hayat verme kabiliyetleriyle açıklanmaktadır. Bu, insan zamanının çoğu yeraltı dünyasına ait nehir denetleyicilerini yatıştırmakla geçiyor demekti. Nehirlerin akışını bastırmanın ve fethetmenin modern kavramı, daha sonra dünyanın, doğa ü s t ü n d e k u r u l mu ş a t a e r k i l b i r egemenliğin hayal güçlerini ele geçirdiği bazı bölgelerinde gelişti. Belki de bu hürmetten uzaklaşma ve egemenliğe doğru ilerleme, bugün birçok kişinin su 10 (ve nehrin akış yolları) hakkındaki düşünme şeklini açıklayabilir. Bu bakış açısının suyun bir meta olarak kabul edilmesine ve diğer varlıklara daha az saygı gösterilerek insanlığın yararına bertaraf edilmesine, ilişkilendirilmesine ve kullanılmasına olanak sağladığı da ileri sürülebilir. Neyse ki bir süredir nehirlere olan, Avrupa-Amerikan, veyahut da sanayileşmiş hayal gücü anlayışını egemenliği altına almış yaklaşımlar yeniden değerlendirilmekte ve küresel su güvenliği tartışmalarında daha duyarlı ve sürdür ülebilir yöntemlere doğr u kademeli bir geçiş söz konusu. (AGWA 2018; UN.org 2018; UN-water 2014). Yukarıdakiler, nasıl nehirlerin insanları kim olduklarını ve içinde yaşadıkları dünya hakkında nasıl düşünmeye teşvik ettiğini, rekabet ettiğini, hatırlattığını ve nasıl meydan okuduğunu kısaca göstermektedir. Dahası bu apaçık ortadadır ki, nehirler yalnızca farklı alanlardan dünyevi maddeleri taşımaz, karıştırmaz veya yeniden düzenlemez, aynı zamanda başka yerlerden özgün fikirler ve yöntemler ortaya koyar. Nehirlerin geleneği sürdürmekten ziyade yeniliği ve değişimi teşvik etmedeki göreviyle alakalı yazılı kayıtlar 11 bulunmaktadır ve edebiyatın zengin dünyasında nehirlerin kültürel açıdan şekillendirme kuvvetini özetleyen birçok şey incelenebilir (örneğin, bkz: Bernard 2013, 2016; Carey 2010; Carse 2010, 2012; Chen ve diğerleri 2013; Dillon ve diğerleri 2012; Fishman 2011; Fontein 2008, 2015a ve b; Helmreich 2009; Krause 2016; Krause ve Strang 2016; Lansing 1987; O'Leary 2016; Singh 2006; Strang 2004, 2005, 2009, 2010, 2013a ve b, 2015; Wagner 2013). Bernard, P. S. 2016 Suspending Disbelief and Experiencing the Extraordinary: How Radical l a b l e a t Participation may Facilitate an Understanding / of Aquatic Snake and Fish-tailed Beings in Southern Africa, in Hurn, S. (ed.) Anthropology and Cryptozoology: Exploring Encounters with Mysterious Creatures, Multispecies Encounters London, New York: Routledge pp. 139-157 Carey, M. 2010 In the Shadow of Melting Glaciers: Climate Change and Andean Society: Oxford, New York: Oxford University Press Carse, A. 2010 Water, Cultural Anthropology s, S o u t h A f r i c a , [ o n l i n e ] A v a i l a b l e a t http://www.culanth.org/curated_collections/ 10-water 12 Gleick, P. H. (ed.) 2014 b The World's Water Volume 8 Washington: Island Press 42:4 pp. Helmreich, S. 2009 Alien Ocean: Anthropological Voyages in Microbial Seas Berkeley, Los Angeles, London: University of California Press. Kingston, Krause, F. 2016 “One Man's Flood Defense is Another Man's Flood”: Relating Through Water Flows in Gloucestershire England, Society and Natural Resources 29:6 pp. 681-695 a Wetland, Krause, F., and Strang, V. 2016 Thinking Relationships Through Water, Society and Natural Resources 29:6 pp. 633-638 New York: Simon Lansing, S. 1987 Balinese 'Water Temples' and the Management of Irrigation, American Anthropologist 89: 2 pp. 326-341 in Southern and Mathur, A., and Da Cuhna, D. (eds.) 2014 Design in the Terrain of Water University of Pennsylvania: Pennsylvania Mutirikwi: Mathur, A., and Da Cuhna, D. 2016 In the Terrain of Rain - Anuradha Mathur and Dilip da Cunha at Bengal Institute [online] Available at https://www.youtube.com/watch?v=I7A8Sz- yEWQ O'Leary, H. 2016 Between Stagnancy and Affluence: Reinterpreting Water Poverty and Domestic Flows in Delhi, India, Society and Natural Resources 29:6 pp.639-653 13 Strang, V. 2013b Dam Nation: cubbie Station and the Waters of the Darling, in Wagner, J. The Social Life of Water Oxford, New York: Berghahn Books pp. 36-60 Management Strang, V. 2015 Water: Nature and Culture London: Reaktion Books/University of Chicago Press Swyngedouw. E. 2015 Liquid Power: Contested Hydro-Modernities in Twentieth-Century Spain Massachusetts, London: MIT Thomas, W. 2013 Hands Off Wales: Nationhood and Militancy Llandysul: Gomer Press Tvedt, T., and Coopey, R. 2006 A History of Water, Vol. 2: The Political Economy of Water London: IB Tauris UN.org 2018 #EveryDrop Counts – A New Agenda and a Decade for Water Action [online] A v a i l a b l e a t https://www.un.org/development/desa/und esavoice/in-case-you-missed- it/2018/04/38941.html Visual UN-water 2014 [online] Available at http://www.unwater.org Wagner, J. R. (ed.) 2013 The Social Life of Water New York, Oxford: Berghahn in ens 14 ARAŞTIRMA: ASİ HİKAYESİ Bu bölüm, bizim AKIŞ HİKAYE’miz olan Asi Nehri’nin anlatısını içermek- tedir. Farklı disipliner arkaplanlara sahip beş araştırmacının disiplinler arası ve işbirlikçi çalışmalarını bir araya getiren, farklı perspektiflerinin kaleidoskopunu çeşitli kaynaklardan (kitaplardan, arkeo- lojik materyallerden, makalelerden, gezgin notlarından, mitlerden, çizimler- den, gravürlerden, haritalardan ve fotoğraflardan) oluşturdukları derle- melerini içermektedir. HİKAYE, Erken Tunç Çağı'ndan günümüze kadar Asi'nin alüvyon birikin- tilerinde biriken seslerini dillendiren tarihsel bir anlatım yöntemini benimse- mektedir. Anlatı, tarihin sayfalarının arasına gizlenmiş geçmişten gelen mesaj- lar, nehrin onunla meşgul olan insanların hayatlarını şekillendirmede nasıl merkezi bir rol oynadığını göster-mektedir. Diğer nehirler gibi Asi'nin de binlerce yıllık bir hayatı vardır, yüzyıllar boyunca şeklini değiştirmiş ve insanlar ona farklı isimler vermişlerdir. Asi Nehri üzerine tarihsel kaynaklarda yer alan en eski metin, Mısır metinlerinde yer alan Kadeş Savaşı'dır. Savaş, Mısırlıların Araunti adını verdiği 15 Asi nehrinin yanında gerçekleşmiştir: "aşağı akan nehir". Persler ona Orontes adını verirken, daha sonra Makedon yerleşimciler ona kendi anavatanda var olan bir nehir olan Axius adını vermişlerdir. Nehrin diğer isimlerinden olan Dracon ve Typhon gibi isimler, nehrin değişken ve kararsız doğasından türetilmiştir. Ancak Helenistik ve Roma bilginleri, antik coğrafyacı Strabo'nun yaptığı gibi, çoğunlukla Orontes'i kullanmışlardır. Bununla birlikte, klasik mitolojide nehirler de tanrılardı, bu nedenle Asi, Yunan tanrıları Okeanos'un oğlu ve pınarların Tethys'in oğluyken kardeşleri Tigri, Fırat ve Nil’di. Orta Çağ'da Arap halkları nehre, Al Urunt veya Al Maklub adını verdiler: çünkü nehir, aynı zamanda güneyden kuzeye "baş aşağı" akıyordu. Yine de çağdaş ismi Asi, bu karmaşık isyankar imgesini korumaktadır. Bronz ve Demir Çağlarında Asi Nehri (MÖ 2000-MÖ 300) "Ağ Nehri” Assoc. Prof. Dr. (Doç.Dr.Murat Akar'ın dersinden özetlenmiştir) Tunç Çağı boyunca Alalakh, Kunulua, Antigoneia ve Antiokheia, Asi nehrinin oluşturduğu Amik Ovası'nda konum- 16 lanan yerleşim yerlerinden bazılarıdır. O dönemde üzerinde nehir, üzerinde gemilerin gezinmesine uygun olduğu için köyleri birbirine ağ şeklinde bağlayan bir yol işlevi görmektedir. Asi'nin bin yıldan uzun süredir devam eden düzenli sel faaliyetleri, ovanın zemin seviyesini önemli ölçüde değiştirmiş ve zemin 7 metre kadar yükselmiştir. Düzenli sel tehlikesine rağmen nehir deltası ve Amik Ovası yoğun bir nüfusa sahipti ve bölge, kuru tarım ve zeytinyağı üretimi için uygundu. Nitekim arkeologlar bölgedeki toplam 400 adet yerleşke tespit etmişlerdir. Ana yerleşim yerlerinin bir çoğu, Amik Vadisi'ni geçen ve yüzyıllar boyunca Suriye'nin kuzeybatısında ve Orta Anadolu'yu birbirine bağlayan ticaret yolu eksenleri boyunca yer alıyordu. Nehir, tarım ve ticaretin yanı sıra inşaat malzemesi olarak da uygun bir kaynaktı. Amik Vadisi'nde doğal taşın sınırlı bir kaynak olmasından dolayı, sadece büyük saraylar en değerli taşlarla inşa edilmekte, Asi ve derelerinden alınan kilden yapılan kerpiç tuğlalar her türlü yapıyı inşa etmek için kullanılmaktaydı. Orta ve Geç Tunç Çağı boyunca, MÖ 2000 civarlarında, Alalakh, bölgesel 17 Mukish krallığının başkentiydi ve zama- nın tipik bölgesel krallıklarının iyi bir örneğiydi. İngiliz arkeolog Sir Leonard Wooley, 1930'larda Doğu ile Batı arasında bir keşisme noktasında eski bir yerleşim bulma umuduyla ovada kazılarına başladı. Alalakh, Asi Nehri'nin ana kolunun yanında konumlanmakta ve ovada seyrek olan dağılmış bir dizi küçük tarım alanının yönetim merkeziydi. Başkent, aynı zamanda, büyük ticaret yolları üzerinden Suriye ve Anadolu'ya ve aynı zamanda Sabuniye limanı üzerinden Akdeniz'e bağlıydı. Al Mina Limanı, M.Ö. 800-400 arasında Amik Ovası'nı Akdeniz'e bağlayan liman oldu ve ardından Asi'nin faaliyetleriyle dolmuştur. MÖ 400'den itibaren onun yerine Seleucia Pieria bölgenin ana limanı haline gelmiştir. Asi nehrinin yerel topluluklar üzerindeki etkisi, Antakya'ya çok uzak olmayan Nahlasi bölgesinde bulunan bir Asur kralına tarihlenen (MÖ 810-783) bir stel ile örneklenebilir. Yazıtın metni, Asi boyunca yerleşmiş iki yerel toplumun Asi'nin suyunu eşit ölçüde paylaşmak için imzaladıkları taahhüdü konu edinmektedir. 18 Görünüşe göre Asi'nin asi doğası, Antakya'nın kuruluşundan çok önce antik çağlardan beri iyi bilinmektedir. Bir efsaneye göre, o zamanlar Drakon (Dragon) olarak da adlandırılan nehir, büyük bir fırtına sırasında ovayı ve köyleri sular altında bırakır. Suyun öfkesi o kadar büyüktür ki, yalnızca kahraman Perseus'un, Zeus’un gök gürültüsünün yardımını alarak müdahalesiyle evcilleştirilebilir, fırtına durdurulabilir ve su tekrar kendi yoluna döner . Bundan sonra, Perseus, gök gürültülerinden birinin neden olduğu ateşi alıp İran'a getirerek, bir Pers kültü olan ebedi ateş kültünün ortaya çıkışına sebep olur (Zoroastrianism). Yine de Typhon adındaki Ejderhanın, kendini yeraltına saklamaya çalışırken kanal açarak nehir yatağını oluşturduğuna inanılmaktadır. Hellenistik ve Roma döneminde Asi Nehri (300 BCE-476CE) "Nehir İnşaası”yazan Alessandro Carabia Büyük İskender ve İlkbahar by Alessandro Carabia Amik Ovası, Pers imparatorluğunun bir parçası olmuştu ve geriye kalan bölümleri Büyük İskender'in Make- donyalı orduları tarafından fethedilmişti. Hikayeye göre, İskender, o bölgede 19 yürürken, bir pınarın sularından içmek için Asi kıyılarında mola verir. Suların tadı ve saflığı İskender'i o kadar etkiler ki, tadının annesinin göğsünden çıkan süt gibi olduğunu söyler. İskender, birçok yerleşkesinden biri olarak buraya da yerleşke kurmak seçmek ister, ancak savaş sebebiyle devam etmek zorunda kalır. Bunun yerine sadece Zeus Bottiaeus (Makedonya’da bir bölge olan Bottaei halkına verilen ad) onuruna bir tapınak inşa eder). Hırsız kartal ve Nehrin üzerindeki başkent İskender'in ölümüyle (MÖ 323) general- lerinden Seleucos I Nicator bölgenin hükümdarı olmuş ve Asi nehri boyunca “dört kız kardeş” denilen bir dizi şehir kurmuştur: Apamea, Antakya, Seleucia Pieria ve Laodikea . Hikayeye göre Seleucos, yeni yerleşim yerinin kesin konumuna karar vereme- diği için tanrılara bir kurban sunar. Bununla birlikte, töreni yaparken, bir kartal kutsal etin bir parçasını çalar. Kartalın peşine düşerek onu izlerler ve kartalın indiği yere şehri kurmaya karar verirler. O şehir, şimdi modern Antakya (şehrin ismi, Seleucos'un babası veya oğlundan gelmektedir) olmuştur. Her 20 Yunan kolonisinde şehri korumakla görevli Tike (Tyche), burada, iyi şans tanrıçası, sıklıkla nehir tanrısı Orontes’in (Asi) çalkantılı doğasını ayak- ları altına alarak kontrol edecek şekilde ifade edilmektedir. Ancak Antakyalı Tyche, Seleukos hanedanındaki huzur- suzluk ve iç savaşlar döneminde, savaşta mağlup olan ve kaçmaya çalışırken nehirde boğulan kral Antiochus XI Epiphanes'i koruma-mıştır. Şehir, Helenistik dönemde, başkent olma statüsünün de etkisiyle, Silpius Dağı ve Sturin Dağı'nın zirvelerinden nehre kadar yayılarak, Antiochos III’un (MÖ 222-187) sarayının da yer aldığı Asi Nehri'nin ortasında yer alan adaya kadar genişlemiştir. Uzman mimarlar şehri, düzenli bir yol planı ve altyapı planları ile planlamışlar, ancak onca özene rağmen, hem Asi, hem de onun kolu olan Parmeneus deresinin (bugünkü Hacı Küriş Deresi) öngörülemezliğini hafife almışlardır. by Roma şehri, ada ve altı felaket Pompey seferinden sonra (MÖ 64) Roma’nın fethi, şehrin önemini azaltmak y e r i n e, o nu g ü ç l e n d i r m i ş t i r. Antakya,bölgesel başkent olma rolünü 21 sürdürmüş ve Pers İmparatorluğu'na karşı seferlerine hazırlamak için genel- likle Antakya'da bulunan birçok impa- ratora (Vespasian, Trajan, Hadrian, Caracalla, Valerian ve Diocletian gibi) ev sahipliği yapmıştır. İmparatorlar, adadaki eski sarayda yaşamaya devam etmişler, özellikle İmparator Diocletian onu şehre bağlamak için devasa bir köprü inşa ettirmiştir. Hıristiyanlığın yükselişiyle I. Konstantin (306-337) imparatorluk konutuna bir de Hıristiyan bazilikası eklemiştir. Bununla birlikte, MS 6. yüzyılda meydana gelen yıkıcı bir depremin adanın terk edilmesine neden olduğuna inanılırken, nehrin yönünde de bir değişiklik olmuş ve eskinin izlerini silmiştir. Bugün antik ada, modern şehrin bir parçasıdır ve yeri ayırt edilemez. Depremler maalesef sık sık ve çoğu zaman yıkıcıdır. Malalas, krono- lojisinde bunlardan altıs tanesini kaydetmiştir ve onları Antakya'nın altı felaketi olarak adlandırmıştır. Bir zamanlar Trajan gibi bir Roma impara- toru bile tehdit altındadır. İmparator, Antakya ve sarayı vuran depremde askerleri ile şehirde kışı geçirir. Trajan, depremde bir pencereden atlayarak yalnızca küçük yaralanma ile kendini kurtarmayı başarır. 22 Şehir, imparatorluk döneminde Roma- lılar, Yunanlılar, Yahudiler, Persler ve diğerlerinin oluşturduğu bir toplulukla ekonomik ve kültürel olarak gelişmiş, bu dönemde nüfusun 500.000 kişiye ulaştığına inanılmaktadır. Romalı şair Juvenal'in dediği gibi, Asi Tiber'e akıyordur, bu da iki kültürün birbirine karıştığı anlamına geliyordur. Nitekim, 4. yüzyıl Antakyası kültürel olarak da gelişmiştir ve Libanius veya Ammianus Marcellinus gibi entelektüellerin kurdu- ğu bir tür antik üniversiteye ev sahipliği yapmaktadır. Asi evcilleştirilir ... bir süreliğine Ancak, su her zaman bir sorundu. Roma İmparatorluğu döneminde şehrin karmaşık altyapı sistemini yönetmek için çeşitli çalışmalar yapılmıştır. Çok sayıda su kemeri, kanal, kanalizasyon vb. ile birlikte Parmeneus'un mevsimsel taşkınlarını önlemek için Demir Kapı adı verilen devasa bir baraj inşa edilmiştir. Bu altyapılar sağlam durumda oldukları sürece, görünüşe göre daha az su baskınları ve felaketler yaşanır. Nehir sadece bir sorun kaynağı değil, düşman saldırılarına karşı doğal bir savunmadır ve şehir hayatının da önemli bir parçasıdır. Asi suları, bir dizi hamamı, 23 tarlaları sulamak için su değirmenleri (yakın zamana kadar hala kullanılmak- taydılar), yün kumaş üretimi gibi endüstrileri mümkün kılmış ve bölge sakinlerine taze balık sağlamıştır. Özellikle göl balık tutmak için kullanıl- maktadır. Son olarak, nehir suyu, Seleucia Pieria limanı üzerinden kırsal alan ve Akdeniz ile her zaman bir bağlan- tı unsuru olmuştur. Tanrılar, Periler ve Devler Su ve nehir, genellikle hem Antakya vatandaşlarının sahip olduğu nesnelerde hem de mozaiklerin üzerindeki figüratif temsillerin oana odağıdır. Zamanla, deniz perileri (Nereidler), tritonlar ve insanlaştırılmış nehir tanrıları gibi suyla ilişkili çeşitli mitolojik yaratıkların çeşitli tasvirleri yapılmıştır. Bu tür yaratıklar ve nimetler hakkında, Tanrı Orontes (Asi nehri) ile Okeanos'un kızı Meliboea arasındaki aşk gibi birçok efsaneler ve mitler anlatılmıştır. Efsaneye göre, Meliboea'ya olan sevgisiyle kör olan Orontes (Asi), aşkıyla birlikte olmak uğruna kendi yolunu unutur ve Amik Ovası'nı sular altında bırakarak yatağını terkeder. Nehrin yatağına geri dönmesi, kahraman Herakles'in müdahalesi saye- sinde oldu. “Dev Orontes” de korkunç 24 çığlıklar atarak kıyıya doğru ilerler. Sular kendisine çarptıkça sarp kayalar kükre- mekte, kükremektedir. Asi nehrinin bir devle ilişkisi, yüzyıllar sonra Berberi-Faslı bilim adamı İbn Battûta'dan (1304-1369) anlatılan bir başka efsanenin merkezinde yer almaktadır. Bu efsaneye göre, nehir kuruduğunda ve nehir yatağı açığa çıktığında, 11 arşınlık (aşağı yukarı 5,5 m) büyük bir mezar ve içinden onunla aynı boyutta bir iskelet ortaya çıkar. Antakyalılar, bir Kahin'e danışır ve kahin, onun nehir tanrısı ve dev Orontes'in bedeni olduğunu söyler. Açıktır ki, suların yarattığı birçok tehlike, nehrin kentin sakinlere sağladığı birçok avantaj sayesinde kabul edilebilirdir: zengin bir kırsal bölge, iletişimin kolay ve ucuz bir yolu, hamamlar ve çeşitli üretim için su ve ayrıca işgalcilere karşı bir savunma. Asi, göl (Amik) ve tüm kanal ağları ve akarsuları muhtemelen Antakya vatandaşları tarafından çok değerliydi ve varlığı yalnızca bir tehdit olarak değil, aynı zamanda yaşamın, mitlerin ve efsanelerin kaynağı olarak anlaşılmıştı. 25 Orta Çağ'da Asi Nehri "Su akar ve yolunu bulur” yazan: Flavia Vanni Savaş zamanı! channels, MS 4. yüzyıldan Orta Çağ'a kadar Antakya şehri çalkantılı bir döneme girmiştir. Savaşlar ve doğal afetler kentin temelini sarsmıştır. İki ciddi depremden ve Justinianus dönemindeki (MS 527- 565) yeniden yapılanma teşebbüsünden sonra, şehir Sasaniler tarafından iki kez by Flavia Vanni yağmalanmış ve Demir Köprü sava- şından sonra Rashidun Halifeliğine teslim olmuştur (MS 638). Bu çalkantılı zamanlarda, Asi nehri tarihi kayıtlarda çoğunlukla, askeri değeri ile, saldır- ganlara karşı bir engel ve kuşatma altındaki bir su kaynağı olarak geçmek- tedir. Hilafet fethi Hilafetin kenti fethinden sonra Antakya önemli ölçüde değişmiştir. 638 ile 969 yılları arasında Antakya artık imparatorluğun bir metropolü değil, Bizans sınırını belirleyen basit bir bölgesel şehir, bir sınır kentidir. Ayrıca gücünün merkezi artık kuzeybatıdaki Konstantinopolis (İstanbul) değil, güneydoğuya çok daha yakın olan Şam 26 kentidir. Surların içinde yapılan tarımsal faaliyetlerle kent büyüklük ve nüfus olarak küçülmüştür. Amik vadisinin bataklıkları ve ovalarındaki eski köyle- rinden bazıları şehirlere doğru genişle- miştir. Bölgenin nüfusunu yeniden arttır- mak ve bizans komşularına hala çok ya- kın olan yerel toplulukların etnik yapısını yeniden dengelemek için, benzer bir sulak alandan gelen Iraklılar, buraya yerleştirilmiştir. Bu bataklıkların yeni ve eski sakinleri, doğuda Halep'e, Humus ve Hama'daki aşağı Asi vadisine doğru mal ve insan taşıyan ovanın sulama ve akar-su iletişim yollarını geliştirmiştir. Coğrafyacılar Istakhri ve Inb Haukal, Antak-ya'nın Er- ken İslam yönetimi sırasında (10. yüzyı- lın başlarında) nasıl gözüktüğünü anlatmışlardır. Şehrin, insanların gurur duyduğu “tarlalar ve bahçeler, değir- menler ve mera arazileri, ağaçlar ve surla- rın içinde her türden zevk-ü sefa alanla- rıyla dolu” olduğunu yazmışlardır. “Tüm çarşılarda, sokak-larda, evlerde ve ayrıca Cami Camii'nde sular akmak-tadır”. Bizans ve Haçlılar arasındaki Hıristiyan fetihler Antakya'nın Bizanslılar tarafından yeni- 27 den fethedildiği 969 yılından itibaren yeni savaşlar ve değişimler başlamıştır, ancak Antakya, Selçuklular (1084) ve kısa bir süre sonra Haçlılar (1098) tarafından alınır. Siyasi belirsizliğe rağmen ticari önemini hala sürdürmektedir. 1268 yılına kadar Antakya, Çin'i Akdeniz'e bağlayan ticari bir yol olan İpek yoluna bağlı olmaya devam eder. Asi Nehri ve kolunun suları hala seramik ve tekstil üretimi için kullanılmakta ve surlar içerisindeki tarlaları sulamak için derelere kanallar yapılmaktadır. Antakya, suyla kutsanmış, çeşmeler, hamamlar ve su değirmenleri bakımından zengin, “bol su kenti” olarak bilinmektedir. Iraklı hıristiyan hekim olan İbn Butlan, Bizans egemenliği altındaki şehri ziyaret ederek, güzelliğini ve harikalarını anlatan Al Kusiyan Kilisesi'nin girişlerinden birinde yer alan bir Clepsydra (su saati)’nden "Dünyanın harikalarından biri" olarak bahsetmektedir. Metin- lerinde Butlan’dan Asi Nehri'nin başka bir adını duyarız: Al Maklub (ters), (güneyden kuzeye akması sebebiyle). Şehir ve çevresi Asi Nehri sayesinde zenginleşmektedir. Özellikle Halep ile Antakya arasındaki arazi, Şam'la rekabet edebilecek zeytin ağaçları ve arpa ile dolu 28 den fethedildiği 969 yılından itibaren yeni savaşlar ve değişimler başlamıştır, ancak Antakya, Selçuklular (1084) ve kısa bir süre sonra Haçlılar (1098) tarafından alınır. Siyasi belirsizliğe rağmen ticari önemini hala sürdürmektedir. 1268 yılına kadar Antakya, Çin'i Akdeniz'e bağlayan ticari bir yol olan İpek yoluna bağlı olmaya devam eder. Asi Nehri ve kolunun suları hala seramik ve tekstil üretimi için kullanılmakta ve surlar içerisindeki tarlaları sulamak için derelere kanallar yapılmaktadır. Antakya, suyla kutsanmış, çeşmeler, hamamlar ve su değirmenleri bakımından zengin, “bol su kenti” olarak bilinmektedir. Iraklı hıristiyan hekim olan İbn Butlan, Bizans egemenliği altındaki şehri ziyaret ederek, güzelliğini ve harikalarını anlatan Al Kusiyan Kilisesi'nin girişlerinden birinde yer alan bir Clepsydra (su saati)’nden "Dünyanın harikalarından biri" olarak bahsetmektedir. Metin- lerinde Butlan’dan Asi Nehri'nin başka bir adını duyarız: Al Maklub (ters), (güneyden kuzeye akması sebebiyle). Şehir ve çevresi Asi Nehri sayesinde zenginleşmektedir. Özellikle Halep ile Antakya arasındaki arazi, Şam'la rekabet edebilecek zeytin ağaçları ve arpa ile dolu 29 kalabalık ve verimli bir yerdir. Patrik ve aristokratların cüzzamlılara ve fakirlere bakıp saçlarını yıkadıkları şehrin hastanelerinden birinde, su, dini ayinlerin bir parçası haline gelmiştir. Selçuklular, 1098'de Haçlılar tarafından ele geçirilene kadar Antakya'yı kısa bir süre ellerinde tutmuşlardır. Hristiyanlar şehri üç ay boyunca kuşatmıştır. Asi, Haçlılar ve Selçuklular arasında doğal bir bariyer olarak kullanılmış ve aslında savaşta aktif bir rol oynamıştır. Ani bir sel birçok Selçukluyu öldürmüş ve Ortaçağ tarihçisi Aachen’li Albert'e göre Haçlılar, ağır ve güçlü Demir Kapı ve Köprü'den girerek savaşı kazanmışlardır. Haçlılar döneminde şehir, Antakya Prensliği (1098-1268) adı verilen küçük bir devletin başkenti olmuştur. Antakya, Tarsus ve Kudüs gibi Levant bölgesin- deki “Latin” devletleri ile ve aynı zamanda Bizans İmparatorluğu ile bağlantılı olmuştur. until its Zengin peyzajı, bol suyu ve endüstriyel üretimleriyle kentin yaşamı eskisi gibi devam etmiştir. Bu dönemde üretimler arasına şarap da girmiş, Akdeniz üzerinden ticareti, Seleucia Pieira limanı doğal olarak dolduğu ve işlevsiz hale geldiği için yeni al-Mina limanından 30 yapılmaktadır. Ancak, nehrin isyankar doğası hala çok fazla tahrip edicidir. Hekim ve gezgin İbn-i Butlan, yine ovayı harap eden bir deprem ve selden bahseder. Suyun kuvveti o kadar güçlüdür ki, bir kilise ve bir kale ile şehrin bir parçasını tamamen tahrip ederken, tarlaların büyük bir kısmı yedi gün boyunca sularla kaplanmış ve daha sonra bir bataklığa dönüşmüştür. Memlük (1268-1516) ve Osmanlı Dönemleri (1516-1918)’nde Asi Nehri "Kayıp Düşlerin Şiirsel Pitoresk Güzelliği Olarak Nehir” yazan: Ebru Bingöl & Tuğçe Tezer Memlüklerin v ve Halep'in yükselişi Baybars'ın rehberliğinde Memlükler, 1268'de Antakya şehrini fethetmiş ve Haçlı Beyliği'nin sonunu getirmiştir. Antakya, Memlükler yönetimindeki vilayetlerden Halep Sancağı'nin egemen- liğine girmiştir. İbn-i Battuta'ya göre Baybars, Antakya surlarının, kalelerinin, kiliselerinin ve kalelerinin yıkılmasını emretmiştir. Ticaretin ve ticaret yollarının Halep’e kaymasıyla, Halep bölgenin ana merkezi olmuş, Antakya, ekonomik önemini yitirmeye başla- mıştır. 31 Bu dönemde Asi Nehri Nahr al, Ast Asi Nehri veya Al Maklub (devrilmiş) olarak adlandırılmıştır. Bu dönemde şehirde, su Beauty of Lost değirmenleri sisteminin Memlükler tara- fından geliştirildiğini ve değirmenlerin hamamlara su taşıdığı bilgisini (Cindi Hamamı gibi) Osmanlı gezgin Evliya Çelebi'nin yazılarından öğrenmekteyiz. Yeni bir imparatorluğun altında Yavuz Sultan Selim'in seferi sonrasında bölge 1516 yılında Osmanlılar tarafından fethedilmiştir. Osmanlı yönetimi sırasında (1516-1914) Antakya, Halep Vilayeti ilçesinin bir parçası haline gelir. Bu dönemde Antakya'nın marjinal- leşmesinin bir nedeni, ana ticari rotaların sapmasıdır. İkincisi ise, Pococke'nin 1738'deki metinlerinde yazdığı gibi Asi’nin artık gemilerle gezilemeyecek şekilde sığlaşması ile bağlantılıdır. Antakya’yı ziyarete gelen, kentin klasik dönemdeki ihtişamıyla karşılaşma hayali kuran Tavernier gibi Batılı gezginler, doğunun Roma başkenti yerine çok mütevazı bir kasaba bulduklarından hayal kırıklıklarına uğramaktadırlar. İngiliz bir uzman olan Albay Chesney, 1829-36 yılları arasında bölgede kapsamlı bir araştırma yapmış ve Asi'yi Fırat Nehri ile bağlayarak 32 gemilerin tekrar nehirde seyahat etmesine olanak verecek ve Akdeniz'i Basra Körfezi ile birleştirecek için bir proje önermiş, ancak proje Osmanlı yetkilileri tarafından reddedilmiştir. Süveyş Kanalı'nın açılması (1869) ve Bağdat demiryolunun yapılması, kentin, bölgesel ana ticari yollarından daha da marjinalleşmesine neden olmuştur. Bölgenin tek yönetim altında birleştirilmesiyle, Antakya, Arap fethi sonrası kazandığı ile elde edilen bir sınır yerleşimi statüsü olarak askeri önemini de yitirmiştir. Ancak Mekke'ye seyahat eden hacılar için bir dinlenme yeri olarak ön plana çıkmıştır. Bartlett ve Purser, yazılarında, hacıların Asi nehri kıyısında duraklaması sebebiyle, kentsel altyapı- nın, hacıların ihtiyaçlarına göre düzen- lendiğini aktarmışlardır. Kasabanın giri- şinde toplanan bir hac vergisi bile vardır. Ekonomi, ipek üretimi ve balıkçılığa, özellikle nehirde yakalanan, ancak çoğunlukla Amik Gölü'nden yakalanan ve İskenderiye'ye ve oradan da Kıbrıs, Mısır ve Beyrut'a ihraç edilen yılan balıklarına üzerinden gelişmektedir. Bu dönemde şehir, Roma kentinin ızgara yapısını kaybetmiş ve dar, kıvrımlı sokakları, çıkmaz sokakları ve avlulu 33 evleriyle girift bir karakter kazanmıştır. Sokakların kesiştiği noktada kendili- ğinden küçük camiler, meydanlar ve çeşmeler konumlanmaktadır. Kentte su hala boldur ve sokakların ortasında yer alan kanallar, selleri önlemek için yağmur suyunun nehre akmasına olanak vermek- tedir. Hala yeşil bir şehir Ancak yakından bakıldığında, bu dönemde de Antakya aslında zengin bir peyzaj içine yerleşmiş şehir-bahçe yapısını korumuştur. Harbiye'nin kenarlarını dut tarlaları kaplamaktadır. Evliya Çelebi (1684), buğday, limon, ağaç kavunu, şeker kamışı yetiştiren bahçeleri ve tarlaları sulayan su değirmenleri ile şehrin pitoresk güzelliğinden bahset- miştir. Evliya Çelebi, ayrıca, mahşer gününde insanların nüş edeceği iki yerden birinin Asi Nehri, diğerinin de Fırat Nehri olduğunu belirtmiştir. Ayrıca bir batılı olan Parsons (1772), bölgenin doğal güzelliğini fark etmiş ve Asi kıyılarının, sakinlerin her türlü sebzeleri yetiştirdiği yemyeşil bahçelerle dolu olduğunu anlatmıştır. Değişen manzara İslam öncesi dönemin su yapıları, bazı 34 değişikliklerle hala varlığını sürdür- mektedir. Ancak doğal afetler ve kentsel gelişim daha fazla mirasın kaybına neden olmaktadır. 1872 depremi, kentin surla- rının çoğunun yıkılmasına neden olmuştur. Bu deprem, nehir üzerindeki Roma Köprüsü'ne de zarar vermiştir. Yüzyıllar boyunca şehrin ana girişlerin- den biri olan Köprü Kapısı'nın kapısı, 1892-1893 yılları arasında kaldırılmıştır. Su değirmenleri hala kullanılmaktadır, ancak Romalı seleflerine göre daha basit bir yapıya sahiptirler. Bir su değirmeni, ortalama 15-20 evli bir köye hizmet etmektedir. 1800-1850 yılları arasında su değirmenleri, ya özel kişiler, arazi sahipleri, vakıflar ya da köylüler tarafından yapılmakta ve satılmaktadır. Asi boyunca yer alan, halkın ortak malı olan su değirmenlerinin bakımları müşterek olarak paylaşılmaktadır. 1800- 1850 yılları arasında Antakya'da tarlalara, hamamlara ve camilere su sağlayan on adet su değirmeninin olduğu kaydedil- miştir. İslam filozofları, Asya suları ve eski mitler Su değirmenleri aynı zamanda İslam felsefesiyle de ilişkilendirilmiştir. Değir- 35 menlere nehrin suyunu yönlendiren tahta bentlere, Allahın adını tekrar etme anlamında "zikir" denilmektedir. Suriye'de su değirmenleri, nun-ayn-ra kökünden gelen ve "suyla çalışan ve ses çıkaran sulama aracı" anlamına gelen Nā’ūra olarak adlandırılmaktadır. Tasavvuf felsefesinde su değirmen- lerinin ürettiği benzersiz ses, Allah'tan ayrılmanın acısı ile "inlemeye" benze- tilmektedir. Bu benzetme, 13-14.yüzyıl İslam felsefecisi Yunus Emre’nin Dertli Dolap (değirmen) şiirine konu olmuştur: Asi and Benim adım dertli dolap /Suyum akar yalap yalap / Böyle emreylemiş Çalap /Derdim vardır inilerim Evliya Çelebi'nin metinlerinde yer alan bir efsaneye göre, Asi nehrindeki değirmenlerin büyüklerinden biri olan ama bir türlü dönmeyen Al-Muham- mediyya Değirmeni, yalnız "Muhammed peygamber aşkına dön" denildiğinde dönmeye başlar. Fransız Mandası Döneminde Asi Nehri (1918-1938) "Nehir Medeniyeti”yazan: Ebru Bingöl Kökten sonuçları olan kısa bir dönem I.Dünya Savaşı'nın ardından Fransızlar, 36 Antakya'nın yanı sıra Suriye, Lübnan, Fas ve Cezayir üzerinde de kontrolü ele geçirmiş ve bu coğrafyalarda manda yönetimini başlatmıştır. Milletler Cemiyeti'ne göre, modern dünyanın koşullarına uyum sağlaya- mayan milletlere altında kendi başlarına duramayan insanlara manda yönetimi uygulanacaktır. Görev süresi boyunca ana hedef, Arap ülkelerini "uygarlaş- tırmak" ve "modernleş-tirmek"tir. Eski Osmanlı toprakları, Milletler tarafından, az gelişmiş ancak rehberliğe ihtiyaç duyan topraklar olarak A tipi manda olarak belirlenmiştir. Kısa bir dönem olmasına rağmen Manda yönetiminde Antakya, hem mimari hem de kentsel ölçekte önemli değişiklikler yaşamıştır. Mandanın kent üzerindeki vizyonunu anlamak için, 1870'lerden beri şehri ziyaret eden Batılı gezginlerin notlarını dikkate almak gerekir. Tıpkı İngiliz gezi rehberlerinin manda ile yönetilen Hindistan'ın kentsel gelişimini yönlendirmesi gibi, 1780'lerden sonra gelişen literatürde anlatılan gezginlerin vizyonları, Fransız Mandası altındaki Antakya'nın kentleşmesini etkiledi. Doğu'nun Batı vizyonları 37 Fransız gezginler, daha çok klasik literatürden (Yunan ve Roma) ve şehrin İslam öncesi (Seleukos, Roma ve Haçlı dönemleri) ihtişamından etkilenen etki- lenmişlerdir. Ancak Osmanlı Antakya’sı, antik Antakya'nın ihtişamıyla karşılaş- tırmak anlamsız bir ilişkiydi. Sonuç olarak, gezginler, sıklıkla Trajan hamamlarıyla, Valens forumuyla, Tiberius'un sütunlu caddesiyle, Hıris- tiyan mağaralarıyla ve surlardaki bazı Haçlı kalıntılarıyla ilişkilendirdikleri bu şaşalı geçmişe dair arkeolojik kanıtların eksikliğinden ötürü hayal kırıklığına uğramışlardır. Gezgin Michaud ve Poujoulat, "dalgaları ilk haçlıların kahramanlıklarına bir ilahi gibi fısıldayan bu nehri” ve kasabayı doğrudan klasik anılarla özdeşleştirmişlerdir. Osmanlı Antakya’sı, “bir zamanlar büyük bir başkentin bulunduğu bir mezardır” (Le Camus, 1890) ve yalnızca bir "sefalet ve kargaşa gösterisi" (Volney, 1959) sunan "büyük bir Doğu mezarlığı" (Poujoulat 1830-31) olarak bahsedil- mektedir. Ya da dişil doğaya sahip, bir tür Oryantal pasiflik barındıran batının hayal ettiği doğu haremleri imgesidir: “içlerinden birini seçeceğim tüm gördüğüm Doğu şehirlerini, birini seç- 38 meye davet edildiğim, etrafımda daire şeklinde beni çevreleyen genç kadınlar gibi görüyorum[...] Kalbim Antakya'nın üstüne hiçbir şey koymuyor ”(Barren 1914). the town to Bu önyargıların ortasında Asi nehri, İslam öncesi geçmişle bir bağlantı olarak kalan tek şeydir. Dolayısıyla Antakya'da yapılan ilk arkeolojik araştırmalar, Osmanlı mirasını görmezden gelerek, Fransızların kendi geçmişi olarak algıladıkları bu geçmişi keşfetmeyi hedeflemiştir. 1930'larda Princeton Üniversitesi, geniş çaplı kazılarına başlamış, 1931'de Antakya Arkeoloji Müzesi, çıkarılan eserleri sergilemek için tasarlanıp inşa edilmiştir. Arkeoloji ve mimari koruma alanları, ekonomik potansiyelleri sebebiyle ve de turistleri çekmek için geliştirilmiştir. Antakya, Avrupalı ฀฀turistlerin 'Oryantal' atmosferi deneyimleyebilmeleri için yeniden ele alınmıştır. Temmuz 1920'deki bir National Geographic sayısı, bu amaçla, Antakya'nın tanıtımına ithaf edilmiştir. İskenderiye'deki limanda kruvaziyer gemilerinden inen turistler, yeni karayolu ile Antakya'ya ulaşacaktır. which the İki kasaba, iki ruh, bir nehir 39 Manda'nın 1920'lerdeki ilk müdahaleleri, kanalizasyon sisteminin iyileştirilmesi ve hala malların eşekler üzerinde taşınarak İskenderiye limanından Antakya'ya taşındığı yolun rehabilitasyonu gibi parçalı altyapı çalışmalarıdır. Bununla birlikte, 1925'teki “Büyük İsyan” olarak adlandırılan Manda ülkelerinde çıkan isyan sonrasında, Manda, halkın sempa- tisini kazanmak için daha radikal değişik- likler yapmak zorunda kalmıştır. 1932'de Réne Danger, Antakya ve bazı diğer şehirler için ilk kapsamlı şehir planını hazırlar. Bu, Mandanın eski düzensiz ve sağlıksız şehirlere karşı hijyenik, temizlenmiş ve düzenli şehirler yaratma gücünü gösterme girişimidir. Plan, Asi'nin batı yakasını, Romalı- larınkine benzer bir dokunuşla ve antik kalıntıları dikkate alan bir bakış açısıyla düzenlemiş, umumi bahçeler, spor alanları ve oyun alanları gibi sivil altyapıları geliştirmeye yatırım yapmıştır. Asi nehri eski ile yeni Antakya arasındaki sınırı temsil etmektedir. Manda, eski “doğu” şehrini olduğu gibi bırakmış ve Fransız medeniyetinin gücünü göster- mek için batı yakasında kendi kent idealini inşa etmiştir. Batı yakasında Fransızlar, Antakya Lisesi, Arkeoloji 40 Müzesi, Cine Empire / Gündüz Sineması (1935), meydanıyla birlikte bir belediye binası ve Valilik binasını inşa etmişlerdir. Meşrutiyet döneminde (Osmanlı'da batılılaşma dönemi) nehir kenarında inşa edilen ilk belediye bahçesini, simetrik planlı bir kültür park (Atatürk Parkı), olarak yeniden planla- mışlardır. Planlarda nehir, Osmanlı- Fransız, doğu-batı, kaos-düzen arasın- daki ayrımı daha da vurgularcasına "cordon sanitaire" olarak adlandırılmış- tır. Nehrin yeni rolü, "nehirdeki fesler" olayı ile örneklenebilir. 1920'lerde Antakya'yı Arap Sancakları tarafından veya Türkiye Cumhuriyeti tarafından yönetilmesi gerektiği konusunda gerginlikler vardır. Nehrin çevresi, özellikle de eski Roma köprüsü, taraflardan birinin taraftar- larının buluşma noktası haline gelmiştir. Modern şapka, Türkiye taraftarlarının sembolü haline gelmiş, Sancak/Manda taraftarları geleneksel fesleri kullanmaya devam etmişlerdir. Nehre fesler atılarak protestolar yapılmıştır. Bu bağlamda nehir, doğu kıyısında yaşayan yerel sakinler ile karşı tarafta konumlanan Fransız yöneticiler arasındaki fiziksel ayrımı da belirginleştirmektedir. 41 Fransız Mandası'nın sonu, bölünmüş bir nehir Fransız yetkililer, Suriye'de Fırat'tan sonra Asi nehrini, su potansiyeli açısından ikinci nehir olarak tanımlarlar. Bu doğrultuda, Manda misyonunu, kırsal alanlara ve su yönetimine kadar genişletmiştir. 1930'larda Nehir boyunca üç sulama alanını (Birincisi Hama ve Humus arasında, ikincisi Ghab bölgesi ve üçüncüsü Amik Ovası bölgesi) geliştirmek için bir plan hazırlamıştır. Manda yetkilileri Irak ve İran'dan Süryani mültecileri Ghab'a (bölge 2) yerleştirmeyi düşünmüşler, ancak bu plan 1937'de siyasi nedenlerden dolayı terk edilmiştir. Ayrıca, Fransız Suriye ile Türkiye arasındaki nehir sularının ortak kullanımına yönelik uluslararası bir düzenleme önerilmiştir. Ancak bu düzenlemeler, Antakya, Türkiye Cum- huriyeti'nin bir parçası olana dek önemli değişikliklere yol açmamıştır. Manda yönetiminin bölgeyi terk etmesi ile farklı ülkelerin topraklarına giren Asi Nehri, geçmişindeki birleştirici karakterinin yanında, uluslararası bir su olarak bir çatışmanın da kaynağı olmuştur. along 42 Türkiye Cumhuriyeti döneminde Asi Nehri (1939 - bugün) "Nehrin Yapıbozumu ve Yeniden İnşası” Yazan: Assyrian Koray Alim Cengiz Antakya için yeni bir dönem Antakya, 1939 yılında Milletler Cemiye- ti'nin (Birleşmiş Milletler) düzenlediği referandum sonucunda Türkiye'ye katılır. Öncesinde II. Dünya Savaşı'nın patlak vermesiyle Fransa, bu topraklar- dan çekilir ve Hatay Devleti sekiz ay boyunca bağımsız bir devlet olur. Konumu itibariyle, Hatay ili ve merkez ilçesi Antakya, klasik dönemde olduğu gibi her zaman çok kültürlü bir yer olmuştur. Referandumun ardından şehrin Türkiye Cumhuriyeti'ne katılma kararının hemen sonra, nüfus Türk Sünni (86.000), Alewiyyath Arapları of the River” by (59.000), Çerkes, Ermeniler - oylama ile başlangıçta 25.000 olduğu tahmin edilen Ermeni nüfus Suriye'ye taşınır-, Sünni Araplar (16.000), Hıristiyanlar Araplar, Yahudiler ve diğerlerinin (34.000) bir karışımıdır. Hatay, 1939'dan beri narenciye, pamuk, mısır, buğday, sebze ve zeytin üreten tarıma dayalı bir şehir olmuştur. Bu 43 durum, Amik ovasının çökelti alanında bulunan Amik Gölü, (Antakya Gölü, Amik Gölü veya Beyaz Göl de denilen) gölün varlığı sebebiyledir. Göl, Türkiye’nin en büyük göllerinden biridir, çeşitli kuş türlerinin göç yolu üzerindedir ve ondan fazla balık türüne ev sahipliği yapmaktadır. Göl kaybolduğunda Türk hükümetinin bölgeye yaptığı en büyük müdahalelerden biri gölün suyunun kur utulması olmuştur. Dönemin Devlet Su İşleri Umum Müdürlüğü tarafından 1958 yılında hazırlanan bir rapora göre, göl birkaç kez tarlaları sular altında bırakarak ekim alanlarına ve çiftçilere zarar vermiştir. Göl, aynı zamanda geçmişte yerel nüfusu etkileyen potansiyel bir sıtma kaynağıdır. Bir Amerikan Şirketi tarafından Türk hükümeti için hazırlanan 1966 tarihli ikinci bir rapor, taşkınları önlemek ve çiftçilik için yeni alanlar elde etmek için nehir havzasının ve gölün drenajının yeniden düzenlenmesini önermiştir. Kurutma projesi kısa süre sonra başlar ve 1975 yılında tamamlanır. Ortaya çıkan araziler çiftçilere dağıtılırken, 2007 yılında bölgede Hatay Havaalanı inşa edilmiştir. Bugün kalan son sulak alan ise 44 Kırıkhan'da Gölbaşı Gölü’dür. Ancak şiddetli yağışlar sırasında bölge hala sellere maruz kalmakta ve yağışlarda yeniden ortaya çıkabilmektedir. Kurutma projesinin bir başka sonucu da, nehir yatağının şehir merkezinde yeniden düzenlenmesi olmuştur. Bu, Diocletian tarafından 284-305 yılları arasında inşa edilen, hala sağlam olan Roma köpr üsünün, yerel halkın protestolarına rağmen 1972 yılında yıkılmasına kadar varır. Köprünün daha fazla sellere dayanamayacağı bahanesiyle çalışmalar yerine yeni bir beton köprü inşa edilir. Bununla birlikte, köprü tek kurban değildir, nehir boyunca su bentleri ve su değirmenleri de yıkılır ve yerine modern makineler bu işlevlere devam eder. Gölün boşaltılmasının, bölgenin iklimini ve ekolojisini değiştirdiği söylenebilir. Mülakatlarda, yerel halk, geçmişte nehirde ve gölde balık tutma, avlanma ve yüzme alışkanlıklarını anlatmakta ve bölgede artık varolmayan martıların, kuşların ve su bufalolarının varlığından bahsetmektedirler. Bugünün çamurlu suları yüzmeye olanak vermemekte; doğal ortamı tahrip edilmiş gölün drenajı, hem yerel halkın özgürce 45 yaşamasına katkıda bulunan, hem de hem de balıkçılık ve avcılık için oraya spor amaçlı gelen yabancılar, artık bu faaliyetlerden vazgeçmek zorunda kal- mışlardır. Hızla büyüyen bir şehirde geçmişle uğraşmak Ancak Antakya ve Asi'nin yakın tarihi sadece yıkım ve kayıp değildir. Dünyanın en büyük antik mozaik koleksiyonuna ev sahipliği yapan Hatay Arkeoloji Müzesi, 2014 yılında açılmıştır. Müze bahçesinde tipik bir yerel su çarkı imitasyonu bulunmaktadır. Ayrıca Hacı Kuris Dere- si (eski Parmeneus Nehri) mevkiinde bir müzenin yapımı sırasında nehir taşkınları ile örtülmüş ve korunmuş geniş arkeolojik kalıntılar ortaya çıkarılmıştır. Müzenin yapımında, eski kalıntılar korunmaya ve yeni yapı ile bütünleşti- rilmeye karar verilir. Asi'nin bölünmesi ve su anlaşmazlıkları Hatay bölgesi 1939'da Türkiye tarafına geçmiş, Lübnan da 1943'te Fransız Man- dası'ndan ayrılmıştır. Bu durum, nehrin uluslararası su statüsü kazanması anla- mına geliyor ve nehrin ortak kullanımı anlamına geliyordu. Bu sebeple nehir bir çatışma meselesi haline de gelmiştir. 46 1950'lerde Suriye nehrin suyunun kullanım haklarının büyük çoğunluğunu talep etmiş ve 1955 ile 1967 arasında iki baraj ve başka altyapılar inşa ederek Asi'nin su seviyesinin önemli ölçüde düşmesine sebep olmuştur. 1962'de Lübnan ile Suriye arasında başlayan yeni müzakereler, Suriye'nin nehrin su kaynaklarının % 90'ını aldığı bir anlaşma ile sonuçlanmıştır. Bu anlaşma, Türki- ye'yi anlaşmanın dışında bırakmıştır çünkü Hatay ilinin Türkiye'ye geçmesi Suriye için bir pazarlık oluşturur. İki ülke arasındaki görüşmeler, 2007 yılında suyun ortak kullanımı amacıyla bir Türkiye-Suriye Barış Barajı'nın inşa conflict for water edilmesinin planlanmasıyla yeniden başlamıştır. Çalışmalar 2011'de başlamış ancak Suriye iç savaşı projenin tamam- lanmasını engellemiştir. 2012 ve 2019 arasında kış mevsiminde sürekli yağan yağmurlar ile vadinin bazı kısımları sık sık sular altında kalmıştır. Yerel halk arasında gölün geri geleceğine dair söylentiler artar. Türk hükümeti, sellerin önlenmesi ve tarlaların sulanması amacıyla Reyhanlı ilçesinde 2010 yılında başlayan 2020 yılı başında tamamlanan bir baraj inşaa ettirir. Son zamanlarda, devam etmekte olan ve gelecekte 47 yapılması planlanan büyük kalkınma projeleri sebebiyle uzmanlar, Asi nehrinin tüm havzasının, “risk altında” olduğunu ve bu durumun, gelecekte su kıtlığına neden olabileceği açıkla- mışlardır. Modern şehirde nehri yönetmek 2014 yılında Hatay’ın Büyükşehir Belediyesi haline gelmesi ile yetkililer, Antakya şehir merkezinde akan antik nehrin ıslahını hedeflemişlerdir. Şehir merkezinde, Asi'yi evcilleştiren yeni bariyerler ve derin beton kanallar inşa edilmiştir. Asi / Orontes daha çok gö- rünmez hale geldikçe ve suları toplu- luğun günlük yaşamından uzaklaştıkça, tüm anıları da günden güne unutul- maktadır. back. of the Asi due to scarcity of 48 Asi nehri sularında birçok hikayeyi barındırır. Biz insanlar, suların bize ne anlattığını hatırlıyor muyuz? Suyun akışında saklanan anılarımızı yeni nesillere aktarabiliyor muyuz? Kültürel ve doğal mirasımızın somut unsurlarının korunması, bu hikayelerin unutulma- ması için yeterli mi? Değil ise, anılar nasıl korunacak? "Su gibi mi olacağız" yoksa hikayelerimizi kendi akışımıza mı uyduracağız? it, as for not, how forge our own 49 KÜRESEL AKIŞ HİKAYELERİ Marco Mucci, Italy Dev Orontes (Dev Asi) Hikayesi Eski nehir yatağı kuruduğunda 11 arşınlık (yaklaşık 5,5 m) bir mezar ve aynı büyüklükte bir insan iskeleti ortaya çıkar. Antakyalılar gidip Klaros'taki bir Apollon bilgesine danışır. Bilge iskeletin Orontes (ASİ) Tanrısına ait olduğunu söyler ve Hint kanından geldiğini belirtir. " (İbn Battûta 2004, C.1 / 101- 102; aktaran Jones, 2000, 476-477). Dev Asi heykeli, Louvre Müzesi'nde sergileniyor.” Nehir Devlerinin İnsanlaştırılması Yunan mitolojisine göre Orontes (Asi), Okeanos (denizlerin tanrısı) ve Tethys’in (pınarların tanrısı) oğlu ve Dicle, Fırat ve Nil gibi nehirlerin kardeşidir. Asi nehri bu dönemde Drakon, Thyphon ve Ophites (yılan) gibi birçok Yunanca isimle bilinir. En azından ilk ikisi, bir şekilde tahmin edilemez ve tehlikeli olan bir şeye işaret etmektedir: bir ejderha (Drakon) ve Thyphon, kelimenin tam anlamıyla bir tayfun yani 50 Marco Mucci, Italy Suriye Peyzajı Suriye'deki Asi Nehri doğrudan denize yönelmez; tepelik kayalık bir yerden yükselir ve tepelerden aşağı doğru hareket eder. Roma imparatorluğu gemilerin denizden Antakya kentine gitmesini ister. Çok fazla emek ve maliyet harcadıktan sonra, akıntıya karşı ters yönde hareket etmeye uygun bir kanal inşa eder ve nehri bu kanala yönlendirir. (İbn Battûta 2004, C.1 / 101-102; akta- ran Jones, 2000, 476 -477). Büyük İskender ve Lezzetli Su Water Antakya, Seleucos I Nicator tarafından Suriye'yi fethettikten sonra, M.Ö. 300 yılında kurulur. Kentin kurulduğu yer, Büyük İskender'in su içmek için durduğu ve içtiği suyun, annesinin göğsünden içtiği sütün tadı kadar lezzetli olduğunu söylediği su kaynağının olduğu yerdedir. Hikayeye göre İskender, Zeus Bottiae- us'un onuruna bir tapınak diker ve savaşın baskısıyla orayı terk eder. 51 KÜRESEL AKIŞ HİKAYELERİ Kürşat Kaan Özkamahlı, Türkiye Fotoğrafın sunmuş olduğu gerçeklik, onu diğer sanat dallarından özel tutmayı başarmış ve fotoğraf makinasının icat edildiği dönemden günümüze kadar belgeleme gücünü devam ettirmiştir. Belgeleme gücünün atfettiği onay yetkisi ile çoğu zaman otoritesi, bir metninkin- den fazla olmuştur. Öyle ki, tek bir kare fotoğrafın tarih sayfalarında binlerce yazıya bedel olarak yer aldığını görmek- teyiz. Amerikalı sanat eleştirmeni ve kuramcı Susan Sontag fotoğraf toplama- yı, “dünyayı biriktirme” olarak açıklarken; yaşam biçimlerinin ve kültürlerin kayıt altına alınmasındaki önemi dile getir- mektedir. Projede yer alan fotoğraflar temelinde Asi Nehri (Orontes)'in günü- müz sosyal ve kültürel yapılarını temsil etmektedir. Dünyayı önemli biçimde anlamlandırmamıza yarayan fotoğraf; belleği ve yaşamı tarih sayfalarında kalıcı hale getirmenin eşsiz bir aracı olduğunu söyleyebiliriz. 53 KÜRESEL AKIŞ HİKAYELERİ Erinç Ulusoy, Türkiye “ Hikaye odur ki; “According to the story : Once upon a time, a dragon lived in the far east of the beautiful Mediterranean ... The dragon also had good exchange with the people who lived in the lands on which it was flying. While the locals sacrfice a girl for the dragon every year, the dragon allowsthe local people to meet their water needs from the fountain of life, the only water source in the region, which they protect at the skirts of Samandağı. Day by day, the king's daughter will be offered to the Dragon as a sacrifice ... The king is unable to prevent this loss even if he got so much power on the land, but madly could not stop this end. A shepherd living in his country, throws his spear and stabs it into the dragon's heart. The dragon takes off with dear life ... It looks at this land for the last time and begins to go away with bir şekilde son defa bu the flames it spreads from its mouth. Its wings ağzından çıkardığı flutter to the south. It creates valleys with flames coming out of his mouth, flies as far as alevler ile vadiler he can ... At that moment when all his strength Tüm gücünün ve and the flames in his heart are exhausted, he enters the cliffs at the foot of a mountain in dağı yararcasına Lebanon. Water gushes with a big explosion where he dive into the rocks. This water overflows into the crevices created by the dragon along the way, and with that road, it goes back to the north, back to Samandag and pours into the Mediterranean. According to the legend, this is the birth story of Asi ...” 55 KÜRESEL AKIŞ HİKAYELERİ Emma LD, Birleşik Krallık LETHE Benim Akış hikayem, biri gerçek, diğeri mitsel olan iki nehri araştırıyor. Bu iki nehir birlikte gerçek ile mit arasındaki ayrımı kapatmakta ve büyüleyici bir hikaye anlatmaktadır. Alaska'nın Katmai bölgesindeki Ten Thousand Smokes Vadisi'nde, bölgenin bir kısmını külle kaplayan muazzam bir patlamanın ardın-dan bir Nehir oluşur. Nehir yatağının yumuşak zemini bile, bu nehrin benzersiz yapısı hakkında yete- rince iyi bir fikir verememektedir. Neh- rin, en dar noktala-rında, sadece birkaç fit genişliğinde bir su ve küçük bir dere- den fazlası değil gibi görünen nehir, altında 100 fitten daha derin korkunç derinliğini gizler. Suyun derinliğini yanlış yorumlamış, unutkanlıklarının bedelini arkalarında su kenarında içinde bir çift yürüyüş botu olan bir sırt çantası bırakarak ödemiş olan gezginlere dair hikayeler vardır. Benim hikayemde nehre yenik düşenler, sonunda onun mitolojik adaşı oluyor; Lethe. Unutulma ve unutkanlık tanrı- çasının adını aldıktan sonra, Hades'e doğru giden yolculuklarına çıktılar. Lethe kelimesi, öbür dünyada ilerlerken önceki yaşamlarını unutmak için kendi- lerini buranın sularına bırakan isimsiz ve unutulmuş ruhlar için iyi bir tanım olan "Anon" olarak da adlandırılabilir. 57 KÜRESEL AKIŞ HİKAYELERİ Ismail Odetola, Nijerya Sudaki yaşam ilgimi çekiyor, insanların suyla nasıl yaşadıkları ve umutları. Suyun bolluğuyla beslenirler ve onun sakinliği ve akışı içinde yelken açarlar. Hem şiirsel hem de büyüleyici. Şehrin farklı bölgelerini birbirine bağlayan, tüm şehrin, küçük ve büyük nehirlerle çevrili olduğu Lagos'ta büyüdüm. Bu nehirlerin kıyılarını eve çeviren, ülkenin farklı yer- lerinden gelen Ijaw, Egun, Ilaje, Ewe gibi kabileleri, nehirler ve içerdiği tüm güzellikler bir araya getiriyor. Yaşamları ve girişimleri bu nehirlerin etrafında gelişiyor. Bu sularda seyahat etmek ve hayatlarını belgelemek beni onların ya- şam tarzlarına doğru yönlendiriyor. Yaşam tarzlarını anlamak, suyun doğası- nı anlamaktır. Her zaman hareket halindeler, nehrin onları götürdüğü yere gidiyorlar. Suyun akışını takip ederek. 59 KÜRESEL AKIŞ HİKAYELERİ Patrick M. Lydon, Japonya SUMIYOSHI: Kentler ve Deniz Sumiyoshi, balıkçılara ve denizin bekçilerine ev sahipliği yapsa dahi, bu balıkçıların her biri, okyanusa bakarak size balık tutmadıklarını söyleyecektir. “Sağlıklı bir orman olmadan sağlıklı bir deniz olamaz” dedikleri için buradaki balıkçılar çalışmadan önce ormanlık yamaçları incelerler. Bu tür şehirlerin en eski kısımlarında, insanların kendilerinden daha eski ve daha büyük bir şeye bağlanmasına olanak verdiğini söyledikleri yaşlı ağaçlar vardır. Bazı günler bu, gelenek ve tören yoluyla olur, diğer günlerde ise basitçe pazara giderken bir tapınaktan geçerek, eğilerek ve iki kez alkışlayarak olur. 62 KÜRESEL AKIŞ HİKAYELERİ Hazel Kılıç, Türkiye Kişi bir kelimeyi defalarca tekrarla- dığında, anlamını veya kökenini sorgulamaya başlar. Bulbulderesi'ne giderken ayaklarımın ve dilimin bana sorular sormaya başladığını fark ettim. Bülbülderesi, Hoşdere, Kavaklıdere, Akdere…Bir keresinde bastığımız zeminin, şehir içinde hareket ettiğimiz mekanları nasıl da etkilediğini farketmiş- tim. Bu dereler, hayal gücümden uzakta oldukları kadar Ankara'dan bir o kadar uzaktalar. Binalara karşı durarak konuş- mak yerine, derelere mırıldanmak bu yükü hafifletebilir. Bülbülderesi 64 KÜRESEL AKIŞ HİKAYELERİ Aubree Penney, USA Suyu Beklerken, Gapaw Çeyrek Cherokee olan büyükbabam ve ailesi en çok Mississippi'nin geniş gökyüzünün altında, ortak paylaştıkları topraklarda çalışıyorlardı. Ülkeyi Hava Kuvvetleri ile birlikte gezdikten sonra, nihayet Tennessee, Memphis'in eteklerindeki 7631 Reese Yolu'na köklenmeye karar verdi ve burada köklerinin yeterince derin olduğundan emin oldu. Evi satın aldıklarında, her şeyden, diğer evlerden, bakkaldan, video dükkanından, iki salonlu bir sinemadan ve hamburger dükkanından uzaktı; kendi başına küçük bir dünyaydı. Mississippi Nehri'nin kıvrımlarından on beş mil uzaklıkta bulunan yeni ev, Memphis şehri sınırlarının birkaç mil dışında duruyordu. O günlerde Reese, trafiği az olan sessiz more people flocked to bir yoldu. Yıllar geçtikçe, bölgeye daha fazla insan geldi. 2000'li yılların başlarında Memphis şehrine dahil edildikten sonra, büyükannem istemediği, parıltılı sokak lambalarından ve vergilerden şikayet being taken into ediyordu. Ancak şehre dahil edildiklerinden, located just two evlerinden sadece iki blok ötede yeni bir itfaiye istasyonu kurulmasına sebep oldu. Büyükannemin cesur ve atılgan olduğunu düşünen itfaiyeciler, Story Hikaye 66 büyükbabam yıllar geçtikçe güçsüzleşirken, yatağa düştüğünde büyükanneme yardım etmeye gelirlerdi. Büyükanne-Anne bile genişlemenin ve Memphis'in bir parçası olmanın bazı faydaları olduğunu kabul etti. Ve her ne kadar mahallelerinin büyümesine eşlik eden gürültü büyükanne ve büyükbabamı kızdırsa da, büyükbabam yine de arka bahçenin çitlerle took solace in the çevrili sığınağında teselli buluyordu. Büyükbabam, gençliğinin kültürüne yeniden erişebileceği bir yer istiyordu - yaz sıcağında olgunluktan neredeyse patlayan domates kokusu, kızılcık çiçeğinin soluk beyaz kokusu, çıplak ayakların altında büyüyen çimenlerin tatlı ve nemli hissi. Çocukluğunun peyzajını özlüyordu, ama büyükannemin "kasaba" dediği yere asla geri dönmeyeceğini biliyordu. Arka bahçeyi ağaçlar, çiçekler ve sebzelerle dolu bir dünyaya dönüştürerek uzlaştılar. Gapaw adını verdiğim büyükbabam için arka bahçesi kutsal bir şeydi. Bahçede diz çöktüğünde, "bu toprak senin toprağın, bu toprak benim always “this land is toprağım" diye soluklanıyordu ve "benim toprağım" üzerinde ince bir vurgu vardı. Adam, hiçbir şey için The man couldn’t sing şarkı söylemezdi ama, ama onu şarkı söylerken duyduysanız, size buranın avlusu olduğunu this was his yard, and hatırlatmaktaydı ve iyisi mi yeni yayılan bitkisinin Story Hikaye 67 üzerinde spor ayakkabılarınızla yürüyerek mahvetmezdiniz. Bunun gibi düşünceler nadiren doğrudan ifade edilirdi. Sessiz bir adam, davranışınızın ne olması gerektiğini şarkılarda ima etmeyi tercih ediyordu ve onun uygun davranış çizgisine uymamaya devam ederseniz - ve özenle düzenlediği bahçesini tehdit ederseniz - buruşmuş kahverengi suratında parlayan kahverengi gözlerinden bilge bir bakışla sert bir "genç bayan" uyarısı alabilirdiniz. Büyükbabamın arka bahçesi inancının bir parçasıydı. Kalbinin derinliklerine gömülü bir inanç, Yaratılış Efsanesi Genesis 3: 22-23’den: "Behold, the Sonra RAB Tanrı dedi ki, "İşte, adam bizden biri gibi oldu, iyiyi ve kötüyü bilerek; ve şimdi elini uzatsın ve hayat ağacını da alsın, yiyip sonsuza dek yaşasın" - bu nedenle RAB Tanrı onu cennet bahçesinden, çıkardı, geldiği dünyaya kadar geri gönderdi. (RSV) Büyükbabam, doğa ile etkileşimini Kutsal Kitap'ın bir parçası olarak gördü; Rab'bin toprağa bakma emrine uyarak, cennetin bolluğunu emeğe çeviren nesiller gibi sonuçta kendi başarısı haline getirdi. turn, to self-initiated Toprağı bunun için sevdi. Tanrı toprağı yaratmıştı, this. God had made it, bitkileri, hayvanları yaratmıştı, bahçeyi sulamak için Story Hikaye 68 kullandığı suyu, bitkileri büyümeye teşvik eden ışığı yaratmıştı. Tanrı'nın yaratımlarına bu şekilde yakın olmayı, kendisi ile Rab arasında çatısı olmayan (tanrının, orada gökyüzüne doğru "yukarıda" olduğuna ikna olmuştu) bu yerde olmayı severdi. towards the sky). On Pazar sabahları, takım elbisesini ve sevimli kravatını (genellikle gizli bir düğmeye basılınca müzik çalanlardan) takar ve Metodist Kilisesi'nin sert ahşap sıralarında otururdu, ancak daha sonra işinde elma ağaçları ve güllerle çalışırken üzerindeki fanila ile ilahi olanla bir birleşirdi. Bahçesini seviyordu ve onu, küçük bir banliyö arazisinde sahip olabileceğiniz tüm olası bahçelerin en iyisi haline getirmek için çabalamayı seviyordu. Daha çok “Büyükanne-Anne” olarak bilinen büyükannem, toprağa karşı böyle sevgi dolu bir arzu hissetmiyordu. Büyük Buhran sırasında Landreth aile çiftliğinde geçirdiği yıllar, topraklarını büyük ölçüde herhangi bir gizem veya görkemden uzaklaştırmıştı. Yumuşak, ince tenli elleri yoğun tarım işçiliğinin kanıtlarını taşıyordu - pamuk toplama izleri. Yedi yaşındaki en küçük çocuk olarak, iki erkek kardeşi ve dört kız kardeşi evlenerek evden ayrıldıktan sonra ürünü toplamaya yardımcı olan evdeki tek çocuk o kalmıştı. Doğa ile olan ilişkisi, mecburiyete dayalı bir çocukluk tarafından sonsuza dek şekillenmişti. Bu, Robert B. Riley'nin Story Hikaye 69 ifade ettiği peyzaj ile birey arasındaki bağlantıyı ifade ettiği biçimini alt üst ediyordu: 5 ila 12 yaş arası yaşlar, artan bir ivme ile gelişimin ustalıkla eşleşmesi şeklinde karakterize edilir. Çeşitli ölçeklerdeki peyzajla bağ kurma, kişiliğin gelişiminden ve yardım almadan kendini gerçekleş- tirmeden ayrı tutulamaz. Bütün bunlar makul olsa da, belli bir çağda kurulan tüm bağların donduğunu varsaymak, insan deneyiminin karmaşıklığını ve kişisel gelişim iradesini görmezden gelmektir. Manzarayla bağ kurmak basit değildir. Bu, kişinin yaşamı boyunca örülmüş karmaşık bir ağlar dizisidir. Çocukluğun peyzajları ve daha sonra gelişen peyzajla kurulan bağlar, yalnızca kendi içlerinde tatminin kaynakları değil, aynı zamanda ruhun içinde sürekli değişen bir iç dramanın malzemesidir. (18) Riley'e katılmıyorum. Çocukluk peyzajını, "artan ustalığın" kendisini "tatmin kaynağı" haline getirdiği bir mekan olarak olumlu olarak nitelendiriyor. itself to a “source of Bazıları için durum böyle değil. Büyükannem için case for some. For my çocukluk peyzajı travmatik bir anıydı. Evet, peyzajla etkileşimi kişiliğinden ayrılamazdı. Yıllarca süren çiftlik işleri onu becerikli, çalışkan ve her yerde eğlenmeye hevesli hale getirdi. Bunun için minnettardı, ancak minnettar olmakla tatmin olmak Story Hikaye 70 minnettardı, ancak minnettar olmakla tatmin olmak arasında bir fark var. Dedemle birlikteyken, çapa yapmak, hasat toplamak veya gübreleme yapmak zorunda olmadığı banliyölerde geçirdiği yılları hazine gibi gördü. Orada memnundu ve orada olmak istediği kişi oldu; bu çiftçi kızı, bir çiftçi kızının sahip olmasını gereken tüm özelliklere sahip olmak zorunda değildi. Ancak travmatik bir deneyim yaşadığı göz önüne alındığında, Riley’in “tüm bağın bir yaşta kuruduğu ve sonrasında don- I think Riley is in duğunu varsaymak, insan deneyiminin karmaşık- “to assume that all lığını ve kişisel gelişimin iradesini görmezden gelmektir” sözlerinin kısmen yanlış olduğunu düşünüyorum. İnsanlar gelişmeye devam ederken, travmatik bir deneyim büyümeyi bir dereceye kadar dondurur. Diğer yönler büyüyebilir, ancak büyükannemin tarımla ve kırsal alanla olan ilişkisi sertleşti - bundan nefret ediyor ve korkuyordu. Genç bir kadın olarak, ailesini ziyarete gittiğinde sürekli hareket eden şehirli kadın kıyafetleri giymişti: ünlü bir mağazadan alınmış bir elbise, külotlu çorap ve uyumlu bir çanta ve topuklu ayakkabılar. Kıyafet, açık hava gezisine gitmek için ortama uymasa da, anne babasını selamlarken topuklarını avludaki kirlere hafifçe vurarak yürümeye ısrar etti. Onu fiziksel ve duygusal hayli korkutan bu dünyadan ayrı bir yuvası olduğunu bahane ederek asla orada uzun süre kalmadı. Story Hikaye 71 Büyükanne-Anne, doğanın tek faydasını maddi kazanç olarak tanımlama eğilimindeydi. Yeterli yiyeceğin veya paranın olmadığı bir zamanda yaşamış olduğundan, ekonomik yükü hafifletmek için doğanın sunduklarını tamamen kullanmaya Having lived in a time inanıyordu. Kendine ayakkabı almak için, üzerinde un çuvalı gibi elbisesiyle sepet sepet çilek ve yumur- ta satmaya “kasabaya” gittiğini net bir şekilde hatırlıyordu. Aceleci doğasına rağmen, onları o dress to sell baskets of kadar dikkatli bir şekilde taşıdığını - tek bir yumur- tayı bile kırmamaya dikkat etmesi gerekiyordu çünkü alacağı her kuruşa ihtiyacı vardı - yavaş, temkinli yürüdüğünü anlatırdı. Ara sıra küçümser ama taze slowly, cautiously, domates ve soğanın en iyisinin kendi bahçemizdeki- ler olduğunu kabul ederdi, ancak genel olarak, bakkalın parlak ışıklarından ve temiz beyazlığından keyif alan "mağazadan alınanları" tercih ederdi. delighted by the Bu, giyim konusundaki zevkine kadar etkisini gösterdi; mağazadan satın alınmayan her şeyi, Dep- resyon dönemi Adamsville, Tennessee'sinin zavallı küçük ahşap eviyle ilişkilendirdi. Un çuvalı elbiseleri, dükkândan satın alınanlara karşı heyecanla çığlık atmasına neden olmuştu; birisi tarafından "yapılan" her şeyin ilkel olduğuna ikna olmuştu. Sears kataloğu, 1930'ların sonlarında yedi yaşındaki benliği için Kutsal Kase'nin kutsal cazibesine sahipti. Annemin bana ucuz ve kalitesiz gördüğü el Story Hikaye 72 seven-year-old self in el örmesi önlüğü giydirmesinden nefret ediyordu. Paramız vardı, “gerçek” kıyafetlere harcayacak kadar paramız vardı - neden sadece “bitmiş” bir şeyi satın almayalım ki? İkinci evliliği için gelinlik satın alma zamanı geldiğinde bile, ısmarlama bir elbise almayı reddetti ve hayalindeki mağazadan satın aldığı elbiseyi bulmak için şehirdeki her mağazaya gitmemizde ısrar etti. Ceketli mavi gelinlik satmı- yorlardı, ancak ikna olmadı ve elbisesini “kutsal mağaza”da bulacağımız konusunda ısrar etti. O kıyafetleri, birilerinin bir yerlerde üretiyor olmasına aldırış etmedi, birisinin sonunda satın alacağı özel elbiseyi yapması yeterliydi. Elbisenin başka bir store.” She paid no yerden gelmesini istiyordu ve buna şahit olmak istemiyordu, çünkü yapılışına şahitlik etmek bu, bu en özel günde elbisesine bakış açısını bozacaktı. Bir aile olarak, Büyük Buhran'ın travmasının çok iyi farkındaydık ve yine de onunla sürekli savaştık, bugünlerde her şeyin “farklı” olduğunu ve bahçeyle uğraşmanın ya da kıyafet dikmenin iyi birşey olduğunu görmesini sağlamaya çalıştık. and yet we fought her see that these days Büyükbabamın ailemin geri kalanından daha akıllı olduğunu fark ettim. O, büyükannemi toprağın güzelliğine ikna etmeye çalışmak yerine, bunu ona kanıtlamayı seçti. Daha doğrusu, ona doğanın harikalarını gösteren duygusal hediyeler sunarak kendi kendine ispatlamasını istedi. Avludan Story Hikaye 73 kopardığı parıldayan gülleri soluk yemek masasına wanted her to prove it bıraktı, güller, solgun, zarif parmakları yapraklarını okşarken, hafif çiğ kokusunu yaydılar. Ona yemesi için en ufak tatlı havuçları verdi, üzerlerinde hâlâ güneş kokusu vardı. Asla şov yapmadı. Ellerini solmuş Levis'ine silerek, "Joyce, sana bir şey getirdim ve kahveye gidiyorum" diyordu. Büyük- to eat, still with anne: "Yumurta ısmarlama, Bill Collier. Koleste- rolün seni öldürecek ve zaten dün yedin". Büyük- anne böyle anlarda hiddetli davranmaya çalışırdı ve “Joyce, I brought you yumurtalar konusunda başarılı olurdu. Ama the coffee shop.” She büyükannenin parmakları, masanın üzerinden you order eggs, Bill büyükbabanın onun için getirdiği zambak veya kill you, and you şeftaliye doğru ilerlerken büyükbaba zaten mutlu She always tried to look olurdu. succeeded İkisi de bahçeden getirilen küçük şeyleri sevdiğini biliyordu, ama hiçbir şey söylemezdi ve büyükbaba da yaptığı önemsiz gibi davranır ama ikisi de bunun önemli olduğunu biliyordu. Sarmaşıkları, arka bahçedeki salıncağı koruyacak şekilde yemyeşil bir çardağa doğru yönlendirmiş, büyükanneyi, oturup kuşları dinleyeceği, gençliğinin şarkılarını söyle- sheltering a backyard yeceği bir yer yaratmıştı. Elimizde dalgalanan bebek to sit and listen to the mavisi ve menekşe kağıdına basılan şarkı sözleriyle, o salıncakta mutlu saatler geçirdik, ayaklarımızı altımızdaki çimlerin üzerinde sürükleyerek "Oh, You Beautiful Doll" ve "If I Had a Hammer" Story Hikaye 74 şarkılarını söylerdik. Büyükbabam, bir kez daha büyük ve küçük hediyeleriyle doğanın büyükanne için kıymetli olması için alanlar yaratırdı. Hediyeler, büyükbabamın zamanını ve ilgisini verdiği, hayatının parçalarıydı, ve hem doğaya hem de Büyükanne- Anne'ye olan sevgisiyle demlenmişlerdi. Sakin, dingin mutluluğunun ardındaki duyguyu göstere- meyen büyükbaba, bazen net ifadelerle irite edici şekilde yumuşak bas sesiyle bahçesinden bir çiçeğe which was always "Seni seviyorum" diye fısıldardı. warm bass register, love yous” for him one Gapaw, Memphis'in en sıcak zamanında bile bahçede çalışarak, aşkla dolar, bahçede saatlerini geçirdi. Nemli havanın ıslaklığı yüzünden her nefesimde ciğerlerim ağrıyordu, ama büyükbaba nemin bitkilere iyi geldiği ve onlara bakma ve onlarla ilgilenme sorumluluğu olduğunda ısrar ederdi. Yaz that it was good for the mevsiminde öğleden sonraları “Aubree Joy, hadi to tend them, şimdi bizim zamanımız" derdi. he would Biriyle vakit geçirmek, toprakta oynamasına izin vermesi için, altı yaşındaki bir çocuğun büyük- annesine yalvarması yeterince teşvik ediciydi. Büyükannenin hayal kırıklığına rağmen, güneşin altında Gapaw ile çalışmaktan, evde kağıt ve oyun oynayarak vakit geçirmekten daha çok severdim. Neden sevmemeliydim ki? Çukur kazmaktan başka bir şey yapmasam bile beni işleri için çok önemli Story Hikaye 75 than dig holes; it gösterirdi; bensiz "bizim zamanımız" olamazdı ve me, and I knew it. bunu biliyordum. Tabii büyükbabam bahçede, sigara içmek ve yoğun bahçe işi de dahil “kendi zamanını” geçiriyordu ve sonra "bizim zamanımız" flowers, weeding, çiçek dikmek, ayıklamak, domates toplamak, çok küçük bir kızın büyük olarak gördüğü işlerdi. "Bizim meant hard work for zamanımız" benim için çok çalışmak ve Gapaw için hafif bir çalışmak demekti, ama ikimiz için de beraberlik ve çamur, şarkılar, hortumlar, dersler ve yabani elmanın tadı ve önemi anlamına geliyordu. Büyükannemin sonsuz Kutsal Kitap Trivia oyun- larıyla ilgili vaatleri bile beni uzak tutamazdı. Ben, güneş ışığında, patlıcanlarda ve tavuklarda daha fazla Tanrı olduğunu biliyordum ve bahçe, İncil Trivia’dan daha fazla sembole sahipti. Ve ben yaklaşık on bir yaşıma kadar, Gapaw’ın özel yardımcısı olduğum için yazları ve hafta sonları "bizim zamanımızla" doluydu. Daha sonraları küçük kardeşim benim yerimi almaya başladı ve yıllarca süren sıkı çalışma büyükbabamın sağlığına zarar vermeye başladı. Büyükbabamın romatizmaları ve böbrek sorunları daha da kötüleşse dahi nadiren troubles grew worse. çalışamayacağını kabul ederdi. Onu bahçeden uzak tutacak tek şey doğanın kendisiydi. Ancak ısı indeksi 110'un üzerine çıktığında kızılcık ağacı bu yakıcı sıcaklığa karşı koymaya yetecek kadar gölge sağlayamadığında çalışmaktan vazgeçiyordu. Story Hikaye 76 Kendini La-Z-boy koltuğuna atar, ayakları yukarıda, başı arkada, gözlerini arka penceredeki kuş yem- liğine, tahta salıncağa eğilen asma dallarına, cennetine sabitlerdi. The Island Ada Bahçenin ana merkezi ebeveynlerimi ve büyük- annemi tedirgin ederdi. Hatırlayabildiğim kadarıyla, büyükbabam bahçesinde bir hendek düşlerdi. Avlunun arka tarafında altı inç derinliğinde ve dört of the yard and built a metre genişliğinde bir hendek kazdı ve arka tarafa yükseltilmiş bir çiçeklik inşa etti, toprağı hendek alanından uzak tutmak için yaklaşık on inç yüksekliğinde kalın ahşap direklerle kapladı. posts. To the left of Avlunun diğer tarafında da benzer küçük direkler vardı. Avlunun solunda, etrafı direklerle çevrili küçük bir hendek inşa etti ve adını “Aubree Adası” koydu. was the only seven- Bildiğim kadarıyla, Memphis'te kendi adası olan yedi yaşındaki tek çocuk bendim, bu, gurur duyduğum bir durumdu. Ben ve büyükbabam dışında kimse bir adayı yönettiğimi bilmese bile, kendimi bir prenses gibi hissederdim. Gapaw, adayı şeftali gülleriyle kaplayarak ve üzerinde okuma yazmayı öğrendiğim feminen ferforje bir sandalye ekleyerek adanın en sadık üyesi olduğunu gösterdi. Okuma yazma Story Hikaye 77 bildiğimi ancak büyükbabamın evinde itiraf ettim (kendi başıma okuyabileceğimi fark ederlerse ebeveynlerimin artık bana kitap okumayacağına ikna olmuştum). Büyükbabam bunu o kadar sevdi ki, doymaz bir şekilde kitapları tüketiyordum, iyi bir okula gittiğim, üniversiteye gideceğim için gurur duyuyordum. Geriye dönüp baktığımda, o adayı, okumam için hem ödül hem de teşvik olarak yaptığını düşünüyorum, sevdiğim kitaplarım ve güneş ışığının bir araya gelmesi için tasarlanmış bir yerdi. if that happening might Okumak bana güçlü bir hayal gücü vermişti ve Gapaw, güçlü bir şekilde "eğer olur dersem, olur" duygusuna inanıyordu,her ne kadar bu olma durumu, yolun aşağısında gidiyor olsa bile. Ve benim hayal gücümle Gapaw'ın vizyonu arasında, suyun eksik olmasından rahatsız olmadık. Aynı zamanda, onun bir gün gerekli araçları yapacağından emindik. want that mess it will Annem ve babam gülümsedi, yaşlı bir adam ve küçük bir kızın boş hayallerine güldüler; büyük- annem azarladı "Bill, o suyu asla içeri sok- mayacaksın ve bunun neden olacağı pisliği istemiyorum." Onlara aldırmadık. clear and cool. Hayallerimizi gerçeğe dönüştürecek muşambalar, on the island with plastik astarlar, boru hatları hayal ettik. Sığ, berrak ve of the earth rising up serin sularda, hayaller kurduk. Orada su olduğuna Story Hikaye 78 yemin ettiğim anlar var. Ayaklarım suyun içindeyken adada oturduğumu, yeryüzünün serinliğinin grass. I wasn’t waiting ayaklarımın tabanlarından yukarı doğru yükseldiğini hatırlıyorum. Çimler serin ve nemliydi; eğer elini gı- dıklayan çimlerin tepesine sürersen elin ıslak kalırdı. Su beklemiyordum. Orada zaten su vardı. Sadece ayak bileklerimizin tamamen ıslanmasına yetecek kadar su bekliyorduk. Depot, a trellis glasses of apple juice Ve bu sırada, sırtımızda bir gül çardağı, elimizde buz gibi soğuk bardak elma suyu ile Home Depot'tan ferforje sandalyelere otururduk. Büyükbabam, beneath carefully adaya küçük, akan bir şelale ve özenle seçilmiş su great pride in feeding bitkilerinin altında tembelce dolaşan şişman sazan balığı için küçük bir gölet koymayı bile başarmıştı. Benim adamda, büyükbabamın kendi yaptığı bir could still feel the ülkede o balıkları beslemekten büyük gurur duyduk. God, knowing that if Onların hâlâ rüzgarı hissedebilecekleri bir yer, gökyüzünün altında bir yer yapmıştık. Onları besle- mesek ve onlarla ilgilenmezsek öleceklerini bilerek Tanrı rolü oynamak gibiydi. Aynı anda hem dehşet verici hem de heyecan vericiydi. surround it, it was Yet we insisted it Bu noktada, onu çevreleyecek anlamlı miktarda suyu olmaması sonucu, tanım gereği gerçek bir ada olmadığını kabul etmeliyim. Yine de bunun bir ada to the fence and his olduğu konusunda ısrar ettik. Bir adanın tanımı best a peninsula. But gereği suyla çevrili olduğunu ve hatta suyla çevrili Story Hikaye 79 olduğunu boşverin, benim adam hala çitlere ve exoticness of an island komşularının avlusuna dayanıyordu, bu onu en iyi ihtimalle bir yarımada yapıyordu. Ama hayal gücümüz bunu yaptı. Onda, ada potansiyeli vardı. Hayatlarını Amerika Birleşik Devletleri'nin orta- sında geçirmiş bir çocuk ve yaşlı bir adam için bir adanın tüm egzotikliğine sahipti. in length, it was Büyükbabam, adanın olarak bahsettiğimiz yerin aadalığını önce bir dizi atlama taşı, sonra küçük bir köprü ile destekledi. Köprü, sadece on sekiz inç uzunluğundaydı ve gülünç derecede küçüktü. Ben bayılmıştım. Direkleri zemine sağlam bir şekilde gömülmüş olmasına rağmen, gerçek bir asma köprü Dwelling Thinking”: gibi belli belirsiz görünmesini sağlamak için ipli minik direklere sahipti. brings to the Heidegger “Building Dwelling Thinking” (İnşa them. It brings Etmek, İkamet Etmek, Düşünmek) adlı kitabında köprüyü, ikamet etmek için inşa etmenin bir örneği olarak tanımlar: there are of Kıyılar ile birlikte köprü, dereyi ve arkasında uzanan geniş peyzajı bir haline getirir. Dereyi, kıyıyı ve araziyi birbirlerinin komşuları haline getirir. Köprü, yeryü- zünü dere çevresindeki peyzaj olarak bir araya getirir… köprü kurulmadan önce, elbette dere boyunca herhangi bir şey Story Hikaye 80 as it may be, acts in tarafından işgal edilebilecek pek çok nokta vardır . Bunlardan biri, bir konumun olduğunu kanıtlıyor ve bunu, köprü nedeniyle yapıyor. Böylece köprü önce içinde duracağı bir konuma gelmez; daha ziyade, bir konum ancak köprü sayesinde meydana gelir (152-4). mound was an the earth, lifting up Büyükbabamın köprüsü, ne kadar küçük olursa olsun, Heidegger örneğiyle aynı kapasitede hareket etmekteydi. Ortada dere olmamasına rağmen, köprü, sadece yerde bir çukur açmaktan çok, derenin dere-olmak-isteyeceği-yer’i belirliyordu. Köprü, iki toprak parçasını gerçek kıyılara dönüştürmüştü ve yükseltilmiş toprak parçasının bir bridge proved a laugh- ada olduğu hayalimizi olumlamaktaydı. Küçük köprü toprağı toplayarak, yerleştirildiği dere yatağının zeminini kaldırdı ve onun iki ayrı mekanda bir araya gelmesine izin veriyordu. Köprü, bunların of iced tea as they sat iki ayrı alan olduğunu ve adamın aslında "başka bir yer" olduğunu ıspatlamaktaydı. triumphed. There I Bu köprü ile adanın bir mekan olduğunu ispat etmeye çalışmamız, ailemin geri kalanı için gülünecek bir girişimdi. Bu “buluşmayı” ada kavra- mınızı doğrulamak için saçma, abartılı bir girişim olarak gördüler. Köprünün anakara olarak tanım- ladığı alanda çim üzerindeki sandalyelerde otu- rurken, gülümsemelerini buzlu çayın arkasına Story Hikaye 81 sakladılar. Ama benim gözümde zafer kazanmıştık. Köprüden birkaç inçlik gökyüzünün üzerinden benim olan bir toprak parçasına yürüyebiliyordum. joy of moving even if we don’t İki farklı yer arasında bir yol vardı, sadece avlu içindeki iki boşluk arasında atlanacak bir boşluk değildi. Bu köprünün yerler arasından geçmek için değil, bir yerlere gitmek için bir köprü olması fikrini bridge across a 6-inch severdim. Kimse adadan yürümeye başlayamazdı. Edward S. Casey’nin “eve dönüş” ün sürekli bir canlandırması gibi önce adaya gidip sonra geri dönmesi gerekiyordu. Casey, T.S.Eliot'den alıntı to sit upon his yapıyor ve "Ev, insanın başladığı yerdir" (274) diyordu. Her maceracı çocuğun içinde, hetero- jenliğin ne anlama geldiğini bilmese bile, "heterojen yerler arasında" hareket etmenin neşesi vardır (Casey 275). En azından yeni bir yere gitme fikrini ve bu yeniliğin sadece 20 inçlik bir köprüyü 6 inç derinliğinde hayali bir hendekten geçmek olsa bile bu yeniliğin egzotik bir şey olduğunu düşünü- yorduk. my nose struggles to Büyükbabam yaşlandıkça, bahçede gittikçe daha az zaman geçirmeye başladı, çoğunlukla tekerlekli bahçe taburesine oturup bir iki sigara içip kayboluyordu. Sigarasını aile üyelerinin alışık olduğu şekilde saklardı - bu eylem için bir süre ortadan kaybolurdu, ancak duman kokusunu unuturdu. Story Hikaye 82 Kokuyu hiç umursamazdım; koku, kelebek çalısının ve şeftali ağacının tatlılığıyla karışırtı. Dumanın acısı, of raisins bahçe kokularının tatlılığının burun deliklerinize karışmasına izin veriyordu. Ne zaman cenneti hayal etsem, beynim arka planda, hala burnumda tüten filtresiz Pall Mall'larla çeşitlenmiş kelebek çalılarının kokusunu arardı. Gaston Bachelard, yaratıcı back to that corner of hafızadaki canlanan bu koklama eylemini güzelce tarif etmektedir: you hints: Tek başıma, başka bir yüzyıla ait anılarımda, o eşsiz kokuyu, hasır bir tepside tek başına kuruyan kuru üzüm kokusunu saklayan derin dolabı açabilirim. Kuru üzüm kokusu! Tüm tanımlamalara meydan okuyan, koklayınca çok fazla hayal gücü canlandıran bir koku. (13) can I give you Aslında, "yalnız ben" bahçenin o köşesine sessizce geri döner ve Gapaw’ın ve 7631 Reese Road bahçesinin o kokusunu içinize çekerdim. Size ipucu I reach, I yearn, I claw, vereceğim: Listerine, Pall Malls, kelebek çalı. Ama size oranları nasıl verebilirim, nefesine karışan cildindeki Dove sabununun hafifliğini, soğanın feel it, it is there, mine for acısını, Ensure yemeğinin tatlılığını nasıl anlatabilirim? Size onun nefesini nasıl verebilirim, şimdi giden nefesini, şimdi istemediğim bir uzaklıkta olan ama hayatla aşk halinde ve sevdiğin birine yakın Story Hikaye 83 olma şevkini nasıl verebilirim? Orta-Güney'in nemine eşlik eden ağır kokuyu size nasıl verebilirim? Aklımı beynimin derinliklerine gömüyorum, o kokuyu tetikleyecek hiçbir şey olmadan bulmaya çalışıyorum. Araştırıyorum, ulaşıyorum, özlüyo- rum, tırmalıyorum, bu duyguya ihtiyacım var, bu hafızanın bir zamanlar betona gömülmüş bir of the r sounds of dünyaya ait olduğunu doğruluyorum. Hissede- you? At the very least, biliyorum, hissedebiliyorum, oradaydı, burnumun direğine aldığım, yurt odamın kokusunun arkasına sakladığım, kakao yağı losyonu, eski çay bardakları, temiz çarşaf ve manila kokusunun ötesinde kla- sörler ve Pennsylvania havası ve ucuz şampuan, singular mixture that neredeyse arka bahçedeki büyükbabanın tatlı varlığının kokusunu alıyorum ve sonra (başka bir nefesle) gidiyor. Koku hafızayı bu kadar güçlü tetikliyorsa, hafızam neden kokuyu tetiklemiyor? Neden İngilizce'de I forgive, even love. koklamak için daha fazla kelime yok, neden “koku” kelimesinin gevrekliği ve “koku” nun r sesinin hafifliğinden başka hiçbir şey bunu size veremiyor? En azından, belki de kendi büyükbabanızı, annenizi veya eski erkek arkadaşınızı veya köpeğinizi veya çocukluğunuzun doldurulmuş ayısını düşünecek ve onları hafızanızda en çok oyalandıkları yerde ve o uzun süre kaldıkları karmaşanın ortasından zihni- nize aynı özlemle haykırır, “Bu varlık! Bu yer! Onlar Story Hikaye 84 bir zamanlar benimdi! " his soft gray curls Bahçenin tatlılığı ile karışmış, Listerine ve sigara, tütüne eşlik eden çifte acılığa sahipti. Keskin kokuyu bağışladım, hatta seviyorum. Benim etki stand it. I could edemediklerim. Sonunda sigara içmesi akciğer kanserine yol açtı, beyin tümörlerine dönüştü ve büyükbabamın kim olduğumuzu unutmasıyla sonuçlandı. Eve ve ardından hastaneye kapandı. Bir noktada, büyükbabam gibi görünmüyordu. Bu daha hiçbir şeydi çünkü adımı unuttu ve çoğu zaman benim annem olduğumu düşündü ve içeride daha çok kalmakta zorluk çekti. Koyu kahverengi Cherokee teni, güneşin dokunuşu olmadan soldu ve yumuşak gri bukleleri koyulaşarak aralarındaki beyazın beliginleşmesine neden oldu. Hafif sigara kokusu - sigara artık yasaktı - ve toprak kokusu kayboldu ve yerini temizlik ve çamaşır deterjanı kokusu aldı. Dayanamıyordum. Onun beni unutma- the sına, adayı unutmasına katlanabilirdim ama benim için o adayı yapan, benimle adada yaşayan o bedeni bırakamazdım. to make death, goal. Nor does by staring Annemin adıyla seslenilmeye sadece onun elini tutmak için katlandım, böylece mala kullanmayı öğrendiğimde, hercai menekşenin etrafında bir toprak tümseğini şekillendirirken yanımda olmasının nasıl hissettirdiğini hatırlayabiliyordum. Story Hikaye 85 Heidegger, meskenlerin ölümlülüğünden şu şekilde bahseder: He knew death, Ölümlüler, kendi doğalarını başla- tabildikleri yeri mesken tutarlar- varlıkları ölüm olarak ölüme mukte- dirler - bu kapasitenin kullanabildik- leri ve uygulayabil-diklerinde ancak iyi bir ölüm olabilir. Ölümlüleri ölümün doğasıyla tanıştırmak, hiçbir şekilde ölümü, boş Hiçlik olarak gös- termeyi amaçlamak anlamına gelmez. Ya da kör bir şekilde sona doğru ba- karken meskeni karartmak da anlamı- round in earth's na gelmez (151). stones, and trees,” Büyükbabam, ölümlülüğünün yanında çalışarak boxed into his casket, bahçesini mesken tuttu ve "iyi bir ölüm" gibi öldü. Etrafındaki bitkilerden, yaprak bitlerini öldürmek- ten, solucanları bulandıran kızılgerdanlardan ölümü anladı ve asla korkmadı. Ölümü biliyordu ve ölüm onu biliyordu ve birbirlerini tam olarak arkadaş olarak değil, ama eski iş arkadaşları olarak selamladılar. Birbirleriyle rahattılar ve bu rahatlık, ailesine ve arkadaşlarına yayıldı, onlar izlerlerken, Bill Collier bu dünyanın hastane odalarından ölümsüzlüğün bahçelerine doğru süzüldü. Heidegger taught Ölümünden sonra tuhaf bir rahatlama hissettim. En azından yeniden yere dönmüştü, Wordsworth'ün Story Hikaye 86 "Ruhum Çaldı" (l. 7-8) kitabında belirttiği gibi, en go to it at all if I azından, "Dünya'nın günlük seyrinde dolanmıştı/ am there. I am Kayalar, taşlar ve ağaçlarla" . Tabutunun içine sıkıştırılmış olmasına rağmen, gökyüzünün altına geri döndüğünü, çok sevdiği solucanların yanında toprakla çevrili olduğunu bilmek bir teselli idi. Çimlere her zaman bakılacağı ve açık günlerde güneşin apansızca parlayacağı bir yere yerleşmişti. going towards the Ve benim adam gittiğinde, yeni evlenen büyük- “never here only” annemin evini hangi aile alacak olursa olsun, o hendek doldurulacaktı, yine de zihnimin gözünde, anılarımda, orada mesken tutacağım. Henüz lise eğitimi almış olan büyükbabam, bana hayatı boyunca Heidegger'in yazdığı metinleri öğretti: of that into the world Konferans salonunun kapısına doğru gittiğimde, zaten oradayım ve orada olamayacak kadar oraya gidemezdim. Ben asla burada olmadım, bu kapsüllenmiş vücut olarak; daha ziyade oradayım, yani odayı çoktan sarmışım ve ancak bu şekilde içinden geçebilirim. (157) Tabii büyükbabamın kaderi asla konferans salonuyla alakalı değildi. gitmedi. Ama her zaman ilahi olana doğru yavaş ama emin adımlarla gidiyordu. Yeryüzünde bedeninde, benim somutlaştırdığım kadar “asla sadece burada” olmadı. Her zaman, Story Hikaye 88 onun bir parçası zaten cennet bahçelerini “kaplıyordu” ve bu yüzden onlara girmeye hazırdı. of Space. Trans. Maria En azından onlardan birazını mesken tuttuğum dünyaya getirdiği için minnettarım, etrafımda düşüncelerimi toplayabileceğim bir ada ve çimenlerin ayak bileklerimi çiyden gıdıkladığı her yerde su hayalleri bıraktı. Press, Web. 23 July Dwelling Thinking.” Trans. Albert and Row, eds. The with the Apocrypha. Press, to the Ordinary Eds. Irwin New York: Story Hikaye 88 Navya Sah Navya Sah Goa, India Goa, India Bu yıl Ocak 2020'de Hindistan'ın Goa kentinde okyanusta neredeyse boğuluyordum. Bu, suyun muazzam gücünü ve doğanın 5 elementine nasıl saygı duyup inanmamız gerektiğini sağladı. Sudaki bir şeyin kendimi ve bir arkadaşımı kurtarmama yardım ettiğini hissediyorum ve nefesimiz kesilerek captured us and also ve minnettarlık duygusuyla okyanustan çıktık. O, bizi yakaladı ve gitmemize de izin verdi. O zamandan beri su tarafından daha çok sevilmiş, Neryhs Wo bağlanmış ve sarmalanmış hissettim. Hong Kong Neryhs Wo Hong Kong the seaside was still Belki de bu bir karşılaştırmaydı. Misafirhanenin kapısından denize doğru geçmek hâlâ tattığım en zengin özgürlüktü. Neredeyse her seferinde kaybolurdum. O 20 dakikayı bir next corner, there is macera haline getirmeyi severdim, bu yüzden farklı rotalar denerdim. Bir sonraki köşede olabilir, gökyüzünün daha parlak a little bit saltier. olacağı, havanın biraz daha taze, biraz daha tuzlu koktuğu bir yer vardı. O zaman anlardım, sahile varırdım. Brighton in a hoodie holding a kapüşonlu, kaykaylı 19 yaşında bir çocuk olsaydı, Eastbourne the pace is slower, the onun büyükbabası olurdu. Su, çok daha sakin, hızı daha yavaş, suyu daha yumuşak. Eastbourne denizi ziyaret etmek için en probably also not heyecan verici yer olmayabilir, aynı zamanda muhtemelen Instagram-lanabilir en uygun deniz kenarı da olmayabilir. Ama benim için özgürlüktü ve her zaman olacak. Your FlowStory Tale Hikaye Sizin Akış Hikayeniz 89 Penelope Cain Penelope Cain Quelccaya, Peru Quelccaya, Peru visit a remote glacier Geçen yıl, Peru And Dagları'ndaki ücra bir buzulu ziyaret etme şansına eristim. Quelccaya adındaki the foothills through a buzul, mevsimsel eriyik suyu ile, yerel çiftçilerin kıyılarında alpaka ve lamalarını da beslediği bölgedeki akarsu ve yüksek rakımlı bataklıklara doluyor ve onları besliyordu. Yüzyıllar boyunca insanlar, yılda altı ay kuru olan bu yarı kurak where it is dry for topraklarda, yazları otlaklarının büyümesini sağlamak için eriyik suyun doğal akışını yavaşlattılar. Buzul, günümüzde iklim değişikliği nedeniyle geri çekiliyor ve 50 yıl içinde yok olacağı tahmin ediliyor. Buzul bilimcilerin de yardımıyla, sanayi devriminin başlangıcından 200 yıl sonra Kyoto Protokolu'nu฀n imzalandığı bugün, buzulun kenarında, kayaların ve donmuş buzların üzerinde bir harita oluşturarak, 200 yıl önce yapmaları gerektiği gibi ekonomi ve çevre üzerine oluşturulan düşünceleri bir bellek ile aktarmaya çalıştım. Your FlowStory Tale Hikaye Sizin Akış Hikayeniz 90 Ian Inoy Ian Inoy Philippines Philippines Çocukken, ilimizde neden bir deniz kızı heykelimiz This statue is olduğunu hep merak etmişimdir. Bu heykel oldukça görünürdü, çünkü yol kenarında ve körfezin içindeydi. Akrabalarıma bunu sorduğumu hatırlıyorum ve bir şekilde beni şaşırtan bu konuda pek çok hikaye vardı. En unutulmaz hikayelerden biri şuydu. Kayanın üzerindeki denizkızının, bir fırtına sırasında bir denizkızı tarafından kurtarıldığını iddia eden genç bir balıkçı tarafından görüldüğüne inanılıyordu. Geçmiş yılarda ilçemiz sıklıkla yağmur ve fırtınaya maruz kalırdı. Balıkçı, fisherman lost his way balık tutmaya gittiğinde karaya dönüş yolunu kaybetti. Arkadaşları, günlerce onu ve teknesini bulamadıkları için çoktan öldüğünü düşündüler ve uzun bir süre aradıktan sonra sanki hiçbir şey olmamış gibi balıkçı birden bire ortaya çıktı. Balıkçı, kuyruğu balık gibi güzel bir kadın tarafından kurtarıldığını ve kendisiyle bir kez daha iletişim kurabilmesi için ona altın bir tarak verildiğini iddia etti. Your FlowStory Tale Hikaye Sizin Akış Hikayeniz 91 Manchuan (Sandy) Lin Taiwan Taiwan Tayvan Yağmur Damlalarındaki Ksôkong Tsùn dağa düşer ve Ksôkong Tsùn Sulama Sisteminden geçerek kültür, sanat, ekonomi ve hafıza ile iç içe geçerek şehrin bir hikayesini anlatır ve insanların two hundred years, günlük yaşamının yaşanabilirliğine katkıda bulunur. Yaklaşık iki yüz yıldır su sistemi, Doğu Asya'da hızla context in eastern gelişen bir şehrin büyümesine ve geçişine tanık olmaktadır. Bir başkanının su bulmak için ejderhalarla savaştığı ve yerlilerin alüvyal bir düzlüğün manzarasında, bir göletin etrafında kalan bir hayaleti kışkırtmak için anlaşmalar yaptığı halk hikayelerinden başlayarak, su, çeşitli insan faaliyetlerini barındırır. Yiyecek verimi, yerleşim düzeni, günlük boş zaman ve dini inançlar, yaşam biçimleri peyzaj çevresinde yoğun bir şekilde gelişir. Nehirden, girişler kullanılarak düzenlenen, hendeklerden yönlendirilen ve daha sonra pirinç tarlalarını sulamak için taşınan bir baraj ile elde edilen su, doğal topografyayı takip ederek, döngüsel bir sistemi geliştirerek bir su peyzajını ince ince dokumaktadır. Your FlowStory Tale Hikaye Sizin Akış Hikayeniz 92 Delal Şeker Delal Şeker Turkey Türkiye Çocukluğumun neredeyse tüm yazlarını Orta Anadolu'nun köylerinden biri olan Kekilli Ali Köyü'nde geçti. Ben ve köyün diğer çocukları, Hirfanlı Baraj gölünün kıyı tepesinde yer alan köyün hikayelerini babam ve diğer yaş almışlardan dinleyerek büyüdük. Bu hikayelerde babam gözlerini ve parmak uçlarını karşıdan manzaradaki maviliğe menziller, o henüz üç yaşındayken ilk suların yükselmeye başladığı, gölün tabanında bottom of the lake for yıllardan beri uyuyan asıl köylerini işaret ederdi. Çocuk zihniyle, büyük karanlık gölün altında sudan bir kentin uykuda beklediğini düşlerdim. Bu düşlerde babamı üç yaşında, sıska etrafta koşuşturan bir oğlan olarak hayal etmek güç olsa da, suyun altındaki evlerinin geniş verandasını, kiraz ve kayısı ağaçlarıyla dolu bahçelerin kenarından geçen "Çem" *in gürültülü coşkusu ırmak boyunca uzanan söğütlerin ışıklı gölgesi babamın öykülerinde hakettikleri yerdeydi. Öykülerdeki Çem hem babamın imgelemimde hem de benim hayalimde in the story is both önüne geçen her şeyi yutan, evleri, ağaçları, bahçeleri, mezarları ve çocukları kendine kattıktan sonra geride hiçbir şey bırakmayan bir canavara benzerdi. Dedemin annesinin sular altında kalmak üzere olan mezarını açarak topladığı kemikleri bir Your FlowStory Tale Hikaye Sizin Akış Hikayeniz 93 Delal Şeker Delal Şeker Turkey Türkiye çuvalla yeni yerleşimlere taşıması da aynı canavara karşı verilen bir mücadeleydi belki de. Kemikler, ölrn kişinin varlık anısı olduğu kadar onu taşıyanın da aitliğine dair fiziksel kanıtlar olarak bir çuvala sığmıştı. Suyun yatağından kontrolsüz yükselişi sadece bir toprak parçasını değil, üzerinde varlığını sürdüren insanlar, insan olmayanlar, anılar, geçmiş bağlar, kemikler, duvar taşları yani tüm varlıkları yutmuş, yutamadıklarını da bir öykü ya da düşlerde süregelen that is, all beings, and bir masala aktarmıştı. * "Çem Projesi" ile 1958'deki Kırşehir'in Kaman ilçesine bağlı Kekilli Ali Köyünün, Kızılırmak suları altında kalarak, yaşayanların 15 km uzaklıkta bir 1958, Kekilli Ali Village tepenin üzerine kısa göçlerini, suyun ortasında geçen bir yaşam merkeziyken geçmişe açılan kapalı After the Project, bir manzaraya dönüşmüştür. migrated 15km away, water was a living it turned into a Your FlowStory Tale Hikaye Sizin Akış Hikayeniz 94 Hammy Hammy Borneo Island, Brunei Brunei, Borneo adlı bir adanın kuzey kıyısında, tedirgin kalbiyle bir su köyü yatıyor. Çok da tercih edilmeyen bir seçim ama yine de bu köyün only of nostalgia, but aşağısında, sadece nostaljinin değil, tarih ve romantizmin hikayelerini de anlatan bir nehir yatıyor. Bir zamanlar gelişen bir balıkçı topluluğu, el yapımı dokumalar ve gizemli ada müziği: Gulintangan. Bir zamanlar su köyünde annesiyle birlikte yaşayan ve annesi için daha iyi bir yaşam arayışına çıkan bir çocuk vardı. Bir prensesle tanıştıktan ve onunla evlendikten sonra annesine karşı olan görevini unuttu. Bir gün annesi köye giden he rejected her and even kraliyet teknesini bulduğunda, oğlu onu reddetti ve hatta annesini tanımadan onu geri çevirdi. Kalbi kırık bir annenin duası onu ve kraliyet donanmasını now still lies in the taşa çevirdi. Taş şimdi hala nehirde yatıyor ve bu su köyünün yanında duruyor Your FlowStory Tale Hikaye Sizin Akış Hikayeniz 95 Shuchi Mahto Shuchi Mahto India India Ganj Nehri üç bin yıldır bir uygarlığı sürdürmüş olsa Hindu, rivers are da, pratik bir Hindu için nehirler genellikle bir tanrı veya tanrıça olarak kabul edilir. Ganga Nehri en kutsal olarak kabul edilir ve Makar (yarı fil-yarı balık) adlı bir yaratığa binen ana tanrıça olarak tanımlanır. Mitoloji bize onun, Bhagirath adlı bir prensin kendisine dua etmesi ve binlerce yaşından beri dünyaya inmesini istemesinin ardından dünyaya yolculuğu başlayan, sürekli akan 'Aakash Ganga' (Göksel Ganga veya Samanyolu) olduğunu söyler. Atalar, ancak ölümlü kalıntıları nehre batırıldıktan sonra "moksha" ya da "nirvana" ya erişebilen lanetliydi. Bu uygulama hala takip ediliyor ve and devotees take bath adanmışlar kendilerini adamak için Ganga'da yıkanıyorlar. Bu hikâye yüzünden inananlar, mokşa of their loved ones in kazanmaları umuduyla sevdiklerinin küllerini Kutsal Nehir'e bırakırlar. Your FlowStory Tale Hikaye Sizin Akış Hikayeniz 96 Enrico Dedin Enrico Dedin Piave , Italy Piave , Italy Piave nehrinden geçerken Noventa ve Fossalta arasındaki köprüden geçen, Roma döneminden kalma, Orta Çağ'a tarihlenen bu geçit, geçmişe "geçişin" feribotla yolculuk etmenin en son varisidir. On dokuzuncu yüzyıldan beri bu iş, Zamuner ailesi içinde nesilden nesile aktarılmıştır. Yüzyıllar boyunca, Veneto'nun geniş hidrografik ağı aslında nehirlere ve su taşımacılığına bağlı çeşitli ticaretlerle benzersiz bir antropolojik bağlam oluşturmuştur. Kuzeydoğu İtalya'da gelişen gerçek bir "Sular Medeniyeti". Yerel halkın hala “geçit” olarak bridge, still called adlandırdığı köpr ü, Venedik'in metropol of the last testimonies of bölgesindeki bu etnolojik ve ekonomik mikrokozmosun son tanıklıklarından biridir. Kendini manzaraya nazikçe sokan, kimliğini özetleyen hibrit yapısı, böylece kentsel yayılma ve alışveriş merkezleri arasındaki giderek yabancılaşan bir bölgede bir direnç sembolü olarak durmaktadır. . Your FlowStory Tale Hikaye Sizin Akış Hikayeniz 97 Arunima Agarwal Arunima Agarwal India India Hindular için en kutsal nehir olan Ganj, 'Prayag'da ilginç bir biçim alır. Buradaki bir banyonun, kişinin them from the cycle of günahlarını temizleyerek yeniden doğuş döngü- sünden kurtararak onları temizlediği söylenir. Ganj, ölü yakma sonrası küllerin bırakılması ve etrafta öten büyük bir nehir martısı popülasyonunun nonchalantinteraction ortasında kayıkla yavaşça gezmek için popüler bir is a glaring displayof yerdir. Prayag, varoluşunda, canlı ve ölülerle ilgisiz etkileşiminde küstahtır. Belirsizliğin apaçık bir göstergesidir. Nehrin gerçek ruhunu sorgulamamızı experience and its sağlar; kalan öz; inancın gücü; mekansal deneyimin sınırsızlığı ve ruhumuz üzerindeki etkisi. Nehir sürekli değişiyor. İnsanların ona atfetmek istediği ad, mitoloji veya özellikler ne olursa olsun geriye sadece ölümsüz ruhu kalıyor. İnsanlarla da aynı; şehirler, ephemerality ülkeler, medeniyetler geçiyor, geçicilik ve umudun akışı zamanın nabzında var olmayı arzuluyor. Your FlowStory Tale Hikaye Sizin Akış Hikayeniz 98 Paolo Longheu Paolo Longheu Senegal Senegal the natural basin of a Pembe su, tam olarak 1994'te Batı Afrika'da iki gün boyunca mahsur kaldığım, birilerine kahverengi deri platform ayakkabılarımı bir dolar elli sent gibi makul bir fiyata alması için yalvardığım bir gölün doğal back in 1994. As I havzasını dolduruyor. Tüm yerel sakinler tarafından anlatılan ve tanrılardan gönderilen bir şey olarak adlandırılan bu efsaneyi incelediğimde ve yukarıda bahsedilen sihirli sıvı maddenin bir örneğini topladıktan bir saniye sonra kafam karıştı ve herkesin iddiaları ve teorileri hakkında şüpheci oluverdim: sanki bir özden, ulusal hazineden bahsediyorlarmış gibi . Her zaman değil mi? Özünde, su pembe değildi, dibindeki kum da ... Kenarında yaşayan flamingolar bile ezici bir çoğunlukla beyaza boyalıydılar ...... Kısacası, yine büyük bir hiçlikti . Her zamanki gibi. Your FlowStory Tale Hikaye Sizin Akış Hikayeniz 99 Giacomo Agnetti Chilean Patagonia Patagonia, there is Şili Patagonya'sında bulunan Baker Nehri boyunca sulak alanlarda yetişen inanılmaz özelliklere sahip bir ağaç türü vardır. Herkes onu bulmak ve ona sahip olmak ister. Hikaye, yıllarca Madereros'lar a tree that for tarafından rastgele kesilen ve ticareti yapılan bir ağaç and traded by olan Guaitecas Ailesine mensup bir selvi türü etrafında dönen karakterlere odaklanıyor. Biyologlardan oluşan bir ekip, bu ağaç kültürünü Gamze Akkaya incelemeye başlar ve bu ılıman yağmur ormanlarının geleceğinin ne olacağını anlamaya çalışır. Turkey Gamze Akkaya You can even call it Turkey and longer periods Delilik bu. Başka hiçbir şey değil.Az hadsiz biri saçmalık bile diyebilir. Bense uzun uzun susmayı yeğleyip yeşil nehri izliyorum; ölümcül güzellik. Ona anymore. Who inandim, nehrin bana söylediklerine. Kimbilir belki Oysa ki sen sen değilsin artık. Kim bilir kaç kez doğdun kaç kez terkettin şehirleri, kaç akşam izledin denizi, martıları kaç kez kışkırttın; hala martılara yakın mısın? Misal bırakıp izini surmeyi, on sene darkness of Ali's evvel o eski köprü üzerinde beraber yürüdüğüm Ali'nin o karanlık, içimdeki usul yansımasına tutunup, konuşamaz mıyım kendi kendime geceler nights? I keep in the city, next to boyu. Ben de sokaklarda, şehirde akşam vakti, yeşil with it and talk to nehrin dibinde uyur sururum. Onunla ters akar, kendi kendime konuşurum. .Bunca yıldır nasılsın ? Your FlowStory Tale Hikaye Sizin Akış Hikayeniz 101 Aiofe Duncan Aiofe Duncan Inishbiggle, Ireland Inishbiggle'a iki kez gittim. En sevdiğim yerlerden biri ve sürekli bunu düşünüyorum. Ada, Achill Adası'ndaki Bullsmouth ile Ballycroy anakarası arasında yer alır ve yaklaşık 15 kişiye ev sahipliği yapar. Herhangi bir hizmet yoktur. Dükkan yoktur. building acts as a Eski okul binası, bir toplum merkezi, doktor muayenehanesi, sandık merkezi ve bir kilise görevi görmektedir. Biggle çok yalıtılmıştır ve erişim over at low tide from zordur. Ballycroy'dan (aynı zamanda çok uzak bir yerdir) alçak dalgada yürüyebilir veya arabayla geçebilir veya Bullsmouth'tan bir feribota (curragh) it is treacherous, one binebilirsiniz. Feribot geçişi beş dakikadan az bir süre alır. Avrupa'nın en güçlü akıntılarından birisir. Ada, kış dönemlerinde erişilemez hale gelebilir. Ada, onlarca yıldır her Ağustos ayının resmi tatil olan haftasonu bir festivale ev sahipliği yapar, ne yazık ki bu yıl değil. Rahip getirilir, ayin söylenir. Bilek güreşi, kırbaç atma ve at nalı atma yarışmaları vardır. Bazen there are patates toplama ve curragh yarışları vardır. Eski the old school, pints okulun dışındaki bir çadırda bir bar kurulur, bira is really beautiful, yarın yokmuş gibi akar. Ada gerçekten çok güzel, boş sahiller, birkaç küçük göl, eski terk edilmiş evler ve çok sayıda kır çiçeği. Achill'de Slievemore'u ve Ballycroy'daki dağları görebilirsiniz. Gubnadoogha yürüyüş rotası 4 kilometredir ve temel tesislerin bulunduğu bir kamp alanı vardır. Siz oradayken kimseyle karşılaşmayabilirsiniz, turistler çok sık veya visit very often or in çok sayıda ziyaret etmezler. Bir zamanlar gelişen bu topluluğun artık ölmekte olan bir ada olması, nüfusun yaşlanıyor ve hiç çocuk olmaması kalbimi kırıyor. Your FlowStory Tale Hikaye Sizin Akış Hikayeniz 102 Burcu Ateş Burcu Ateş Türkiye Türkiye Dersim'in muhteşem coğrafyası efsanelerin harmanlandığı bir peyzajdır sanki. Dersim'in dört bir yanı dağ ise her bir yanı efsanedir. Bir bakarsınız bir ağacın efsanesinden bir jiare doğmuş; Duzgi bir dağ olmuş yükselmiş ya da Munzur ırmak olmuş, efsanesi bir gözeden doğmuş da Dersim boyunca akmış. Munzur'la birlikte Mercan, Pülümür ve Kalan da akarmış binyıllardır bu kutsal peyzaj boyunca; bir de sevdalısı Peri Suyu yoldaşlık edermiş ona; birbirlerine rayber olurlarmış. Hep hasretlik halindeler miş; sularından akan efsaneler kavuştururmuş yalnızca onları . Neden Peri denirmiş bu suya, bilmezmiş kimse. Hızır da burada anılırmış, Erenler de. Ağıtlar da burada yakılmış hep, adak mumları da… Pirler taliplerini ziyarete başladığında Peri ile Munzur da birbirine kavuşurmuş. Peri Suyu boyunca ilerlermiş Talips. Pirs have gone Pirler, Munzur Boyunca meraları, köyleri aşarlar da yol'u anlatırlamış taliplerine… Pir'in geldiğini duyan kadınlar her sabah olduğu gibi dualarını önce güneşin ilk vurduğu yere sonra suya bırakırlamış; aksınlar da ırmaklar boyunca karışsınlar taşa toprağa; alabalık da rızıklansın niyetlerinden ceylan da, allı turna da diye. Pir'in yolunu bekleyen Xeves Your FlowStory Tale Hikaye Sizin Akış Hikayeniz 103 Burcu Ateş Burcu Ateş Türkiye Türkiye gün ağardığı gibi uyanmış o sabah, güneşe vermiş yüzünü; onun sıcaklığıyla yıkanan taşı öpmüş önce dudakları sonra alnıyla. Ve kollarını açmış Peri Suyu'na doğru, şükretmiş akışına … first with her Jiare: ziyaret for its flow... Duzgi: Düzgün Baba Rayber: rehber Your FlowStory Tale Hikaye Sizin Akış Hikayeniz 104 (undergraduate), Urban Design (MSc) and Architecture (PhD). I teach Hatay Mustafa Kemal University, Departments of Architecture and Landscape include site, context, public space design, site-art (land-art) and involved in and conferences about these topics. I have been in TUDelft (Holland) as a Scientific and Technological Research Council of Turkey. I consulted many in some national design projects. I am keen on being in nature and observing Personally, I feel more in-between disciplines and at the intersection between Tasarımda (Yüksek lisans) ve Mimarlıkta Doktora derecelerine sahibim. Hatay Bölümünde Dr. Öğretim Üyesi olarak çalışmaktayım. Araştırma konularım alan tasarımı, site sanatı (arazi sanatı) yer alıyor ve bu konularla ilgili ulusal ve ve konferanslara katıldım. TUBİTAK Doktora Sırası Araştırma Bursu ile Delft Hollanda) misafir araştırmacı olarak bulundum. Birçok kentsel tasarım ve bazı ulusal tasarım projelerinde ödüllerim bulunmaktadır. Doğanın içinde gözlemlemeye meraklıyım. Kişisel olarak, kendimi daha çok, disiplinler arasında ara kesitte hissediyorum. Migranti, I am designer fascinated by community-driven causes and landscape and its definitions. I have experience in cultural projects and to The UK where I established my professional practice, working as a head on behalf of local institutions and public practices, focusing on building and city-making, aiming at experimenting educational projects in kurucu ortağı olarak, peyzajı ve tanımlarını anlamada topluluk odaklı düşünceden etkilenen bir tasarımcıyım. Kültürel projeler ve mekan oluşturma profesyonel deneyimimi, yerel kurumlar ve kamu uygulamaları adına kültür çalışarak, iletişim stratejilerine, topluluk oluşturma ve kentsel tasarım projelerine odaklanarak İngiltere (Birleşik Krallık)'a taşındım. from Faculty of Fine Arts, Department of Sculpture in Hacettepe and documentaries, I made since 2006, was shown in various film festivals. mentions from these festivals. On the other hand I had many screenings art exhibitions. With the beginning of the 2019-2020 academic year, new I started to teach cinema, television and video art lessons at public and private my filmmaking career with Kelle Koltukta Independent Pictures, the independent 105 Hacettepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi, Heykel Bölümü'nden yana çektiğim kısa filmler ve belgeseller ile ulusal ve uluslararası festivallerde bazılarından çeşitli ödüllere ve mansiyonlara layık görüldüm. Öte yandan çalışmalar ile çeşitli güncel sanat etkinliklerinde sergilemelere davet edildi. 2019- benim için değerli bir döneme başladım. Kamu ve Özel üniversitelerinde sinema-tv başladım. Kurduğum Kelle Koltukta isimli marka ile çalışmalarıma Ankara devam etmekteyim. student at the University of Birmingham interested in Medieval Art history of the academic year 2019-2020 I was Junior Research Fellow at Dumbarton Oaks 2017 I taught at the University of Birmingham seminars on the history and Late Antiquity and the Middle Ages. As a member of the “At the the painted decoration of the church of Sant'Ambrogio in Montecorvino about my research:https://bham.academia.edu/FlaviaVanni Üniversitesi'nde Doğu Akdeniz'in Ortaçağ Sanat tarihi üzerine çalışan bir akademik yılında Dumbarton Oaks'ta (Harvard Üniversitesi) Genç Araştırma 2018 ve 2017'de Birmingham Üniversitesi'nde Geç Antik Çağ ve Orta Çağ arasında seminerlerde dersler verdim. "At the Crossroads of Empires" ın bir üyesi (Salerno) Sant'Ambrogio kilisesinin boyalı dekorasyonunu inceliyorum. bilgi için: https://bham.academia.edu/FlaviaVanni the University of Birmingham, working on the archaeology of Byzantine when I was a kid, in a mix of Indiana Jones movies and school trips to Etruscan at the University of Siena, where I was bewitched by the world of Late which ended up in a thesis on the eastern Byzantine frontier under into the commercial sector I decided to return to academia with a different Liguria arkeolojisi üzerine çalışan üçüncü sınıf doktora öğrencisiyim. çocukken Indiana Jones filmleri ve Etrüsk nekropolüne yapılan okul gezilerinin yönetiminde doğu Bizans sınırında bir tezle sonuçlanan Geç Antik ve Erken Bizans kapıldığım Siena Üniversitesi'nde daha akademik bir bakış açısı kazandı. Ticari ardından farklı bir bakış açısı ve yeni bir proje ile akademiye dönmeye karar 106 in Painting Art and a master's degree in Art and Design in Antakya, the city many lectures in the Painting and Sculpture Departments in Hatay Mustafa national and international exhibitions. I worked on graphic design and logo took part in many social responsibility projects. I have the ability to produce works sculpture, graphic) as well as craft (furniture design, leather manufacturing, olan Antakya'da resim lisans, Sanat ve Tasarım Yüksek Lisans eğitimi aldım. Hatay Resim ve Heykel Bölümlerinde birçok dersi asiste ettim. Birçok ulusal ve Özel sektörde grafik tasarımı ve logo tasarımı üzerine çalışmalarım oldu. Birçok aldım. Sanatın farklı alanlarında (resim, heykel, grafik) çalışmalar üretimi deri imalatçılığı, aydınlatma tasarımları) alanında da üretim yapabilme yetisine in the Mimar Sinan Fine Arts University, Department of City and Regional Planning. papers, articles and book chapters on urbanism, settlement history, urban and archeology. I have been participating / I have been a member of the workshops workshop in Turkey and abroad. I completed my undergraduate Haydarpaşa Train Station and Port Area" (2010, YTU, with first degree in the "The transformation of the city of Florence under the influence of bridges" thesis titled "A Framework for Settlement History Studies: Antakya Case” team of MSGSÜ refereed journal "Design + Theory" and "IJEAD" Sketch and watercolor are my special interests. . Araştırma Görevlisiyim. Akademik alanda, şehircilik, yerleşme tarihi, kentsel arkeoloji üzerine seminer, bildiri, makale ve kitap bölümlerim bulunuyor. seminer ve çalıştaylarda katılımcı/organizasyon ekibi üyesi olarak Gar ve Liman Alanı'nın Dönüşümü” (2010, YTÜ, bölüm birinciliği), kent biçiminin köprüler etkisinde değişimi” (2013, YTÜ, TUWien), Doktora Çalışmaları İçin Bir Çerçeve: Antakya Örneği” (2019, MSGSÜ) başlıklı tezimle “Tasarım + Kuram” ve “IJEAD” uluslararası hakemli dergisinin editör özel ilgi alanlarım. 107 I'm a bit from Izmir because of my parents' homeland. I had lived in Adana till I have been living in Antakya Hatay approximately for 26 years. My Language Training; master's degree and Ph.D. is on Social Anthropology. on ethnicity, identity, music, religions and food. Due to my profession, I like I preside of a local NGO called Hatay Social & Cultural of European Anthropology Association, Turkish Futurists Association, editorial board of International Folklore Research Journal. dolayı biraz da İzmirliyim. Lise yıllarına kadar Adana şehrinde yaşadım. Antakya Hatay'da yaşıyorum. Lisans eğitimim İngiliz Dili Eğitimi, yüksek lisans ve Antropoloji alanında oldu. Sosyal Antropoloji alanındaki çalışmalarımın birçoğu konularım genellikle etnisite, kimlik, müzik, dinler ve beslenme üzerine. İşim gereği seviyorum. Hatay Sosyal ve Kültürel Kalkınma Derneği adlı merkezi Antakya olan bir Avrupa Antropoloji Derneği, Türkiye Fütürizm derneği, Halkbilim ve Uluslararası Halkbilim Araştırmaları dergisi editör kurulunda yer alıyorum. and urban planner. I was born in 1988 in Istanbul. I currently live in Switzerland in Geography at Lausanne University. I took part in the Kent / 3 group I made on natural and green landscapes. In the same year, I participated in the Group Painting and Photography Exhibition", where I showed an illustration I my first children's book illustration was published. I continue my drawings şehir plancısıyım. 1988'de İstanbul'da doğdum. Şu anda İsviçre'de yaşamakta ve alanında doktora yapmaktayım. Doğal ve kentsel peyzaj üzerine yaptığım / 3 karma sergisine katıldım. Aynı yıl, Tuna Nehri üzerinde yaptığım bir illüstrasyon Grup Resim ve Fotoğraf Sergisi'nde” yer aldım. 2019 yılında ilk çocuk kitabı "makemystorycard" markası altında devam etmekteyim. 108 Bulunanların Hikayeleri my parents' hometown, in the northeast of Turkey, was a small town where you can see all shades A small stream flows next to my grandmother's house, where I slept with the sound for the places with the sound of water to rest and calm down. Even if the nature over there mean the sound of water for me. So when I met the Asi River in the city center of Antakya, that was tamed and imprisoned in deep concrete walls, and I witnessed its sadness. The more and its stories, the more I learned about the relationship of life and culture here with the I am here and now on this project to share this exciting story of Asi and hear more from Anne babamın memleketi, Türkiye'nin kuzeydoğusunda, çevrede yeşil ve mavinin tüm bir kasaba idi. Derenin sesiyle uyuduğum büyükannemin evinin yanından küçük bir dere sakinleşmek için su sesi olan yerleri ararım. Oradaki doğa sert ve şiddetli olsa dahi, tatiller Böylece Antakya şehir merkezinde Asi Nehri ile tanıştığımda, evcilleştirilip derin beton su için üzüldüm ve onun hüznüne de şahit oldum. Nehrin tarihini ve hikâyelerini duydukça, nehirle olan ilişkisini öğrendikçe buraya olan saygım daha da arttı. Son olarak, Asi'nin bu ve sizin akış hikâyelerinizden daha fazlasını dinlemek için buradayım ve şimdi bu river by looking at it from the 'muraglioni' (massive walls) which control it since the big river of Rome is known with its name since Antiquity. The rebel flow of Tiber, that is the the city and its buildings. The area around the Pantheon (so-called Campo Marzio) was time. This does not happen today anymore. The ancient flowing of the Tiber through the slabs attached on the walls of the buildings to commemorate the level of the centuries. The Tiber is now only part of the beautiful landscape of Rome and its bridges. peeps from the walls to give a look at how the streets of the Eternal City have become and of tourists who regret they did not bring galoshes with them.” yaşanan büyük selden beri nehri kontrol etmek için yapılan Muraglioni'ye (masif duvarlar) olduğu gibi Roma Nehri de, Antik Çağdan bu yana aynı adıyla bilinir. Nehrin adı olan şehre ve şehrin binalarına davetsiz bir şekilde girmiştir. Pantheon'un etrafındaki alan (Campo döneminde bile sular altında kalmıştır. Bu durum neyse ki artık günümüzde yaşanmıyor. antik akışı, yüzyıllarca yaşanan seller sırasında yükselen sular nedeniyle binaların seviyesini gösteren levhalar ile hatırlanıyor. Tiber artık Roma'nın güzel manzarasının ve Nehir, bazen şiddetli yağmurların ardından “Ebedi Şehrin” sokaklarının ne hâle geldiğine gözetlemekte, Romalılar ve yanlarına galoş almadıklarından pişman olan çok sayıda turisti 109 but I came from a region, Maremma, which, despite not having the same rich history and surrounding, still has something in common with it. Maremma, in the south of Tuscany, river, the Ombrone, and it always struggled with the consequences brought by it. At the house of is still a jealously preserved photographic album of the last catastrophic flood caused by the which, for a struck of luck (it was holiday and everybody was at home), caused only one has always been known to be a difficult region due to floods, marshes, and malaria. region, Maremma amara, talks of how frequent is to die in this environment. But it is not time the river is also the reason for the existence of Maremma itself. During the Etruscan plain at the centre of which now lies the capital of the province, Grosseto, was a lake, work of the river Ombrone. However, for centuries no public authority had the strength or by this natural process. It was only in the last century that the task was finally undertaken landscape created. The one where I was born and raised, the one that my grandparents, when in a very different way. Care, however, is always needed, the river does not like to be his voice, as he did again the 12th of November 2012 when for three days he threatened to was speared, but the nearby Albinia was not, another river flooded the village, this time the events of 1966 since it was long before my birth, but I will always remember the we had to shovel off the houses, the fields which became a sea, and the broken bank, where yok; lakin Antakya ve çevresinin zengin tarihine ve arkeolojisine sahip olmamasına rağmen onunla ettiğim “Maremma” adlı bölgeden geliyorum. İtalya'da, Toskana'nın güneyinde bulunan bu adlı bir nehir geçer. Bölge yönetimi ve bölgede yaşayanlar, tarih boyunca her zaman bu nehrin etmiştir. Ailemin Grosseto'daki evinde, 4 Kasım 1966'da nehrin neden olduğu son felaket fotoğraf albümü var. 1966 Seli, tatil gününde yaşanmasından -ve herkesin de bu nedenle şans eseri sadece bir kişinin ölümüne neden oldu. Tarihi boyunca Maremma'nın sel, bataklık ve bir bölge olduğu biliniyordu. Hatta yörenin, “Maremma Amara'” adında, bu çevrede ne kadar bahseden çok meşhur bir şarkısı da vardır. Ama tabi ki Maremma Nehri'nin varoluşu, sadece Etrüsk ve Roma dönemlerinde, şu anda eyaletin başkenti olan “Grosseto” sınırlarında yer nehrinin yıllar içinde sabırla alüvyal toprağı taşıması ile oluşan bir göldü. Yüzyıllar bu doğal sürecin neden olduğu bataklıkları yönetecek güce veya iradeye sahip değildi; fakat üstlenildi. Sonunda bölgeye yakışan güzel ve bereketli bir kırsal manzara oluşturuldu. Bu bu yer, büyükbabalarımın çocukken bildiklerinden çok farklıdır.” of the river surrounded by art." akışına kapılan bir yolcu”. 110 guided the flow of my life since our first encounter. While I only heard the name until the age of settled in the center of my life, it transformed into my PhD thesis and the hometown I time I get off the plane at Hatay Airport, the flow of my blood has turned into an country has hosted many encounters over the years, and opened a new path in each itibaren hayatımın akışını yönlendiren bir yer. 23 yaşıma kadar yalnızca ismini hayatımın merkezine yerleşti; doktora tezime ve giderek uzaktayken Hatay Havalimanı'nda uçaktan her inişimde kanımın akışı coşkulu bir akışa seneler içinde birçok karşılaşmaya ev sahibi oldu, her karşılaşmada yeni bir yol açtı. yönünü belirliyor ve bundan sonra beni nereye götüreceğini dört gözle especially their power to connect the cities, countries and the world itself. When I move to main river in the city carries my story as well with its flow. In my life, I admire this flow and my story in these new cities. The flow of water is also reverberated in my illustrations. illustrations, everything is floating or moving in my drawings. Now, I live close to the Limmat that the power of this river will take me to the new cities and stories.” ülkeleri ve dünyayı birbirine bağlama güçlerinden her zaman etkilendim. Yeni ana nehrin akışıyla hikâyemi de taşıdığına inanıyorum. Hayatım boyunca bu akışı ve bu yeni şehirlerde yeni hikâyemi yaratmalarına izin veriyorum. bir nehir olmasa bile, her şey yüzüyor veya hareket ediyor. Şimdi, İsviçre'de Limmat Bu nehrin gücünün beni yeni şehirlere ve hikâyelere götüreceğine inanıyorum." expect to see them here on the inland river looking for food away from their sea even They look for food, what do you want them to do? Everyone knows it, seagulls they know it in Naples, they know it everywhere, and they suck, it seems. and I am surprised, from the top of this ancient Roman bridge, I wanted to take a and instead I find myself surprised by the creator, who sent us the seagulls on denizden yüzlerce kilometre içerdeki bu nehirde, yiyecek ararken görmeyi Gerçi ne yapmalarını bekliyordunuz ki? Herkes martıları bilir. her yerde martıları baş belası olarak bilirler... Oysa ki, ben onları çok severim. Roma köprüsünün üzerinde, arkadaşlarımla gün batımının bir fotoğrafını çekmek ne kadar da harika olduğunu göstermek için, nehir üzerindeki bu martıları 111