nesîmî kitabı Editörler Prof. Dr. Alim Yıldız Doç. Dr. Yusuf Yıldırım SİVAS 2019 SİVAS CUMHURİYET ÜNİVERSİTESİ Nesîmî Kitabı ISBN 978-605-7902-30-6 Editörler Prof. Dr. Alim Yıldız Doç. Dr. Yusuf Yıldırım Baskı Sivas Cumhuriyet Üniversitesi Rektörlük Matbaası Kapak ve İç Düzen Sivas Cumhuriyet Üniversitesi Rektörlük Matbaası Dağıtım Sivas Cumhuriyet Üniversitesi Sivas 2019 İÇİNDEKİLER TAKDİM YAZILARI Alim Yıldız - Sivas Cumhuiyet Üniversitesi Rektörü 7 Elçin Babayev - Bakü Devlet Üniversitesi Rektörü 9 Serkan Kayalar - TİKA Başkan V. 11 Abdullah Eren - Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanı 13 Kitabın Hikayesi 15 I. BÖLÜM - ŞAİR, HAYAT VE ALGI 17 Kendi Diliyle Nesîmî Veyis Değirmençay 19 Nesimî'nin Dine Aykırı Görüşleri ve İğdam Edilmesinin İslam Hukuku Açısından Değerlendirilmesi Abdullah Kahraman 47 Kırık Ayna Yahut Osmanlı Aydınlarında Nesimî Tasavvuru Yusuf Yıldırım 65 II. BÖLÜM - ŞAİR VE ESER 75 Nesîmî'ye Ait Olduğu Düşünülen Bazı Gazeller Alim Yıldız 77 Hurûfî Mecmualarında Nesîmî İbrahim Halil Tuğluk 83 Şiir Mecmuaları ve Cönklerdeki Nesîmî M. Fatih Köksal 105 Seyyid İmadəddin Nəsiminin Farsca Divanının Nəşri Tarixi Zehra Allahverdiveya 121 Nesîmî'nin Arapça Şiirleri Ahmet Kartal 127 Nesîmî'ye Atfedilen Bazı Yeni Şiirler Üzerine Bir Değerlendirme Ahmet Tanyıldız 147 III. BÖLÜM - ŞAİR, ŞİİR VE EDEBİYAT 177 Sırrı Fâş Etmek: Nesîmî ve Tasavvuf Şiirimiz Bilal Kemikli 179 Seyyid Nesimi'nin Şiirleri ve Şairliği Hakkında Notlar Atabey Kılıç 187 Nəsiminin Janr Poetikası Səadət Şıxıyeva 201 Nəsimi Əsərlərinin Dilində Frazeoloji Birləşmələr Fidan Salayeva 215 Nəsimi Şeirlərində Lirik Qəhrəmana Xitab Qüdsiyyə Qəmbərova 223 Nəsimi Şeirlərində Etnos Adlarının İşlənmə Tezliyi İsmayıl Kazımov - Hüsniyyə Çobanova 229 IV. BÖLÜM - ŞAİR VE FİKİR 241 Nəsiminin Türkcə Divanında Qurani-Kərim Ayələri və Hədislər Nəzakət Məmmədli 243 Nesimî'nin Şiirlerinde Hz. Muhammed Algısı Ünal Kılıç 255 Edebiya an Felsefeye: Nesimi'de Varlık ve Oluş Hidayet Peker 265 Nəsiminin Dilində İşlənən Təsəvvüf Və Hürufi Terminləri Xədicə Heydərova 273 Nesimi Divanında İnsanın Figüratif Görüntüleri Metin Akkuş 281 Nəsiminin Bədii-Fəlsəfi Dünyagörüşünün Elmi Əsasları Mətanət Abdullayeva 295 Ənənəvi Mifoloji Görüşlər Nəsimi Yaradıcılığında Yeni Fəlsəfi Məzmun Daşıyıcısı Kimi Sevinc Qocayeva 303 Nəsimi Yaradıcılığında İnsan Konsepti: Fiziki-Bioloji Və Mental-Mənəvi Qavramlar Sevda Sadıqova 311 V. BÖLÜM - ŞAİR, GELENEK VE TESİR 325 Elif Harfinin Divan Şiirindeki Yolculuğu Mahmut Kaplan 327 Mevlanâ ve Nesîmî Mehmet Çelik 387 Nesimi'nin Klasik Türk Edebiyatına Mazmun Temelindeki Tesirlerinin Boyutları İlhan Genç 401 Qazi Bürhanəddin Şeirlərinin Dil və Üslubunun Nəsimi Şeirində Əksi Səltənət Əliyeva 437 Nesimî'nin Etkilendiği Türk Şairleri Hakan Yekbaş 445 Nəsimi Rədiflərinin Füzuli Yaradıcılığında Paralel və Variasiyaları Atif İslamzadə 469 Qazi Bürhanəddin və Nəsimi Lirikasının Səsləşən Məqamları Zəkulla Bayramlı 479 VI. BÖLÜM - ŞAİR, SANAT VE ÖTESİ 487 Seyyid Nesîmî ve Türkçe Dîvânı'ndaki Müzikal Unsurlar Ahmet Hakkı Turabi 489 Nəsimi Bədii Filminin Dilinin Üslubi və Semantik Xüsusiyyətləri Fuzuli Mustafayev 525 Seyyid İmâdüddin Nesîmî ve Türkiye'de Nesîmî Üzerine Yapılan Çalışmalar Rıdvan Canım 535 TAKDİM Edebiyat dünyasının engin ufuklarında yolculuk ederken karşılaştığımız her biri ayrı bir iklime sahip nice beldelerde asırlarca hüküm süren, etkisi zamanı ve mekânı aşan nice söz sultanı çıkar karşımıza. Kelimeler ile manaya hükmeden, mısralar ile duygulara yön veren, kafiyeler ile göz doyuran ve söz sanatları ile insanlığa estetiğin en nefis lezzetlerini ta ıran söz dünyasının sultanları üslupları ve tercihleri gereği her bir okuyucuda ayrı biz intiba yaratmaktadır. Mısraların arasına ustalıkla yerleştirdikleri fikir ve inançları kimi okuyucuyu mest ederken kimisini rahatsız edebilmektedir. Bu farklılık nedeniyle kimi şairler bir tara an baş tacı edilirken diğer tara an dışlanabilmekte, işkence görmekte ha a öldürülmektedir. Şöhretin bedellerinden biri sayabileceğimiz bu afakî farkı en derinden yaşayan şairlerden biridir Nesîmî. Azerbaycan topraklarında başlayan edebî serüveninde Anadolu'ya da uğramış olan Nesîmî'nin yolculuğu Halep'te idam edilmesi ile son bulmuştur. Fazlullah-ı Hurûfî'ye intisap etmesi ile Hurûfîlik anlayışının en sadık temsilcisi kimliğine bürünen şair, Batınî birikimi ve vahdet-i vücûdu yoğun olarak işlediği şiirleriyle şöhret bulmuştur. Yalnızca yaşadığı çağ ve coğrafyada değil, çok farklı bölgelerde ve kendinden sonraki asırlarda birçok şairi tesiri altında bırakmıştır. Anadolu'da özellikle Alevî-Bektaşî şairler tarafından benimsenmiş ve yedi ulu ozandan biri kabul edilmiştir. Onun tesiri yalnızca Alevî-Bektaşî çevrelerle sınırlı kalmamış Muhibbi, Bağdatlı Rûhî, Hayretî ve Gelibolulu Mustafa Âlî gibi pek çok mühim şairin de ilgisini çekmiştir. Nesîmî, çağlar öncesinden miras bıraktığı fikirleri ve sözleriyle asırlarca birçok insana yol gösterdiği gibi bugün de bize rehber olmaya devam etmektedir. Muhtemelen bundan sonra da insanlığın ortak bir payda etrafında toplanmasında önemli bir katkı sunacak, yaşadığı hayatla ve sahip olduğu fikirleri canı pahasına savunmasıyla bizlere iyi bir örneklik teşkil edecektir. Onun mesajları yalnız Anadolu insanının ruhuna dokunmamış, daha geniş coğrafyalarda yankı bularak maddenin tahakkümü altında ezilenlere, mana kapılarını aralayarak bir umut ışığı olmuştur. Elinizdeki eser Seyyid Nesîmî'yi farklı yönleri ile ele alan çok kıymetli çalışmaları ihtiva etmektedir. Bu değerli eserin ortaya çıkmasında kıymetli emek ve gayretlerini esirgemeyen muhterem hocalarımıza teşekkür ediyor okuyucu ve araştırmacıların müstefid olmalarını temenni ediyorum. Prof. Dr. Alim YILDIZ Sivas Cumhuriyet Üniversitesi Rektörü TAKDİM Böyük Azərbaycan şairi İmadəddin Nəsimi anadilli poeziyamızın inkişafında müstəsna xidmətləri olan söz ustadıdır. Nəsiminin bədii yaradıcılığı Azərbaycan poeziyasının və ədəbi dilinin inkişafında mühüm mərhələ təşkil edir. O, Azərbaycan ədəbiyyatı tarixində fəlsəfi qəzəlin banisidir. Şairin poeziyasında hürufiliyin müddəaları, həyat və kainat haqqında düşüncələr orijinal bədii quruluş və dərin məzmun kontekstində ifadə olunmuşdur. Nəsiminin əsərləri hələ şairin sağlığında Azərbaycan, Yaxın Şərq, İraq, Kiçik və Orta Asiyada geniş şöhrət tapmış, Azərbaycan şeirinin sonrakı inkişafına qüvvətli təsir göstərmişdir. Şərq xalqlarının mədəni sərvətlər xəzinəsində və Azərbaycanın ədəbi fikir tarixində layiqli yer tutan Nəsimi yaradıcılığı hər zaman diqqət mərkəzində olmuşdur. 1973-cü ildə Ümummilli Lider Heydər Əliyevin təşəbbüsü ilə Nəsiminin 600 illik yubileyi UNESCO xə i ilə beynəlxalq miqyasda qeyd olunmuş, 2017-ci ilin may ayında Parisdə UNESCO-nun Baş qərargahında dahi şairin vəfatının 600-cü ildönümü qeyd edilmişdir. 2018-ci ildə ölkəmizdə ilk dəfə “Nəsimi şeir, sənət və mənəviyyat festivalı” keçirilmiş, 2019-cu ildə festival növbəti dəfə təşkil edilmişdir. 2019-cu ildə Nəsiminin anadan olmasının 650 illiyi tamam olur. Azərbaycan Respublikasının Prezidenti cənab İlham Əliyevin “Böyük Azərbaycan şairi İmadəddin Nəsiminin 650 illik yubileyinin qeyd edilməsi haqqında” 2018-ci il 15 noyabr tarixli Sərəncamı və 2019-cu ilin “Nəsimi ili” elan edilməsi istər ölkənin elmi-ictimai mühitində, istərsə də beynəlxalq aləmdə böyük şairin bədii irsinə diqqət və məhəbbətin yeni dalğasını doğurmuşdur. İnanırıq ki, Türkiyənin Sivas Universiteti ilə birgə keçirdiyimiz “Beynəlxalq Türk dünyası mədəniyyət səfirləri: Nəsimi simpoziumu” da şairin yaradıcılığına yeni baxışın ortaya qoyulması, görkəmli mütəfəkkirin irsinin dünya ictimaiyyətinə çatdırılması, onun müasir dövrdə də actual olan ideyalarının təbliği baxımından əhəmiyyətli olacaqdır. Digər tərəfdən, belə tədbirlərin, elmi yığıncaqların birgə keçirilməsi türk xalqlarının tarix, maddi- mənəvi dəyərlər və maraqlarının ümumiliyini bir daha ortaya çıxarır, “Bir millət, iki dövlət” olan Türkiyə və Azərbaycan qardaşlığını tərənnüm edir, Türkiyə–Azərbaycan münasibətlərində mədəni təmasların daha da intensivləşdirilməsinin zəruriliyini sübut edir. Qardaşlığımız əbədi, əməkdaşlığımız möhkəm, dəyərlərimiz həmişəyaşar olsun! Simpoziumun işinə uğurlar arzulayıram! Elçin BABAYEV Bakı Dövlət Universitetinin Rektoru TAKDİM İnsanlık tarihinin oluşumunda ve medeniyet inşasında sembol şahsiyetler önemli bir yer tutar. Zira medeniyetin seyri, bu şahısların varlığı ve öngörüleriyle ilintilidir. Bu bakımdan sağlıklı bir düşünce serüvenine sahip olmak ve geçmişi doğru okumak tarihte iz bırakmış kişileri de doğru tanımaktan geçmektedir. Öte yandan, söylediği sözlerle çağları aşan kişilerin bir toplum hafızasında var olmasının gelecek açısından da bazı mühim getirileri olacaktır. Millet ve devlet olarak ilerlemenin ve ortak bir zeminde buluşabilmenin en kolay yolu herkesçe benimsenen bu şahıslar ile mümkündür. Türk milleti tarihte büyük ve güçlü devletler kurmuş, insanlık tarihinde emsaline az rastlanır bir medeniyet inşa etmiştir. Selçuklu ve ardından Osmanlı devleti dünyaya hoş bir sadâ bırakmış ki sesi hala gönül kulaklarında yankılanmaktadır. Hiç şüphesiz bu sesin söze dönüşmüş Yunus ve Mevlânâ gibi mümtaz şahsiyetleri, örnekleri vardır. Bu minvalde 14. asır denildiği zaman da iki şahıs akla gelmektedir. Bunlardan biri Kadı Burhaneddin, diğeri ise Nesîmî'dir. Şiirlerinde genellikle Azeri Türkçesini tercih eden Kadı Burhane in ile rivayetlerde Azerbaycan'da doğduğu aktarılan Nesimi yaşadıkları asrın en önemli şairleri arasındadır. Cumhuriyet Üniversitesi ile Azerbaycan Bakü Devlet Üniversitesi tarafından ortaklaşa düzenlenen “Türk Dünyası Kültür Elçileri: Kadı Burhane in ve Nesimi Sempozyumu” iki mühim şairimizin eserlerini daha iyi anlama ve günümüze aktarılması amacına matuf olması nedeniyle Başkanlığımızca desteklenmiştir. Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı (TİKA) Başkanlığı olarak, başta yakın ve komşu coğrafyamız olmak üzere Güney Asya, Afrika ve Latin Amerika gibi en uzak coğrafyalarda dahi tüm insanlığa katkı sağlamak amacıyla 62 ofisimiz ile hizmet veriyor ve Türkiye'nin birikimini paylaşarak milletimizin dost elini uzatıyoruz. Faaliyet alanlarımız içinde kültürel işbirliği de önemli yer tutmaktadır. Özellikle ortak kültürel mirasımızın açığa çıkarılması, korunması, kayıt altına alınması ve gelecek nesillere taşınması noktasında uluslararası akademik, bilimsel seminer ve sempozyumları da önemsiyoruz. Bu minvalde, Cumhuriyet Üniversitesi'nin ev sahipliğinde düzenlenen sempozyumda başta Cumhuriyet Üniversitesi Rektörü Sayın Prof. Dr. Alim YILDIZ olmak üzere emeği geçen tüm akademisyenlere teşekkür eder, TİKA'nın insanlığa değer katacak kültürel mirasın geliştirilmesi ve günümüze aktarılması konusunda bugüne kadar olduğu gibi bundan sonra da katkı sağlamaya devam edeceğini vurgulamak isterim. Serkan KAYALAR TİKA Başkan V. TAKDİM “Millet, edebiyatı olan topluluktur” der, Fransız romancı ve düşünür Honore de Balzac. Sanatın şüphesiz en eski ve en güçlü unsurlarından birini oluşturan edebiyat, bilhassa şiir, sanat ehlinin titizce üzerine eğildiği; inanç ve yaşayış şeklini en berrak, en ince ve en estetik şekliyle sayfalara, zihinlere ve gönüllere kazıdığı bir söyleyiş şeklidir. Dünyada millet olma şuurunun bütün hasletlerini bünyesinde taşıyan ve engin, köklü bir medeniyet geçmişine sahip olan Türk milleti de kendi bağrından çıkardığı ve sesi asırlar sonrasına ulaşan nice büyük şairler, yazarlar, düşünürler ve sanatkârlar yetiştirmiştir. Bu yüce gönüllü zâtlar, tarih ve millî kültürümüze nizam vermiş, etraflarına yaydıkları ışık huzmeleriyle medeniyet güzergâhındaki yönümüzü tayin etmede adeta birer kutup yıldızı olmuşlardır. Musıkîde Dede Efendi'leri, Itrî'leri, Hâfız Post'ları; şiirde Yûnus'ları, Bâkî'leri, Nedim'leri; mimaride Sinan'ları, Kasım'ları, Ayas'ları büyüten bu derin ve zengin felsefe, bugün bizim en büyük ilham ve özgüven kaynağımızdır. Bu noktada, edebî mirasımızın önemli bir merhalesini oluşturan, İslamla müşerref olduktan yaklaşık iki asır sonra irfan coğrafyamızda zuhur eden ve yüzlerce şâir, düşünür ve dervişânın fikir ve eserleriyle yavaş yavaş olgunlaştırdığı Tasavvuf Edebiyatı, Türk Edebiyatı'nın hüviyet ve sezişini güçlendirmiş, yalın ve tasavvufî üslûbu ile geniş kitlelere hitap ederek kendisinden sonraki edebi mülahazaları da büyük oranda etkilemiştir. Denilebilir ki, Mevlâna ve Yunus Emre'den sonra, 14. Yüzyıl tasavvuf şiirine büyük oranda Nesimî ve Kadı Burhaneddin şekil vermiştir. İntisap e iği Hurufîlik düşüncesinin İslâmî nazardan tartışmalı hususlarını bir yana bırakacak olursak, Nesimî fikirlerini heyecanlı, inançlı ve kararlı bir şekilde bütün şiirlerinde işlemiştir. Bağlı olduğu anlayışın kendine özgü felsefesini eserleri ile yaymaya çalışan Nesimî, fikirleri uğrunda ölmeyi göze almış, nitekim Halep'te vahşi bir şekilde öldürülmüş ve derisi yüzülmüştür. Bu talihsiz hadiseye rağmen Nesimî, edebiyatımızın en coşkun tasavvuf öncülerinden birisi sayılmaktadır. Nesimî, şiirlerinde kullandığı biçim, kelime ve mazmunların Divan Edebiyatına has olması yönüyle, “Divan Şiiri'nin Yunus Emre'si” olarak da nitelendirilmektedir. Dönemin Türkçesini mükemmel bir şiir dili haline getirmesinin yanı sıra, Mevlâna Celaleddin'e duyduğu hayranlıkla Farsça şiirler de kaleme alan Nesimî; dildeki ustalığı, samimiyeti ve duygulanışı ile halk, tekke ve divan şairleri üzerinde çok önemli tesirler bırakmıştır. Divân'ında mesnevî, gazel ve Türklere has bir nazım şekli olan tuyuğları bulunan Nesimî'nin şiirleri, Türk Edebiyatının taşıdığı inceliğin nadide birer örneğini teşkil etmekte, bugün dahi meraklılarınca hâlâ okunmaktadır. Kahire, Şam ve Mısır'da önemli âlimlerden dersler aldıktan sonra Kayseri'ye dönüp bir süre îfâ e iği Vezirlik görevinin akabinde Sivas'ta tahta çıkan Kadı Burhaneddin, 14. Yüzyıl tasavvuf edebiyatımızın bir diğer yetkin şâiridir. Sanatçı kimliğinin yanı sıra siyaset ve bürokraside de mâhir olan Kadı Burhaneddin, tasavvuf ve aşkı yiğitlikle harmanladığı şiirleriye öne çıkmakta, bu yönü onu çağdaşlarından ayırmaktadır. Kahramanlık, cesaret ve aşkı ahenkli bir terennümle mısra mısra derceden Kadı Burhaneddin, bu yönüyle tasavvuf edebiyatımızın köşe taşlarından biri olma özelliğini taşımaktadır. Allah'ın (c.c.) takdir e iği alın yazısının asla değişmeyeceğini, bundan dolayı da üç günlük dünyada korkmanın, sakınmanın ve doğruları söylemekten geri durmanın mânâsız olduğunu düşünen şâirin şu beyitleri, felsefesinin özünü anlamada bize yardımcı olmaktadır: “Ezelde Hakk ne yazmış ise o olur Göz ne ki görecek ise görür” “İki âlemde Hakk'a sığınmışız Tohtamış ne ola ya Aksak Temur” Sürekli devlet ülkümüz nasıl ki çağları aşıp “devlet-i ebed müddet” idealiyle Karahanlı'dan Selçuklu'ya, Selçuklu'dan Osmanlı'ya, Osmanlı'dan da Cumhuriyet'e vardı ise, kendisini merkeze alarak çeperlerinde bir araya geldiğimiz millî edebiyatımız da o günlerden bugüne aynı devamlılık prensibiyle ulaşmıştır. İşte, edebiyatımızın oluşmasında, mesafe kat etmesinde ve kemâle ermesinde çok ehemmiyetli rolleri bulunan, dolayısı ile millet ve birlik olma serüvenimizde diğer önemli şahsiyetlerimiz gibi başat vazifeler üstlenen bu iki şâirimiz, Türkün his ve düşünüş biçimini, ruh inceliğini ve şiir algısını eserleri ile ortaya koymuş ve bizlere emanet etmiştir. Emaneti gerektiği üzere, bizden sonrakilere sağ sâlim ulaştırmak en büyük gâyemizdir. Allah (c.c) muvaffakiyet nasip etsin… Abdullah EREN Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanı Kitabın Hikayesi Nesimî yaşadığı dönemden itibaren farklı kesimlerin ideolojik ve kültürel çatışmalarının malzemesi haline getirilmiş bir şahsiye ir. Özellikle huruflik düşüncesini korkusuz bir şekilde savunması ve bunun propagandasını yapması bazı kesimlerde rahatsızlığa neden olmuş ve ona menfi bakışın zeminini hazırlamıştır. Nesimî'nin katledilişine dair anlatılanlara menkıbevî hikayelerin karıştığı muhakkaktır. Onun, asıldıktan sonra yüzülen derisini omuzuna atıp Haleb'in on iki kapısından aynı anda çıkarak sırlara karışması menkıbesi bunlardan sadece bir tanesidir. Bu meş'ûm hadise ve etrafında anlatılan menkıbeler geniş halk katmanında öylesine derin izler bırakır ki, tam da bu noktada onu trajik sona hazırlayan “zındık” Nesimî imgesinin karşısına, bu kez inancı uğruna ölümü göze alan “aşkın şehidi” imajı yerleştirilir. Artık mitolojik bir kahraman hüviyetine bürünen Nesimî Alevî-Bektaşî çevrelerce yedi ulu ozandan biri olarak kabul edilmiş, şiirlerinde dile getirdiği hurufîlikle ilgili fikirleriyle özellikle bu çevrede yetişen birçok şaire ve müellife ilham kaynağı olmuştur. Nesimî'yi algılama ve değerlendirme konusunda genel yaklaşımların iki kutuplu bir yapıda olduğu sonucu çıkarılabilir. Bazı kesimler görüşlerinden dolayı onun “mülhid” olduğunu ve dolayısıyla o korkunç akibete layık olduğunu kabul ederken bazıları da dile getirdiği sözlerin hakikatin bizzat kendisi olduğunu, ancak zahir ulemasının bunları yanlış anladığını iddia ederek Nesimî'nin “mazlum ve şehit bir veli” olduğunu düşünürler. Bu iki kutuplu algılayış biçimine belki bir orta yol olarak yaygın sufi çevrelerin ve bazı entelektüellerin genel yaklaşımlarını eklemek mümkündür. Nesimî hakkında bu farklı yaklaşımlar, yaşadığı çağdan itibaren her dönem ve toplumsal yapı içinde kendi tara ar kitlesini oluşturarak günümüze kadar uzanmıştır. Bu birbirinden farklı değerlendirmelerin ortaya çıkmasında Nesimî'nin farklı açılardan ele alınarak değerlendirilmesi en önemli sebep olarak dikkati çekmektedir. Diğer bir deyişle; hurufîliği, fikirleri, şairliği, ölüm şekli vb. değişik yönlere sahip olan Nesimî hakkında yapılan yorumlarda onun bu yönlerinden birine daha çok dikkat çekilerek farklı Nesimî portreleri çizilmiştir. Kitabın hikayesi, Nesîmî'nin doğumunun 650'inci yılı münasebetiyle Cumhuriyet Üniversitesi'nin öncülüğünde 24 Kasım 2019 tarihinde Bakü'de gerçekleşen “Uluslararası Türk Dünyası Kültür Elçileri: Nesîmî” sempozyumuna dayanmaktadır. TİKA, YTB ve TÜİB'in de destekleriyle Azerbaycan Devlet Üniversitesinin ev sahipliğinde gerçekleşen bu toplantıda Nesimî'nin düşünceleri ve edebiyat dünyamıza katkıları, alanında uzman akademisyenlerce değerlendirildi. Bu vesileyle, yaşadığı dönemden itibaren farklı kanaatlerin odak noktası haline gelen Nesimî, edebî ve fikrî arka planıyla tekrar gündeme getirildi. Benimsediği hurufilik fikriyle vahdet-i vücud felsefesini, kaleme aldığı coşkun ve lirik şiirleriyle başarılı bir şekilde savunması ve bunu halk kitlelerine etkileyici ve samimi bir üslupla aktarması bakımından Nesimî, tarih boyunca hakkında ortaya atılan farklı bakış açılarının merkezinde yer almıştır. Bir yandan yaygın dinî inancın dışında sahip olduğu fikirler, diğer yandan bunları samimî ve coşkun bir tarzla ifade edişi, hakkındaki iddiaların kırılma noktasına işaret etmektedir. Sempozyumda sunulan tebliğlerde de bu kırılmaların izdüşümlerini görmek mümkündür. Ne varki, sempozyumun dar bir zamanda ve nispeten kısıtlı imkanlarla icrası, sunulan bildirilerin detaylı olarak tartışılmasına ve üzerinde durulmasına imkan sağlamadı. Elinizdeki kitabın bir nebze olsun bu eksiği gidereceğini, böylece toplantıda ortaya çıkan fikirlerin üzerinde uzun uzadıya durularak tartışılacağını, akademisyenlerce ileri sürülen kanaatlerin yeni çalışmalara ufuk açacağını umuyoruz. Kitaptaki tebliğler altı bölüm halinde düzenlendi. Birinci bölüm “Şair, Hayat ve Algı” başlığını taşımaktadır. Bu bölümde Nesimî'nin tarihî şahsiyeti ve düşünceleri kendi şiirlerinden hareketle ortaya çıkarıldı. Bunun yanında idamının gerekçeleri ve yaşadığı dönemden itibaren Nesimî hakkındaki farklı algılar sunulan tebliğlerde tartışıldı. “Şair ve Eser” başlığını taşıyan ikinci bölümde Nesimî, yazdığı şiirler ve dolayısıyla eserleri bağlamında değerlendirildi. Türkçe'nin yanı sıra Arapça ve Farsça eserler de kaleme alan Nesimî, bu açıdan fikirlerini geniş halk kitlelerine ulaştırma konusunda etkili bir şahsiye ir. Divanı defalarca neşr edilmesine rağmen şairin henüz bilinmeyen kimi gazellerine şiir mecmualarında ve cönklerde tesadüf etmek mümkündür. Bu bölümdeki yazılardan birkaçı bu mesele etrafında yoğunlaştı. “Şair, Şiir ve Edebiyat” başlıklı üçüncü bölümdeki yazılar Nesimî'nin edebî şahsiyetini ve üslubunu ortaya koyan bildirilerden oluşmaktadır. Düşüncelerini edebî çehreyle sunan Nesimî, şiir ve edebiyatı bir vasıta kılarak insanlar üzerinde derin etki bırakmış bir mutasavvıf şairdir. Dördüncü bölüm, Nesimî'nin şiirlerindeki fikrî boyuta değinen yazıları bir araya getirmektedir. Şiirinin derin yapısını oluşturan dinî, tasavvufî ve felsefî arka plan, bu bölümdeki sekiz bildirinin ortak çabasıdır. Beşinci bölümün ana teması Nesimî'yi yetiştiren edebî gelenekle Nesimî'nin kendisinden sonraki şairler üzerindeki tesirini ortaya koymaktadır. Geleneğin taşıyıcısı olması bakımından Nesimî, etkisi günümüze kadar devam eden Türk tasavvuf şiirinin önemli bir yapı taşıdır. Son bölümde ise Nesimî'nin şiirleri ve fikirleri, musiki ve sinema bağlamında değerlendirilerek onun hakkında yapılan tüm çalışmaların bir dökümü sunulmuştur. Hiç şüphesiz Nesimî gibi bir şahsiyetin daha iyi anlaşılması ve yorumlanması için sarf edilen çabalar daha uzun süre durmadan devam edecektir. Zira hayatı hakkında bildiklerimiz oldukça sınırlıdır. Bunun yanında şiirlerinin henüz tam olarak tespit edilememiş olması da Nesimî hakkında ileri sürülen her kanaatin sonraki çalışmalarda tashih edilmeye aday olduğunu söyleyebiliriz. Dolayısıyla Nesimî'ye dair son sözü söylemek ve onun hikayesine son noktayı koymak için henüz erken... Bir süre daha bir çok insanın onun hikayesinin peşinden gideceği ve hakkında yeni şeyler yazacağı muhakkak. Bu kitapta sunulan bildirilerin de bu bitimsiz arayışa bir katkı sunacağını umuyoruz. Son söz olarak belki şu söylenebilir: Ben bu cihana sığmazam diyen Nesimî'nin bu küçük kitaba sığması asla düşünülemez. Yusuf YILDIRIM I. BÖLÜM ŞAİR, HAYAT VE ALGI KENDİ DİLİYLE NESÎMÎ Veyis Değirmençay XIV. yüzyılın ikinci yarısı ile XV. yüzyılın ilk çeyreğinde yaşamış ve 820’de (1417) Halep’te öldürülmüş olan İmâdüddin Nesîmî, Türkçe, Fars- ça ve Arapça şiirler söyleyip divanlar tertip etmiş büyük bir şairdir. Âyet, hadis ve diğer dinî bilgileri; aruz, kafiye, bedî, beyan, meânî bilgisi, kullandığı mazmunlar, üç dil bilmesi ve bu dillerde şiirler söyle- mesi, iyi bir eğitim aldığını göstermektedir. Türkçe, Farsça ve Arapça bü- tün şiirlerini aruz ölçüsünde yazmıştır. Şiirleri sade ve akıcıdır. Özellikle Batı Türkçesinin ilk büyük şairidir. Can u dilden Mustafa vü Murtaza’nın meddahıyım Hem bu on iki imama söylerim medh u sena.1 diyen Nesîmî, hem Türkçe hem Farsça şiirlerinde Hz. Peygamber, Hz. Ali ve on iki imam ile Fazlullah hakkında birçok methiye söylemiştir.2 Nesîmî’nin şiirleri, Hurûfiler arasında revaç bulmuş ve meclislerinde okunmuştur. Gıyâsuddin Muhammed, Fazlullah’ın halifesi Ali el-A‘lâ’nın meclisinde Nesîmî’nin şiirlerinin okunduğunu haber vermektedir.3 Nesîmî’nin şiiri olmasaydı, Fazlullah ve onun fırkası kısa zamanda ortadan kalkardı.4 Nesîmî’nin şiirinin Bektaşî ve Kâkâî adlı Hurûfi taraf- tarları arasındaki nüfuzu, divanının bu zümre arasında mukaddes kitap olmasına neden olmuştur.5 Nesîmî, Ferîdüddin Attar (ö. 618/1221), Mevlâna Celâleddin (ö. 672/1273), Sa’dî-yi Şîrâzî (ö. 691/1291), Emir Hüsrev-i Dihlevî (ö. 725/1324) ve Hâfız-ı Şîrâzî’yi (ö. 792/1389) örnek almış ve onlara cevap olarak şiirler söylemiştir. Eğer Nesîmî aşk sözlerini söyleyecek olsa Sa‘dî-yi Şîrâzî (ö. 691/1291) zevkinden coşar, kendinden geçer: Prof.Dr.; Atatürk Üniv., Edebiyat Fakültesi, Fars Dili ve Edebiyatı Bölümü Öğretim Üyesi. 1 Ayan, Hüseyin, Nesîmî Divanı, Ankara 1990, s. 76. 2 Değirmençay, Veyis, İmâdüddin Nesîmî ve Farsça Divanı, İstanbul 2013, s. XL-XLIII. 3 İstivânâme, Tahran Üniversitesi, Edebiyat Fakültesi Kütüphanesi 102d Numaralı Yazma Nüsha, s. 137. (Penderî, Yedullah-ı Celâlî, Zindegî ve Eş‘âr-ı ‘İmâdüddîn Nesîmî, Tahran 1382 hş., s. 31’den nakil). 4 Târîhu’l-Irak Beyn-i İhtilâleyn, III, 48 (Penderî, a.g.e., s. 32’den nakil). 5 el-Kâkâiye fî’t-Târîh, s. 53-54, 67 ve 108 (Penderî, a.g.e., s. 32’den nakil). 20 • Veyis Değirmençay Çün söze gelip aşk sözün kılsa Nesîmî Zevkinden onun cûşa gelir Sa‘di-yi Şîrâz.6 Nesîmî, Bahru’l-esrâr adlı kasidesini7 Emir Hüsrev-i Dihlevî’nin Bah- ru’l-ebrâr adlı kasidesine cevap olarak yazmıştır: ظؼ خْاب تسؽ اتؽاؼ آهع ایي اتیات هي گفتۀ قیع ًكیوی ُوچْ آب کْثؽاقت Benim bu beyitlerim Bahr-i Ebrâr’a cevaptır; Seyyid Nesîmî’nin sözü Kevser suyu gibidir.8 O, bir beytinde de sırlarla dolu kitabın Attar’ın Mantıku’t-tayr kitabı olduğunu ifade eder ve Attar’ı ve eserini över: آى کتاتی کَ پؽ ؾ اقؽاؼ اقت هٌطك الطیؽ نیص عطاؼ اقت Sırlarla dolu olan kitap, Şeyh Attar’ın Mantıku’t-tayr’ıdır.9 Nesîmî, Hâfız’ın birçok şiirine nazire yazmıştır; bunlardan biri de 32 beyitlik ‚gam mehor/üzülme‛ redifli gazelidir.10 Matla beyti: تکیَ کي تؽ فعل زك ای ظل ؾُدؽاى ؼن هطْؼ ّصل یاؼ آیع نْی ؾآى ضؽم ای خاى ؼن هطْؼ Hakk’ın Fazl’ına yaslan, ey gönül, ayrılıktan üzülme; Yâre kavuşur, onunla mutlu olursun, ey can, üzülme. Nesîmî, edebî sanatlara son derece hakimdir; onlarda cinas ve türleri, mübalağa, îhâm, telmih, iktibas, tenâsüp, leff ü neşr, suâl-cevap, teşbih, kinaye, mecaz, istiare ve benzeri birçok bedî ve beyan sanatına örnek bulmak mümkündür. Hatta bazı şiirleri tamamen sanatlıdır. Leff ü neşr sanatlı gazelinin ilk beyti: ضالف ضْی ؼظا یاؼ ها گؽفت ّ گػانت ًمیط ّ عکف ّفا ّ خفا گؽفت ّ گػانت Bizim yârimiz, güzel âdetinin aksini aldı ve bıraktı. Vefanın ve cefanın zıddını ve aksini aldı ve bıraktı.11 6 Ayan, a.g.e., s. 187. 7 Penderî, a.g.e., s. 310-314 (5. kaside). 8 Penderî, a.g.e., s. 314 (5. kaside). 9 Penderî, a.g.e., s. 377. 10 Penderî, a.g.e., s. 212-213 (157. gazel). 11 Penderî, a.g.e., s. 155 (59. gazel). Nesîmî Kitabı • 21 Suâl-cevap sanatlı gazelinin ilk beyti: گفتوم ؾلف تْ هأّایی ضْل اقت گفت ضْتاى ؼا ُوَ خایی ضْل اقت Ona dedim: ‚Senin zülfün güzel bir sığınaktır.‛ Dedi: ‚Güzellerin her yeri güzeldir.‛12 Nesîmî’nin -kendisinin de ifade ettiği gibi- müveşşah, müsecca‘, mu- rassa‘ ve mükerrer iki gazeli vardır: اؾایي قاى قاى ؼؿلِا ُا ًكیوی هی تگفتا تا هْنر نر هكدع خع هؽصع صع هکؽؼ ؼؼ Söyle le Nesîmî mî bu türden den gazeller ler: Müveşşah şah, müsecca‘ ca‘, murassa‘ sa‘, mükerrer rer.13 ضؽاهاى هی ؼّظ ظلثؽ تَ تكتاى ّلت گل گل گل تَ ؼش گل گل تَ لة هل هل تَ لع چْى قؽّ قٌثل تل Dilber, salınarak gidiyor bahçeye, gül zamanı, gül, gül. Yüzde gül gül, dudakta mül mül14, boyda servi gibi sümbül bül.15 Türkçe Divanında da aynı tarzda bir gazeli vardır: Sanâyiden ne san‘attır Nesîmî Mükerrerdir mükerrerdir mükerrer.16 Bunlara Farsça-Türkçe-Arapça bir17 ve Arapça-Farsça iki18 mülemma şiiri de katılabilir. Kendi Diliyle Nesîmî Nesîmî, şiirlerinde kendini över, onlarla övünür; ayrıca görüş ve dü- şüncelerini ortaya koyar:19 Nesîmî, taç ve mühür sahibidir; doğan bir güneştir. Fazl’ın20 eşiğinin toprağıdır; şeref bakımından güneşin gözüne oturmuştur. O, sevgilinin yü- 12 Penderî, a.g.e., s. 137 (29. gazel). 13 Penderî, a.g.e., s. 211-212 (156. gazel/8). 14 mül mül: şarap şarap 15 Penderî, a.g.e., s. 223 (174. gazel/1). 16 Ayan, a.g.e., s. 121 (75. gazel). 17 Ayan, a.g.e., s. 94-96 (31. gazel). 18 Penderî, a.g.e., s. 374-375 (4 ve 5. gazeller). 19 Bu bilgiler, İmâdüddin Nesîmî ve Farsça Divanı (İstanbul 2013) adlı çalışmamızdan alınmıştır (s. XXXIII- LII); ancak bu çalışmada anlatımlar yeniden gözden geçirilip Farsça şevahit be- yitler Türkçe çevirileriyle verilmiş, Türkçe beyitler ise doğrudan aktarılmıştır. 22 • Veyis Değirmençay züne canını feda etmiştir; amel defterinin yazısı, hayır hasenattır. Hakk’ın Fazl’ıyla, Hakk’a kavuşmuş, hidayet mumu ve kurtuluş kelebeği olmuş- tur.21 صازة تاج ّ ًگیٌن چْ ًكیوی تا ُكت تؽ قؽ اؾ ضاک ظؼل افكؽ ناُاًَ هؽا Nesîmî gibi taç ve mühür sahibiyim ben; çünkü Başımdaki şahâne taç onun eşiğinin toprağındandır (s. 120). ای ًكیوی چْ تْ ضْؼنیع تؽآهع تَ خِاى ایي ُوَ غؼٍ تعاى ًْؼ ًِاًیع نوا Ey Nesîmî! Senin gibi bir güneş doğdu dünyaya; Bunca zerre o gizli nurla berabersiniz siz (s. 123). چْى ًكیوی ُؽ کَ ضاک آقتاى فعل نع اؾ نؽف تؽ ظیعۀ ضْؼنیع هی آؼظ ؼکاب Nesîmî gibi Fazl’ın eşiğinin toprağı olan kişi, Şeref bakımından güneşin gözüne oturur (s. 128). کكی کَ خاى چْ ًكیوی فعا ؼّی تْ کؽظ قْاظ ًاهۀ اعوال اّ تْظ زكٌات Nesîmî gibi senin yüzüne canını feda eden kişinin Hayır hasenattır yazısı amel defterinin (s. 131). آى کْ ؾ فعل زك چْ ًكیوی تَ زك ؼقیع نوع ُعایت آهع ّ پؽّاًۀ ًدات Hakk’ın Fazl’ıyla Nesîmî gibi Hakk’a kavuşan kişi, Oldu Hidayet mumu ve kurtuluş kelebeği (s. 131). Nesîmî, feleğin etrafını başsız ve ayaksız dolaşmıştır; o yüzden dai- rede tek ve eşsiz bir nokta gibidir. Fazl’ın keremiyle yakîne erişmiş; yok- 20 Fazlullah, 740’da (1340) Esterâbâd şehrinde doğdu. 775’de (1374) kendisine şer‘î hükümleri tevil bilgisinin verildiğini, rüya yoluyla gerçeği bulduğunu iddia etti ve harfler ve hatlar yo- luyla dinî emirleri tevil edip Hurûfîlik tarikatını kurdu. 788 (1386) yılında kurduğu bu tari- katı yaymaya başladı; ancak fakihlerin, onun düşüncelerinin şeriata aykırı olduğunu bil- dirmeleri üzerine Miranşah’ın emriyle yakalanıp Alıncak Kalesi’nde hapsedildi. Yargılama sonucunda 796 (1394) yılında öldürüldü (Gölpınarlı, Abdülbaki, Hurûfîlik Metinleri Kataloğu, Ankara 1973, s. 3-7; Aksu, Hüsamettin, ‚Fazlullah-ı Hurûfî‛, DİA, İstanbul 1995, XII, 278). 21 Penderî, a.g.e., s. 120 (3. gazel/11), 123 (8. gazel/7), 128 (15. gazel/8), 130-131 (19. gazel/11), 131 (20. gazel/10). Nesîmî Kitabı • 23 luktan, fânilikten ve kendini düşünmekten münezzeh olmuştur; bekası Hakk’ın otuz iki nutkundandır.22 چْى ظّؼ فلک تی قؽ ّ پا گهت ًكیوی ظؼ ظایؽٍ چْى ًمطَ اؾآى ّازع ّ فؽظقت Nesîmî! Feleğin etrafını başsız ve ayaksız dolaşmıştır; Onun için dairede tek ve eşsiz bir nokta gibidir (s. 134). چْى ًكیوی تَ یمیي اؾ کؽم فعل ؼقیع کَ ضْؼظ ؼصَ کَ ُؽ ظم تَ هکاى ظگؽاقت Nesîmî Fazl’ın keremiyle yakîne erişmiştir; Nasıl üzülür? Çünkü her an başka bir yerdedir (s. 135). چْى ًكیوی ؼقتگاؼ اقت اؾ فٌا ّ اؾ ععم ُؽ ّخْظی ؼا کَ اؾ قی ّ ظّ ًطك زك تماقت Nesîmî gibi kurtulur fânilikten, yokluktan, Her varlık ki beka buldu Hakk’ın otuz iki nutkundan (s. 138). Nesîmî’nin başında Hakk’ın halifesinin şerefi vardır; Allah’ın Fazl’ıyla Hakk’ı bilmiştir. Onun âdeti ve alışkanlığı aşktır. O, Allah’ın Fazl’ına yas- lanmış, düzenbaz şeytanın saldırısından kurtulmuş; makam ve derece ola- rak gökyüzüne çıkmış; Allah’ın Fazl’ı sayesinde ömür boyu ikiyüzlülük ve riyakârlık etmemiştir. O, bir rinttir. Vuslat devletinde Mansur’dur. Hakk’a yönelmiş, yâriyle samimi dost olmuş, iki dünyayı da terk etmiştir.23 ُكت تؽ فؽق ًكیوی نؽف قایۀ زك ؾاى لْای عظوت اؾ افكؽ ناُاًۀ هاقت Nesîmî’nin başında Hakk’ın halifesinin şerefi vardır; Onun için büyüklük sancağı bizim şahâne tacımızdır (s. 141). تا تَ ؼضكاؼ تْ نع چهن ًكیوی تیٌا عاؼف زك نع ّ اؾ فعل الِی ظاًكت Nesîmî’nin gözü senin yüzünü gördüğü için Hakk’ı bilen oldu; (bunu da) Allah’ın Fazl’ından bildi (s. 145). تَ لْل هععی اؾ ظّقت ؼّ ًگؽظاًع کكی کَ ُوچْ ًكیویم عهك عاظت ّ ضْقت 22 Penderî, a.g.e., s., 34 (24. gazel/9), 135 (26. gazel/14), 138 (31. gazel/11). 23 Penderî, a.g.e., s. 141 (35. gazel/9), 145 (43. gazel/12), 148 (47. gazel/9), 151 (52. gazel/9), 160 (69. gazel/9), 164 (76. gazel/11), 169 (83. gazel/11), 172 (88. gazel/9), 174-175 (93. gazel/11). 24 • Veyis Değirmençay Nesîmî gibi âdeti ve alışkanlığı aşk olan, Davacının sözüyle yüz çevirmez dosttan (s. 148). تؽ فعل ضعا تکیَ ًكیوی صوعی کؽظ ضًْم ظگؽ اؾ غعٌۀ نیطاى ظؼا ًیكت Yaslandı Nesîmî Tanrı’nın Fazl’ına, (hiçbir şeye) muhtaç olmayan; Kurtuldu böylece o düzenbaz şeytanın saldırısından (s. 151). چْى کَ ًكیوی ؼُیع اؾ قؽ پٌعاؼ ضْیم گهت تؽی الخؽم نع ؾ فٌا اقتؽاذ Kurtuldu Nesîmî kendini düşünmekten, Münezzeh oldu kesin, kurtuldu fânilikten (s. 160). تا تَ ظقت ظل ًكیوی ظاهي ؾلفت گؽفت پای ؼفعت تؽ فؽاؾ غاؼم هیٌا ًِاظ Gönül eliyle senin zülfünün ucundan tuttu Nesîmî, Onun için gökyüzüne çıktı, yüceldi (s. 164). نکؽ ضعا کَ ُكت ًكیوی ؾ فعل زك ؼًعی کَ عوؽ ظؼ قؽ ؾؼق ّ ؼیا ًکؽظ Allah’a şükürler olsun ki Hakk’ın Fazl’ı sayesinde Nesîmî, Bir rint oldu, ömür boyu ikiyüzlülük ve riyakârlık etmedi (s. 169). چْى نع اؾ ظّلت ّصل تْ ًكیوی هٌصْؼ ّلت آى اقت کَ قؽ ظؼ قؽ ظاؼ اًعاؾظ Senin vuslat devletinde Mansur (gibi) oldu Nesîmî; Zamanı gelmiştir onun başını darağacına çekmeli (s. 172). ًكیوی تا تْ نع یکؽّ لفا ؾظ ُؽ ظّ عالن ؼا کكی کْ ؼّ تَ زك ظاؼظ ظّ کًْم ظؼ لفا تانع Nesîmî seninle samimi dost oldu, iki dünyayı da terk etti; İki dünyayı da terk eder Hakk’a yönelen kişi (s. 175). Nesîmî’nin göğsü Tanrı kitabının levhasıdır; o yüzden harf ve nokta gibi defterin üzerinde gelmiştir. Fazl’dan gelen nur ile dünyanın çehre- sinden varlık karanlığını gidermiştir. Kendisine Fazlullah yol göstermiş; onun sayesinde ebedî hayatı bulmuş, ebedî olarak diri kalmıştır. Nesîmî gibi başka bir âl-i abâlı yoktur. Nutukla Hakk’ın Fazl’ına vakıf olmuştur. İsa gibi sonsuza dek hayattadır. Allah’ın zâtının alâmetini bilir. Fazlul- Nesîmî Kitabı • 25 lah’ın vahdet mahallesindeki gizli hazineyi bulmuş; sonsuza dek zengin olmuştur. Fazl’ın güneşi gönlüne nazar etmiştir. Fazl, başına şeref tacını koymuş; bu sayede lâl ve inci madeni olmuştur.24 نع قیٌۀ ًكیوی لْذ کتاب یؿظاى چْى زؽف ّ ًمطَ ؾاًؽّ تؽ ّخَ ظفتؽ آهع Nesîmî’nin göğsü Tanrı kitabının levhası oldu O yüzden harf ve nokta gibi defterde geldi (s. 182). ًكیوی ظلوت ُكتی تثؽظ اؾ چِؽۀ عالن تعاى ًْؼی کَ ظؼ ًطمم ؾ فعل غّالدالل آهع Nesîmî, dünyanın çehresinden varlık karanlığını giderdi; [Bunu da] Celâl sahibi Fazl’dan gelen nurla [ifa eyledi] (s. 184). ُكت تا زك ظؼ هیاى کعثَ ّ ظیؽ ّ کٌهت چْى ًكیوی ُؽ کؽا فعلم ُعایت هی کٌع Kâbe’de, ateşkedede ve kilisede Hak ile beraberdir Nesîmî gibi, Fazl’ın kendisine yol gösterdiği kişi (s. 191). نع ًكیوی ؾًعٍ اؾ فعل الِی خاّظاى صْفی ظل هؽظٍ ؼا گْ تیم اؾیي هاتن هعاؼ İlâhî Fazl sayesinde ebedî olarak diri kaldı Nesîmî. Söyle, bundan daha fazla yas tutmasın kalbi ölü sûfî (s. 208). آل عثا ظؼ عثا ُكت فؽاّاى ّلی ُوچْ ًكیوی تیاؼ آل عثایی ظگؽ Gerçi abada birçok âl-i abâ vardır; ama Nesîmî gibi başka bir âl-i abâlı getir bambaşka (s. 210). چْى ًكیوی ؾًعٍ اؾ فعل ضعا نع خاّظاى ُوچْ هٌصْؼ فاؼغ اؾ گفتاؼ اؼیاؼاقت ّ تف Çünkü Nesîmî Hakk’ın Fazl’ından ebedî hayatı buldu, Mansur gibi yabancıların sözlerinden kurtuldu (s. 216). چْى ًكیوی ؼاٍ اگؽ تؽظی تَ ًطك اؾ فعل زك ُوچْ عیكی ؾًعٍ هاًی تا اتع تی لال ّ لیل Nutukla Hakk’ın Fazl’ına vakıf olsaydın Nesîmî gibi, 24 Penderî, a.g.e., s. 181-182 (104. gazel/12), 184 (108. gazel/11), 190-191 (120. gazel/7), 208 (149. gazel/11), 210 (153. gazel/11), 216 (161. gazel/11), 223 (175. gazel/19), 233 (189. gazel/10). 26 • Veyis Değirmençay Sonsuza dek, dedikodusuz hayatta kalırdın İsa gibi (s. 223). تَ تسؽ ّ تؽ گػؼ کؽظم تَ ضهک ّ تؽ قفؽ کؽظم ًهاى تی ًهاًی ؼا ًكیویّاؼ هی ظاًن Denizden ve karadan geçtim; karada ve suda yolculuk ettim ben. Nesîmî gibi her şeyden münezzeh Allah’ı biliyorum ben (s. 233). Nesîmî, ebedî otuz iki nutuktur; gaybı bilen zâttır. Hakk’ın Fazl’ı ta- rafından kendisine cennet kapısı açılmış, hûri ve gılmanla birlikte gümüş kadehten Selsebil şarabı içmiş; Fazl’ın iksir bakışıyla altın olmuştur. Onun nefesi Na‘îmî’nin yani Fazlullah’ın nefesidir.25 ای ًكیوی چْى نعی قی ّ ظّ ًطك الیؿال هی تْاى گفتي کَ غات ؼیةظاى ها تْظٍاین Ey Nesîmî! Ebedî otuz iki nutuk olduk biz; Denilebilir ki, gaybı bilen zât biziz biz (s. 238). تؽ ًكیوی چْى ؾ فعل زك ظؼ خٌت گهْظ هی ضْؼظ تا زْؼ ّ ؼلواى قلكثیل اؾ خام قین Nesîmî’ye Hakk’ın Fazl’ı sayesinde cennet kapısı açıldığından, İçiyor hûri ve gılmanla selsebil şarabını gümüş kaptan (s. 241). ؾؼ نع ًكیوی اؾ ًظؽ کیویای فعل لالب ظّؼ زاظثَ گْ اًمالب کي Nesîmî Fazl’ın iksir bakışıyla altın oldu altın. Değişsin hikâye anlatan kalpazanı zamanın (s. 251). ظاؼظ ظم ًكیوی تْی ظم ًعیوی اّ ظانت ایي ظم آًعم ایي ظم ؾ ها غلة کي Nesîmî’nin nefesinde Na‘îmî’nin26 nefesi var. O, bu nefese o an sahipti; şimdi bizden iste [bizde de var] (s. 251). Nesîmî, Fazlullah ile Hakk’a kavuşmuştur. Fazlullah’ın kuludur. O, canı aydınlatan mumdur. Her şeye vâkıf bir âriftir; çünkü o, Kâbe’nin ka- pısında Haydar’ın halkasına vurmuş; talih ve devlet elde etmiştir. Nesîmî, Fazl’ın sarhoşudur; eşyaya her an İsa nefesini üfler. İnsanlar ve cinler, Sü- 25 Penderî, a.g.e., s. 238 (197. gazel/13), 241 (202. gazel/11), 250-251 (218. gazel/12), 251 (219. ga- zel/16). 26 Na‘îmî: Fazlullah-ı Hurûfî’nin mahlasıdır. Nesîmî Kitabı • 27 leyman gibi, Nesîmî’nin emrindedirler; elinde asâ Mûsa gibi, insanların çobanıdır.27 ًكیوی نع تَ زك ّاصل الِی عانماًت ؼا تَ زك زؽهت فعلت کَ ایي ظّلت هیكؽ کي Nesîmî Hakk’a vasıl oldu. Allah’ım! Âşıklarına Kendi Fazl’ının hürmeti için bu şansı müyesser kıl (s. 252). کفؽ ؾلفت تا ًكیوی ظؼ گؽفت ای ؼضت ظیي هي ّ ایواى هي Senin zülfünün küfrü Nesîmî’ye tesir etti Ey yüzü benim dinim ve imanım olan *sevgili+! (s. 256). ًكیوی نع تَ زك ّاصل تَ فعل ظّلت یؿظاى ْتْ ًیؿ ایي تطت اگؽ ُْای فعای ؼّی ؾیثا ن Nesîmî, Hakk’a kavuştu Tanrı’nın kıvancı Fazl ile. Eğer sen de bu talihi istiyorsan, feda ol güzel yüze (s. 267). ُّكت ًكین ؾاى خِت عاؼف آنٌا کَ ا ٍتؽ ظؼ کعثۀ صفا زلمۀ زیعؼی ؾظ Nesîm(î), [her şeye] vâkıf bir âriftir; çünkü o, Safa Kâbe’sinin kapısında Haydar’ın halkasına vurmuştur (s. 274). ؼش اؾ ضاک قؽ کْیم هتاب ای صازة هكٌع ًكیویّاؼ اگؽ ضْاُی کَ تطت ّ ظّلت اًعّؾی Nesîmî gibi eğer talih ve devlet elde etmek istersen Ey taht sahibi, yüz çevirme onun mahallesinden (s. 285). هكت فعل اقت ًكیوی ّ تؽایي هعٌی ظال ُكت اؾ ُؽ غؽف ؼّی تْ ظاظ ّ الهی Nesîmî, Fazl’ın sarhoşudur; bu hususa kanıttır: Senin yüzünün her tarafında zâd ve lâm vardır28 (s. 288). ًكیوی ًفسۀ عیكی ظؼ انیا هی ظهع ُؽ ظم تیا ای ؾًعٍ گؽ ههتاق اًفاـ هكیسایی Nesîmî, İsa nefesini üflüyor eşyaya her an. 27 Penderî, a.g.e., s. 252 (220. gazel/19), 255-256 (226. gazel/11), 267 (243. gazel/14), 273-274 (252. gazel/11), 285 (272. gazel/11), 288 (276. gazel/10), 295-296 (289. gazel/28) ve 317-319 (7. kasi- de/73). 28 (Fe), lâm ve zâd: Fazl, Fazlullah-ı Hurûfî. 28 • Veyis Değirmençay Ey yaşayan kişi! Gel, eğer Mesîhî nefesler istiyorsan (s. 296). ًكیوی ؼا قلیواىّاؼ اًف ّ خي هكطؽ نع عصا ظؼ ظقت چْى هْقی ّ ضلماى ؼا نثاًكتی ;İnsanlar ve cinler, Nesîmî’nin emrinde oldular Süleyman gibi İnsanların çobanıdır o, elinde asâ Mûsa gibi (s. 319). فعل الَ یاؼ نع یاؼ ظگؽ چَ هی کٌن لْت ظلن تدؿ ؼوم ضْى خگؽ چَ هی کٌن تؽ قؽ کْی ّزعتم گٌح ًِاى چْ یافتن تا تَ اتع ؼٌی نعم گٌح ّ گِؽ چَ هی کٌن هِؽ گیاٍ هِؽ اّ کؽظ ظلن چْ کیویا هععى لعل ّ ظؼ نعم ًمؽٍ ّ ؾؼ چَ هی کٌن قؽ ّخْظ کي فکاى اؾ ؼش ّ ؾلف نع عیاى ؼیة ًواًع تعع اؾایي لْل ّ ضثؽ چَ هی کٌن اؾ لة لعل آى صٌن کام چْ نع هیكؽم هي ُوَ نِع ّ نکؽم نِع ّ نکؽ چَ هی کٌن قی ّ ظّ زؽف ؼّی اّ ؼّؾ ّ نة اقت غکؽ هي ّؼظ ؾتاى تَ ؼیؽ اؾ ایي نام ّ قسؽ چَ هی کٌن ظیعٍ ّ ظل ؾ ؼّی اّ چْى ُوَ عیي ًْؼ نع ًْؼ تصؽ تف ایي لعؼ کسل تصؽ چَ هی کٌن نوف ّ لوؽ کدا تْظ ُوچْ ؼش هٌیؽ اّ ضْنتؽ اؾایي ضْؼ ای هلک نوف ّ لوؽ چَ هی کٌن قی ّ ظّ زؽف لن یؿل ظؼ ؼش اّ چْ ضْاًعٍام زؽف ّ ُدای عهك ؼا ؾیؽ ّ ؾتؽ چَ هی کٌن لعـ ظلن فؽّ گؽفت آتم عهك نم خِت کاؼ لما توام نع غْؼ ّ ندؽ چَ هی کٌن آًکَ تگهت ًَ فلک ظؼ غلثم تَ قؽ تكی یافتَ نع تَ نِؽ هي ،هي تَ قفؽ چَ هی کٌن Nesîmî Kitabı • 29 فعل ًِاظ تؽ قؽم تاج نؽف ًكیویا اقة ّ لثا کدا تؽم تاج ّ کوؽ چَ هی کٌن Allah’ın Fazl’ı yâr oldu [bana]; başka bir yâri ne yapayım? Gönül azığım onun gamıdır ancak; ciğer kanını ne yapayım? Onun vahdet mahallesinde gizli hazineyi buldum; O yüzden sonsuza dek zengin oldum; hazineyi, mücevheri ne yapayım? Onun güneşinin sevgi otu gönlüme nazar ettiği için Lâl ve inci madeni oldum; gümüşü, altını ne yapayım? Kun fekân’ın varlık sırrı, yüzden ve zülüften ortaya çıktı; Bundan sonra da kaybolmaz; sözü, haberi ne yapayım? O güzelin lâl dudağından muradıma erdim; artık Tamamen şeker ve balım ben; şekeri, balı ne yapayım? Gece gündüz benim zikrim onun yüzünün otuz iki harfidir. Dilimde bundan başka bir duayı akşam, sabah ne yapayım? Göz ve gönül onun yüzüyle nur gibi oldu tamamen; Bu kadar göz nuru kâfidir; göz sürmesini ne yapayım? Güneş ve ay onun parlak yüzü gibi nasıl olur? Bu güneşten daha güzeldir ey sultan güneşi, ayı ne yapayım? Ebedî otuz iki harfi onun yüzünde okumuşum. Aşkın harfinin ve hecesinin esresini, üstününü ne yapayım? Altı yönlü aşk ateşi gönül âlemimi sarıp sarmaladı; Görüşme işi tamam oldu; Tûr’u, ağacı ne yapayım? Onu ararken, dokuz göğü baştan başa birçok kere dolaşan Benim şehrimde bulundu; yolculuğa çıkıp ne yapayım? Ey Nesîmî! Fazl, başıma şeref tacını koydu. Atı, cüppeyi nereye götüreyim; tacı, kuşağı ne yapayım? (s. 235-236). 30 • Veyis Değirmençay Nesîmî, kendisinin gayb âleminin hazinesi olduğunu, mekâna sığ- mayacağını; beden ve candan üstün olup beden ve cana sığmayacağını; insanın aklının ve hayalinin, kendisini anlayamayacağını; ondan dolayı hayal edilemediğini, anlaşılamadığını söyler ve devamla, ‚Ben, uçsuz bu- caksız denizim, sınırım ve yönüm yoktur. Ben, çok acayip bir selim, ırma- ğa sığmam‛ der. O, kendisinin kâinatın resmi, sıfâtlar âlemi ve zâtın gü- neşi olduğunu, gökyüzüne sığmadığını; din gününün sabahı ve iman do- ğusu olduğunu; bunda şüphe olmadığını, şüpheye sığmayacağını bildirir. O, cennettir, Naîm cennetidir; rahmetir, Allah’ın cevheridir; denize ve madene sığmaz. Canın canının cânı, insandan ve cinden üstün, her şey- den mümezzeh, nişansız şahtır, nişana sığmaz. Fazl’ın zâd harfinin direği; Fazl’ın zâdının eli ve Fazl’ın adalet günüdür, zamana sığmaz. O, kâf ve nûnun sırrıdır, eşsizdir, beyana sığmaz; Halil’in sofrası, Allah’ın nimeti ve gökyüzü kasesidir, yedi sofraya sığmaz. Fasih konuşan, Mesih’in arkadaşı ve cim harfinin tercümanıdır, tercümana sığmaz. Güneş kursu ve büyük bir lokmadır, ağza sığmaz. Candır, yani Naîmî’nin nefesidir, tarif edile- mez, dile sığmaz.29 هي گٌح الهکاًن اًعؼ هکاى ًگٌدن تؽتؽ ؾ خكن ّ خاًن ظؼ خكن ّ خاى ًگٌدن عمل ّ ضیال اًكاى ؼٍ قْی هي ًیاؼظ ظؼ ُّن اؾآى ًیاین ظؼ فِن اؾآى ًگٌدن هي تسؽ تی کؽاًن زع ّ خِت ًعاؼم هي قیل تف نگؽفن ظؼ ًاّظاى ًگٌدن هي ًمم کایٌاتن هي عالن صفاتن هي آفتاب غاتن ظؼ آقواى ًگٌدن هي صثر ؼّؾ ظیٌن هي ههؽق یمیٌن ظؼ هي گواى ًثانع هي ظؼ گواى ًگٌدن هي خٌت ّ ًعیون هي ؼزوت ّ ؼزیون هي گُْؽ لعیون ظؼ تسؽ ّ کاى ًگٌدن هي خاى خاى خاًن تؽتؽ ؾ اًف ّ خاًن هي ناٍ تی ًهاًن هي ظؼ ًهاى ًگٌدن 29 Penderî, a.g.e., s. 228-229 (183. gazel). Nesîmî Kitabı • 31 هي ؼکي ظاظ فعلن هي ظقت ؾاظ فعلن هي ؼّؾ ظاظ فعلن هي ظؼ ؾهاى ًگٌدن هي هصسف کؽیون ظؼ الم ّ فعل هیون هي آیت عظیون ظؼ ُیچ ناى ًگٌدن هي قؽ کاف ّ ًًْن هي تی چؽا ّ چًْن ضاهْل ّ التسؽک هي ظؼ تیاى ًگٌدن هي قفؽۀ ضلیلن هي ًعوت خلیلن هي کاقۀ قپِؽم ظؼ ُفت ضْاى ًگٌدن هي هٌطك فصیسن هي ُوعم هكیسن هي تؽخواى خیون ظؼ تؽخواى ًگٌدن هي لؽو آفتاتن زؽف اقت آقیاتن هي لموۀ تؿؼگن هي ظؼ ظُاى ًگٌدن هي خاًن ای ًكیوی یعٌی ظم ًعیوی ظؼکم ؾتاى ؾ ّصفن هي ظؼ لكاى ًگٌدن Ben gayb âleminin hazinesiyim, mekâna sığmam; Bedenden, candan üstünüm, bedene, cana sığmam. İnsanın aklı ve hayali beni anlayamaz, beni tasavvur edemez; Onun için hayal edilemem, ondan dolayı anlaşılamam. Ben uçsuz bucaksız denizim; sınırım, yönüm yoktur. Ben çok acayip bir selim, ırmağa sığmam. Ben kâinatın resmiyim. Ben sıfâtlar âlemiyim. Ben zâtın güneşiyim, gökyüzüne sığmam. Ben din gününün sabahıyım. Ben iman doğusuyum. Bende şüphe olmaz, ben şüpheye sığmam. Ben cennetim ve naîmim. Ben rahmetim ve Rahîm’im. Ben Kadim (Allah)’ın mücevheriyim, denize ve madene sığmam. 32 • Veyis Değirmençay Ben canın canının canıyım, insandan ve cinden üstünüm. Ben *her şeyden münezzeh+ nişansız şâhım, nişana sığmam. Ben Fazl’ın zâd harfinin direğiyim. Ben Fazl’ın zâdının eliyim. Ben Fazl’ın adalet günüyüm. Ben zamana sığmam. Ben Mushaf-ı Kerîm’im. Fazl’ın lâmında mim harfiyim. Ben büyük âyetim; hiçbir şana [hiçbir yere] sığmam. Ben kâf ve nûnun30 sırrıyım. Ben eşsizim. Sus, hareket etme; ben beyana sığmam. Ben Halil’in sofrasıyım. Ben yüce (Allah)’ın nimetiyim. Ben gökyüzü kasesiyim; yedi sofraya sığmam. Ben fasih konuşanım. Ben Mesih’in arkadaşıyım. Ben cim harfinin tercümanıyım; tercümana sığmam. Ben güneş kursuyum; harftir değirmenim. Ben büyük bir lokmayım, ağza sığmam. Ben canım, ey Nesîmî! Yani Naîmî’nin nefesi. Beni tarif etmeyi bırak; ben dile sığmam (s. 228-229). Nesîmî, tasvir edilen her resmin ressamıdır; her eşyanın canının için- de candır; her bakan kişinin gözünde görünendir. O Yûsuf’tur, dünya ku- yu. O Nuh’tur, yeryüzü gemi. Köpek nefsi Firavun’dur, kendisi İmran oğ- lu Mûsa. Gönlü Yûnus’tur, bedeni balık. Eğer sallayacak olsa bütün âlemi bir hamlede sallar. Muhammed, akl-ı külldür; nefsi Burak’tır. Aşkı Ali’dir, bedeni Düldül; doğuya ve batıya koşturmaktadır. Başı Arş, ayağı kürsü; ciğeri cehennem, gönlü cennet. Sevgilinin nazargâhıdır; söz, onun güne- şidir. Denizden ve karadan geçmiş; karada ve suda yolculuk yapmıştır. Allah’ın zâtının alâmetini bilmektedir.31 Nesîmî, akıllı rinttir; sevgiliye ca- nını feda etmiştir; yabancılardan ilgisini kesmiş, yâr ile arkadaş olmuştur. O, şarap içmiş ve aşk elbisesi giymiştir. Onun yeri ve makamı Arş’tadır.32 30 Ol: Kur’an-ı Kerîm, 36 Yâsîn 82. 31 Penderî, a.g.e., s. 233 (189. gazel). 32 Penderî, a.g.e., s. 276 (256. gazel). Nesîmî Kitabı • 33 ُؽ آى ًمهی کَ هی تٌعی ًگاؼا ًالم آًن تَ ُؽ انیا کَ پیًْعی ظؼّى خاى اّ خاًن ُؽ آى ظاُؽ کَ هی تیٌی هٌن صْؼت تَ عیي اّ ُؽ آى ًاظؽ کَ ظؼیاتی ظؼ اّ قؽی اقت پٌِاًن هٌن یْقف خِاى چاٍ اقت هٌن ًْذ ّ ؾهیي کهتی تْظ ًفف قگن فؽعْى ّ هي هْقی عوؽاًن ظلن یًْف تٌن زْت اقت ّ انیا تسؽ تی پایاى ُوَ عالن تَ یک زولَ تدٌثع گؽ تدٌثاًن هسوع عمل کلن نع کَ ًفف آهع تؽاق اّ علی ام عهك ّ تي ظلعل تَ نؽق ّ ؼؽب پْیاًن قؽم عؽل اقت ّ پا کؽقی اؾایي تؽتؽ هکاى ًثْظ خگؽ ظّؾش ظلن خٌت کَ هٌظؽگاٍ خاًاًن زمیمت تیػ صوصاهن ُوَ عالن ؼالف اّ اگؽ عالن نکكت آیع کَ هي آى تیػ تؽاًن قطي ضْؼنیع نع ها ؼا ظُاى ّ گْل نؽق ّ ؼؽب هَ ؼضهاى تْظ چهون کَ اًعؼ چؽش گؽظاًن تؽا تع فعل نیطاًی اقت ؼّذ اظؼاک ؼتاًی اگؽ اظؼاک اّ ظاًی تعاًی آًچَ هی ظاًن تَ تسؽ ّ تؽ گػؼ کؽظم تَ ضهک ّ تؽ قفؽ کؽظم ًهاى تی ًهاًی ؼا ًكیویّاؼ هی ظاًن ;Ey sevgili! Tasvir ettiğin her resmin ressamıyım ben Bağlandığın her eşyanın canının içinde canım ben. Gördüğün her bakan kişinin gözünde görünen benim. Tutup aldığın her açık şeyde gizli bir sırrım ben. Benim Yûsuf, dünya kuyudur. Benim Nuh, yeryüzü gemidir. Köpek nefsim Firavun’dur; İmran oğlu Mûsa’yım ben. 34 • Veyis Değirmençay Gönlüm Yûnus, bedenim balıktır; eşya ise uçsuz bucaksız bir deniz. Eğer sallayacak olsam bütün âlemi bir hamlede sallarım ben. Muhammed, akl-ı küllüm oldu; nefisse onun Burak’ı. Ali aşkımdır, bedenim Düldül; doğuya ve batıya koşturuyorum ben. Başım Arş’tır, ayağım kürsü; bundan daha yüksek bir mekân yoktur. Ciğerim cehennem, gönlüm cennet; sevgilinin nazargâhıyım ben. Gerçekte keskin kılıcım; bütün dünya onun kınıdır. Dünya bozulsa da o keskin kılıcım ben. Söz, bizim güneşimiz oldu; ağzımız ve kulağımız doğu ve batı. Gözüm parlak aydır; çünkü gökyüzünde gezdiriyorum ben. Senin kötü işin şeytanîdir; ruhun ise idrak-i ilâhîdir. Eğer onun anlayışını bilirsen, bildiğimi bilirsin sen. Denizden ve karadan geçtim; karada ve suda yolculuk yaptım. Nesîmî gibi Allah’ın zâtının alâmetini biliyorum ben (s. 233). Nesîmî’nin nazmı, parlak ve güzel inci değerindedir. Onun can kuşu- nun nağmesi bir başkadır. Nazmı incidir; ondan daha iyi başka bir inci yok- tur. Onun sözleri mucizedir; onlarda yüzlerce mucize vardır. Onlar akıcıdır; Allah Kelâm’ından başkası değildir; mâna bakımından, yüzü gösteren bir aynadır ve aydınlığı Fazlullah’tandır. Onun şiirleri Mesih’in nefeslerinden söz eder. Şiirlerinin her biri güzellerin kulağında şahlara layık incidir; onlar, Haydar’ın Zülfikâr’ı gibi parlaktır; o yüzden münafığa karşı kılıç ve hançer olmuştur. Mecliste onun şiirini okuyanlar, hayat veren kokuyla her an ha- yat verirler. Tekkede gazelinden bir beyit okusalar, hâl ehlinden binlerce feryat figan yükselir. Nesîmî’nin nazmı baştan başa inci tanesidir; gönül ku- lağına dizilmelidir; başka bir sözdür. Nesîmî’nin nefesinde Rûhulkudüs’ün nefesi vardır. Onun sözleri şiir değil; baştan başa mucizedir; zira diğer şair- ler gibi başkalarından çalmamıştır. Nesîmî’nin şiirleri, Sâmirî’nin sihrine nispet edilebilir. Nesîmî’nin sözünden haberdar olsaydı sedef, içinden taze ve parlak inciyi atardı. Nesîmî, Rûhulkudüs gibi olan nefesiyle ölüleri top- layıp diriltmektedir. O, ilâhi nutuktan konuşur; nazımda inci deler gibi bir Nesîmî Kitabı • 35 Fütüvvetnâme yapmış; gerek cahil gerek bilgin, kimseden sözünü esirge- memiştir.33 چْى لة لعلت کَ تاؾاؼ نکؽ تهکكتَ اقت گُْؽ ًظن ًكیوی لیوت ظؼ ضْناب Nesîmî’nin nazım incisi parlak inci değerindedir; Şekerin değerini düşürmüş olan lâl dudağın gibidir (s. 127). گؽچَ ظاؼًع اؾ گل ؼّیم ًْایی ُؽ کكی تلثل خاى ًكیوی ؼا ًْایی ظیگؽاقت Gerçi onun gül yüzünden dolayı herkesin bir nağmesi vardır; Ama Nesîmî’nin can kuşunun başka bir nağmesi vardır (s. 136). چْى تَ اؾ ًظن ًكیوی گُْؽ یکعاًَ ًیكت خُْؽی تاؼی چؽا ظؼ ضْناب آّؼظٍ اقت؟ Mademki Nesîmî’nin nazmından daha iyi başka bir inci yoktur; Mücevherci Tanrı, niçin parlak ve güzel bir inci yaratmıştır? (s. 144). ظیعٍ تگهای ّ تؽ اعداؾ ًكیوی تٌگؽ کایي ًكین اقت کَ هٌفْش تَ ُؽ هؽین ًیكت Gözünü aç ve bak Nesîmî’nin mucizesine; Çünkü bu nesimdir, üfürülmez her Meryem’e (s. 153). هی ؾظ انعاؼ ًكیوی ظم ؾ اًفاـ هكیر اؾ ظم خاىتطم ضْنثْی تْام آهع تَ یاظ Nesîmî’nin şiirleri Mesih’in nefeslerinden söz ediyordu ki Senin hoş kokulu hayat veren nefesin hatırıma geldi (s. 165). ًكیوی گؽچَ انعاؼت تَ گْل ظلثؽاى ُؽ یک ظؼ نِْاؼ هی آیع ّلی تی ؾؼ ًوی گیؽظ Nesîmî! Gerçi şiirlerinin her biri güzellerin kulağında Şahlara layık inci oluyor; ama altınsız kabul olmaz ha (s. 171). نع قیٌۀ ًكیوی لْذ کتاب یؿظاى چْى زؽف ّ ًمطَ ؾاًؽّ تؽ ّخَ ظفتؽ آهع 33 Penderî, a.g.e., s. 127 (14. gazel/12), 136 (27. gazel/10), 144 (40. gazel/12), 153 (55. gazel/5), 165 (77. gazel/10), 171 (87. gazel/9), 181-182 (104. gazel/8), 193 (124. gazel/11), 200-201 (137. ga- zel/10), 209-210 (152. gazel/11), 230 (185. gazel/11), 232 (188. gazel/10), 246 (211. gazel/9), 260 (233. gazel/10), 269 (246. gazel/9), 280 (263. gazel/11), 292 (282. gazel/14), 301-303 (1. kasi- de/36-39, 49-50, 52-54) ve 307-308 (3. kaside/33). 36 • Veyis Değirmençay Nesîmî’nin göğsü Tanrı kitabının levhası oldu Harf ve nokta gibi, o yüzden defterin üzerinde geldi (s. 182). خاىپؽّؼًع ُؽ ًفف اؾ تْی ؼّذتطم ظؼ هدلكی کَ نعؽ ًكیوی اظا کٌٌع O mecliste Nesîmî’nin şiirini okuyanlar, Hayat veren kokuyla her an hayat veriyorlar (s. 193). ًكیوی اؾ ظٌُت هی ظُع ًهاى زمیمت کؽا ؼقع کَ خؿ اّ گؽظ ایي ضیال تؽآیع Nesîmî senin ağzınla hakikati açıklıyor hakikati; Bu hayalin etrafında ondan başka kim dolaşabilir ki? (s. 201). ًظن ًكیوی قؽ تكؽ ظؼظاًَ ظاى ای قیوثؽ ظؼ گْل ظل کم قؽ تكؽ کایي ُكت گفتاؼی ظگؽ Ey beyaz tenli güzel! Nesîmî’nin nazmını baştan başa inci tanesi bil; Baştan başa gönül kulağına diz; çünkü bu başka bir sözdür, bil (s. 210). ًفسۀ ؼّذ المعـ ظاؼظ ًكیوی ظؼ ًفف ای کَ هی گْیی هكیر هؽیوی هی تایعم Ey ‚bana Meryem oğlu Mesih gerekiyor‛ diyen! Nesîmî’nin nefesinde Rûhulkudüs nefesi vardır (s. 230). نعؽ هگْ کَ هعدؿاقت قؽتكؽ ایي کالم هي ؾاًکَ چْ ناعؽ ظگؽ اؾ ظگؽاى ًَ قاؼلن Şiir deme; çünkü benim bu sözlerim baştan başa mucizedir. Zira diğer şair(ler) gibi başkalarından çalmış değilim ben (s. 232). تَ ّصف چهن خاظّی تْ انعاؼ ًكیوی ؼا قؽاقؽ هی تْاى ًكثت تَ قسؽ قاهؽی کؽظى Senin büyücü gözünün vasfıyla Nesîmî’nin şiirleri, Hepsi Sâmirî’nin sihrine nispet edilebilir ki (s. 246). گفت ًكیوی ؼّاى ُؽ کَ تطْاًع ؾ خاى تؽ ًفكم ُؽ ؾهاى تاظ ُؿاؼ آفؽیي Nesîmî’nin sözü akıcıdır; (onu) candan okuyan Kimsenin nefesine binlerce aferin olsun her zaman (s. 260). انعاؼ ًكیوی ؼا صع هعدؿٍ ُكت آؼی َگؽ قؽ یع تیعا قساؼ ًعاًع ت Nesîmî Kitabı • 37 Evet, Nesîmî’nin şiirlerinde yüz mucize vardır. Eğer yed-i beyzâ sırrını büyücü bilmezse iyidir (s. 269). گؽ ؾ گفتاؼ ًكیوی تا ضثؽ تْظی صعف اؾ ظُاى لؤلؤی ؼغة آتعاؼ اًعاضتی Eğer sedef, Nesîmî’nin sözünden haberdar olsaydı, İçinden taze ve parlak inciyi atardı (s. 280). ای ًكیوی اؾ ظم ؼّذ المعـ هؽظگاى ؼا زهؽ ّ ازیا هی کٌی Ey Nesîmî! Rûhulkudüs gibi olan nefesinle Ölüleri toplayıp diriltiyorsun *böyle+ (s. 292). هؽا ؼقع کَ ظم اؾ علن زك ؾًن کَ هؽا ظلی اقت عالن ّ ظؼ کٌَ علن اّ اظًی زعیث هي ؾ کالم ضعای تیؽّى ًیكت تَ هعٌی ایي قطي آییٌَای اقت ؼّیًوا هؽا ؾ فعل الِی اقت ظیعۀ ؼّني هؽا ؾ ًطك الِی ؾتاى تْظ گْیا تَ هعزت ّلی هللا تَ غکؽ زی لعین تَ ًظن ّ ًثؽ هؿیي چْ لؤلؤ الال Benim Hakk’ın ilminden söz etmem gerekir; çünkü benim Bilgin olup ev edna34 ilminin özünde olan bir kalbim var kalbim. Benim sözüm Allah’ın kelâmından başkası değildir. Mâna bakımından bu söz, yüzü gösteren bir ayna gibidir. Benim gözümün aydınlığı ilâhî Fazl’dandır. Benim dilim ilâhî nutuktan konuşmaktadır. Allah velisinin methinde, Hayy ve Kayyûm Allah’ın zikrinde, Parlak inci gibi süslenmiş nazım ve nesirde (s. 303). ًكیوا ؾ ًكین ؼیاض هعؽفتت ُوی ظهع ظم عؽفاى چْ ضیؽی اؾ ضاؼا تْ ظؼ هسیػ تمایی چْ ضعؽ ؼّنٌعل تؽا چَ ؼن کَ تَ هْج اًعؼ اقت تسؽ فٌا Ey Nesîmî! Senin marifet bahçenin tatlı esintisinden Mermerden çıkan şebboy gibi irfan esintisi geliyor her zaman. Sen bekâ okyanusunda aydın ve bilgin Hızır gibisin. Fenâ denizinin dalgalı olması ne gam senin için! (s. 303). 34 ev edna: Hatta daha yakındı: Kur’an-ı Kerîm, 53 Necm 9. 38 • Veyis Değirmençay چْ ظؼ هسیػ فٌا ؼْغۀ تما ضْؼظم ًصیة قی ّ ظّ ظؼ نع هؽا ؾ یک ظؼیا یمیي تعاى کَ هؽا خؿ تَ چاؼظٍ هعصْم ًثْظ ّ ًیكت ّ ًطْاُع تعى ظگؽ هلدا هؽاقت ظقت اؼاظت تَ ظاهي زیعؼ کَ اّقت ًاصؽ ّ ُاظی هي تَ ؼّؾ خؿا Yokluk okyanusuna daldığım zaman, Benim nasibim otuz iki inci oldu bir denizden. Kesin olarak bil ki benim on dört mâsum dışında Başka bir sığınağım yoktu; yoktur, olmayacak da. Haydar’ın elindedir iradem benim; Kıyamet gününde odur yardımcım, rehberim benim (s. 303). فتْت ًاهَ ای قیع تَ ًظن اًعؼ چْ ظؼُا قفت ؾ ضلماى ایي قطي ًٌِفت اگؽ ًاظاى اگؽ ظاًا Seyyid, nazımda inci deler gibi bir Fütüvvetnâme yaptı. Bu sözü, cahil, bilgin hiç kimseden gizlemedi, saklamadı35 (s. 307-308). Nesîmî, Türkçe şiirlerinde de benzer ifadelerle kendini ve şiirlerini över. Onun sözü âb-ı hayattır; içmeyen karanlıkta kalır. Onun lafızları can- dır; büyük denizdir, inci ve madendir. Bugün Nesîmî’nin sözünün tatlılığı- na eren kişi binlerce secde yapar. Nesîmî, Hakk’ın sırrının mahremidir; kudret dilinden sırlar söylemiştir. Onun sözü Allah’ın vahyidir; Hak’tır. O, Hakk’ın dilinden söyler. Nesîmî, küntü kenz madenidir; sözleri şahlara layık incidir; İsa nefeslidir. Onun nutku hayat suyudur; içen ebedî diri kalır; kelâmı inkarcıya Zülfikâr olmuştur. O, canlara lâl dudağın tefsirini söyler ve âb-ı hayvan akıtır. Lafızları mucizedir, şahlara layık incidir.36 Elfâz-ı Nesîmî gör ne candır Deryâ-yı muhît u dürr ü kandır (s. 55) Ey Nesîmî sözündür âb-ı hayât İçmeyen anı kaldı fi’z-zulümât (s. 57) Çün Nesîmî mahşerin haşrinden içti Kevseri Sırr-ı Kehf oldu vücûdu buldu vahdet bâ-rehâ (s. 70) 35 Penderî, a.g.e., s. 307-308 (3. kaside/33). 36 Ayan, Nesîmî Divanı, s. 55, 57, 70, 84, 87, 92, 119, 122, 128, 130, 135, 136, 142, 145, 172, 184, 210, 220, 242, 274 ve 351. Nesîmî Kitabı • 39 Bu gün Nesimi sözünün melâhatına iren Hezâr secde kılar tûtî birle kand ü nebât (s. 84) Ey Nesîmî sırr-ı Hakkın mahremi sensin bu gün Söyledin kudret dilinden ma‘nî-i esrâr mest (s. 87) Çünki Nesîmî sözlerin ehl-i ma‘ânî yeg bilir Kim bu tarîk u ma‘nîyi bilmedi bilmeye lügat (s. 87) Leblerin vasfın Nesîmî şerh edicek cân ile Utanır şîrîn sözünden mahv olur kand ü nebât (s. 92) Gerçi Nesîmînin sözü vahy-i Hudâ durur işit Sen niçin olmayasın talîb-i kalb-i en-temût (s. 92) Nesîmî vâsıl oldu Hakka câvid Gerek mâtem tut ey münkir gerek sûr (s. 119) Nesîmînin sözü Haktı, Hakı bil Ki haktır kim anın dilinde söyler (s. 119) Nesîmî küntü kenzin ma‘denidir Hadîsi lü’lü’-i şeh-vâra benzer (s.122) Muhkem âyât u delîl ü ruh-ı vechü’l-hasene Ki Nesîmî sözüne hüccet ü bürhân dediler (s. 128) Ey Nesîmî dem-i Îsâ değil ise nefesin Nefesi doğrular ana ne için cân dediler (s. 128) Ey Nesîmî muhît-i a‘zamsın Gerçi elfâzına güher dediler (s. 130) Vahdet-i harfe tâ ebed oldu Nesîmî bellisiz Gerçi bu resme mahv olan zübde-i kâ’inat olur (s. 135) Vaslından oldu zinde Nesîmî ile’l-ebed Âb-ı hayâta vâsıl olan câvidân olur (s. 135) 40 • Veyis Değirmençay Ey Nesîmî nefesin gerçi Mesîhâ demdir Mu‘cizin remzini Mûsâ ile Îsâ ne bilir (s. 136) Tâ cüdâ düştü Nesîmî leb-i la‘linden anun Gözlerinden dün ü gün la‘l-i musaffâ dökülür (s. 136) Doğru söz doğrar hasûdun bağrını şol ma‘nîden Münkire oldu Nesîmînin kelâmı Zü’l-fikâr (s. 142) La‘l-i lebin tefsîrini söyler Nesîmî cânlara Şol resm ilen kim sanasın Hızr âb-ı hayvân akıtır (s. 145) Mekânsız oldu Nesîmî mekânı yoktur anun Mekâna sığmayan ol bî-mekân mekânı neder (s. 172) Ey Nesîmî dem-i Îsâ dediler nutkuna kim Nefesi urdu lebin kim dem-i Îsâ dediler (s. 172) Nesîmî sofa degşirmez gamından giydiği şâlı Ki ol sûfî safâsızdır bu şâlın kadrini bilmez (s. 184) Nesîmînin sözü gerçi dem-i Îsâdır ey münkir Sana kâr eylemez niçin ki yoktur Hakka ikrârın (s. 210) Çün Nesîmînin sözü vasfında mu‘cizdir tamâm Bilmezem Rûhulkudüs ta‘lîm eder ya Cebrâîl (s. 220) Ey Nesîmî Çünkü bu dünyâ degildir pâydâr Kılma da‘vî güft-gûdan etme kimseye cidâl (s. 220) Gerçi bugün Nesîmîyim Hâşîmîyim Kureyşîyim Bundan uludur âyetim âyet ü şâna sığmazam (s. 242) Haktan kelâmın mu‘cizdir ey Nesîmî Sensin ki küntü kenzin esrârına beyansın (s. 274) Nesîmî çün visâlinden irişti cennet ü hûra Ne mahşerden hisâb eyler ne tamunun azâbından (s. 274) Nesîmî Kitabı • 41 Ey Nesîmî inciyi dürri bilen sarrâfa sat Cevheri nâdâna satmaz lü’lü’-i şeh-vârını (s. 351) Nesîmî’nin sözü değerlidir; şekerler saçar, ferahlatıcıdır; Miraca çık- mıştır; pahalı bir cevherdir, Rûhulkudüs’tür; kimyâdır, kuş dilidir, onu ancak Süleyman bilir. Onun kelamı dinlenmelidir; hayru’l-kelâmdır. O, ezelden Buhârî rehberidir. O, tatlı dillidir, mâna sarrâfıdır; özü güzel cev- herdir. Onun dili, Allahu nurun sırrını söyler. O, küntü kenzin esrarını be- yan eder. Rûhulkudüs, ona cevap veremez, nutku bağlanır. Utârid, Nesîmî’nin nazmını işitince kendi kitabını parçalayıp ateşe atmıştır. O, Al- lah’ın ve şâhın vasfında pür-zebândır, çok konuşur, çok şiir söyler; gece gündüz sözleri ya Muhammed ya Ali’dir.37 Ey Nesîmî vech-i Allâh’ın kelâmıdır yüzün Kim bu vechullâh içinde Fazl-ı Rahmân buldum uş (s. 205) Hiç kimse Nesîmî sözünü keşf edebilmez Bu kuş dilidir bunu Süleymân bilir ancağ (s. 205) Ey cân-ı Nesîmî sen sen cân-ı Nesîmî-ten Ey serv-i gül-i gülşen dîdârına müştâkım (s. 245) Nesîmîyim Yezîde la‘netim var Ezelden ben Buhârî rehberiyim (s. 253) Ferhâd ile Husrev ey Nesîmî Şîrîn gülücü şeker-dehensen (s. 261) Nesîmî çünkü buldu hoş melâhat Şîrîndir her sözü şîrîn-dehensen (s. 261) Nesîmîdir bu gün sarrâf-ı ma‘nî Özünü bil ki zîbâ cevherisin (s. 265) Ey Nesîmî şol humârî gamze-i fettân kimi Dâim esriksin meger kim nergis-i mestânesin (s. 270) Çaktı Nesîmînin dili Allâhu nûrun sırrını Ey nâr-ı kudsî kandasın tâ ol zebânı yakasın (s. 270) 37 Ayan, a.g.e., s. 205, 245, 253, 261, 265, 270, 272, 274, 275, 292 ve 341. 42 • Veyis Değirmençay Nesîmî çün bu gün devrân senindir Cihânda Husrev-i sâhib-kırânsın (s. 272) Ey Nesîmî cihânı tuttu sözün Avnin Allâh ki şâh-ı kişversin (s. 272) Haktan kelâmın mu‘cizdir ey Nesîmî Sensin ki küntü kenzin esrârına beyânsın (s.274) Nesîmî çün visalinden irişti cennet ü hûra Ne mahşerden hisâb eyler ne tamunun azâbından (s.274) Ya Rab neçe sâildir âlemde Nesîmî kim Ruhulkudüsün nutku bağlandı cevâbından (s. 275) Ey Nesîmî çün işitti bu Utârid nazmını Nâmesin çâk etti ol dem oda saldı defterin (s. 292) Bu Nesîmî pür-zebandır vasfınızda neylesin Gece gündüz sözlerisiz ya Muhammed ya Ali (s. 341) Nesîmî, Fazl’ın keremiyle kesin bilgiye erişmiştir. Onun Fazlullah’tan bildiği şeyleri, ancak safa sahibi sûfî bilir. Nesîmî, hiçbir şeye muhtaç ol- mayan Fazlullah’a dayanmış ve düzenbaz şeytanın saldırısından kurtul- muştur. O, Fazlullah sayesinde kepenekte Allah’ın sırrını bulmuş ve bu nedenle kepenek giymiştir. Onu uzun kayıtlardan Fazlullah kurtarmıştır. O, Fazlullah’ın kuludur; gözünün aydınlığı Fazlullah’tandır; onun hiz- metçisidir; ebedîlik yolunu onda bulmuştur.38 Nesîmî, yirmi iki defa ene’l-Hak der. O, ene’l-Hak kadehiyle sarhoş- tur; onun yeri darağacı olmalıdır. Mansur’un talihine sahiptir; darağacın- da mutludur. Eğer sarhoş Mansur, onun ene’l-Hak’larını işitse, hem öldü- rülmesi için fetva verir, hem de darağacı getirir. Nesîmî, Fazl’ın vuslat devletiyle Mansur gibi olmuştur; onun için, başını darağacına çekme za- manı gelmiştir. O, sevgilinin aşk darağacına çıktığı zaman, her şeyden 38 Penderî, a.g.e., s. 135 (26. gazel), 150-151 (51. gazel), 220 (169. gazel), 228-229 (183. gazel), 301- 303 (1. kaside), 331 (5. mesnevi) ve 383 (3. gazel). Nesîmî Kitabı • 43 ene’l-Hak sesi yükselir. Ene’l-Hak sırrı ondan ortaya çıkmıştır; onun için Mansur’a onu darağacına çekmesini söylemek gerekir.39 هي قؽ ناظی ًعاؼم تا ؼن یاؼم ضْل اقت هي هكیسا هػُثن تا ظیؽ ّ ضواؼم ضْل اقت هكتن اؾ خام اًاالسك خای هي گْ ظاؼ تال ظّلت هٌصْؼ ظاؼم تؽ قؽ ظاؼم ضْل اقت Ben mutluluk istemiyorum, yârin gamıyla mutluyum. Ben Mesih’in dinindenim, meyhaneyle, şarapçıyla mutluyum. Ene’l-Hak kadehiyle sarhoşum; benim yerim darağacı olsun. Mansur’un talihine sahibim; darağacında mutluyum (136). گؽ اًاالسكُای ها ؼا تهٌْظ هٌصْؼ هكت ُن تَ ضْى ها ظُع فتْی ّ ُن ظاؼ آّؼظ Eğer bizim ene’l-Hak’larımızı işitse sarhoş Mansur, Hem öldürülmemiz için fetva verir, hem de darağacı getirir (170). چْى نع اؾ ظّلت ّصل تْ ًكیوی هٌصْؼ ّلت آى اقت کَ قؽ ظؼ قؽ ظاؼ اًعاؾظ Senin vuslat devletinde Mansur (gibi) oldu Nesîmî; Zamanı gelmiştir onun başını darağacına çekmeli (172). تؽ ظاؼ عهك خاًاى چْى تؽ ؼّظ ًكیوی آّاؾۀ اًاالسك اؾ ضهک ّ تؽ تؽآیع Nesîmî sevgilinin aşk darağacına çıktığı zaman, Ene’l-Hak sesi yükselir kuru ve yaş her şeyden (200). ضػ تْ ؼا ًكیوی ًاهم ًِاظ ؼیساى قِْی اقت ایي هسمك تؽ قِْ اّ للن کم Nesîmî, reyhan adını verdi senin ayva tüylerine. Bu kesin yanlıştır; kalem çek onun hatasının üzerine (217). Nesîmî’nin mihrabı, şahın yüzü ve kaşıdır; çünkü onun yüzü kıblesi ve gözü imamıdır. Eğer kişi Allah’ın zâtını istiyorsa, insanın yüzüne bakmalıdır; O, insanın yüzündedir. Şahın yüzünün Mushaf’ı gizli sırrın tamamını şerh etmektedir; çünkü o gizli şeyleri açıklayan imamdır.40 39 Penderî, a.g.e., s. 136 (28 gazel/1-2), 170 (86. gazel/3), 172 (88. gazel/9), 200 (136. gazel/11) ve 217 (163. gazel/11). 40 Penderî, a.g.e., s. 139-140 (33 gazel/11), 142 (37. gazel/10) ve 142 (38. gazel). 44 • Veyis Değirmençay Nesîmî, Hurûfîlerin elbisesi kepenekle ilgili olarak onda Fazlullah’ın konuşmasını işitince, sarhoş ve mecnun olduğunu söyler ve kepenek giymeyi öğütler. Kepeneğin dervişlerin elbisesi olduğunu, Hz. Ali’nin giydiğini ve bu yüzden kendisinin de kepeneğe büründüğünü, onda Al- lah’ın sırrını bulduğunu; içinde birçok gönül ehlinin olduğunu söyler.41 Nesîmî, kepenekte şahın vuslat devletini, Allah’ın lütuf nazarını ve aradı- ğı şeyi bulmuş, kepeneği Fazlullah sayesinde giymiş ve bununla cennete, huriye ve likâya kavuşmuştur. 42 Nesîmî, vahdet-i vücutçu bir eda ile kun fekân’ın son sebebi; gerçekte bütün eşyanın bedeni ve canı; Meryem oğlunun kendisine kuvvet dediği ilk noktanın, ses, nutuk, harf, kuvvet, zât ve sıfat âleminden olan münez- zeh zâtın, isimlerin ve müsemmanın kendileri olduğunu söyler ve devam- la, ‚Eşyanın zâtının ebedî hayatı bizim nutkumuzdandır; çünkü biz nut- kuz, diri ve ebedî olan biziz‛ der. İki âlemde de onlardan başka bir kimse yoktur; çünkü yerden göğe kadar var olan onlardır. Akl-ı kül, dokuz gök, dört erkan ve üç ruh, hepsinde vücuda gelen bizzat onlardır. Kendi yüzle- rinin güzelliğiyle sürekli aşk oyunu oynarlar; çünkü hem âşık, hem de gizli mâşuk onlardır. Onların yüzünün Mushaf’ını onlardan başkası oku- yamaz; bu sayfaların iki dünyada da yedi âyetini okuyan onlardır. Mekân onlardır ve onların olmadığı bir yer yoktur. Sûret âlemi kuvveden fiile geçmeden önce, Zât-ı Müsteân’ın sûreti ve mânası onlardı. Gaybı bilen on- lardır.43 Nesîmî, Allah’ın zâtını görmek isteyenlerin gönül aynasını temiz tutmaları gerektiğini, Allah’ın aynaya bakabileceğini söyler ve ‚Hakk’ın zâtına vâsıl olmak ve O’nun sırlarını bilmek için sevgilinin yüzünün Mushaf’ından ebedî otuz iki harfi okumak gerekir; o zaman beden ve can bakımından izzet perdesinde gizli olan zât, kendini açıkça gösterir, ko- nuşması da duyulur; çünkü güzellerin yüzünde Hakk’ın otuz iki harfi okunur; o harflerde mâ evhâ sırları görünür‛ der.44 Ona göre, bütün eşya Fazlullah’ın otuz iki kelâmını konuşur; fakat şeytan bunu yüz öğüde karşılık yüz efsaneyle duymaz.45 Nesîmî, bir gazelinde Hz. Peygamberi ‚Saadet sabahının rehberi Arap Muhammed, Kıyamet akşamının lambası Arap Muhammed< Dinin 41 Penderî, a.g.e., s. 220 (169 gazel). 42 Penderî, a.g.e., s. 220-221 (170. gazel). 43 Penderî, a.g.e., s. 237 (197. gazel). 44 Penderî, a.g.e., s. 263 (238. gazel). 45 Penderî, a.g.e., s. 276 (256. gazel). Nesîmî Kitabı • 45 ve milletin imamı, kıyamet gününün şefaatçisi, emanet ehlinin nimeti Arap Muhammed<‛ diyerek över ve kendisine şefaat etmesini işter.46 Nesîmî, Fazlullah’a, Hz. Muhammed’e, Allah’ın sözüne vasi olan her veliye, Hakk’ın mazharı Hz. Ali’ye yemin eder ve Hz. Ali’nin Hz. Mu- hammed’den ayrı olmadığını, Allah’ın kelâmı ve velisi, peygamberin va- sisi ve İslâm dininin imamı olduğunu söyler. Ona göre Hz. Ali, tam maz- har Fazlullah’tır. Hz. Ali, Âdem, Muhammed, Mehdi, Mûsa, İsa, Hızır, İb- rahim, Nuh, Süleyman ve Yahyâ’dır; b’nin noktasıdır. Allah’tan başka kimse Ali’yi olduğu gibi bilemez ve Ali’den başka kimse de Allah’ı oldu- ğu gibi bilemez.47 Nesîmî’ye göre, canlı cansız herkesin sözü Allah’ın kelâmıdır. Âdem, Allah’ın mazharıdır. Otuz iki hat Âdem’in yüzünde yazılıdır. Muham- med’in yüzünün yazısı Havva’nın yüzündeki Seb‘a’l-mesânî gibidir. Al- lah’ın zâtı, sıfatlarından ayrı değildir. Allah, kadirdir, yaratandır; O’ndan başka her şey yaratıktır. Allah, bütün eşyayı kuşatan ve onlara yol göste- rendir.48 Nesîmî’nin Hz. Muhammed’den sonra imamı Ali’dir. Ali, Kur’an’ı ve gizli sırrın keşfini bilmektedir. Ali’den sonraki imamları, sırasıyla Hasan, Hüseyin, Zeynelâbidin, Bâkır, Sâdık, Mûsa’yı Kâzım, Ali-yi Rızâ, Muham- med-i Takî, Ali-yi Nakî, Hasan-ı Askerî ve son olarak da zaman sahibi Mehdî’dir. Ancak Nesîmî’ye göre, son imam, zaman ve tevil sahibi Mehdi, Fazlullah’tır.49 Nesîmî’nin on dört mâsum dışında başka bir sığınağı yoktur ve ol- mayacaktır. İradesi Ali’nin elindedir; çünkü kıyamet gününde yardımcısı ve rehberi odur; içinde Ali’nin sevgisi yoğrulmuştur; atadan ve babadan ona bağlıdır ve mirasçıdır.50 Nesîmî, Hz. Muhammed ile birlikte, özellikle Hz. Ali’yi, Hz. Fatıma’yı, on iki imamı ismen zikrederek över; onların imamları ve rehberleri oldu- ğunu söyler. Bu on dört mâsumun hakkı için, Allah’tan Hz. Muhammed’in ümmetinden âsi olanları affetmesini ister.51 Bahru’l-esrâr adlı kasidesinde de yine özellikle Hz. Ali’yi ve diğer imamları ismen zikrederek över, şefaatleriyle Allah’tan bağışlanma diler.52 46 Penderî, a.g.e., s. 279 (261. gazel). 47 Penderî, a.g.e., s. 301-303 (1. kaside). 48 Penderî, a.g.e., s. 301-303 (1. kaside). 49 Penderî, a.g.e., s. 301-303 (1. kaside). 50 Penderî, a.g.e., s. 301-303 (1. kaside). 51 Penderî, a.g.e., s. 304-306 (2. kaside) ve 309 (4. kaside). 52 Penderî, a.g.e., s. 310-314 (5. kaside). 46 • Veyis Değirmençay Elifnâme tarzındaki kasidesinde alfabe harflerini bir bir zikreder, hepsinde Hz. Ali’nin bir özelliğini anlatır ve över.53 Müseddes terkib-i bendinde ise Hz. Ali’yi över ve yakarışta bulunur.54 Rubailerinde de Hz. Ali’yi över; bazen de ilahlaştırır.55 Nesîmî, bir kıtasında da Hz. Peygamberle birlikte on iki imamı ismen zikreder, âl-i abânın şefaatiyle Allah’tan bağışlanma diler.56 Son olarak bir beytinde Hurûfi olduğunu açıkça söyler: زؽّفی ؾاى نعم ظؼ ظّؼ ؾلف ّ ًمطۀ ضالم کَ ًْى اتؽّ ّ هین ظُاًم ًمم هي ظاؼظ Nûn gibi kaşından, mim gibi ağzından men şekline sahip oldum, Onun için zülfünün etrafında ve beninin noktasında Hurûfî oldum.57 KAYNAKLAR Ayan, Hüseyin, Nesîmî Divanı, Ankara 1990. Değirmençay, Veyis, İmâdüddin Nesîmî ve Farsça Divanı, İstanbul 2013. Gölpınarlı, Abdülbâki,‚Nesîmî‛, İslam Asiklopedisi, İstanbul, 1964, IX, 206-207. -------, Hurûfîlik Metinleri Kataloğu, Ankara 1973. Aksu, Hüsamettin, ‚Fazlullah-ı Hurûfî‛, DİA, İstanbul 1995, XII, 277-279. Kürkçüoğlu, Kemal Edib, Seyyid Nesîmî Dîvânı’ndan Seçmeler, Ankara 1985. Latîfî, Latîfî Tezkiresi (haz. Mustafa İsen), Ankara 1990. Mehmedzâde, Hamîd, Dîvân-ı Fârsî-yi Nesîmî, Bakü 1972. Penderî, Yedullah-ı Celâlî, Zindegî ve Eş‘âr-ı ‘İmâdüddîn Nesîmî, Tahran 1382 hş. Ünver, Mustafa, Hurûfîlik ve Kuran Nesîmî Örneği, Ankara 2003. 53 Penderî, a.g.e., s. 315 (6. kaside). 54 Penderî, a.g.e., s. 346. 55 Penderî, a.g.e., s. 351-369 (5, 7, 19, 20, 22, 23, 24, 30 ve 79. rubailer). 56 Penderî, a.g.e., s. 375. 57 Penderî, a.g.e., s. 166 (79. gazel/11). NESİMÎ’NİN DİNE AYKIRI GÖRÜŞLERİ VE İĞDAM EDİLMESİNİN İSLAM HUKUKU AÇISINDAN DEĞERLENDİRİLMESİ Abdullah Kahraman* GİRİŞ XV. yüzyılın meşhur şâirlerinden olan İmadüddin Nesimî, erbabınca malum olan dine aykırı şiirleri yanında bazı görüşleri sebebiyle maruz kaldığı trajik ölümü ve öldürülüş şekli ile meşhur olmuştur. Aslında İs- lam ilim geleneği içerisinde yetişen Nesimî, iyi bir tasavvuf eğitimi almış olmakla birlikte özellikle meşhur hurufî Fazlullah-ı Hurufî ile tanışıp ona bağlandıktan sonra düşünce olarak ortodoksiden heteredoksiye doğru bir seyir takip etmiştir. Zira o, Fazlullah’ın fikirlerinden etkilenerek tam an- lamıyla bir hurufî olmuş ve şiirlerinde bu düşünceyi ilmek ilmek işlemiş- tir. Hatta bazı edebiyet tarihçilerinin tespitine göre kendisinden önce belli bir noktaya gelmiş bulunan hurufîlik düşüncesini geliştirmiş ve âdeta zir- veye ulaştırmıştır. O kadar ki bir süre sonra bu akım kurucusu olan Faz- lullah-ı Hurufî’nin adıyla değil de Nesimî’ye nisbetle “Nesimîyye” olarak anılmaya başlamıştır. Hatta bazı biyografi kaynaklarında yer alan bilgiye göre şöhretinden ve Hurufiliğe katkısından dolayı Nesimî’yi Fazlullah’ın hocası sananlar bile olmuştur. 1 Halbuki Fazlullah onun hocası olup 1401 yılında Timur tarafından Halep’te öldürülmüş ve cesedi yakılmıştır.2 Hurufilik yanında aynı zamanda vahdet-i vücûd anlayışını da be- nimseyen Nesimî, bu düşünceye dair de şiirler yazmıştır. Nihayet bu her iki düşünceyi dile getirirken ortaya koyduğu üslup, aşırılık, tavizsizlik ve açık sözlülük onun feci âkibetini hazırlamıştır. Peki Nesimî’nin sahip olduğu ve benimseyip kendisine bağlananları etkilediği bu Hurufilik ve vahdet-i vücûd nedir ve Nesimî’nin şiirlerinde nasıl yer almıştır? * Prof. Dr., İstanbul Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi,
[email protected]. 1 Bk. İbn İyas, Bedaiu’z-zuhur ve vekâiu’d-duhûr, Mekke 1984, I/II, 658. 2 İbn Hacer el-Askalanî, İnbâu’l-ğumr, Kahire 1998, II, 219. 48 • Abdullah Kahraman A. Nesimî’nin Benimsediği Hurûfîlik ve Vahdet-i Vücûd 1. Hurufîlik: Fazlullah-ı Hurûfî’nin (ö. 796/1394) kurup geliştirdiği, harflerin esrarına dayanan batınî bir akımdır. Kelimelere verilen anlam- larla yetinmeyip bu kelimeleri meydana getiren harflerin de ayrı ve gizli manalar taşıdığını ileri süren ve bu şekilde âyet ve hadisleri harflere, hatta sayılara verilebilecek yeni anlamlarla izah etmeye kalkışan bir akımdır. 3 Kabaca Batınîlerin te’vil yöntemlerini kullanan Fadl, lüzum gördükçe de harflerin sayılarla münasebetlerini ele almış, bütün dini emirleri ve hükümleri Arapçadaki yirmisekiz ve Farsçadaki otuziki harfe irca yolunu benimsemiştir. Gerçekte tam bir yöntemi ve hedefi olmayan Fadl, daha çok gelecekteki olayları istihraç için kullanılan hurûf bilgisini devrine gö- re orijinal bir şekle sokmuş ve kendisini Mehdi, Mesih ve Tanrı mazharı, Tanrı zuhuru olarak ortaya çıkarmış ve başkalarına böyle tanıtmış, bu su- retle Hurufîliği kurmuştur.4 Hurufilerin bir kısmı İslam inanç esaslarına bağlı ve ibadetlerini ka- bul eder gözükse de, genel olarak şeyhleri olan fazlullah Hurufi’nin ken- dilerinin namazını kıldığı, oruçlarını tuttuğu ve dolayısıyla dini hüküm- lerle mükellef olmadıklarına inanmaktadırlar. Yine Nesimî gibi bir kıs- mında âhiret inancı olduğu anlaşılsa da genel olarak ahiretin bu dünyada olduğuna inanmaktadırlar. Hurûfîliğin temeli, eski çağlardan gelen ve harflerle sayıların kutsal- lığını kabul edip bunlara çeşitli sembolik anlamlar yükleyen anlayışa da- yanır. Zira çok eskiden beri tabiatta varlığı kabul edilen gizli güçler şekil ve harflerle ifade edilmeye çalışılmıştır. Bunun sonucu olarak da, tabiat bilimlerinden önce efsun, tılsım, sihir gibi tekniklerle “hurûf” ilmi adı al- tında sözde ilimler ortaya çıkmıştır. Hurûfîliğin ne zaman ve nasıl doğ- duğu kesin olarak bilinmemekle birlikte gerçek anlamıyla milâttan önce IV ve III. yüzyıllardan itibaren Ortadoğu’daki Helenistik-gnostik karak- terli dinlerde ortaya çıktığı görülmektedir.5 İslâm dünyasında harflerin bazı gizli özelliklere sahip olduğu dü- şüncesi hayli eskidir. Yahudi ve Hristiyan kutsal kaynakları olan Tevrat ve İncil’de bu düşünceye temel alınan bazı ifadeler yer almaktadır. 6 Ayrı- ca meselâ II. (VIII.) yüzyılda aşırı Şiîler’den Mugīre b. Saîd el-İclî Allah’ı harflere benzetmişti. Daha sonra Hurûfî anlayış ve yorumlar, başta cifr 3 Bk. Nihat Sami Banarlı-Hıfzı Tevfik Gönensay, Türk Edebiyatı Tarihi, İstanbul 1943, s, 92- 93. 4 Aksu,“Fazlullah-i Hurufîlik”, DİA., XII, 278. 5 Aksu, “Hurufilik”, DİA, XVIII,408. 6 Bk. Eski Ahit, Hazekiel (40): 42; Yeni Ahit, Yuhanna (21): 14,17. Nesîmî Kitabı • 49 ilmine de ilgi duyan bazı mutasavvıflar olmak üzere çeşitli İslâmî gruplar arasında ilgi görmüş, özellikle İbnü’l-Arabî’nin katkılarıyla bu ilgi daha da artmıştır. Hatta ilmî kişilikleri, kaliteleri, tenkitçi ve tetkikçi yapıları sebebiyle şaşırtıcı olsa da, İbn Haldûn ve Kâtib Çelebi gibi âlimler bile bu anlayışın etkisine kapılmışlardır. Fakat İslâm dünyasında batınî düşünce- lerin ışığında Hurûfîliği bir sistem şekline sokan ve bir fırka halinde ya- yan kişi Fazlullah-ı Hurûfî olmuştur. 7 İlim ve tarikat ehline önem veren Timur döneminde (1370-1405) Hu- rufilik anlayışı İran, Hârizm, Azerbaycan ve Irak bölgelerinde taraftar bulmuştur. Böyle bir kültür atmosferinde Fazlullah-ı Hurûfî, batınî şeyh- lerinden olan ve Serbedârîler’le birlikte Horasan’da isyanlara karışan Şeyh Hasan-ı Cûrî (ö. 743/1342-43) ve onun halifelerinin tesiriyle sistemini kurmaya, akîdesini yaymaya çalışmıştır. Hurûfîliği kurarken Batınîler’in te’vil usullerini başarılı bir şekilde kullanan Fazlullah rüya yoluyla gerçe- ği bulduğunu, bazı sırların kendisine bu yolla bildirildiğini ileri sürerek Arapça’daki yirmi sekiz harf ve bunlara ilâveten Farsçadaki dört harf ile sayılar arasında çeşitli ilişkiler kurmak suretiyle Hurûfîlik sistemini yer- leştirmiştir.8 Hurufilik sisteminde, sistemin oluşturulması ve açıklanması bakı- mından insanın yüzü temel ve önemli bir yer işgal eder. Zira bütün evren ve varlıklar, insanın yüzünde bulunduğu kabul edilen ve birine “hutût-ı ebiyye”, diğerine “hutût-ı ümmiyye” denilen yedişer hatlı iki görünüşle açıklanır; bütün dinî hükümler yirmi sekiz ve otuz iki sayısına uygulana- rak bu hükümlerin insanın yüzünde temsil edildiği ileri sürülür. Âyet ve hadisleri de Hurûfîlik sistemi çerçevesinde batınî te’villere tâbi tutan Faz- lullah ve diğer Hurûfîler, özellikle Kur’ân surelerinin bir kısmının başında bulunan ve cümle oluşturmayan bağımsız harfleri (hurûf-ı mukattaa) mü- fessirlerce ileri sürüldüğünün aksine yorumlayarak bunların müteşâbih değil muhkem olduğunu savunmuşlardır. Onlar, sayısı on dördü bulan bu harfleri de insanın yüzündeki hatlarla ilişkilendirerek açıklamışlardır.9 Hurufiler bu sapkın inançlarını o kadar İslam’a ters olarak temellen- dirme yoluna gitmişlerdir ki, alternatif ilah ve kitap bile oluşturmuşlardır. Buna göre Kur’ân-ı Kerîm’de geçen bütün “fazl” (fadl) kelimeleriyle Faz- lullah’ın kastedildiğine inanan, onu Allah’ın zuhuru şeklinde gören Hurûfîler, Fazlullah’ın baş eseri ve Hurûfîliğin ana kaynağı olan 7 Aksu, DİA,XVIII,408. 8 Aksu, DİA, XVIII,408. 9 Aksu, DİA, XVIII, 408. 50 • Abdullah Kahraman Câvidânnâme’yi ilâhî kitap olarak tanırlar. Onlar, âyetleri, cennet, cehen- nem ve âhiret hallerini ve bütün dinî hükümleri yirmi sekiz veya otuz iki harfe irca ederek te’vile tâbi tutarlar. Meselâ kelime-i şehâdette geçen Al- lah lafzında beş harf vardır; bu harflerin adlarının yazımından on dört harf ortaya çıkar; yine kelime-i şehâdetteki Muhammed lafzında da beş harf bulunmakta olup bunların imlâsı da on dört harfi verir; böylece ikisi- nin toplamı yirmi sekiz eder; buna kelime-i şehâdetin ilk kelimesindeki dört harf eklendiğinde sayı otuz ikiye ulaşır. Şu halde kelime-i şehâdet, Arap ve Fars alfabelerinin tamamını ve bunların içerdiği Hurûfî anlamları ihtiva etmektedir. Bu örnekte de görüldüğü gibi Hurûfîlik sisteminde is- tenen sonuca ulaşmak için sayı eksik veya fazla ise ilm-i hurûf usullerine başvurulmaktadır.10 Hurufiliğin esas mahiyeti, kadim Farisî ruhunun Arap motifleriyle mezcedilmiş halidir. Bir başka ifadeyle, İran dinlerinin kalıntılarını, Hris- tiyanlık, Kabalizm ve Neoplatonizm’e ait inanç ve anlayışları İslamî bir ci- la altında yorumlayarak ortaya çıkmış sentetik mistik bir mezhep, hatta bir dindir. Bu akımın bir takım harflere gizli anlamlar yükleyerek sistemi- ni oluşturma çabası Kabalistik etkilere borçludur.11 Bu akımın mahiyeti hakkında şu hususa da işaret etmek gerekir: Bu akımda tevilin çok önemli ve merkezi bir yeri vardır. Zira Hurufilere göre tevil, tenzilden daha önceliklidir ve üstündür. Bu sebeple sözkonusu akı- mın kurucusu olan Fazlullah’ın lakabı, “sahibu’t-te’vil”dir. Hz. Peygam- ber Muhammed (as)’in lakaplarından biri ise “sahibu’t-tenzil”dir. Buna göre tevil sahibi Fazlullah, tenzil sahibi Muhammed’den üstün tutulur. 12 Hurufilik akımının hedefi, insanın tanrılaştırılmasıdır. Zira harflere kutsallık atfedip onlardan zorlama yollarla farklı anlamlar çıkarma şekil- de ortaya çıkan bu akım, harflerle ve hatlarla dini emirleri tevil etmek, çe- şitli metotlara başvurmak suretiyle geleceği keşfettiğini ileri sürmek ve bu kurguyu hazırlamak için kurulmuş bir düzenektir.13 2. Nesimî’nin Hurufîliği ve Hurufiliğine Dair Bazı Örnekler: Nesimînin Hurufilik düşüncesini benimsemiş olduğunda hiç şüphe yoktur. Zira o, bir çok mısrasında bunu hem dile getirir, hem bununla ifti- har eder ve başkalarını da en doğru düşünce olarak gördüğü bu anlayışa davet eder. 10 Aksu, DİA, XVIII, 409. 11 Ahmet Yaşar Ocak, Zındıklar ve Mülhidler, s, 132. 12 Besim Atalay, Bektaşilik ve Edebiyatı (Osmanlıca’dan çeviren, Vedat Atila), İstanbul 1991, s. 55. 13 Bk. İrene Melikof, Uyur İdik Uyardılar (çeviri, Turan Alptekin), İstanbul 1994, s,183. Nesîmî Kitabı • 51 Hak’dan oldı ümmet-i Ahmed vasat Vechinün levhindedür sî vü dü hat Nesimî Hurufî olduğu için bu felsefeyi bütün unsur ve incelikle be- nimsemiş ve bu akımın özelliklerini şahsında bulundurup şiirlerinde ifa- de etmiştir. Mesela ona göre Tanrı gizli bir hazine (kenz-i mahfi) iken mutlak ve sonsuz olan güzelliğini görünür hale getirmek istemiş, bunun için insanı yaratmış ve varlığı insanda özellikle de insanın yüzünde tecelli etmiştir. Dolayısıyla insan Tanrının güzelliğini yansıtmaktadır. Yüz, Al- lah’ın kelamıdır. İnsanın özünü ses meydana getirir, ses ise insanda söz olarak gerçekleşir. Bu sebeple Nesimî birçok Kur’an ayetini de hurufilik düşüncenin etkisi ile yorumlamıştır. Onun bu yorumları batınî unsurlar içermektedir. Mesela o, Kur’an’da geçen “Allah’ın kürsüsü“ ifadesini in- san yüzü olarak yorumlamıştır. Mesela o şöyle demektedir: Levh-i ihlas eyledinse gönlünü ey mütteki Kürsi-i rahmana ağdın uşta arşullah’ı gör.14 Yüzündür Ayetü’l-kürsi anınçün Kelamullah muharrem hanesidir.15 Bu ifadelerinin bir kısmı İslam düşüncesine aykırı bulunarak küfür olarak nitelendirilmiştir. Mesela onun düşüncelerinden küfür kabul edi- len şu hususlar zikredilebilir: Hurufilikte söz çok önemli bir motiftir. Bu sebeple Nesimî hem ken- disinin hem de şeyhi Fazlullah’ın sözlerini zaman zaman vahiy olarak ni- telendirir. Mesela şöyle der: Suretin arş ile rahmandır sözün Ey sözü hak cümle Kur’an’dır sözün16 Halbuki İslam inancına göre bu söz küfür sayılır. Yine Hurufilikte önemli olan zuhur motifi ve buna dair görüşleri de küfür ve dine aykırı sayılmaktadır. Zira Nesimî hurufilik düşüncesi ve motifi yoluyla şeyhi Fazlullah’ı, “ilahî zuhur“ olarak kabul etmekte ve Al- lah’ın özel olarak Fazl’ın suretinde zuhur ettiğini dile getirmektedir.17 Me- sela şeyhi için şöyle diyor: 14 Nesimî Divanı, (Haz. Hüseyin Ayan), Ankara 2014, Gazeller, 101, s.304. 15 Nesimî Divanı, Gazeller, 149, s.368. 16 Nesimî Divanı, Gazeller, 143, s.656. 17 Bk. Nesimî Divanı, Gazeller, 343, 428. 52 • Abdullah Kahraman Ey Nesîmî çün refîkim Fazl imiş ya'nî ilâh Lutf ile kahr oldu vâhid hem habîb oldu rakib.18 Ahsen-i suret misin ya mazhar-ı fazl-ı ilah Kim cemalin üstüne pir ü cevandır can-ı feşan.19 Zuhur motifinin bir sonucu olarak hurufiler ve Nesimî Allah’ın Adem’de tecelli ve zuhur ettiğine inanır ki, bu küfürdür. Çünkü bu inanca göre insan yüzü, Allah’ın aynasıdır ve insanın yüzünde Allah’ın adı yazı- lıdır. Bunu ancak ehli olan görür. Allah insanın yüzünde tecelli edip ora- da görüldüğünden dolayı insan yüzüne yönelip secde etmek gerekir. As- lında onlara göre insan yüzünde görülen Fazlullah’tır, çünkü Allah onun suretinde tecelli etmektedir. Mesela o şöyle demektedir: Ger inanmazsan ki Âdem mazharıdır Tanrının Hak Te'âlâ’nın sözünden bunca burhan buldum uş.20 Alemde tecelli kıldı Allah; Kıl Adem’e secde, olma güm-rah!21 Adem’in suretine secde kılanlar ki, seni, Gördiler suret-i rahman didişer, gerçek imiş. Zuhur inancını çok ileri bir boyuta taşıyan Nesimî, bu noktada İslam inancına göre kendisini küfre götüren sözler söylemiştir. Çünkü o kendi- sinde ilahî zuhuru göremeyenleri suçlamakta ve kendisinin insan suretinde zuhur etmiş rahman olduğunu söylemektedir. Mesela şöyle demektedir: Kıble-i imân menem suret-i Rahman menem Levh ile Kur'ân menem hem orucam hem salat 22 Onun küfür olarak değerlendirilebilecek sözlerinden biri de, mescid- le meyhaneyi karşılaştırıp esas ibadethanenin meyhane olduğunu söyle- mesidir. Mesela o şöyle der: Ey mescide ibâdet evidir diyen fuzûl Mey-hâne güncine var u gör kim ne hânedir.23 18 Nesimî Divanı, Gazeller, 17, s, 199. 19 Nesimî Divanı, Hüseyin Ayan, Ankara 1990, Gazeller, 308, s, 328. 20 Nesimî Divanı, Ankara 1990, Gazeller, 205, s,224. 21 Nesimî Divanı, Hüseyin Ayan, Ankara 2014, Mesneviler, 1, s, 154. 22 Nesimî Divanı, Hüseyin Ayan, Gazeller, 25, Ankara 2014, s,211. Nesîmî Kitabı • 53 Nesimî’nin İslam inancına aykırı görüşlerinden biri de, zahir ehli de- diği ve hurufiliği kabul etmeyen fakih ve sufileri küfürle itham etmesidir. Zira ona göre, zahir tarafında durup kendisi gibi aşkla meşgul olmayan zahit ve fakihler, ham, acı, aşktan nasipsiz, zevksiz, bal kavanozunu dış- tan yalayan, kaba softadır. Bu gibilerin işi gücü küfür pazarı kurarak aşkı inkâr etmek ve fetva peşinde koşmaktır. Onlar o kadar ölçüsüzdür ki, fet- va verilse şarabı bile helal sayarlar. Alim olduklarını iddia etseler de hu- rufilik hakikatini bilmedikleri için gerçekte cahildirler. Aşıklar şaraptan bile ilham alabilirken, sufiye mescit köşesinde ancak gam gelir. Hurufiliğe gönül vermeyenler gerçekte şeytana kulluk yapmaktadırlar, hatta onların kendileri şeytandır. Bu gibilerin sohbeti bile dinlenmez. Çünkü Nesimî aşkla meşgul iken zahitler aşkı ortadan kaldırmak için fetva arayışında- dırlar. Ona göre tespih çeken zahit Allah’ı zikrettiğini zannetse de gerçek zahit ve aşık kendisidir. Zahidin inandığı şeyler efsane, ağız kalabalığı ve hikâyedir. Namaz, zikir ve tespihle meşgul olan zahit hurufiliği ve onda bulunan motifleri kabul etmediği için gizli bir küfür içindedir. Dolayısıyla o, kıldığı namazla, yaptığı niyazla ve vardığı hacla kendisini kandırmak- tadır. Zira şeyhin yüzünü görmek, Kabe’yi ziyaret etmek demektir. Nesimî’nin bakışına göre, hurufilik inancını kabul etmeyen fakir ve zahit kâfirdir, hiçbir şeyden fayda görmeyecektir, yaptığı bütün ibadetler boşa gidecektir. Bunlar şirke tevhit diye sarılmakta, ikilik ve şüphe içinde bulunmaktadırlar. Onların gerçek imanı bulmaları için hurufilik bürhanla- rını görmeleri gerekmektedir. Hurufilik hakikati olmadan bunların kurtu- luşu mümkün değildir. Zahidlenin çağırdığı cennetin aslı yoktur. Çünkü gerçek cennet şeyhin dergâhıdır. Kurtuluş şeyhin güzelliğinde bulunan gü- listandadır. Bu gülistana ulaşan hesaptan da azaptan da kurtulmuş olur. Nesimî, fakihlerin insan menisini necis olarak adlandırmalarını ve bunun insanı cünüp ve murdar yaptığını doğru bulmaz. Çünkü ona göre asıl cenabetler aşık olmayanlar ve hurufilik inancına gönül bağlamayan zahir ehli zahit ve fakihlerdir. Ona göre puthanenin mi yoksa mescidin mi gerçek muhabbet olduğunu ancak âşık olan pir bilir. O şöyle der: Büt-hâne ile ka'beyi vahdette fark eden Ma'nîde bâlig olmamış ol gerçi pirdir.24 Mâ vü meniden ey fakîh esriyüben belâ deme Çünkü yegâneden durur vârid ile vürudumuz.25 23 Nesimî Divanı, Ankara 2014, Gazeller, 130, s, 342. 24 Nesimî Divanı, Gazeller, 127, s, 834. 54 • Abdullah Kahraman Nesîmî çün visalinden irişti cennet ü hûra Ne mahşerden hisâb eyler ne tamunun azabından.26 Onun hurufiliğini gösteren güzel örneklerden biri de bazı âyetlerden hareketle insanın yüzünde Allah’ın tecelli ettiği ve yüzdeki her bir organa verdiği şu anlamlardır: Yüzün gördüm dedim el-hamdü li'llâh Boyun gördüm okudum kul hüvâ'llah Müselsel zülfünü gördüm mu'anber Mukavves kaşların nasrun mina'llâh.27 Suretin nakşini yazdı dedi Rabbü'l-âlemin Hâzihî cennâti adnin fedhulûhâ hâlidîn Gözüne ve'n-necm yazdı kaşına ve'n-nâzi'ât Alnına nasrun mina'llâh görünür ayne'l-yakîn.28 Ey yüzün nûr-ı zât-ı Yezdâni Vey ruhundur sıfat-ı rahmânî.29 Ey yüzün nasrun mina'llâh ey saçın fethun karîb Ey beşer sûretli Rahman ey melek-sima habîb.30 Ey yüzün meydan-ı vahdet vey saçın fethun karîb Sendedir âb-ı hayâtın şemsi külli ey habîb.31 3. Nesimî’nin vahdet-i vücûdçuluğu Nesimî, hurûfîlik yanında İbn Arabî tarafından sistemleştirilen Vah- det-i vücûd anlayışını da benimsemiş ve şiirlerinde bu görüşünü coşkuyla ifade etmiştir. En kısa tanımıyla vahdet-i vücûd, tamlama olarak varlığın birliği ve varlıkta birlik anlamına gelmektedir. Terim olarak ise gerçek ve 25 Nesimî Divanı, Gazeller, 187, s, 834. 26 Nesimî Divanı, Gazeller, 320, s,341. 27 Nesimî Divanı, Gazeller, 374, s, 395. 28 Nesimî Divanı, Gazeller, 349, s, 370. 29 Nesimî Divanı, Gazeller, 430, s, 451. 30 Nesimî Divanı, Gazeller, 17, s, 29. 31 Nesimî Divanı, Gazeller, 12, s, 25. Vahdet-i vücûd olduğunu gösteren diğer örnekler için bk. Gazeller, 449, s, 356. Nesîmî Kitabı • 55 tek varlık olarak Allah’ı kabul edip bütün varlıkların varlığını O’ndan al- ması sebebiyle gerçek varlık olmadığını dolayısıyla yaratan ile yaratılanla- rın varlıkta bir olduğunu ifade eden bir felsefi ve tasavvufi düşüncedir.32 4. Nesimî’nin vahdet-i vücûdçuluğuna dair örnekler Nesimî’nin bazı şiirlerinden hem Hurufî hem de vahdet-i vücûdçu olduğu anlaşılmaktadır. O, Kur’an’da Allah’ı niteleyen bazı sıfatları ken- disi için de kullanarak bu anlayışını ortaya koymuştur. Mesela şöyle de- mektedir: Hayy u kayyum u devam-ı devletim Alem-i kesret içinde vahdetim.33 Ben otuziki hurufum lem yezel Yokdur ortağım ne müslim ne bedel34 Senden beni kimdir ayıran sen Zahirde vü batınımda sensen35 Hüve’l-evvel hüve’l-âhir gider senden ikilik kim Nesimî yâr ile çün kim ulaştı külli yâr oldu.36 Onun vahdet-i vücûd görüşünü ne kadar benimsediğini ve muhte- melen bu yüzden başının belaya gireceğini hisseden ve sırrını ifşa etme- mesini söyleyen kardeşi Handan’a cevaben yazdığı şu ifadeler de bu ba- kımdan fikir vericidir: Deryâ-yı muhit cûşa geldi Kevn ile mekân hurûşa geldi Sırr-ı ezel oldu âşıkâre Âşık nice eylesin müdârâ Yer gök arası hak oldu mutlak Söyler deff ü çenk hep ene’l-hakk. B. Nesimî’nin öldürülmesine sebep olan bazı görüşleri Nesimî, bazı tasavvufi düşünceleri, ahlakî kavramlara getirdiği güzel izahlar, düşüncelerini İslamî terimlerle ifade etmesi, Kur’ân âyetlerine 32 Bk. Ekrem Demirli, “Vahdet-i vücud”, DİA, XXXXII,431. 33 Nesimî Divanı, Gazeller, Mesneviler, 1, s, 7. 34 Nesimî Divanı, Gazeller, 197, s, 710. 35 Nesimî Divanı, Gazeller, 301, s, 321. 36 Nesimî Divanı, Gazeller, 414/435. Ayrıca bk. Latîfî, Tezkire, s, 133. 56 • Abdullah Kahraman yaptığı manalı ve batınî yorumlar sebebiyle muteber bir kısım mutasav- vıflar tarafından tasvip görmüş ve âşıklardan sayılmıştır. Mesela, meşhur sünni mutasavvıf İsmail Hakkı Bursevî onun hakkında şöyle demiştir: “Allah sırrını takdis buyursun, Bursa’lı Üftâde Hazretleri ise “Mu- hakkak ki Seyyid Nesimî hakikati güzelce anladı. Şu kadar ki sır olan bazı şeyleri açığa vurdu” dedi. Bu iki söz arasında dıştan bir ayrılık vardır. İki ayrı görüşün birleştirilmesi, nasibi olanların zevkine bırakılmıştır. Üftâde Hazretleri Şeyh-i ekber (Muhyiddin İbn Arabi)’nin meşrebindendir. Bâlî Efendi ise Avârifü’l-Maârif sahibi Şeyh Şihabüddin Sühreverdi mizacın- dandır”.37 Bursalı Mehmet Tahir Osmanlı Müellifleri adlı eserinde ondan “âşık” olarak bahseder ve şöyle der: “Âşıklardan ve eserleri Türk şiirine parlak- lık veren eski devir şâirlerinden olup meşhur matbu’ divanından başka bir de basılmamış divanı vardır<Meşrebi şathiyyât-ı sofiyaneye mâil ol- duğu için perdeyi yıkan ve din edebine aykırı bazı sözlerinden dolayı 820 tarihinde Halep’te iğdam edildiği kesinlikle rivayet edilmiştir”.38 Mehmet Tahir’in onu suçlayıcı, hele hele zındık ve mülhid olduğunu ima eden bir ifade kullanmadığı ve sadece dinî âdaba aykırı şiir söylediğini vurgula- ması dikkat çekmektedir. Hatta onun vahdet-i vücûdçuluğunu ifade eden ve iğdamına sebep olan şiirlerinden birisi olan şu ifadeler: “Mansur gibi cûşa gelir söyler “ene’l-hakk”, her âşık-ı sâdık ki bu meyhaneye uğrar”, Tahir Olgun tarafından “âşıkâne” olarak nitelenmiştir.39 Yine Nesimî hakkında iyimser bir yaklaşım sergileyen Tahir Olgun onun hakkında söylenen olumsuz şeyleri dedikodu olarak niteleyip şu ifadeleri kullanmaktadır: “Hususiyle Farsça şiirlerinden Hurufilik mez- hebinin kurucusu Fazlullah Hurufi’den hilafet almış olduğu anlaşıldığı için hakkında bir takım dedikodular yapılmışsa da birçok ârifler bu cüm- leden olarak Mesnevî şârihi Sarı Abdullah Efendi, “Semerâtu’l-fuâd” is- mindeki eserinde aşk ve irfanlarına şehâdet etmektedir<”.40 Halbuki Sofya’lı Şeyh Bâlî Hazretleri, Nesimî hakkında şöyle demiş- tir: “Bilesin ki Seyyid Nesimî, Fazlullah-ı Hurufî, Osman Baba ve daha başkaları gibi Işık adıyla ün salan habis taifenin başlarının hepsi zındık kişilerdir. Namazları terk etmeyi mübah sayarlar”.41 37 Kürkçüoğlu, Kemal Edip, Nesimî Dîvanı’ndan Seçmeler, Ankara 1985, VIII-IX. 38 Bursalı Mehmet Tahir, Osmanlı Müellifleri, İstanbul 1972, II,245. 39 Bursalı Mehmet Tahir, II, 245. 40 Mehmet Tahir, II,245 41 Kürkçüoğlu, VIII-IX. Nesîmî Kitabı • 57 Yine Ahmet Yaşar Ocak’ın42 tespitine göre Nesimî zındık ve mülhid olduğu için öldürülmüştür. Nesimî Fazlullah-ı Hurufî’ye bağlandıktan sonra tam anlamıyla bir Hurufî olmuştur. Onun aşkına gark olduktan sonra söylediği bazı şiirler onu mülhit ve zındıklar grubuna dahil etmiştir. Çünkü bu şiirlerinde za- man zaman Fazlullah’ı ilah, bazen peygamber yerine koymuştur. Mesela bu anlamdaki bazı mısraları şöyledir: Ey Nesîmî çün refîkim Fazl imiş ya'nî ilâh Lutf ile kahr oldu vâhid hem habîb oldu rakib.43 “Fazlullah, dost oldu, Bir başka dostsa, benimçün gerek mi var? Nesimî, Fazlullah’ın âciz bir kuludur: Fazl hakdır, Fazl hakdır Hâlikımız. Genel olarak da benimsemiş olduğu hulul inancı sonucu Tanrı’nın insanda tecelli ettiğini sık sık vurgulamıştır. Özellikle Allah’ın insanın yü- zünde tezahür ettiğini yüz hatlarına verdiği gerçek dışı anlamlarla izaha çalışmıştır. Bütün bu görüşleri onun zındık, mülhid, dinden çıkmış ve ir- tidat etmiş sayılmasına sebep olmuştur. Aynı zamanda onun bu görüşleri, benzer suçu işleyenler gibi44, feci akıbetini de hazırlamış ve derisinin yü- züldüğü kesin olmasa da en azından ölüm cezasına çarptırılmış ve asıla- rak öldürülmüştür. Nesimî, Hallac-ı Mansur’dan etkilenerek sürekli onun ölümüne se- bep olan meşhur ifadesi “ene’l-hak/Hak(Allah) benim” ifadesini tekrarla- yan şiirler yazıyordu. Nihayet Hallac gibi o da öldürülmüştü. Nesimî’nin şiirleri rumuzlarla dolu olup herkesin anlaması mümkün değildir. Şiirleri etrafında bir takım hurafeler de oluşturulmuştur. Mesela, katline fetva veren kadı, derisi soyulurken yanında bulunmuş ve bunun kanı insanın eline sıçrarsa onun kesilmesi gerekir demiştir. Bir süre sonra Nesimî’nin kanı kadının bir parmağına isabet edince orada bulunanlar şimdi senin hükmüne göre bu parmağın kesilmesi gerekir deyince, kadı hayır bu habis şeyi bir parça su ile yıkamak yeterli olur demiştir. Bunun üzerinde derisi yüzülmekte olan Nesimî kadının bu tutarsızlığını görünce ona şu beyitleri söylemiştir: 42 Ahmet Yaşar Ocak, Osmanlı Toplumunda Zındıklar ve Mülhidler, İstanbul 1999, s, 68, 184. 43 Nesimî Divanı, Gazeller, 17, s, 29. 44 Ahmet Yaşar Ocak, 68. 58 • Abdullah Kahraman Zahidin yek parmağın kessen döner Haktan kaçar Gör bu miskin aşıkı serâpâ soyarlar ağlamaz!45 (Ey Çalap, bak ki senin rızan için bu miskin Nesimî canından geçer. Hele şu münafık kadı, bir parmağı için Hak’tan kaçar). Halbuki bu durumda olan bir insanın şiir söylemesi bir tarafa ken- dinde olması bile imkânsızdır. Nesimî’nin ölüm sebebine dair farklı görüşler vardır. Buna göre, onun mülhid ve zındık olup dinden çıktığı, İslam inançlarına aykırı dav- randığı, onları inkâr ettiği, dinî sembol ve şiarları sapkın bir şekilde yo- rumladığı, âyetleri tahrif ettiği, şeyhi Fazlullah’ı ilah kabul ettiği, onun dinden çıkma ve küfür olarak yorumlanan fikirlerini benimseyip sonunda da “ene’l-hak” diyerek kendisini ilah yerine koyduğu<gibi pek çok sebep zikredilmiştir.46 C. Nesimî’nin ölüm fetvası ve İslam hukuku açısından değerlen- dirilmesi Nesimî’nin hayatı hakkında verilen bilgiler rivayetlere dayalı olup bu rivayetler arasında farklı ve çelişkili ifadeler vardır. Bu yüzden onun hakkında verilen bilgilerin doğruluğunu kestirme imkânı yok gibidir.47 Mesela Nesimî’nin nerede ve nasıl öldürüldüğü hakkında farklı rivayetler vardır. Bazıları, özellikle de İran’lı yazarlar, onun Şiraz’da bazıları ise Ha- lep’te öldüğünden bahseder. Ağırlıklı görüş Halep’te öldüğüdür. Nasıl öldüğü konusunda daha kesin olan görüş ise asılarak öldürüldüğü şek- lindedir.48 Ancak onun, Zâhidin efsânesinden soydular nâ-hak beni Hak bilir senden şehâ açık basarlar ağrımaz Soyun ey sellâh-ı murdârlar Nesîmînin tenin Bunca nâ-merdi görün bir er kınarlar ağrımaz49 şeklindeki beytinden derisi yüzülerek öldürüldüğü anlaşılsa da, bu ifade- leri kahrından ve ağır tepkisinden söylemiş olma ihtimali de vardır. Ayrı- ca asılacak kimsenin elbiselerinin çıkarılması adet olduğundan bunu da kastetmiş olabilir. 45 Nesimî Divanı, Gazeller, 186. 46 Bk. İbn Hacer el-Askalanî, İnbâu’l-ğumr, III,136. 47 Bk. Hüseyin Ayan, Nesimî, s, 1. 48 Ayan, Nesîmî, Ankara 2014, s, 2-3. 49 Nesimî Divanı, Gazeller, 187. Nesîmî Kitabı • 59 Nesimî Divanı’nı yayınlayan Hüseyin Ayan’ın Latîfî’den naklettiğine göre onun ölüm fetvası şu beyitlerinden dolayı verilmiştir: Deryâ-yı muhit cûşa geldi Kevn ile mekân hurûşa geldi Sırr-ı ezel oldu âşıkâre Âşık nice eylesin müdârâ Yer gök arası hak oldu mutlak Söyler deff ü çenk hep ene’l-hakk.50 Bu konuda Latîfî’nin yorumu şöyledir: Sonunda Arap imamları Ha- lep şehrinde, “bu sözlerin zâhiri şeriata aykırıdır”, diyerek katline fetvâ verip derisini yüzdüler. Ve son sözün dış görünüşüne bakarak şeriat yolu ile amel ettiler<Çünkü şeriatçıların bakışı dış görünüşedir. İçte gizlenen sırlara ve manalara bakmazlar. Adı geçenin mesleğini öğrenmek isteyen- ler divanlarında yazılmış olan kıtalara ve rubailere baksınlar. Yine Latîfî’nin nakline göre, Nesîmi hurûfî değil Ni’metullahî olup huruf il- minden haberdardır.51 Âşık Çelebî onun hakkında şunları kaydeder: Nesimî, Fazlullah-ı Hurufî’nin yakınında iken aşk ve tasavvuf yolunu seçmiştir. Fakat nefsini terbiye ederken yanlış yol tutmuştur. Bundan dolayı sapık ve azgın kişile- rin “neşv ü nema” bulmasına sebep olmuş, sözlerinde “zındıklık kokusu” meydana çıkınca Halep ve Şam’ın din bilginleri: “Dünyadan götür koku- yu” deyip ölümüne fetva vermişlerdir. Sonunda Nesimî derisi yüzülerek öldürülmüştür. Âşık Çelebî onun hakkında şöyle bir değerlendirme de yapar: Şeriat âlimleri, Mansur mezhebi üzere, şehadet aleminde, şeriat hükümlerine göre hakkı yerine getirdiklerini, Mansur ve Nesimî ile belge- lendirmişlerdir.52 Hasan Çelebi’nin onun ölüm sebebi hakkındaki değerlendirmesi ise şöyledir: Nesimî, dilini tutmamış, akla ve şeriata uymayıp gizlenmesi gere- ken sözleri açıklamakta ısrar etmiştir. Daha genç yaşta iken “aşk ve mahab- bete” tutulmuştur. Amma aşk yolunda aklın yolunu kaybederek Fazlullah el-Hurufî’ye mürid olmuştur. Şiirlerinde “şathiyyât”a kaçmıştır. Nihayet “aşk şarabı vücûd kadehinden taşınca” yolunu şaşırmıştır. Onun için de Halep şehrinde şeriat ve tarikat imamlarının fetvasıyla katlolunmuştur. 53 50 Nesimî Divanı, Mesneviler, 1, s, 1. 51 Latîfî, Tezkiretü’ş-şuarâ (Hazırlayan, Rıdvan Canım), Ankara 2018, s, 510-513; Ayan, Nesîmî, Ankara 2014, s, 3. 52 Âşık Çelebi, Meşâirü’ş-şuarâ (Hazırlayan, Filiz Kılıç), Ankara 2018, s, 370; Ayan, s, 4. 53 Kınalızâde Hasan Çelebi, Tezkiretü’ş-şuarâ (yayına hazırlayan, Aysun Sungurhan), Anka- ra 2017, s, 851. 60 • Abdullah Kahraman Belki de bu konuda en enteresan kelimeyi Şemseddin Sâmi kullan- mıştır. Zira o, Nesimî’nin hayatını ele aldığı kısa maddede onun “halep’te kazâen” öldüğünü söylemiştir.54 Buradaki “kazâen” ifadesi anlamlıdır. Zi- ra bu kelime klasik fıkıh kaynaklarında bazen dinen ve vicdanen anlamı- na gelen “diyâneten” kelimesinin karşılığı olarak kullanılır ki, yargıya gö- re, yargı yoluyla ve objektif yargılama usulüne göre demektir. Buradan onun Nesimî’nin dine ve vicdana göre olmasa da objektif ve zâhiri yargı kurallarına göre öldürüldüğü sonucuna vardığını söyleyebiliriz. Yine bu kelimenin Türkçe’de kullanılan “kazârâ”, “kaza kurşuna hedef” olmak anlamlarında da kullanılabileceği düşünülebilirse de burada o ihtimal uzak gözükmektedir. Özetle Şemseddin Sami, öldürülme olayını ve sebe- bini yorum yapmadan objektif bir ifade ile ortaya koymuş olmaktadır. Ali İmadüddin en- Nesimî’nin öldürülmesi hakkında klasik tarih kaynaklarında şöyle bir bilgi vardır: “Künüzü’z- Zeheb55 isimli kitapta dedi ki: (Emir) Yeşbek56 döneminde zındık Ali İmadüddin en- Nesîmî57 öldürüldü. Nesimî’nin davası Daru’l-adl’de (mahkeme) Şeyhimiz el-Müzil (Na- sıriyye hatibinin oğlu), Şemseddin ibnü Eminî’d-Devle (o vakitte Şeyh İz- zeddin’in naibi olan) ve kadıl kudat Fethuddin el- Maliki’nin ve İbnü’l Hazuk olarak bilinen Kadı’l-kudat Şihabüddin Hanbelî’nin huzurunda görüldü. (Nesimî) bazı aklı olmayan kimseleri yoldan çıkarmıştı, onun küfrü- ne, zındıklığına ve inkarına uymuşlardı. Şehrin kadıları ve alimleri huzu- runda, onun (Nesimî) hakkında İbn Şenkişî(?) el- Hanefî davacı oldu. Naib ona dedi ki: “Sen şayet bu adam hakkında söylediklerini ispat ede- mezsen seni öldürürüm.” Bu sözü duyunca davasından(iddiasından) geri durdu. Nesimî kendi hakkında söylenilenleri reddederek sadece şehadet getirdi ve daha fazla bir söz söylemedi. Bu esnada şeyh Şehabüddin b. Hi- lal geldi ve Maliki kadının üst tarafına oturdu. Bu mecliste onun zındık olduğu, öldürülmesi gerektiği ve tevbesinin kabul olunmayacağı hakkın- da fetva verdi. Malikî’nin üstüne oturarak ondan ayrılmış oldu. Sonra İbn Hilal, Malikî’ye dedi ki: “Ne için öldürülmüyor?” Malikî de ona “Onun öldürülmesini sen kendi hattınla (fetva olarak) yazar mısın?” dedi. O da 54 Şemseddin Sâmi, Kâmûsu’l-a’lâm, İstanbul 1889, “Nesimî” md., s, 576. 55 Eser hakkında ayrıntılı bilgi için bkz. https://islamansiklopedisi.org.tr/sibt-ibnul-acemi. Bu bilgi için ilgili eserin şu kısmına bakılabilir: Halebî, Sıbt İbnü’l-acemî, Künûzu’z-zeheb fî târîhi Haleb, Halep 1996, II,125-126. 56 Memlük emirlerinden. 57 Nesimî için bkz. https://islamansiklopedisi.org.tr/Nesimî Nesîmî Kitabı • 61 “Evet.” dedi. Onun için bir fetva sureti hazırlandı ve o da üzerine (fetvayı) yazdı. Fetvasını (hattını) Şeyhimiz Müzil’e, kadıların geri kalanlarına ve orada bulunan ulemaya sundu. Onlar bunu onaylamadı. Malikî, ona “Eğer kadılar ve ulema bunu onaylamadıysa onu senin sözünle nasıl öl- düreceğim?” dedi. Yeşbek (?) dedi ki” Ben onu öldürmeyeceğim. Sultan onun hakkında araştırma yapmam için bana emir verdi. Ben de sultanın onun hakkında ne emredeceğine bakıyorum.” Meclis bu konudan sonra (bu karar üzerine dağıldı) dağıldı. Meclis (tekrar) naibin huzurunda Da- ru’l- Adl’de, hapishanede devam etti. Sultan Müeyyid58’den haber bek- lendi. (Bundan sonra naib için derinliğe çıkmak hasıl oldu?) Onu kalenin hapishanesine çıkardılar. Sonra Müeyyid’in onun derisinin yüzülmesi ve yedi gün Halep’te teşhir edilmesi, onun durumunu (çığıran) münadilerin dolaşması, uzuvlarının kesilerek bu parçaların Dulkadiroğlu Ali Bey ve kardeşi Nasıruddin ve Osman Kara Yülük’e gönderilmesi hakkındaki buyruğu (kararı) geldi. (Çünkü) O (Nesimî) onların (uzuvların gönderil- diği kimselerin) akidesini bozmuştu. Bu (emir) ona uygulandı. Bu adam kafirdi, inkarcıydı, onun sözünden ve fiilinden Allah’a sığınırız. Kamusu’l-A’lam’da dedi ki: İmaduddin es-Sufî meşhur şairlerden bi- riydi. Çeşitli memleketleri dolaştı. Osmanlı Sultanı Birinci Murad Han’ın saltanatının ilk yıllarında Rum topraklarına girdi. Bunda sonra Halep’e geldi ve orada vefat etti. Kendisinin Türkçe ve Farsça divanı vardı. Bu di- van iki beyit Türkçe, iki beyit Farsça şeklindeydi. Derim ki: O, Daru’l Hükume’ye (saray benzeri bir yapı olabilir) yakın Sultan Hamamı olarak bilinen hamam yönündeki Ferafira(?) Mahalle- si’nde olduğu bilinen tekkede medfundur. Kim bu tekkenin şeyhi olursa o kişi Nesimî olarak bilinir olurdu. Sultan Murad 761’de sultan oldu, 791’de ise vefat etti”.59 DEĞERLENDİRME VE SONUÇ Batınî yorumlara sapmamış olan mutasavvıf ve âşıklar yaşadıkları subjektif tecrübe, manevi haz ve keşfiyât gereği bir takım sözler sarf et- mektedirler ki bu sözler aynı tecrübeleri yaşamayan diğer insanlara garip gelmektedir. Aynı zamanda bu sözler objektif durumları esas alan şeriat âlimlerine ve şeriatın zâhirine ters düşmektedir. Bu cümleden olarak bazı şâir ve mutasavvıflar düşüncelerini geleneksel kalıp ve terimlerle ifade 58 Sultan hakkında ayrıntılı bilgi için https://islamansiklopedisi.org.tr/seyh-el-mahmudi 59 Bk. Halebî, Muhammed b. Râğıb b. Mahmud b. Hâşim et-Tabbâh, İ’lâmu’n-nübelâ bi târîhi Haleb eş-Şehbâ, Halep 1988, III,16-17. 62 • Abdullah Kahraman ederken onlara farklı anlamlar yüklemektedirler. Onlar diğer insanlara göre bir anlamda manen sarhoşluk yaşadıklarından ne dediklerini bile- medikleri düşünülmekte ve bu durum şatahat olarak adlandırılmaktadır. Bu sözleri sebebiyle de şeriattan saptıkları hatta dinden çıkıp zındık ol- dukları değerlendirmesi yapılmaktadır. Ancak bu sûfî ve şairlere sorulur- sa onların yorumu şöyledir: Zâhir ehli ve şeriatın zâhirini esas alan fakih- ler/İslam hukukçuları bizim yaşadığımız tecrübeyi yaşamadığı ve bizim ulaştığımız manevi makama ulaşmadığı için bizi anlayamamaktadır. Ger- çek ve hakikat bizim hissedip yaşadığımızdır. Nesimî de bu şekilde düşünen şâirlerdendir. Ancak onun yukarda ör- nekleri verilen bir çok sözü şeriatın zahirine aykırı bulunmuş ve bundan dolayı yargılanıp iğdama mahkum edilmiştir. Derisinin yüzülerek öldürül- düğü kesin olmasa da en azından iğdam edilerek öldürüldüğü konusunda görüş birliği vardır. Derisinin yüzülmesini, olayı ajite etmek, onu iğdam edenleri yerin dibine batırmak ve onu efsaneleştirmek isteyenlerin abartılı olarak ifade ettiği veya uydurduğu söylenebilir. Şayet derisinin yüzülerek öldürüldüğü doğru ise bunu İslam ceza hukuku açısından hukuka uygun bulmak mümkün değildir. Çünkü İslam ceza hukukunda böyle bir ceza yoktur. Zira organların parçalanarak öldürülmesi anlamına gelen müsle Hz. Peygamber tarafından yasaklanmıştır. Onun bir takım sözleri sebebiyle ir- tidat ettiği yani dinden döndüğü düşünülse bile bunun cezası mutlak ola- rak ve hemen öldürmek değildir. İrtidat eden kişi önce tevbeye ve kelime-i şehadeti söylemeye davet edilir. Nitekim nakledilen tarihi bir bilgide Ne- simî’nin yargı meclisinde kelime-i şehâdet getirdiği görülmektedir. Bir baş- ka görüşe göre de irtidat eden kişi devlete baş kaldırıp silahlı mücadeleye girişmediği sürece sırf irtidatı sebebiyle öldürülmez. Nesimî’nin öldürülmesini İslam hukuku açısından daha çok irtidat suçu bağlamında yorumlamak mümkündür. Anlaşıldığı kadarıyla şiirle- rinde dile getirdiği bazı hususlar şeriatın zahirine aykırı bulunduğu için hakkında ölüm ve iğdam fetvası verilmiştir. Ancak şöyle bir durum var: Nesimî’nin iğdamının dînî olmaktan çok siyasî olduğu söylenebilir. Zira İslam hukukunda unsurları oluştuğu zaman irtidat cezası bulunmakla birlikte müsle denilen derinin yüzülerek öldürülmesi şeklinde bir ceza yoktur. Ayrıca onun bu şekilde öldürüldüğü kesin değildir, kesin olsa bile İslam hukukuna uygun değildir. Onun öldürülmesinin esas sebebi, görüş- leri dolayısıyla taraftar toplaması ve siyasi otoritenin bunların da isyan edeceğinden endişe duymasıdır. Özellikle Nesimî’nin öldürüldüğü Halep bölgesinin saltanat bölgesinden uzak olup tarihen bu tür bir isyana ve bölgesel bir devlet kurmaya müsait olduğu bazı tarihçiler tarafından ifade Nesîmî Kitabı • 63 edilmektedir. Tarihte bu gibi hareketlerin Celali İsyanlarını tetiklediği de bilinmektedir. Nitekim bazı kaynaklardan anlaşıldığına göre kadılar ölüm ve deri yüzülme fetvası vermediği halde veya onların farklı kararına rağ- men siyasi otorite derisinin yüzülerek öldürülmesini emretmiş ve parçala- rını Dulkadiroğlu gibi bazı siyasi rakiplerine göndermiştir. Bizim kanaatimiz onun öldürülmesinin dinî olmaktan ziyade siyasî olduğu yönündedir. Nitekim bu kanaat başkaları tarafından da dile geti- rilmiştir. Mesela, onun hakkında yazı yazanlardan biri şöyle demektedir: “Bu belgeler ile İbn-i Hacer'in verdiği bilgi gerçeğe daha da yaklaş- mış oluyor. Tezkireler ve tarihi kaynaklar Nesimî'nin derisi yüzülerek öl- dürüldüğünü yazmaktadırlar. Buna neden olarak da şeriatın dış yüzüne aykırı görülen düşünceleriyle, bu düşünceleri yayan şiirler söylemiş ol- ması gösteriliyor. Oysa ki, Arap tarihlerinden edindiğimiz bilgi bu nedenlerin birer ba- hane olduğunu, gerçekte sağlam kişiliği, güçlü etkisi olan Nesimî'nin ma- nevi etkisinin daha da artmasıyla çevresine pek çok yandaş toplaması ve böylece zaten o zaman karışık bir ortam olan Halep'te adamlarıyla yeni olaylar çıkarması kuşkusu ile politik bir tedbir olarak onu öldürmüş ol- maları ihtimalini kuvvetlendirmektedir. Aslında Nesimî'nin Anadolu'daki birçok ünlü emirlerle ilişkisinin bulunması, onların saygılarını kazanmış olması Memlûk emirlerini dehşete düşürüyordu. Kaldı ki, XIV. yüzyıl gibi Önasya'da tasavvuf ya da vahdet-i vücûd akımının pervasızca geliştiği bir dönemde, yalnız bu yöndeki inançlarını ve görüşlerini açığa vurduğu için insafsız bir ölümle cezalandırılmasına inanmak biraz güçtür”.60 Nesimî’nin ölüm fetvası İslam hukukunda yer alan irtidat suçu açı- sından değerlendirildiği zaman şunlar söylenebilir: İrtidat eden isyan edip silahlı karşılık vermedikçe öldürülmez. Onun ölümüne sebep olan şi- irlerine bakıldığında onların tevili mümkündür ve bunlar sebebiyle ölüm fetvası vermek zordur. İrtidat ettiği kabul edilse bile silahlı isyana karış- mamışsa öldürülmez. Fakat onun öldürülmesinin bir şekilde siyasi yönü vardır. KAYNAKLAR: Aksu, Hüsamettin, “Fazlullah-i Hurufî”, DİA. Âşık Çelebi, Meşâirü’ş-şuarâ (Hazırlayan, Filiz Kılıç), Ankara 2018. 60 Bk. İbrahim Olgun, “Seyyid Nesimî Üzerine Notlar”, Türk Dili Araştırmaları Yıllığı Belle- ten, 1970, s. 6. 64 • Abdullah Kahraman Atalay, Besim, Bektaşilik ve Edebiyatı (Osmanlıca’dan çeviren, Vedat Atila), İstanbul 1991. Banarlı, Nihat Sami - Gönensay, Hıfzı Tevfik, Türk Edebiyatı Tarihi, İstanbul 1943. Bilgin, A.Azmi, “Nesimî”, DİA. Bursalı Mehmet Tahir, Osmanlı Müellifleri, İstanbul 1972. Demirli, Ekrem, “Vahdet-i vücud”, DİA, XXXXII. Eski Ahit, Hazekiel (40). Gölpınarlı, Abdulbaki, “Nesimî”, MEB İslam Ansiklopedisi, 1964, IX. Halebî, Muhammed b. Râğıb b. Mahmud b. Hâşim et-Tabbâh, İ’lâmu’n-nübelâ bi târîhi Haleb eş-Şehbâ, Halep 1988. Halebî, Sıbt İbnü’l-acemî, Künûzu’z-zeheb fî târîhi Haleb, Halep 1996. https://islamansiklopedisi.org.tr/Nesimî https://islamansiklopedisi.org.tr/seyh-el-mahmudi https://islamansiklopedisi.org.tr/sibt-ibnul-acemi. Hüseyin Ayan, Nesimî, Ankara 2014. İbn Hacer el-Askalanî, İnbâu’l-ğumr bi enbâi’l-umr, Kahire 1998. İbn İyas, Bedaiu’z-zuhur ve vekâiu’d-duhûr, Mekke 1984. İbrahim Olgun, “Seyyid Nesimî Üzerine Notlar”, Türk Dili Araştırmaları Yıllığı Bel- leten, 1970. Kınalızâde Hasan Çelebi, Tezkiretü’ş-şuarâ (yayına hazırlayan, Aysun Sungurhan), Ankara 2017. Kürkçüoğlu, Kemal Edip, Nesimî Dîvanı’ndan Seçmeler, Ankara 1985. Latîfî, Tezkiretü’ş-şuarâ (Hazırlayan, Rıdvan Canım), Ankara 2018. Melikof, İrene, Uyur İdik Uyardılar (çeviri, Turan Alptekin), İstanbul 1994. Nesimî Divanı, Hazırlayan, Hüseyin Ayan, Ankara 2014. Nesimî Divanı, Hüseyin Ayan, Ankara 1990. Ocak, Ahmet Yaşar, Osmanlı Toplumunda Zındıklar ve Mülhidler, İstanbul 1999. Şemseddin Sâmi, Kâmûsu’l-a’lâm, İstanbul 1889, “Nesimî”md. Yeni Ahit, Yuhanna (21). Yıldırım, Yusuf, Seyyid Nesimi, Ketebe Yay, İstanbul 2018. KIRIK AYNA YAHUT OSMANLI AYDINLARINDA NESİMÎ TASAVVURU Yusuf Yıldırım* Nesimî yaşadığı dönemden itibaren benimsediği ve savunucusu ol- duğu fikirleri bağlamında farklı kesimlerin ideolojik ve kültürel çatışma- larının malzemesi haline getirilmiş bir şahsiyettir. Bu yönüyle tıpkı Yunus Emre, Hacı Bektaş-ı Veli ve Mevlana gibi o da hakkında ileri sürülen ba- zen birbirine zıt yorumlama ve algılama biçimlerine maruz kalmıştır. Böy- lece, düşünceleri ve bunları savunma şekli bakımından Nesimî, tarih bo- yunca ‚zındıklık‛ ve ‚aşk şehidi‛ sarkacında sallanıp durmuştur. Batınî düşünce sahasındaki birikimiyle benimsediği vahdet-i vücud ve hurufî düşünceyi pervasızca savunması ve bunun propagandasını yapması bazı kesimlerin ona menfi bakışının zeminini hazırlamıştır. Ha- lep ulemasının, sözlerinin şeriate muhalif olması ve insan yüzünde Al- lah’ın suretini müşahede ettiğini iddia etmesi gibi gerekçelerle hakkında ortaya attıkları ‚zındıklık‛ ithamının siyasî alanda karşılık bulması neti- cesinde kendisine reva görülen katledilme şekli insanlık tarihinin kaydet- tiği belki de en feci infazlardan biridir: Derisi yüzülerek darağacına as- mak< Nesimî’nin katledilişine dair anlatılanlara menkıbevî hikayelerin karıştığı muhakkaktır. Onun, asıldıktan sonra yüzülen derisini omuzuna atıp Haleb’in on iki kapısından aynı anda çıkarak sırlara karışması men- kıbesi bunlardan sadece bir tanesidir.1 Bu tür menkıbelere rağmen, nere- deyse bütün tarih kaynakları derisinin yüzülmek suretiyle idam edildiği konusunda hem-fikirdir. Bu meş’ûm hadise ve etrafında anlatılan menkı- beler geniş halk katmanında öylesine derin izler bırakır ki, tam da bu nok- tada onu trajik sona hazırlayan ‚zındık‛ Nesimî imgesinin karşısına, bu kez inancı uğruna ölümü göze alan ‚aşkın şehidi‛ imajı yerleştirilir. Artık mitolojik bir kahraman hüviyetine bürünen Nesimî Alevî-Bektaşî çevre- lerce yedi ulu ozandan biri olarak kabul edilmiş, şiirlerinde dile getirdiği hurufîlikle ilgili fikirleriyle özellikle bu çevrede yetişen birçok şaire ve müellife ilham kaynağı olmuştur. * Doç. Dr., Sivas Cumhuriyet Üniversitesi İlahiyat Fakültesi,
[email protected]1 Abdülbaki Gölpınarlı, ‚Nesimî‛, İslam Ansiklopedisi, C. IX, MEB Basımevi, İstanbul 1964, s. 206. 66 • Yusuf Yıldırım Yukarıda bahsedilenlerden, Nesimî’yi algılama ve değerlendirme konusunda genel yaklaşımların iki kutuplu bir yapıda olduğu sonucu çı- karılabilir. Bazı kesimler görüşlerinden dolayı onun ‚mülhid‛ olduğunu ve dolayısıyla o korkunç akibete layık olduğunu kabul ederken bazıları da dile getirdiği sözlerin hakikatin bizzat kendisi olduğunu, ancak zahir ulemasının bunları yanlış anladığını iddia ederek Nesimî’nin ‚mazlum ve şehit bir veli‛ olduğunu düşünürler. Nesimî’nin çağdaşı olan İbn Hacer (ö. 852/1449) ve Halebî (ö. 841/1438) onun kafir olduğunu ve öldürülmeyi hak ettiğini belirtir.2 Bu iki müellifin kaleme aldıkları eserler dönemin Ne- simî algısı hakkında bilgi vermesi açısından önemlidir. Bu iki kutuplu al- gılayış biçimine belki bir orta yol olarak yaygın sufi çevrelerin ve bazı en- telektüellerin genel yaklaşımlarını eklemek mümkündür. Bu ara grup, Nesimî’nin özellikle hurufîlikle ilgili görüşlerini benimsememiş, hatta yeri geldikçe eleştirmiş olmasına rağmen, maruz kaldığı ölüm şeklinin yanın- da şairliğinin kudreti bakımından da Nesimî’yi övgüyle anmışlardır. Nesimî hakkında bu farklı yaklaşımlar, yaşadığı çağdan itibaren her dönem ve toplumsal yapı içinde kendi taraftar kitlesini oluşturarak gü- nümüze kadar uzanmıştır. Bu birbirinden farklı değerlendirmelerin orta- ya çıkmasında Nesimî’nin farklı açılardan ele alınarak değerlendirilmesi en önemli sebep olarak dikkati çekmektedir. Diğer bir deyişle; hurufîliği, fikirleri, şairliği, ölüm şekli vb. değişik yönlere sahip olan Nesimî hakkın- da yapılan yorumlarda onun bu yönlerinden birine daha çok dikkat çeki- lerek farklı Nesimî portreleri çizilmiştir. Nesimî’nin savunduğu ve hayatının sonuna kadar diyar diyar gezerek propagandasını yaptığı hurufîlik akımının Osmanlının kültür, sanat ve toplum hayatı uzerinde onemli etkisi olduğu bilinmektedir. Bektaşilik ve Kalenderilik vasıtasıyla Osmanlı toplumunun bir kısmında yayılan hu- rufîlik özellikle Balkanlarda geniş halk desteğine kavuşmuştur. Alevî- Bektaşî şairlerin dışında, aralarında Muhibbi mahlasıyla şiirler yazan Ka- nunî Sultan Süleyman, Bağdatlı Rûhî, Hayretî ve tarihçi Gelibolulu Mustafa Âlî’nin de olduğu birçok şair ve müelllifin de hurufilikten etkilendikleri ba- zı araştırmacılar tarafından belirtilmektedir.3 Mecdî Tercüme-i Şekaik’de Fa- tih Sultan Mehmed’in hurufî bir gruba iltifat gösterdiğini, hatta onları Edir- ne’ye yerleştirerek kendilerine çeşitli ikramlarda bulunduğunu söylemek- 2 İbn Hacer el-Askalanî, İnbâu’l-gumr bi-Enbâi’l-umr, C. III (thk. Doktor Hüseyin Habeşî), Kâhire 1998, s. 136-137; Sıbt İbnü’l-Acemî el-Halebî, Künûzu’z-zeheb fî-Târîh-i Haleb, C. II (Şevkî Şags, Fâlig el-Bekûr), Dâru’l-kalemi’l-Arabî Haleb 1996, s. 126. 3 Abdülbâki Gölpınarlı, Hurûfîik Metinleri Kataloğu, Türk Tarih Kurumu Basımevi, Ankara 1973, s. 28-30; Hüsamettin Aksu, ‚Nesîmî‛, DİA, C.18, İstanbul 1998, s. 411. Nesîmî Kitabı • 67 tedir.4 Osmanlı coğrafyasında bu düşünceye duyulan ilgide Nesimî’nin ro- lünün büyük olduğu muhakkaktır. Hayatından bahseden kaynaklar onun Anadolu’nun birçok yerini dolaştığı, uğradığı yerlerde hurufîlik fikrini yaydığı ve halifeler yetiştirdiği konusunda birleşmektedirler. Hurufîliğin Anadolu’da yayılmasında Nesimî’nin çabası ve rolünün yadsınamayacağı kesindir. Peki Osmanlı aydınları için Nesimî neyi ifade etmektedir? Nesimî’yi hangi açıdan değerlendirip nasıl yorumlamışlar- dır? Bu soruların cevabını bulmaya çalışan bu tebliğde Anadolu sahasın- da yazılan biyografik eserler dikkate alınmıştır. Biyografik eserlerden özellikle şair tezkireleri Nesimî hakkında en geniş bilgileri ihtiva etmesi açısından ayrı bir öneme sahiptir. Nitekim bir düşünce adamı ve sufî ola- rak da değerlendirilen Nesimî, Anadolu’da daha çok şairliğiyle ön plana çıkmış ve edebî muhitlerde bu yönüyle şöhret bulmuştur. Anadolu sahasında Nesimî’den ilk kez bahseden eser Latifî Tezkire- si’dir. Nesimî’nin vefatından yaklaşık 140 yıl sonra kaleme alınan eserde (1546) Latifî, Nesimî bölümüne ‚Aşk meydânının serbâz-ı bî-bîmi ve ma- habbet ka’besinin fidâ-yı azîmi‛5 (Aşk meydanın korkusuz askeri ve mu- habbet kabesinin büyük fedaisi) başlığıyla giriş yapar. Bu başlık ilk başta Latifî’nin Nesimî’yi algılayış biçimi hakkında net bir tavra sahip olduğu izlenimi verir. Bölümün ilk cümlesi de bunu teyit eder: ‚evliyâ-i velâyet- meâbdandır.‛6 Ancak ilerleyen sayfalarda Latifî’nin Nesimî için çizdiği portre oldukça bulanıktır. Önce hurûfîliğine işaret ederek Fazlullah’ın en önemli halifesi olduğunu ve şiirlerinde bu mesleğe işaret eden oldukça fazla mazmun bulunduğunu belirtir. Hurufilik mesleğinin ‚mezahib-i er- baa‛dan sayılmadığını, bu mezhebe intisap edenlerin ‚Fazlullah’ın, Şia’nın ve zındıkların taifesine dahil‛ olduğunu net bir şekilde ifade eder. Ardından bazı sufilerin Nesimî’nin hurûfî olmadığını dair görüşlerini dile getirerek onun vahdet-i vücud felsefesine tabi olduğunu ve şiirlerinde de bunun işaretlerinin olduğunu söyler. Menâkıbu’l-vâsılîn isimli bir esere atıfta bulunarak oradan ‚Seyyid Nesimî’nin hurûfî değil idi amma hurûf ilminde haberdâr idi ve havass-ı hurûfa vâkıf-ı esrâr idi‛7 ifadesini alıntı- lar. Anlaşılan o ki Latifî, Nesimî’ye karşı duyduğu sempatiden dolayı onu hak mezheplerden saymadığı hurufîlikle ilişkilendirmemek için oldukça yoğun bir çaba içerisine girmiştir. Halbuki şiirlerini hurufî akidesi dışında 4 Mecdî, Tercüme-i Şekâik, Dârü’t-tıbaatü’l-âmire İstanbul 1269, s. 82. 5 Latîfî, Tezkiretü’ş-şu’arâ ve Tabsıratü’n-nuzamâ, (haz. Rıdvan Canım), Atatürk Kültür Mer- kezi Başkanlığı yay., Ankara 2000, s. 523. 6 Latifî, age, s. 523. 7 Latifî, age, s. 525. 68 • Yusuf Yıldırım tevil etmek mümkün görünse de Nesimî’nin hurufîliğinin su götürmez bir gerçek olduğu meselesi, kendisini hurufîlikle tanıştırdığını ve Anadolu’ya gönderdiğini söyleyen talebesi Refiî’nin Beşaretnâme isimli eserindeki be- yanlarıyla ortaya çıkmaktadır.8 Latifî’nin, onun katl edilmesine gerekçe olarak verdiği beyit de hurûfîlikten ziyade vahdet-i vücûdla ilişkilendiri- lebilecek şu mısralardır: ‚Mansûr ene’l-Hakk söyledi hakdur sözi Hak söyledi Anun cezâsı gam değil bîgâneden berdâr imiş‛ Gerçi vahdet-i vücudla hurufîliği tam olarak birbirinden ayırmak ol- dukça güçtür. İç içe geçen bu sistemlerden hangisinin nerede başlayıp ne- rede bittiğini kesin bir şekilde söylemek zor görünüyor. Yine de bahsedi- lenlerden hareketle Latifî’nin zihninde birbirine zıt iki farklı Nesimî imge- sinin ortaya çıktığını söylemek mümkündür: Hurûfî bir halife olan Ne- simî ile vahdet-i vücûdu benimseyen Nesimî. İlk meslek Latifî’nin ifade- siyle ‚<zındıkanın gümrâh-ı bî-râhıdır.‛ Bu bir anlamda Nesimî’nin de ‚zındık‛ kategorisinden pay aldığını ima eden bir ifadedir. Vahdet-i vü- cûd ise yine Latifî’nin deyimiyle ‚kurb-i ferayiz makamı‛ olup ‚ehl-i zâhir katında küfürdür, lâkin ehl-i bâtın katında îmân-ı kâmildir.‛ Latifî Halep ulemasının Nesimî’nin sözlerini tevil etmeksizin zahire nazar ettik- lerini ve nihayet katline fetva verdiklerini dile getirdiği bölümde okuyu- caya önemli bir teklifte bulunur: ‚*Nesimî+nin esrâr-ı sülûkine vâkıf u muttali’ olmak isteyen dîvânına nazar itsün ve dîvânlarında mersûm olan mukattaâta ve rubâiyyâta mütâla’a itsünler. Eğer merd-i sâlik ve maârife mâlik ise ma’âric-i makâmâtın ma’nâ-yı makâlâtından bilsün. Zîrâ zebân-ı zâhir lisân-ı bâtınun bürhânı ve tercemânıdur.‛ 9 Metin boyunca Nesimî için ‚zındıklık‛ ile ‚aşk şehidi‛ kategorileri arasında kesin bir sonuca varmadığı anlaşılan Latifî, burada okuyucudan Nesimî’nin şiirlerine göz gezdirip buna kendilerinin karar vermelerini tavsiye eder. Latifî, Tezkire’de mezhebî ve görüşleri yanı sıra Nesimî’nin şairliğine de değinir ve ‚Türkî şiirle Rum’da evvel ol şöhret bulmuştur. (<) lisân-ı selâsenin her birinde bir Divanı vardır‛10 saptamasında bulunur. Aşık Çelebi’nin Nesimî’ye yönelik algısı Latifî gibi bulanık değildir; onunla ilgili kanaatini açık bir şekilde ve gür bir sesle belirtir. Meşâiru’ş- şuarâ isimli tezkiresinde adı-sanı duyulmamış şairler için bile uzunca bil- 8 Fatih Usluer, Hurufilik, Kabalcı Yayınları, İstanbul 2009, s. 82-84. 9 Fatih Usluer, age, s. 527. 10 Fatih Usluer, age, s.524. Nesîmî Kitabı • 69 giler vermesine rağmen, Nesimî’ye sadece küçük bir paragraflık yer ayırması âdeta Nesimî hakkında fazla söze gerek olmadığını ima eder tarzdadır.11 Baştan sona onun ‚zındık‛ olduğunu, sözlerinde ‚zındıklık kokusu‛nun geldiğini ve dolayısıyla öldürülmeyi hak ettiğini belirten Aşık Çelebi’nin tavrı, Nesimî’nin ‚kötü kokusunu dünyadan temizleyen‛ Şam ve Halep ulemasından yanadır. Aşık Çelebi’nin bu olumsuz tavrı as- lında Nesimî’ye has değildir; eserinde diğer sufi şairlere de sık sık dil uza- tır, onları yersiz bir şekilde eleştirir. Bu yüzden de Esrar Dede tarafından onun bu tavrı saygısızla karşılanacak ve kendisine ‚tezkire-nüvîs-i bî- ihtiram‛12 yakıştırması yapılacaktır. Aşık Çelebi’nin Nesimî yorumunda dikkat çeken bir başka ayrıntı vardır. Nesimî’nin halk arasında seyyidli- ğiyle meşhur olduğunu belirtir. Bu cümlenin derin yapısında Aşık Çele- bi’nin buna inanmadığını çıkarmak, onun Nesimî hakkındaki genel tavrı ile birlikte düşünüldüğünde oldukça kolay görünmektedir. Çünkü onun açısından, söylemleriyle ‚zındıklığı‛ yayan bir insanın seyyid olması mümkün değildir. Aşık Çelebi’nin, Nesimî şöhretinin halkla sınırlı olduğunu söyleyerek onu âdeta sıradanlaştırmasına karşın Hasan Çelebi onun ‚zümre-i sâdât-ı zü’l-iftihâr‛ (şerefli seyyidler zümresi) arasındaki şöhretinden bahsederek onu yüceltir. Tezkire’sinde Hasan Çelebi’nin Nesimî tasavvuru ne Latifî’de gördüğümüz gibi ikircikli bir konumdadır ne de Aşık Çelebi gibi olumsuz- dur. Ona göre; ilk başlarda kendi halinde riyazet ve mücahedeyle hayatını sürdüren Nesimî, ardından Fazlullah-ı Hurufî’nin yoluna girerek ruhunda coşmaya başlayan aşk nihayet aklına galebe çalmış, ihtiyarı elden bırakmış ve hakikat sırlarını ulu-orta yerlerde söylemeye başlamıştır. Halbuki bunlar aklen de şer’an da sınırları zorlayan ve gizlenmesi gereken sırlardı. Ancak o, gizlemek yerine bunları gür bir şekilde izhar ederek Halep ulemasının tepkisine neden olmuş ve aşkın şehitliği mertebesine ermiştir.13 Hasan Çe- lebî Nesimî’ye genellikle olumlu yaklaşırken yalnızca iki noktada onu hata- lı görür. İlki Fazlullah-ı Hurufî’ye intisap ederek doğruluk yolundan ayrıl- ması, diğeri hakikat sırlarını açığa vurmasıdır. Bunlar biribiriyle bağlantılı olup sebep-sonuç ilişkisi içerisinde tek bir hatada toplanabilir: Fazlullah-ı Hurufî’ye bağlanmak. Zira hurufîlik yoluna girmesi gönlündeki aşkın coş- 11 Âşık Çelebi, Meşâiru’ş-şuarâ, C. II, (haz. Filiz Kılıç), İstanbul Araştırmaları Merkezi Yay., s. 865-66. 12 Esrar Dede, Tezkire-i Şuarâ-yı Mevleviyye, (haz.İlhan Genç), Atatürk Kültür Merkezi Yay., Ankara 2000, s. 117. 13 Kınalızade Hasan Çelebi, Tezkiretü’ş-şuarâ, C.II, (haz. İbrahim Kutluk), Türk Tarih Kuru- mu Basımevi, Ankara 2014 s. 985-86. 70 • Yusuf Yıldırım masına, o da hakikat sırlarını faş etmesine sebep olmuştur. Burada Hasan Çelebî’nin Nesimî’yi ve dolayısıyla hurufîliği hafif de olsa eleştirirken ken- disinden önce yapılan yorumların aksine onları ‚zındıklık‛la ilişkilendir- memesi dikkat çekicidir. Bu değerlendirmeden sonuç olarak şu iki ihtimal çıkarılabilir: Hasan Çelebi’nin Tezkire’sini tamamladığı 16. yüzyılın sonla- rında ya hurufîlikle ilgili önceki dönemlerde yapılan olumsuz yargılar bü- yük ölçüde değişmiştir ya da Nesimî’ye karşı duyduğu aşırı sempatiden dolayı hurufîliği yaygın sünnî anlayışa aykırı bir sistem olarak görmek is- tememiştir. İkinci ihtimal, hurufîlik akımının din dışı bir hareket olarak de- ğerlendirilmesi halinde belki de, Hasan Çelebi’nin Nesimî’ye olan sevgisine gölge düşürecek bir niteliğe sahip olması açısından özellikle üzerinde du- rulması gereken bir husustur. 16. yüzyılın sonunda, 1597’de kaleme aldığı Tezkiretü’ş-şuarâ’sında Beyânî, Nesimî ile ilgili bilgi verirken hurufîlikten hiç bahsetmez. Öldü- rülmesine gerekçe olarak; ehl-i zâhirden saklanması gereken sırları açığa vurması dolayısıyla münkirlerin, başına üşüşmesi ve nihayet şeriat ule- masının onun aleyhine verdiği fetva gösterilir.14 Beyânî’nin, onu ve katle- dilmesine sebep olan gerekçeleri hurufîlikle ilişkilendirmemesi yine Ha- san Çelebi için ileri sürülen ihtimalleri akla getirmektedir. Ya hurufilik o dönemlerde farklı bir şekilde yorumlanmaktadır ya da Nesimî’ye duydu- ğu sevgiyi söz konusu sistemle gölgelemek istememektedir. Beyânî’nin yalnızca ‚Nesimî‛ maddesinde değil Tezkire’nin hiçbir yerinde hurufîliğe ve sistemin kurucusu Fazlullah-ı Hurufî’ye ismen de olsa değinmemesine bakılırsa birinci ihtimal daha kuvvetli hale gelmektedir. Yine bu yüzyılın sonunda kaleme alınan Künhü’l-ahbâr (y. 1600)’ın sahibi Gelibolulu Mustafa Âlî, mezkur eserinde Nesimî bölümüne ‚Eşhe- rü’l-uşşâk Seyyid Nesimî‛ başlığı ile başlar. Bu başlık tezkire yazarının Nesimî ile ilgili algısını hemen ele verir. Âlî, onu ‚âşıkların en meşhuru‛ sıfatıyla tasvir ederek okuyucuyu, Nesimî ile ilgili kanaatinin olumlu ol- duğu yönünde baştan bilgilendirmiş olur. Eserinde başka hiçbir şair için buna benzer bir başlık kullanmaması da yine Nesimî’ye ayrı bir sempatisi olduğuna işaret etmektedir. Zira Tezkire’de şair biyografilerinin büyük çoğunluğuna sadece mahlaslarıyla başlanmış, çok azında ise mahlasları- nın başına ‚monla‛ ya da ‚mevlana‛ gibi ünvanlar eklenmiştir. Bunun yanında söz konusu başlıkta seyyid ünvanının yer alması da yine Ne- simî’ye duyduğu derin muhabbetle açıklanabilir. Çünkü eserinde Mustafa 14 Beyâni Mustafa Bin Carullah, Tezkiretü’ş-şuarâ, (haz. İbrahim Kutluk), Türk Tarih Kuru- mu Basımevi, Ankara 1997, s. 290-91. Nesîmî Kitabı • 71 Âlî; Monla Âşık, Emirî ve Haşimî mahlaslı şairlerin de seyyid olduğunu belirtmesine rağmen biyografi başlıklarında bu ünvanı kullanmaz. Bu, an- laşılacağı üzere yalnızca Nesimî’ye has bir durumdur. Bununla birlikte tezkire yazarının başlıkta Nesimî’nin seyyid olduğunu belirtmesinin bize göre başka ve daha özel sebebi vardır; o da Aşık Çelebi’ye karşı hissettiği kızgınlıktır. Aşık Çelebî’nin Nesimî ile ilgili yorumunu ağır ve haksız bu- lan Mustafa Âlî, özellikle onun Nesimî’ye, seyyid olmasına rağmen sarf ettiği tahkir edici sözlerini diline dolayarak onu bu açıdan kınar: ‚Ken- dusi sâdâtdan iken hakk-ı karâbete ri’âyet ve nesebiyyeyi himâyet it- meyup diline gelen sozi tahrîr kılmıs.‛15 Sanki Aşık Çelebi’ye cevap olsun diye bölüm boyunca Nesimî, ismi yerine seyyidliğini ön plana çeken ‚seyyid-i müşârün ileyh‛, seyyid-i mezkûr‛ gibi sıfatlarla zikredilir. Mustafa Âlî Seyyid Nesimî’nin öldürülme nedenini, Latifî’de karşılaş- tığımız gibi, önce vahdet-i vücudla ilişkilendirir ve Hallac-ı Mansur gibi sır- rı ifşa etmesiyle açıklar. Ancak bir kaç cümle sonra bu kez Fazlullah-ı Hu- rufî’yle bağlantısına işaret eder; Halep müftülerinin bu bağlantıyı tespit et- meleri neticesinde onu katlettiklerini kaydeder. Âlî’ye göre Fazlullah-ı Hu- rufî sapkınlık yoluna meyl etmiş olup hakikat iddiasıyla hareket etmesine rağmen neticede hakikate ulaşamayan bir şahıstır. O halde; Nesimî’nin kat- ledilmesine gerekçe olarak sunduğu ikinci rivayet, yani onun da bu sapkın yolun yolcusu olduğunun tespit edilmesi iddiası Âlî’nin Nesimî’ye karşı beslediği sevgiye halel getirmez mi? Ya da Âlî bu çelişkili iddialar karşısın- da nasıl bir tavır takınacaktı? Zira Nesimî’nin hurufîlikle bağlantısının doğ- ru olduğunu kabul etmek, Mustafa Âlî’nin hurufîlikle ilgili yorumuyla bir- likte düşünüldüğünde, Nesimî’nin de öldürülmeyi hak ettiğinin gerekçesi olacaktı. Mustafa Âlî’nin bu zor durum karşısında takındığı tavır Nesimî’ye ait bir dörtlüğün özellikle son mısraından meded ummak olacaktı. ‚ کچ نشست ( ‛و راست می کویدEğri oturur, ancak doğru konuşur) mısraını kaydettikten sonra Mustafa Âlî; ‚Bolayki (keşke) bu *mısra+ sâhid-i hâli ola mahfel-i ser’- i serîfde egri oturup togrı soyleyenlerden idugi ‘indallâh tahakkuk bula.‛16 şeklinde dua eder. Son olarak, Latifî’de de ismi geçen Menâkıbu’l-vâsılîn isimli bir eserde Nesimî’nin hurufî olmadığına dair bilgiyi paylaşır. Muh- temeldir ki; Âlî bu bilginin doğru olması için de içten içe dua etmiştir. Keşfü’z-zünûn’da Kâtib Çelebi (ö. 1067/1657) Nesimî ile ilgili çok kısa bir bilgi paylaşır. Fazlullah-ı Hurufî’nin talebesi olarak zikredilen Ne- 15 Gelibolulu Mustafa Âlî, Künhü’l-Ahbâr’ın Tezkire Kısmı, (haz. Mustafa İsen), Atatürk Kül- tür Merkezi Yay., Ankara 1994, s. 120-23. 16 Mustafa Âlî, age., s. 122. 72 • Yusuf Yıldırım simî’nin h. 820/1417-18 tarihinde Halep’te şeriat kılıcıyla öldürüldüğü be- lirtilir.17 Kâtib Çelebi’nin verdiği bu kısa bilgi içerisinde Nesimî ile ilgili kanaatinin olumlu ya da olumsuz olduğunu ortaya çıkarmak oldukça güç görünmektedir. Zira bu bir cümlelik bilgi içerisinde yazarın olumsuz ka- naatini ima edebilecek olan ‚zındık‛, ‚sapkın‛ vb. kelimeler olmadığı gi- bi, tasavvurunun olumlu olduğuna işaret edebilecek olan ‚seyyid‛, ‚şe- hid‛ vb. kelimelere de yer verilmemiştir. Belki yazarın Nesimî algısını tespit etmek için tek ipucu söz konusu cümlede Nesimî’nin Fazlullah-ı Hurufî ile olan ilişkisinin belirtilmesidir. Bunun için de eserde, Fazlullah-ı Hurufî’nin Câvidânnâme isimli eserinin tanıtıldığı bölüme gitmek gereki- yor. Bu bölümde Kâtib Çelebi Câvidânnâme’nin müellifini el-Askalanî’nin İnbâu’l-gumr isimli eserinden naklen tanıtır.18 Yukarıda belitildiği gibi İbn Hacer el-Askalanî’nin eserinde hurufîliğin müessisi Fazlullah-ı Hurufî’ye oldukça olumsuz bir bakış açısı söz konusudur. Bu olumsuz yargıdan Fazlullah’ın en sadık talebesi Nesimî’nin de nasibini aldığı görülmekte- dir.19 Dolayısıyla Kâtib Çelebi’nin Nesimî’ye dair tasavvurunun kesin ol- mamakla birlikte İbn Hacer’den etkilendiği yorumu yapılabilir. Şemsettin Sâmî, 1889-1898 yılları arasında hazırlayıp tamamladığı ta- rih, coğrafya ve meşhur adamlar ansiklopedisi olan Kamûsü’l-a‘lâm’ında Nesimî için de kısa bir bilgi verir. Mutasavvıf şairlerden biri olarak bah- settiği Nesimî için verdiği bilgilerin çoğu biyografik bilgilerdir. Bağdat’ın Nesîm nahyesinden olduğunu söylediği Nesimî’nin, I. Murad zamanında Anadolu’ya geldiğini, Türkçe ve Farsça divanlar kaleme aldığını belirtir. 20 Sâmî’nin verdiği bu biyografik bilgilere diğer kaynaklarda da tesadüf edilmektedir. Ayrıca örnek olarak verdiği Nesimî’ye ait biri Farsça iki be- yit de yine Kınalızâde Tezkire’sinde ve diğer tezkirelerde geçen beyitler- dir. Dolayısıyla buraya kadar verdiğimiz bilgilerden Şemsettin Sâmî’nin Nesimî hakkında ne düşündüğü ile ilgili kesin bir şey söylemek mümkün görünmemektedir. Bunun dışında Sâmî, Nesimî’nin ölümü ile ilgili öyle bir ifade kullanır ki, bu daha önceden hiçbir tezkirede ya da tarih kaynak- larında karşılaşmadığımız bir ifadedir. Ona göre Nesimî ‚Haleb’e vü- rûdunda kazâen vefat etmiş idi.‛ Halbuki diğer kaynaklar onun ya şeriat kılıcıyla katledildiğini söylüyordu ya da şehit edildiğini< Bu her iki fiilde 17 Kâtib Çelebi, Keşf-el-zunun, C.I, Milli Eğitim Basımevi, İstanbul 1971, s. 817. 18 Kâtib Çelebi, age., s. 578. 19 Yazarın hurufîlik, Fazlullah-ı Hurufî ve Nesimî ile ilgili değerlendirmeleri için eserin şu sayfalarına bkz. İbn Hacer el-Askalanî, İnbâu’l-gumr bi-Enbâi’l-umr, C. 2, s. 219; C. III s. 136-137, 497, 549. 20 Şemseddin Sâmî, Kâmusu’l-a’lâm, C. IV, Mihrân Matbaası, İstanbul 1311, s. 4576. Nesîmî Kitabı • 73 de Nesimî’nin ölümüne dair net bir tavır söz konusudur. Ancak Sâmî’nin kullandığı ‚kazâen vefat‛ ifadesinde bu net tavır yoktur. ‚Kazâen‛ keli- mesi sözlüklerde ‚ezelden Cenâb-ı Hakk’ın taktir ettiği şeyin olması‛ an- lamına geldiği gibi ‚bilmeyerek, yanlışlıkla‛ anlamı için de kullanılır. Ay- rıca bundan ‚hukuken, yargı yoluyla‛ anlamı da çıkarılabilir. Sâmî’nin bu anlamlardan hangisini kastettiği bilinmemekle birlikte kullandığı bu ifa- deden anlaşılan şu ki; Şemsettin Sâmî, Nesimî’nin ölümü gibi netameli bir mevzuda suya sabuna dokunmamayı tercih etmiştir. Nesimî ile ilgili bilgi verirken hurufîlik ilişkisinden bahsetmemesi de yazarın bu tavrını teyit etmektedir. Kâmûs’la hemen hemen aynı tarihlerde yazılan Sicill-i Os- manî’de ise Mehmed Süreyyâ’nın Nesimî yorumu oldukça nettir: ‚<sırrı açıklayınca şer’an katledildi.‛21 SONUÇ YERİNE… Görüldüğü gibi Nesimî, yaşadığı dönemde olduğu gibi Osmanlı ay- dınları için de farklı yorumlamalara ve değerlendirmelere konu olmuştur. Bunda hiç kuşkusuz Nesimî’nin, kalın bir sis perdesi ardında kalan haya- tı ve fikirleri en önemli faktör olarak dikkati çekmektedir. Bununla birlik- te Nesimî hakkında yorum yapan aydının meseleye yaklaşımında yetişti- ği ortam, kültürel ve ideolojik bakış açısı da diğer bir önemli etkendir. Di- ğer bir deyişle; belli çevre içinde doğan ve yetişen Osmanlı aydını da ha- yatı, şiirleri ve fikirleri açısından bilinmeyenleri bilinenlerden daha çok olan Nesimî’yi algılarken yalnız değildir; etrafını saran sosyo-kültürel or- tamın, yaşadığı çağın, edindiği eğitimin ve dünya görüşünün etkisi altın- dadır. Yukarıda zikredilen kaynaklarda farklı Nesimî imgelerini ve bunla- rın zaman içinde değişime uğramasını bu açıdan değerlendirmek müm- kündür. Yapılan bu yorumlarda dikkati çeken hususlardan biri de, farklı bir çok vecheye sahip olan Nesimî’nin, müellifler tarafından bunlardan bazıları dikkate alınarak değerlendirmeye konu edilmesidir. Hayatı hakkında elde edilecek yeni bilgilerin yanında mevcut şiirlerin ona aidiyetinin tam olarak tespit edilmesiyle fikirlerinin aydınlığa kavuştu- rulması neticesinde Nesimî’nin, şimdiye değin çizilen portrelerden daha sahih ve bütüncül bir şekilde karşımıza çıkacağı muhtemeldir. Aksi taktirde kırık aynanın gösterdiği görüntü gibi Nesimî, zihin aynalarımızda bir bü- tün olarak değil, parçalı ve eksik olarak görünmeye devam edecektir. 21 Mehmed Süreyyâ, Sicill-i Osmânî, C. IV, Tarih Vakfı Yurt Yay., İstanbul 1996, s. 1250. II. BÖLÜM ŞAİR VE ESER NESÎMÎ’YE AİT OLDUĞU DÜŞÜNÜLEN BAZI GAZELLER Alim Yıldız* XIV. Asrın olduğu kadar Türk edebiyatının da seçkin şairlerinden bi- ri olan Seyyid Nesîmî hakkında hem Türkiye’de hem de Azerbaycan’da oldukça çok çalışma yapılmıştır. Divanı yayımlanmış, şair hakkında ma- kaleler kaleme alınmıştır. Çeşitli toplantılarda sunulan oldukça fazla teb- liğler de bulunmaktadır. Ne var ki bu kadar çok tanınan ve sevilen şairin şiirlerinin tamamı- nın yayımlandığını söylemek mümkün değildir. Divanının yayımlanma- sından sonra da şiir mecmuaları ve cönklerde şairin mahlasını taşıyan ye- ni şiirlere tesadüf edilmektedir. Bunlardan birkaç tanesine örnek verelim. Değerli ilim adamı Prof. Dr. M. Fatih Köksal “Seyyid Nesîmî’nin Ya- yımlanmamış Şiirleri” başlıklı makalesinde 1 beş mecmua ve iki cönkte tespit ettiği 45 şiiri ilim dünyasına kazandırmıştır. Prof. Dr. Beyhan Kesik ve Emre Şengül tarafından da iki yeni gazeli yayımlanmıştır2. Bu konudaki bir başka makale de yüksek lisans öğrencim Mesut Ka- rakaş tarafından kaleme alınmıştır. Sivas Ziya Bey Yazma Eserler Kütüp- hanesi’nde kayıtlı bir şiir mecmuasında şairin yayımlanmayan 13 gazelini tespit etmiştir3. Yeni tuyuğları ile ilgili olarak da iki makale yayımlanmıştır. Bunlar- dan ilki M. Fatih Köksal tarafından “Seyyid Nesîmî’nin Bilinmeyen Tu- yuğları”4, diğeri ise Ömer Zülfe tarafından “Seyyid Nesîmî’nin Tuyuğla- * Prof. Dr., Sivas Cumhuriyet Üniversitesi İlahiyat Fakültesi, Türk İslam Edebiyatı Anabi- lim Dalı,
[email protected]1 Makalenin tamamı için bkz. M. Fatih Köksal, “Seyyid Nesîmî’nin Yayımlanmamış Şiirle- ri”, Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Velî Araştırma Dergisi, 2009/50, s. 77-135. 2 Beyhan Kesik-Emre Şengül, “Seyyid Nesîmî’nin Yayımlanmamış Gazelleri”, Mertol Tu- lum Kitabı (Ed. Ahmet Kartal-Mehmet Mahir Tulum), Sivrihisar Belediyesi Kültür Yayın- ları, İstanbul 2017, s.457-461. 3 Bkz. Mesut Karakaş, “Seyyid Nesîmî’nin Bilinmeyen Gazelleri”, CUJOSS, XLIII, S. 1, s. 120-144. 4 M. Fatih Köksal, “Seyyid Nesîmî’nin Bilinmeyen Tuyuğları”, Journal of Turkish Studies, Ağah Sırrı Leved Hatıra Sayısı II, V. 24, Harvard University Press, s. 182-208. 78 • Alim Yıldız rına Ek” başlıklarıyla kaleme alınmıştır5. Köksal’ın makalesinde otuz altı, Zülfe’nin makalesinde ise on altı tuyuğ ilim dünyasına kazandırılmıştır. Nesîmî’ye ait olabileceğini düşündüğümüz ve tebliğimizde yer ver- diğimiz dört şiir de şairin literatürüne bir ekleme olacaktır. Yine bu sem- pozyumda Ahmet Tanyıldız tarafından sunulacak olan tebliğde de bazı yeni şiirler ortaya çıkacaktır. Bu kısa girişten sonra konumuza başlayabiliriz. Prof. Dr. M. Fatih Köksal Kütüphanesi’nde bulunan 55 numaralı cönk Ankara Yıldırım Be- yazıt Üniversitesi öğrencilerinden Abdurrahim Yıldız tarafından yüksek lisans tezi olarak hazırlanmıştır6. Söz konusu cönkte7 Nesimî mahlasını taşıyan on iki gazel yer almak- tadır. Bu cönkte en çok şiiri bulunan şairlerin başında; on iki adet şiiriyle Nesimi gelmektedir. Nesimi’yi dokuz şiir ile Hatayi, dört şiiriyle Kaygu- suz Abdal ve üç şiir ile Virani takip etmektedir8. Mecmuada bulunan ve Nesîmî mahlasını taşıyan gazellerden sekiz tanesi Nesîmî Divanı’nda yer almakta9, dört tanesi ise söz konusu Divan’da bulunmamaktadır. Bu dört şiirden ilki 6, ikincisi 13, üçüncüsü 15 ve sonuncusu 5 beyit- ten müteşekkildir. Bu şiirlerden sonuncusu Beyhan Kesik-Emre Şengül ta- rafından yayımlanan makaledeki ilk gazelle10 küçük farklılıklarla aynı şi- irdir. Bu da söz konusu cönkteki şiirlerin Nesîmî’ye ait olma ihtimalini kuvvetlendirmektedir. 1 Vezin: -.-- / -.-- / -.-- / -.- Ayn u Şîn ü Kafa bak anın cemâlin anda gör Kıl tebârek yâ Musavver leyse fîhâ min fütûr Kopdı hüsnünden kıyâmet ey hisâba takılan Oncudandır kim erişdi va‘de-i min fi’l-kubûr 5 Ömer Zülfe, “Seyyid Nesîmî’nin Tuyuğlarına Ek”, Modern Türkklük Araştırmaları Der- gisi, 2 (4): s. 121-135. 6 Bkz. Abdurrahim Yıldız, Prof. Dr. Mehmet Fatih Köksal'ın Şahsi Kütüphanesinde Bulunan 55 Numaralı Cönk Üzerine Bir İnceleme, Ankara Yıldırım Beyazıt Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi), Ankara 2019. 7 Bkz. M. Fatih Köksal-Mücahit Kaçar-Mevlüt İlhan, Prof. Dr. Mehmet Fatih Köksal Kütüpha- nesi Türkçe Yazmalar Kataloğu, Kesit Yayınları, İstanbul 2018, s. 79. 8 Bkz. Abdurrahim Yıldız, agt. s. 119. 9 Divan için bkz. Hüseyin Ayan, Nesimî Divanı, Akçağ Yayınları, Ankara 1990; Hüseyin Ayan, Nesîmî Hayatı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Divanının Tenkitli Metni, Türk Dil Ku- rumu Yayınları, Ankara 2014. 10 Bkz. Beyhan Kesik-Emre Şengül, agm, s. 459. Nesîmî Kitabı • 79 Fâil-i mutlakdan özge kimse yokdur arada Gerçi idrâk eylemezsen bil ki sendedir kusûr Her kim Eyyûb’un belâsın sevdiğinden çekmedi Kimdi mahbûb elinden hil‘ati ‘abden şekûr Mü’minin kalbidir ey sâhib-dil Allâhın evi Leyse makbûlü’s-salâti’l-kalbi illâ bi’l-huzûr Rûh-ı kudsîdir Nesîmî’nin sözi ey zinde dil Ger sıyânın der isen yetme kim çalındı sur 2 Vezin: .--- / .--- / .--- / .--- Te‘âlallâh zehî sultân ki sensin hâliku’l-eşyâ Hakîkatdır ki sen kıldın ademden âlemi peydâ Bu âlem yok iken evvel yaratdın Mustafâ nûrun Ana verdin hezârân bin ‘atâ vü mülk-i istiğnâ Anı sevmekden olmuşdur halâikler melâikler Zehî şevk ü zehî işret ki Sübhânellezî esrâ Kışın kar yağdıran sensin Temuz rengin veren sensin Ki yazı kılan sensin cihân u cennetü’l-me’vâ Verirsin ata sulbünden ananın rahmine nutfe Tutarsın bir zamân anı ki sûret kan olur a‘zâ Bu dört türlü tabâbi‘den edersin cismini kâim Biri demdir biri balgam biri safrâ biri sevdâ Kiminin tali‘in anda sa‘îd eylersin ey Hâkim Kimi ol bazarda bedbah kimi a‘lâ kimi ednâ Kimi ‘âkil kimi câhil kimi ârif kimi gâfil Kiminde zerre yok hâsıl kimi nâdân kimi ra‘nâ Kiminin tıfl iken cânın alırsın ömrünü doymaz Kimisi yüz yaşar ölmez başına dar olur dünyâ 80 • Alim Yıldız Kimin öyle ganî kıldın ki mâlın sağışın bilmez Kimi bir pâre nân içün kapudan kapuya rüsvâ Kimi molla müderrisdir kimisi dersini okur Kimi andan dahi a‘lâ verir her dem ana fetvâ Kadîm-i lem-yezel sensin mukîm-i bî-zevâl sensin Muti‘-i bende-fermânım senin emrindir ey Mevlâ Bu bî-çâre Nesîmî’çün bu tevhîdi demek kande Meger ol Hâlıku’r-Rezzâk anın gönlün gözün aça 3 Vezin: .--- / .--- / .--- / .--- Yine evvel bahar oldı erişdi feyz-i Rabbânî Kamu sır âşikâr oldı kuruldı bezm-i irfânî İçen câmı hurûş eyler mey-i Mecnûn’ı nûş eyler Gönül deryâsı cûş eyler ki oldur beyt-i Rahmânî Açıldı goncalar güller hicâba düşdi sünbüller Kılar efgânı bülbüller gör imdi sun‘-ı Yezdân’ı Şukûfe geldi rüzgârın sanurlar kim ederler ceng Kamu birden tutup âhenk okurlar vird-i Sübhân’ı Aceb lutf eyleyübdür Hak veribdür lâleye revnak Gül ü nesrîn ile zanbak ziyâret kıldı reyhânı Gelüb nergîs bu meydâna benefşe oldı dîvâne Hücûm etdi levendâne sanursın yokdur akrânı Çekübdür erguvân leşker sokubdur başına miğfer Veribdür sûsene hançer kuruldı ceng-i sultânî Alub nesrîni zanbaklar dikildi yire sancaklar Açıldı cümle yapraklar müzeyyen kıldı gülşeni Öter bülbül yuvasından gül açılur safâsından Melâikler Hudâ’sından dilerler ehl-i isyânı Nesîmî Kitabı • 81 Bu san‘at sanki kırdadır haberdar ol ki inşâdır Bu âlem gör ki kübrâdır mükerrem kılmış insânı Bizim’çün cümle bu ni‘met eder şems ü kamer hizmet Kurulmuşdır yeşil künbet tükenmez aslâ devrânı Gece hizmetde İsrâfîl alur rûhları Azrâîl Nuzûl-i vahy-i Cebrâîl bize indirdi Kur’ân’ı Rasûlüne olup ümmet edesin ümmete şefkat Ki anda bulasın rahmet olasın abd-i Yezdânî Bize lütfeyledi enhâr ilişir çâk-ı çöle nâr Ki cümle bize hizmetkâr gör imdi lutf u ihsânı Nesîmî sözüni fâş et bu hâle gözlerin yaş et Hudâ avniyle yoldaş et bize ol demde îmânı 4 Vezin: -.-- / -.-- / -.-- / -.- Ey bana nâ-hak diyenler bu vücûdum oldı hak Kâinâtın ebcedinden gösterir envâr Hak11 İşte Furkân işte İncîl işte Tevrât u Zebûr İşbu vechin şânına geldi okı fermân-ı Hak12 Sûfi inkâr eyleme gel hub sûret görmeye Ey kelâmullâhı münkir secde kıl Âdem’de Hak13 Sûretin İnnâ fetahnâ Kâf ve’l-Kur’ân yüzün Cümle eşyânın hurûfın gösterir envâr-ı Hak14 Ey Nesîmî kılma inkâr vech-i hûbân sûrete Cümle ma‘nî kâmil oldı kudret-i Rabbâni Hak 11 Bu mısra Beyhan Kesik yayınında “Kâinâtın içr*e+ bize gösterir envâr Hak” şeklindedir. 12 Bu mısra Beyhan Kesik yayınında “İşbu vechin şânında okınan fermân-ı Hak” şeklinde- dir. 13 Bu beyit Beyhan Kesik yayınında “Sûfâ inkâr itmegil *bâi+ vech-i insân-sûrete/ Ey kelâmullâh-münkir secde kıl insânda Hak” şeklindedir. 14 Bu beyit Beyhan Kesik yayınında “Sûretin İnnâ fetahnâ Kâf ve’l-Furiân yüzün/ Cümle esmânun hurûfın gösterir zâtında Hak” şeklindedir. 82 • Alim Yıldız SONUÇ Nesîmî için kullanılan “meşhur meçhullerdendir” ifadesi şiirleri için de söylenilebilir. Yüzyıllardır Türkçenin hâkim olduğu muhitlerde sevile- rek okunan şairin şiirleri ne yazık ki tamamıyla henüz tespit edilememiş- tir. Türkiye ve Azerbaycan’da yayımlanan divanları eksiktir. Yukarıda kısmen bahsettiğimiz makalelerde tespiti yapılan ve basılı divanlarda yer almayan gazel ve tuyuğların eklendiği bir yeni Nesîmî Divanı’nın yayım- lanması önemlidir fakat bu çalışma da eksik kalacaktır. Şiir mecmuaları ve cönkler taranarak tespit edilecek şiirlerin de ekleneceği bir Divan’a ihtiyaç vardır. Bu çalışmaya acilen ihtiyaç vardır ve genç ilim insanlarından bek- lediğimiz de budur. KAYNAKÇA Abdurrahim Yıldız, Prof. Dr. Mehmet Fatih Köksal'ın Şahsi Kütüphanesinde Bulunan 55 Numaralı Cönk Üzerine Bir İnceleme, Ankara Yıldırım Beyazıt Üniversi- tesi Sosyal Bilimler Enstitüsü (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi), An- kara 2019. Beyhan Kesik-Emre Şengül, “Seyyid Nesîmî’nin Yayımlanmamış Gazelleri”, Mer- tol Tulum Kitabı (Ed. Ahmet Kartal-Mehmet Mahir Tulum), Sivrihisar Be- lediyesi Kültür Yayınları, İstanbul 2017. Hamid Araslı, İmadeddin Nesîmî Seçilmiş Eserleri, Bakı 2004. Hüseyin Ayan, Nesimî Divanı, Akçağ Yayınları, Ankara 1990. Hüseyin Ayan, Nesîmî Hayatı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Divanının Tenkitli Metni, Türk Dil Kurumu Yayınları, Ankara 2014. M. Fatih Köksal-Mücahit Kaçar-Mevlüt İlhan, Prof. Dr. Mehmet Fatih Köksal Kütüp- hanesi Türkçe Yazmalar Kataloğu, Kesit Yayınları, İstanbul 2018, s. 79. M. Fatih Köksal, “Seyyid Nesîmî’nin Bilinmeyen Tuyuğları”, Journal of Turkish Studies, Ağah Sırrı Leved Hatıra Sayısı II, V. 24, Harvard University Press, s. 182-208. M. Fatih Köksal, “Seyyid Nesîmî’nin Yayımlanmamış Şiirleri”, Türk Kültürü ve Ha- cı Bektaş Velî Araştırma Dergisi, 2009/50, s. 77-135. Mesut Karakaş, “Seyyid Nesîmî’nin Bilinmeyen Gazelleri”, CUJOSS, XLIII, S. 1, s. 120-144. Ömer Zülfe, “Seyyid Nesîmî’nin Tuyuğlarına Ek”, Modern Türkklük Araştırmala- rı Dergisi, 2 (4): s. 121-135. Yusuf Yıldırım, Seyyid Nesimi, Ketebe Yay, İstanbul 2018. HURÛFÎ MECMUALARINDA NESÎMÎ İbrahim Halil Tuğluk* ÖZET Şahsiyetlerin özellikle dinî bir referansla ortaya çıkan şahsiyetlerin tarihsel süreç içindeki rolleri ve etkileri, dünle bugün arasındaki bağlantı- ları ve bugün üzerindeki tesirleri tarihsel açıdan olduğu kadar, din, sosyo- loji, kültür, estetik bakımından da önemlidir. Zira bu şahsiyetler ifa ettik- leri rol gereği zihniyet dünyasında etkili olmuş, coğrafya-insan ilişkisinde dînî, mezhepsel etkiler/etkileşimler meydana getirerek dönüşümler mey- dana getirmiş, fikir, eser, estetik ve yaşam bağlamında yeni üretimlere ve- sile olmuşlardır. Nesîmî, Hurûfî düşüncesi içinde Fazlullah’tan sonra yaşamı ve söy- lemiyle dönemini ve kendisinden sonraki zamanları etkilemiş önemli şah- siyetlerden biridir. Bu önemli şahsiyetin etki alanını takip etmenin bir yo- lu da klasik dönem açısından mecmualar/cönklerdir. Toplumun genelin- de ve belirli zümrelerinde şairin etki alanını tespit etmeye yarayan mec- muaların incelenmesi, bir taraftan Nesîmî ile ilgili yeni bilgiler elde etme- ye, öbür taraftan şiir, şair, kültür, edebiyat tarihi bağlamında yeni ufuklar açmaya yarayacak çalışmalara zemin hazırlayacaktır. Bu çalışmada, Hurûfî mecmularında Nesîmî ele alınacaktır. Bu dü- şünceden hareketle öncelikle Nesîmî’nin ilk tezkirelerde nasıl ele alındığı üzerinde durulmuştur. Mecmua, Hurûfîlik ve Hurûfîlik mecmuası kav- ramları, Türkiye ve Dünya kütüphanelerinde ulaşılabilen, bildirinin kap- samı içinde değerlendirilebilecek olan yazma mecmualardan yola çıkıla- rak bir durum tespiti yapılmaya çalışılmıştır. Çalışmanın nihai amaçların- dan biri Hurûfî mecmuaları ile ilgili olarak bir bibliyografya oluşturmak- tır. Çalışmanın içeriğinde ve kapsamında olduğu tespit edilen Hurûfî mecmualarında yer alan şiirler ve Almanya’da Berlin Milli Kütüphane- sinden bulunan bir Hurûfî mecmuasında bulunan Nesîmî’nin bir beytinin şerhinin metni verilmiştir. Anahtar Kelimeler: Hurûfilik, Mecmua, Hurîfî Mecmuası, Nesîmî, şiir, şerh. * Prof. Dr., Adıyaman Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü Öğ- retim Üyesi,
[email protected]84 • İbrahim Halil Tuğluk NESÎMÎ IN HURÛFÎ’S MECMUAS (COMPILATIONS) ABSTRACT The roles and effects of the personalities that emerged with a religi- ous reference in the historical process, the connections between yesterday and today and their influence on today are important in terms of religion, sociology, culture, aesthetics as well as from a historical perspective. Be- cause these people have been influential in the world of mentality due to their role, they have created religious, sectarian influences / interactions in the geography-human relationship and have created transformations and created new productions in the context of ideas, works, aesthetics and life. Nesîmî is one of the important personalities, after Fazlullah in the Hurûfi thought, who influenced the life and discourse and the times after him. One way to follow the influence of this important person is the mec- muas/cönks of the classical period. The study of the compilations, which enable us to determine the influence area of the poet in general and in cer- tain classes of society will prepare the groundwork for both, acquiring new knowledge about Nesîmî and opening new horizons in the context of poetry, poet, culture and literature history. In this study, Nesîmî, as it is in the Hurûfî compilations, will be dis- cussed. From this point of view, how Nesîmî was handled in the first tezki- res was discussed. The concepts of Hurûfîsm, compilations and compila- tions of Hurûfîsm, which can be reached in Turkey and world libraries, that may be concidered within the scope of manuscript, have been studied star- ting from compilations. A final aim of the study is to create a bibliography about Hurûfi compilations. The poems included in the Hurûfî compilations, which were determined to be in the content and scope of this study, and the text of the commentary of a couplet of Nesîmî in a Hurûfî compilations from the Berlin National Library in Germany were given. Keywords: Hurûfism, Compilations, Hurûfî Compilations, Nesîmî, Poetry, Com- mentary GİRİŞ Nesîmî, hayatı hakkında elde yeterli bilgi bulunmayan kabına sığma- yan, coşkulu bir şairdir. Ancak Nesîmî’nin hayatı etrafında anlatılan men- kıbeler ve Nesîmî’nin toplum üzerinde oluşturduğu etki Nesîmî hakkında yapılan çalışmaların yeniden yorumlanmasını zorunlu kılmaktadır.1 1 Bu çalışmada Nesîmî’nin hayatı ele alınmayacaktır. Yeri geldiğinde şiirleri ve etkileri bağ- lamında hayatı ile ilgili değerlendirmeler yapılacaktır. Nesîmî Kitabı • 85 Sanatçının şahsiyeti; dönem, fikir, üslup vb. birçok açıdan incelenebi- lir. Bu incelemeler araştırmacıya sanatçıyı tanıtarak araştırmacıyı edebiyat tarihine veri sağlayacak sonuçlara götürür. Fikirleri, sanatını aşan şahsiyetlerde sanatçı fikir adamı hüviyetine bürünebilir. Bu durumlarda sanatçının sanat yönü şahsiyetinin gölgesin- de kalır. Sanatı ve şahsiyeti ile dönemini ve kendinden sonraki dönemleri et- kilemiş ve adı bir gelenek oluşturmuş hatta sanatı geleneğin önüne çıkmış önemli şahsiyetler vardır. İşte Nesîmî, bu grupta değerlendirilebilecek şahsiyetlerden biridir. Nesîmî’nin Hurûfî kişiliği ile ilgili başta Hurûfî kaynaklar olmak üzere, birçok çalışma yapılmıştır.2 2 Tezkirelerin bu konudaki yorumu dikkate değerdir. Nesîmî’nin Osmanlı sahasında, Os- manlı entelektüelleri arasında ve edebiyat camiasında nasıl algılandığını tespit etmek onun- la ilgili değerlendirmelerde yeni bakış açıları kazandırabilir. Öncelikle Latîfî’nin bu konu- daki değerlendirmesi, üzerinde ehemmiyetle durulması gereken bir husustur. Latîfî bir ta- raftan Nesîmî’yi Hurûfîlik geleneği içinde ele almaktadır: ‚< ve kavm-i kalenderân u tâyi- fe-i abdalân u ebrarâta pişvâ-yı pîşîn ve rehbâr-ı reh-nümâ-yı pesîndür. Mezhebi hurûfî ve tarîki Fazlullâhî ve bi’l-cümle hurûfîsinün hulefâsından ve Fazlullâhîlerün fuzelâsındandur. ʿİlm-i hurûfî bunlar ihrâc eyleyüp ve teʾvilât-ı hurûfı ve işârât-ı cezm-i vukûfı ile aʿzâ-yı insânda buldılar ve her ʿuzvı bir harfe müşâbih ü müşâkile tutup yedi şekl-i celâle ve şerh u beyân olsa her harf mutazammın-ı risâledür dimişler. Hurûfîlerün Fazlullâh ser-çeşmesi ve Nesîmî ol çeşmenün bir eşmesidür.‛ Rıdvan Canım, Latîfî’ Tezkiretü’ş-Şu’ara ve Tabsıratü’n- Nuzama (İnceleme-Metin), Ankara, 2000, s. 524. Latîfî’nin son cümlesi Nesîmî’nin Hurufiler içindeki yerini tespiti açısından dikkate değerdir. Latîfî, Nesîmî’nin Hurufilikle ilgisi noktasında farklı görüşleri dile getirdikten sonra kendi düşüncesini, ‚Ammâ bu fakîr ü hakîr mezkûrı fehvâ-yı kelimâtından ve mazmûmât-ı ebyâtından vahdet-i vücûd kâyillerinden ve hem hurûf ʿilminün kâmillerinden derk itdüm. Zîrâ ekser-i kelimâtı vahdet-i vücûddan ve vücûd-ı mutlakdan dem uranlar bahs ider.‛ Ca- nım, age., s. 524. şeklinde dile getirir ve Nesîmî’yi inanmış, samimi, kendi yolunda kâmil bir insan olarak görür. Latîfî, sözlerini Nesîmî lehine tevil eder ve hangi makamda konuştuğu- nu Menâkıbü’l-vâsılînden naklen aktarır. Latîfî’ye göre aslında Nesîmî hurûfî değildir an- cak hurûf ilminden haberdardır. Latîfî, sözlerini hangi makamda söylediğini bildiğini, öm- rünün sonuna doğru gayb âleminden bir cezbeye tutulduğunu bu cezbenin tesiriyle sırları Hallac gibi keşfettiğini ve onun gibi öldürüldüğünü aktarır.‛ Canım, age, s. 525-526. Latîfi, Nesîmî’nin öldürülmesini de şeriat ile tarikat arasındaki bir yorumdan kaynaklı olduğunu ifade ederek aslında Nesîmî’yi bir derece itham edildiği düşüncelerden temizlemeye çalış- maktadır. Canım, age, s. 527. Künhü’l-Ahbâr muharriri Âlî’nin, Nesîmî ile ilgili değerlendirmelerinde Latîfî ile benzerlik gösterir Hatta ikisinin aynı değerlendirmelerini yaptığını söylemek yanlış olmaz. Alî de Nesîmî’yi ‚Kendüsi sâdâtdan iken hakk-ı karâbete ri’âyet ve nesebiyyeyi himâyet itmeyüp diline gelen sözi tahrîr kılmış.‛ demekle onun masumiyet karinesine işaret etmiştir. Mustafa İsen, Künhü’l-Ahbar’ın Tezkire Kısmı, Ankara, 1994, s. 122. Âşık Çelebi, Nesîmî’nin biyografisini kısa tutmuştur. Nesîmî’nin biyografisi ile ilgili olarak milliyeti, nereli olduğu ve siyadeti ile ilgili bilgiler verir ve Nesîmî’nin aşk yoluna girmekle birlikte Fazlullah-ı Hurûfî yolunda giderek dalalete saptığını, bu yüzden dönemin uleması tarafından idam edildiğini ifade eder. Âşık Çelebi, Nesîmî ile ilgili olumsuz düşünceler dile 86 • İbrahim Halil Tuğluk Nesîmî’nin yaşadığı dönemden Fuzûlî’ye kadar olan dönem ve Fuzûlî’den sonraki dönemde Nesîmî’nin şiirlerine yapılan nazîreler, Nesîmî’nin şiirlerini ve mensur eserlerini ihtiva eden risalelerin, Divanla- rıın, mecmuaların bu bakış açısıyla incelenmesini zorunlu kılmaktadır. Zi- ra Nesîmî’nin şöhreti kendi döneminde yaygınlaşmıştır.3 Nitekim ‚Fuzûlî’ye varıncaya kadar en belîğ şâʻirlerimiz zâten Nesîmî’nin müte- tebbiʻi belki şâkird-i maʻnevî-i ʻirfânıdır.‛4 1. Hurûfîlik Bir nevi varlık yorumu olarak karşımıza çıkan Hurûfîlik, kökenleri oldukça eskilere dayanan benzer düşüncelerin sistemleştirilmiş adıdır.5 getirir. Filiz Kılıç, Âşık Çelebi, Meşâ’irü’ş-Şu’arâ, İnceleme-Metin, İstanbul Araştırmaları Ensti- tüsü Yayınları, C 2, İstanbul, 2010, s. 865. Kınalızade Hasan Çelebi de Nesîmî’nin aşk yoluna girdikten sonra istikameti kaybettiğini, şeriata muhalif sözler sarfettiğini ve Halep’te idam edildiğini belirtir. https://ekitap.ktb.gov.tr/Eklenti/55834,kinalizade-hasan-celebipdf.pdf?0, s. 851. Beyânî de Âşık Çelebi gibi Nesîmî’nin öldürülmesini diline sahip olmamak sonucu şeriata muhalif sözler söylemek olarak değerlendirmiştir. https://ekitap.ktb.gov.tr/Eklenti/ 55835,beyani-tezkiresipdf.pdf?0, s. 207. 3 ‚Türkî şiʿrle Rûmda evvel ol şöhret bulmışdur ve Murâd Hân Gâzî devrinde Rûm’a gel- mişdür ve lisân-ı selâsenün her birinde bir dîvânı vardur. ʿUlûm-ı sülûkden ve esrâr-ı meşâyıhden çok ʿirfânı vardur.‛ Canım, age, s. 524. Âşık Çelebi, Usûlî maddesinde, Usûlî’nin Nesîmî tarzında şiirler kaleme aldığını, Anado- lu’da dalalet tohumlarını ektiğini ifade ederek bundan duyduğu rahatsızlığı beddua ile dile getirerek kapatmıştır. ‚Şeyh İbrâhîmî’lere isnâd olınan ilhâd tohmın Rûm’da ol ekmişdür ve Nesîmiyyât türrehâtından getürdügi nihâl-i nihâd-ı dalâli ol dikmişdür. Niçe onup bitme- yecekler gelüp ol tohmı ekmege başlamışlar ve niçe ber-hurdâr olmayacaklar ol nihâle bu- daklar aşlamışlardur. Hak Te’âlâ tohmların çüride ve köklerin kurıda.‛ Kılıç, age, C 1, s.344- 345., Latîfî de aynı konuyla ilgili şu değerlendirmede bulunur: ‚Mutasavvıfadan olduġı ecilden ekser-i eşʿârı tasavvufa müteʿallık kelimât ve Seyyid Nesîmî tarzıyla muharraz mevâʿiz ü ilâhiyyâtdur. Maʿnâ ve meʿâlde Makâlînün Câvidân-nâmesine mümâseleti ve Fazlullah Nâ’ülî Makâlâtına müşâbeheti vardur. Bu münâsebetle zamânenün dervîş- meşrebleri ve imâmî-mezhebleri sâbiku’z-zikre Fazlullâh-ı sânî ve sırr-ı Seyyid Nesîmî dir- ler vahdet-i vücûda kâʾillerindendür.‛ Canım, age, s. 176. Kınazlızade Hasan Çelebi, ‚Zümre-i sâdât-ı zü’l-iftihâr miyânında hayli şöhret-şi’âr olup<‛ https://ekitap.ktb.gov.tr/Eklenti/55834,kinalizade-hasan-celebipdf.pdf?0, s. 851, ‚Nesîmâsâ deşt-i dünyâyı temâşâ iderek Sultân Murâd mâzî-i zemânında diyâr-ı Rûm’a gelmiş ve hulk-ı kelimâtından bûy-ı fenâ almışdur.‛ diyerek birçok yeri dolaştığını ifade etmiştir.‛ https://ekitap.ktb.gov.tr/Eklenti/55834,kinalizade-hasan-celebipdf.pdf?0 s. 852. 4 ‚Cenâb-ı Halîlî evâʼil-i hâlinde Seyyid ʻİmâdüddîn Nesîmî âsârının mütetebbiʻ ve mukallidi olduğunu yukarıda söylemiştik. Fuzûlî’ye varıncaya kadar en belîğ şâʻirlerimiz zâten Nesîmî’nin mütetebbiʻi belki şâkird-i maʻnevî-i ʻirfânıdır<‛ https://ekitap.ktb.gov.tr/Eklenti/58689,ali-emiri-efendi--tezkire-i-suara-yi-amidpdf.pdf?0, s. 342-343. 5 ‚Hurûfîliğin temeli, eski çağlardan gelen ve harflerle sayıların kutsallığını kabul edip bunlara çeşitli sembolik anlamlar yükleyen anlayışa dayanır.‛ Hüsamettin Aksu, ‚Hurûfîlik‛, TDV İslâm Ansiklopedisi, İstanbul, s. 408. Ayrıca bk. Fatih Usluer, Hurufilik, Kabalcı Yayınları, İstanbul, 2009. Nesîmî Kitabı • 87 Hurûfîlik düşüncesi Fazlullah Hurûfî’den ve onun idamından itibaren farklı zaman dilimlerinde ve coğrafyalarda çok uzun süreli olarak bazen siyasi otoriteleri de etkileyerek taraftar bulmuştur. Aynı zamanda kendisi ile yakın ideolojik ya da amaçsal benzerlikler bulunan düşüncelerle bera- ber bazen onların içinde ya da görünümünde da karşımıza çıkmaktadır. 6 Hurûfilikle doğrudan veya dolaylı ilgili olan birçok şair vardır. Ancak bu şahsiyetlerden bazıları Hurûfîlik tarihi açısından önemlidir.7 Nesîmî’nin pek çok mecmuada şiirleri yer almaktadır. 8 Yine cönkler- de şiirleri en çok yer alan şairin Nesîmî olduğu göz önünde bulundurul- duğunda9 mecmuaların/cönklerin Nesîmî’nin edebî kişiliğinin ortaya çıkmasında ne kadar önemli bir kaynak olduğu anlaşılacaktır. Nesîmî Di- 6 ‚Osmanlı kültürü ve sanatı, içtimaî ve siyasî hayatı üzerinde Hurûfîler’in önemli tesiri vardır. Hurûfîlik inançları bir yandan Bektaşîler aracılığıyla yeniçeriler üzerinde etkili olmuş, öte yandan Kalenderîler ve Bektaşîler aracılığıyla halk arasında yayılmıştır. Hurûfîlik, bilhassa İslâmiyet’i yeni kabul eden Balkanlardaki halk içinde de taraftar bul- muştur. Bazı Osmanlı devlet adamları ile şairlerin bu hareketten etkilendikleri, özellikle Nesîmî’nin pek çok Bektaşî ve Alevî şaire tesir ettiği bilinmektedir. Refîî, Timinnâî, Usûlî, Kânî, Sarı Abdullah Çelebi, Penâhî, Muhyiddin Abdal, Akyazılı İbrâhim-i Sânî, Yemînî, Gülbaba (Misâlî), Oğlanlar Şeyhi İbrâhim Efendi, Rûhî-yi Bağdâdî, Âşık Vîrânî, Rûşenî, Diyarbekirli Halîlî, Muhibbî (Kanûnî), Bâkî, Âzerî şairlerinden Habîbî, Hakīkī, Hatâî (Şah İsmâil), Hayretî, Muhîtî, şair ve tarihçi Gelibolulu Âlî Mustafa Efendi, Mîr-i Alem Celâl Bik gibi kişilerin Hurûfîlik etkisi altında kaldıkları belirtilmektedir.‛ Aksu, agm., s. 411.. 7 ‚Nesîmî, Refî’î, Abdülmecid b. Ferişte İzzeddin, Muhîtî, Arşî, Misâlî, Rûhî-i Bağdâdî, Hay- retî, Yemînî, Muhyiddin Abdâl‛, Cemal Muhtar, ‚Hurûfî Türk Şairleri‛ Marmara Üniversite- si İlahiyat Fakültesi Dergisi, S. 4 (1986), s. 225-226. 8 ‚Türk edebiyatının mümtaz şairlerinden Seyyid İmâdüddîn Nesîmî’nin en önemli tarafla- rından biri de Türk dünyası edebiyatının önde gelen müşterek değerlerinden olmasıdır. Öy- le ki, Üsküp'te derlenmiş bir şiir mecmuasında onun gazellerini görebilir, Anadolu’nun ücra bir köşesinde tutulmuş bir cönkte tuyuğlarını bulabilir, Bakü’de, Tebriz’de, hatta Orta Asya içlerinde divanının nüshalarına rastlayabilirsiniz. Nesîmî, Allah’ın çok az kişiye bahşettiği üstünlüğü ancak okundukça duyulan derûnî hazlarla fark edilebilecek bir şiir kudretiyle, muasırı şairlerin çok önünde, hatta sonraki asırların en büyük şairleriyle rahatlıkla boy öl- çüşebilecek kudrette, yüksek yaradılışlı bir sanatkârdır. Nesîmî’nin geniş bir coğrafyaya ya- yılan şöhreti, birçok şairi nisyan karanlığına gömen zamana da karşı koymuş, onun şiirleri her zaman ve mekânda daima merak, ilgi ve rağbet merkezi olmuştur. Bu, birçok soru işare- tiyle üzerinde durulması gereken bir meseledir. Nasıl olmuştur da hem kendi devrinde hem sonrasında, bütün İslâm coğrafyasında ‚aykırı‛ bir cereyan olarak tescil edilen Hurûfîliğe mensup ve birçok şiirinde bu öğretiyi anlatma ve yayma gayretinde olan bir şair bu denli kabul görmüş ve sevilmiştir? Öyle ki, onun şiirlerine sadece Alevî- Bektaşî kaynaklı cönkler ve şiir mecmualarında değil, tamamen Sünnî akideye mensup mutasavvıf şairlerin şiirleriy- le dolu derlemelerde de çokça rastlanır. M. Fatih Köksal, ‚Seyyid Nesîmî’nin Yayımlanma- mış Şiirleri‛, Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Velî Araştırma Dergisi , 2009 /50, s. 77-80. ‚ Bu büyük Türk şairi, bütün Türk dünyasında ama hususiyle Anadolu ve Azerbaycan Türklüğü üzerinde derin tesirler bırakmış, onların şiir ve edebiyatlarına da muazzam su- rette nüfuz ve tesir etmiştir.‛ Köksal, agm, s. 78. 9 M. Fatih Köksal, ‚Cönklerde Divan Şiiri, Divan Şiirinde Cönkler‛, Millî Folklor, Yıl 28, S. 111 (2016), s. 28-40. 88 • İbrahim Halil Tuğluk vanı’nda yer almayan birçok şiirin mecmualarda tespit edilmesi inceledi- ğimiz konunun ehemmiyetini artırmaktadır.10 2. Mecmualarda Nesîmî Mecmualar, meslekleri, coğrafyaları, kültürleri farklı şahsiyetler tara- fından tertip edilen; din, tasavvuf, tıp, edebiyat, şiir, hendese, sosyal ha- yat, tarih gibi hayatın hemen hemen her yönünü kuşatan bilgileri bir süz- geçten geçirerek, kaydeden, aktaran önemli eserlerdir.11 Mecmualar Nesîmî’nin şiirlerini içermesi açısından önemlidir. Bu- nunla birlikte Nesîmî mahlası ya da Nesîmî’nin kuulandığı herhangi bir mahlasla yazılan şiirlerin muhteva, üslup, şair ve şiirlerle birlikte değer- lendirilmesi icap etmektedir.12 10 M. Fatih. Köksal, ‚Seyyid Nesîmî’nin Bilinmeyen Tuyuğları‛, Journal of Turkish Studies- Türklük Bilgisi Araştırmaları (Âgâh Sırrı Levend Hatıra Sayısı I), Harvard University, 24, 187- 208 (2000), Ömer Zülfe, Seyyid Nesîmî’nin Tuyuğlarına Ek, Modern Türklük Araştırmaları Dergisi, C 2, S. 4, Aralık, 2005, s. 121-135, Mesut Karakaş, ‚Seyyid Nesîmî’nin Bilinmeyen Gazelleri‛, CUJOSS – C XLIII, S. 1, (2019), s.120-144. 11 Bu çalışmada mecmua kavramı, mecmua türleri, mecmuanın önemi gibi konulara özel bir anlamda giriş yapılmayacaktır. Sadece genel olarak Mecmua ile ilgili yeri geldiğinde bazı açıklamalar yapılmaya çalışılacaktır. 12 Nesîmî’nin mecmualarda yer alan şiirlerine bütün şairler için göz önünde bulundurul- ması gerek bir ihtiyat payı vardır. Abdülbaki Gölpınarlı’nın, Nesîmî için verdiği şu bilgi, konuya hassas ve ihtiyatla yaklaşılması gerektiğini ortaya koymaktadır: ‚Konya'da Mevlânâ Müzesi yazmaları, 2467. Bu mecmuada 358 beyitlik ve mesnevi tarzında yazıl- mış, hurufîliğe ait bir risale mevcuttur. Mecmuanın 37b -59b varaklarına bulunan bu mesnevi: İbtidâdır ibtidâdır ibtidâ Ibtidâdan zâhir oldu intihâ İbtidâ geldi kelâm-ı lâ-yenâm Fî vu dâd u lâm-ı Hak'tan ve’s-selâm diye başlıyor ve âdeta Câvidân-nâme yi telhis ediyor ve Gel Nesîmî sözlerini gûş kıl Zinde ol âb-ı hayâtı nûş kıl Sözlerinden ger tevârih istesen Görüben tarihini kanı disen Bil sekiz yüz yıl u altmış yıl idi Bir tamâm olmağlığa tahvîl idi Sâ’at u vakt-i Zühâlde Müşterî Alup indirdi elinden defteri beyitleri ile bitiyor (58b-59b. Bu mecmuanın, 46b'de, Mısır'da Qaşr al-‘Ayn Bektaşî tekkesine vakfedildiği mukayyettir. 1080 h. / 1669 m. de tertiplenmiştir). Apaçık anlıyoruz ki, İmâdeddîn Nesîmî'nin ölümünden en aşağı elli yıl sonra hurûfî inançlarını şiirler ile tespit edip yayan bir başka Nesîmî var. Bu şâir mahlasını her hâlde Nesîmî'nin şöhreti yüzünden Nesîmî Kitabı • 89 Bu bağlamda lisansüstü bağlamında yapılan mecmualar ve cönkler üzerine yapılan tezler ile sempozyum/çalıştay gibi bilimsel çalışmalarda sunulan bildirilerde Nesîmî’nin şiirleri üzerine çok çalışma yapılmıştır.13 3. Hurûfî Mecmuaları Hurûfî metinleri, içinde Hurûfî şahsiyetlerin metinlerinin toplandığı ya da çoğunlukla bu şahsiyetlere ait metinlerin bulunduğu mecmualar- dır.14 Hurûfî metinleri tabiri birçok çalışmada kullanılmıştır ve bu metin- ler ile ilgili birtakım çalışmalar yapılmıştır 15 ancak Hurûfî mecmuaları üzerine derli toplu bir çalışma yapılmamıştır. Mecmuaların hangilerinin Hurûfî mecmuası olarak kabul edilip edilmeyeceği kendi içinde değerlendirilmesi gereken bir husustur. Zira Nesîmî gibi şairler, hem Hurûfî şairler hem de Bektaşilik geleneğinden beslenen şairler üzerinde ciddi bir etkiye sahiptirler. Mezhebî nisbetlerine bakılmaksızın şairlerin aynı mecmuada bir arada bulunabilmektedirler. Bu da Osmanlı insanının ve geleneğinin, hayatları hakkında birçok men- kıbe dolaşan şahsiyetlerin düşüncelerini öncelenmeksizin geleneğin diğer bütününü oluşturan şairlerle birlikte mecmualarda yer alabildiğini gös- termektedir. Mecmualar bu anlamda âdete Osmanlı mozayiğinin küçük bir örneğidirler. almıştır. Bizce hurufîliği Anadolu'da yayan, Aliyy al-‘A’lâ değil Nesîmî ve Nesîmî'nin hali- feleridir. Her hâlde bu ikinci Nesîmî'nin de bu hususta rolü olmuştur.‛, Abdülbaki Gölpı- narlı, Hurûfîlik Metinleri Kataloğu, Türk Tarih Kurumu Yayınları, Ankara, 1973, s. 131. Şiirde yanlış atfetme olgusu, bütün dünya edebiyatlarında görülen bir hadisedir. Bu du- rum Klasik Türk edebiyatı için de geçerlidir. Şiirlerin özellikle sonraki dönemde ünlü ve belirleyici bir şaire atfedilmesi, âdeta şairlerin etrafında gelişen bir metinsel geleneğin oluşması, müstensih hataları, müstensihin yanlı davranışları, sözlü gelenekteki ezber me- toduyla duyulan şiirlerin sonradan yazıya geçirilmesi, beyitler ilave teme, beyit değiştir- me, şiirin metnini büyük ölçüde dönüştüren sözlü bağlam, özel mecmualarda yayılan be- lili şiir yazma tarzının edebî-sosyal bağlamı vb. özellikler şairlere şiir atfedetmede düşü- nülmesi gereken hususlardan bazılarıdır. Ferenc Csirkes, ‚Mehdîci Yapıtlar Arası Etkile- şim: Şâh İsmâil ve Nesîmî’ye atfedilen Şiirler‛, Eski Türk Edebiyatı Çalışmaları IX Gazelden Gazele Dünün Şiirine Bugünden Bakışlar, Klasik Yayınları, İstanbul, 2016, s. 366-407. 13 YÖK Tez merkezindeki mecmualar ve cönkler incelendiğinde bu durum açıkça görülecek- tir. YÖK Tez merkezindeki mecmualar bu açıdan incelenmekle birlikte çalışmanın kapsamı bakımından buraya alınmamıştır. 14 Orhan Kurtoplu, "Hurufi- Bektâşî Edebiyatına Dair Bir Şiir Mecmuası", Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, S. 45 (2008), s. 25-35. 15 ‚Hurûfîlik Metinleri Üzerinde Çeşitli Araştırmalar Yapılmış, Bu Hareketle İlgili Eserlerin Listeleri Yayımlanmıştır.‛ Muhtar, agm, s. 219-229.‛ Aksu, agm, S. 411., Orhan Kurtoğlu, Hurufi-Bektâşî Edebiyatına Dair Bir Şiir Mecmuası‛, Türk Kültürü Ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, S. 45, S. 25-35. 90 • İbrahim Halil Tuğluk Bu çalışmada Hurûfî mecmuası tabiri, içinde yoğunluklu olarak ya da en az birkaç kişi olmak üzere Hurûfî / Bektaşî / Melâmî geleneğinden beslendikleri bilinen şahsiyetlerin yer aldığı mecmualar için kullanılmış- tır.16 Günümüzde internet imkânlarının artması, kütüphanelerin arşivleri- ni elektronik kullanıma açması mecmuaların incelenmesini kolaylaştır- mıştır.17 4. Hurûfî Mecmualarında Nesîmî Hurûfî metinlerinde Nesîmî’nin eserlerine dikkat çeken Abdülbaki Gölpınarlı’dır. Gölpınarlı, Hurûfîlik Metinleri Kataloğu’nda18, Hurûfî mü- elliflerin İstanbul kütüphanelerindeki eserlerde yer alan metinlerinin tanı- tımını yapmıştır. Hurûfî mecmuaları ile ilgili yapılan kütüphane çalışma- larında tespit edilen Nesîmî’ye ait mecmualar şunlardır: A. Berlin’de Staatsbibliothek Zu Berlin kütüphanesinde Osmanisch- türkische Sammelhandschrift PPN742705757, Ms. or. oct. 1592 numaraya kayıtlı Hurûfî metinleri mecmuası. Bu mecmuada aşağıdaki eserler kayıt- lıdır. 1. Risâle-i Haydarî Tarîkat-nâme-i İlâhî (1b-23a) 2. Risâle-i Esrâr-nâme-i Naksî-i Akkirmânî (23b-47a) 3. Sırr-ı Nokta (49b-58a19) 4. Hâzâ Kitâb-ı Keşf-nâme-i İlâhî (58b-105a) 5. Risâle-i Hurûfiye (105b-113a) 6. Hâzâ Risâle-i Şerîf fî Beyân-ı Niyyet-i Salât-i Hâcet (113b-115a) 7. Min Kelâm-ı Emîrü’l-Müʾ minîn Hazrat ʽAlî ʽalayhi’s-Selâm (115b) 8. Hâzâ Silsile-nâme-i Âl-i ʽAbâ (116a-117b) 9. Hurûfî-Abhandlung (Besmelenin ve Hurûf-ı mukattanın fazileti) (118a-119a) 10. Hurûfî-Abhandlung (Sual-Cevab Gece ve Gündüzün 12’şer olması- nın hikmetine dair bir suali) (119b-120b) 16 Kütüphaneler tarandıkça, yeni çalışmalar ortaya kondukça Hurûfî mecmualarının da bibli- yografyasının genişleyeceği muhakkaktır. Çalışma kapsamında tespit edilebilen Hurûfî mecmuasında yer yer Nesîmî ile ilgili metinler ele elınmıştır. 17 Çalışmanın kapsamlı olması, geniş bir literatür ve kütüphane taraması gerektirmesi, bildiri metninin sınırları içinde kalma zorunluluğu, tespit edilen eserlerin birkaç örnekle yetinil- mesini zorunlu kılmıştır. 18 Abdülbaki Gölpınarlı, Hurûfîlik Metinleri Kataloğu, Türk Tarih Kurumu Yayınları, Ankara, 1973. 19 Mecmuadaki bu risale ilgili bir çalışma yapılmıştır. bk. Melike Gökcan Türkdoğan, ‚Klasik Türk Edebiyatında Harf Sembolizmine Bir Örnek: ‚Sırr-ı Nokta‛ Manzumesi‛, Turkish Stu- dies International Periodical For The Languages, Literature and History of Turkish or Turkic Volume 10/4 Winter 2015, p. 517-536. Nesîmî Kitabı • 91 11. Hurûfî-Abhandlung (Hurûfî teviller) (120b) 12. Hurûfî-Abhandlung (Hurûfî teviller) (121a) 13. Hâzâ Kitâb-ı Makâmât-ı Evliyâ (123a-132a) 14. Mermûzât-i Hakîkat-nâme-i İlâhî ve Câvidân-ı nâ-Mütenâhî (132b- 133a) 15. Beyân-ı Şehâdet-i Fazl-ı Yezdân (134a) 16. Hâzâ Kitâb-ı Rûhiyye (134b-147a) 17. Der-Beyân-ı Tecellî (147b-150a) 18. Hurûfî Teviller (150b-151a) 19. Sefer Namazı Beyânındadır (151a-151b) 20. Hazret-i Seyyid Nesîmî Nevvarallâhu Merkadahu Eş’âr-ı Şerîfinde Buyurur (151b-152a) 21. Manâkıb-ı ʽAlî Kerreme’llâhu Vechehu Beş Şey’ Bir Salkım Üzüme Teşbihi (152b-153b) 22. Nesîmî’nin de içinde bulunduğu Divan şairlerine ve mutasavvıf şair- lere ait şiirler (154b- 204b) 23. Beyân-ı Meşreb ü Reviş-i Melâmiyyûn (206b-217b) 24. Hz. Alî’nin ‚Ben be’nin altındaki noktayım‛ sözünün izâhı (217b- 218b) 25. Kıt’a-i Sabûhî (218b) 26. Kıt’a (218b) 27. Gazel-i Sâmî (219a) 28. Hazreti Cafer-i Sâdık’ın Bir Sözünün Tevili (219a) 29. 20 beyitlik Mesnevi (20 beyit) (219b) Mecmuanın yirminci metni, ‚Hazret-i Seyyid Nesîmî Nevvara’llâhu Merkadahu Eş’âr-ı Şerîfinde Buyurur‛ (151b-152a) adlı metindir. Metinde Nesîmî’nin aşağıdaki beyti Hurûfîlik açısından şerh edilmiştir. Çün mekâlîdü’s-semâvât ey Nesîmî sendedür Kâf-ı lâmından götürgil sîn ü şîn dendâne’i 20 Bu ebyât-ı şerîfün maǾnâsı budur ki makâlîdü’s-semâvâti ve’l-ardi kelime-i kâf u nûn’dur. Kâf-ı lâmundan getürgil sîn ü şîn dendâne’i didü- gi kâf hesâb-ı cümelde yüzdür. Ve lâm otuzdur. İkisi yüz otuz olur. Dendâne-i sîn ü şîn ki altı Ǿadeddir. Murâd-ı sîn ü şîn’den altı dendâneǿi 20 Beyit Hurûfî anlayışla şerh edilmiştir. ‚Çün mekâlîdü’s-semâvât ey Nesîmî sendedür Kâf u lâmından götürgil sîn ü şîn dendâne’i‛ G-453/12 Hüseyin Ayan, Nesîmî Hayatı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Divanının Tenkitli Metni, C II, AKM Yayınları, Ankara, 2002, s. 754. 92 • İbrahim Halil Tuğluk yüz otuzdan getürsen bâkî yüz yirmi dört Ǿaded kalur. Altı dendâneǿi ki getürdün. Mukâbil-i kâf u nûn’dur kiş şeş cihât-ı asl-ı eşyâdur. Ve kâf u nûn dahi hisâb-ı cümelde yetmiş iki Ǿadeddir. ǾAnâsır-ı erbaǿaya darb et- sek beş kerre yetmiş iki Ǿaded olur. Temâm bu beş kere yetmiş iki Ǿaded temâm üç yüz altmış Ǿaded olur ki sîn u şîn dahi üç yüz altmış Ǿadeddir ki derecât-ı eflâk ve mukâbil-i mekâlîdü’s-semâvâti ve’l-ardi’dir. Bâkî kalan yüz yirmi dört Ǿaded yüz yirmi dört bin enbiyâdan Ǿibârettir ki nihâyet-i Ǿadedde bindir ve hakîkat-ı enbiyâ kelime ve kelâmdır. B. Konya Mevlana Müzesi Abdülbaki Gölpınarlı Kütüphanesi 82 numaraya kayıtlı 186 varaktan oluşan bir mecmuanın içinde Hurûfî, Bektâşî şairlerin şiirlerinin yanı sıra Nesîmî’nin de birçok şiiri vardır. Di- van şairlerinin yanı sıra Misâlî, Hatâyî, Pîr Sultân Dede, Ca’ferî, Seyyid Nizâmoğlu, Kalenderî, Vîrânî, Rûhî, gibi şairlerin de yer aldığı bu mec- muada Nesîmî’nin Hüseyin Ayan21 neşrinde yer almayan şiirleri aşağıda verilmiştir. 122 FâǾilâtün FâǾilâtün FâǾilâtün FâǾilün 1 Ey Ħudâvendâ ki ismüñ fażl-ı bismi’llâhdur Žâhir ü bâŧın śıfâtun Ǿayn-ı źâtu’llâhdur 2 On sekiz biñ Ǿâlemüñ içi ŧışı senden ŧolu Ġayrı yoķdur arada hep küllî Ǿaynu’llâhdur 3 Leyse fi’d-dâreyn’de çün kim Ĥaķ’dan ayru nesne yoķ Ķancaru baķsañ ĥaķîķat ŝemme vechu’llâhdur 4 Şeş cihâtuñ emr ü nehy-i maǾrûfı oldı Ǿayân Ĥaķ Ǿayân oldı velîkin genc-i Ǿarşu’llâhdur 5 Nuŧķ-ı nâŧıķ ferd-i vâĥid źât-ı muŧlaķdur velî Genc-i maħfînüñ rumûzı küntü kenzü’llâh’dur 6 Hak Ǿayân oldı gel ey Ĥaķķ’ı gören Ǿayne’l-yaķîn Pertev-i źât u śıfâtuñ gör ne sırru’llâĥdur 21 Ayan, age. 22 Gazel, Konya Mevlana Müzesi Abdülbaki Gölpınarlı Kütüphanesi 82, 26b. (EK-1) Nesîmî Kitabı • 93 7 Küllü şeyǿin hâlik illâ vechüñ oldı lâ-yezâl Âyet-i ĥüsnüñ ĥaķı vechüñ kelâmu’llâhdur 8 ǾAlleme’l-esmânuñ ismi vü müsemmâsı temâm Enbiyâlar atası Âdem Śafiyyu’llâhdur 9 ǾÂlemi ŧûfana ġarķ iden özi bulan necât Keştiye ol dem giren Nûĥ Neciyyü’llâhdur 10 Ŧûr’a çıķup Ĥak ile biñ bir kelâmı eyleyen Âl-i Ǿİmrân oġlı ol Mûsâ Kelîmu’llâhdur 11 Mancınıķdan atılup Ĥaķ aña nârı nûr idüp Gülşen-i Ǿaşķ içre İbrâhîm Ħalîlu’llâhdur 12 Nefħa-i muǾciz-deminde mürdeler iĥyâ ķılan Rûĥ-ı ķudsuñ Ǿhem-demi ǾÎsi-i Rûĥu’llâh’dur 13 Enbiyânuñ evveli vü âħiri hem serveri Ol Muĥammed Muśŧafâ ħatm-i Resûlu’llâhdur 14 Cümlesi andan umar hem o umısardur Ǿâķıbet Ol şefîǾü’l-müźnibîndür ol Ĥabîbu’llâhdur 15 Cümlesinüñ serveridür hem ser-efrâzı velî Ol ĥabîb ol ŧabîb ol şefîǾu’llâhdur 16 Ol kim Ǿilm ķapusıdur didi ol Şâh-ı rusül Ol ǾAliyyü’l-Murtażâ Şâh-ı veliyyü’llâhdur 17 Ol velâyet menbaǾı Sulŧân-ı cümle evliyâ Śâĥib-i sırr-ı kerâmet nûr-ı Ǿaynu’llâhdur 18 Şâh Ĥasan Şâhum Ĥüseyin şol iki şehzâdeler Ĥaķ içün žâlimler elinde şehîdü’llâhdur 19 Şâh-ı Zeyne’l-ǾÂbidîn’dür ol imâmü’l-müttaķîn Hem Muĥammed Bâķır’uñ virdi ibâdu’llâhdur 94 • İbrahim Halil Tuğluk 20 CaǾfer-i Śâdıķ kim ol śıdķ ehlinüñ sulŧânıdur Mûsi-i Kâžım ĥaķîķat faķrı faħru’llâhdur 21 Şâh ǾAlî Mûsâ Rıżâ’dur ehl-i beytüñ serveri Hem Taķî vü bâ-Naķî’nüñ ķalbi beytu’llâhdur 22 Şâh-ı sâlâr-ı cihândur pîşvâ-yı ǾAskerî Žâhir ü bâŧın ĥaķîķat Ǿayn-ı źâtu’llâhdur 23 Çün ire meydân içinde Mehdi-i śâĥib-zamân Rûşen ola ehl-i Ĥaķķ’a kim o Fażlu’llâh’dur 24 Muśŧafâ vü Murtażâ’nuñ âline23 evlâdına Rûz u şeb Seyyid Nesîmî źikr-i şeyǿu’llâhdur 224 MefâǾîlün MefâǾîlün FeǾûlün 1 Śana cânum fedâdur yâ Muĥammed Yüzüñ nûr-ı Ħudâ’dur yâ Muĥammed 2 Elif mîm nûn yazılmış śûretinde Bir ismüñ ķul kefâdur yâ Muĥammed 3 Ebûbekir sevenler oldı Ǿâşıķ ǾÖmer Ǿadli Ǿâlâdır yâ Muĥammed 4 Bu resm ile oķur Ķurǿân’ı ǾOsmân Ǿİlm-i kân-ı ĥayâdır yâ Muĥammed 5 Cihânda kâfire ķattâl olan bil ǾAliyyü’l-Murtażâ’dur yâ Muĥammed 5 Nesîmî’yim mevâlî âl-i evlâd Saña cânum fedâdur yâ Muĥammed 23 Vezin gereği metindeki ‚vü‛ atıldı. 24 Konya Mevlana Müzesi Abdülbaki Gölpınarlı Kütüphanesi 82, 108b, (EK-3) Bu şiirin muh- tevası Nesîmî’nin şiirlerinin muhtevasına uygun değildir. Nesîmî Kitabı • 95 325 FâǾilâtün FâǾilâtün FâǾilâtün FâǾilün 1 Degme bir nâ-cinse hem-dem olup itme iħtilâŧ Śoĥbetüñ teǿŝîri vardur eyle andan iĥtiyâŧ 2 Câhil ile hem-nişîn olma ki cehlüñ artırur Rütbesin erbâb-ı Ǿulvün bilmez ehl-i inĥiŧâŧ 3 Ķulluġına câhili hergiz ķabûl itme velî Bendesi ol kâmilüñ var göñlüñi ķıl irtibâŧ 4 KaǾbe-i maķsûda sâlik bulmaķ isterseñ vuśûl Ehl-i Ǿirfân pâyına düşe yüzüñi çün bisâŧ 5 Devlet-i dâreyn dilerseñ ĥâśıl eyle maǾrifet Yoħsa sâyir manśıb u câh ile olma sen neşâŧ 6 Źikr-i ķalbe iregör mâye-yi tevĥîd ile Ŧola envârıyla ķalbüñ ĥâśıl ola inbisâŧ 7 MaǾrifet śavtıyla Seyyid ŧuyulup Ǿâşıķları Meclis-i Ǿuşşâķ içinde düşe sende bir simât C. Koç Üniversitesi Suna Kıraç Kütüphanesi’nde kayıtlı Mecmû'a-i Eş'âr’da26 Nesîmî’nin Hüseyin Ayan neşrinde olmayan iki şiirini tespit ettik. 427 Ġazel-i Nesîmî MefâǾîlün MefâǾîlün MefâǾîlün MefâǾîlün 1 TeǾâla’llâh zihî sulṭân ki sensin ḫâlıḳu’l-eşyâ Ḥaḳîḳatdür ki sen ḳılduñ Ǿademden Ǿâlemi peydâ 25 Konya Mevlana Müzesi Abdülbaki Gölpınarlı Kütüphanesi 82, 174b. (EK-4) 26 Mecmû'a-i Eş'ar, MS 236 Divan şairleriyle birlikte Hurûfî şairlere ait şiirlerin de bulunduğu mecmua Nesîmî’nin şiirlerini de ihtiva etmektedir. İstinsah tarihi belli olmayan mecmuanın yaprak sayısı I, 139, satır sayısı 14, yazı alanı boyutu: 155x90 mm, kâğıt boyutu 190x135 mm, yazmanın başı - sonu: 1b - 139a, krem rengi, orta kalın, aharlı suyollu kâğıt, siyah, yazı alanı çerçevesi kırmızı, deffeler kırmızı mukavva, sırtı siyah bez yeni cilt. Tezhip özellikleri: Ib se- revhalı, altın varak çerçeveli, mısra sonları ve duraklar altın varak çiçeklerle süslü, Nesih (kısmen harekeli) / Naskh script (partially Harakât), *I, 139+ leaves, (14 lines)/ 19x13,5 cm. http://cdm21054.contentdm.oclc.org/cdm/compoundobject/collection/MC/id/151730/rec/8 27 Koç Üniversitesi Suna Kıraç Kütüphanesi, Mecmua-i İlāhiyyāt, MS 236, 119a-120b. (EK-4) 96 • İbrahim Halil Tuğluk 2 Dü Ǿâlem yoġ iken evvel yaratduñ Muṣṭafâ nûrı Aña virdüñ hezârân biñ Ǿatâ vü mülk-i istiġnâ 3 Anı sevmekden olmışdur melâǿikler ḫalâyıķlar Zihî şevḳ u zihî Ǿişret ki sübḥâne’l-leẕî esrâ 4 Bu yirler ṭurdıġı ḳâǿim bahâne ol durur dâǿim Velî aṣluñ şehâ sensin senüñdür emr yâ Mevlâ 5 Yaratduñ yidi ḳat gökler içinde pür-melâyikler Ne bendi vü ne ḫod sütûn muǾallaḳ gibi bu ḫaḍrâ 6 Ḳışuñ ḳar yaġduran sensin temiz rengin viren sensin Gene yazu ḳılan sensin cihânı cennetü’l-meǿvâ 7 Nice vaṣf eylesün kimse senüñ vaṣfuñı ey ŚâniǾ Ki Ǿâciz ḳıṣṣa-i şerḥinde anuñ dânâ hem bînâ 8 Yiri emrüñle ey maǾbûd ṣu üzre eyledüñ muḥkem Kimi yiri kimi vâdî kimi ṭaġı kimi ṣaḥrâ 9 Ki dört dürlü ṭabâyiǾden yaratduñ cismini anın Kimi demdür kimi balġam kimi ṣafrâ kimi sevdâ 10 Virirsin ata ṣulbünden ananuñ raḥmine nuṭfe Ṭutarsın ol zamân anı ki śu et ķan olur Ǿażā 11 Düzersin ķaranu yirde aña bir ḫûb ḫoş-ṣûret Virirsin ḳısmeti anın daḫı eylemedin iḥyâ 12 Kiminüñ ṭâliǾiñ anda saǾîd eylersin ey Ĥâkim Kimi ol yazuda bed-baḫt kimi aǾlâ kimi ednâ 13 Kimi Ǿâbid Ǿibâdetde sözi her dem Ǿibâretde Kimi aḥmaḳ sözin bilmez ki ḥayvândan daḫı ednâ 14 Kimi her dem Ǿibâdetde kimi dün gün ḫarâbetde Kimi dâǿim münâcâtda hemân Allâhla tenhâ Nesîmî Kitabı • 97 15 Ṭoḳuz aydan doġar gelür vücûd olur zihî ḥikmet Kimi müǿmin kimi muḳbil kimi müdbir kimi tersâ 16 Kimi insân-ı kâmildür kimi bî-Ǿaḳl câhildür Kimi Allâh’a vâṣıldur kimi lâ’dür kimi illâ 17 Kimi derin oḳımışdur kimi dersin alır andan Kimi andan daḫı aǾlâ virür her dem aña fetvâ 18 Ḳadîm u lâ-yezâl sensin ezel sensin ebed sensin Ḳamusından bu ḥikmetler cihândur bir ḳurı ġavġa 19 Viren sensin alan sensin görensin gösteren sensin Anuñçündür bu Ǿizzetler olupdur ḳamusı zîbâ 20 Kiminüñ ṭıfl iken cânın alursın Ǿömrine ṭoymaz Kimisi yüz yaşar ölmez başına dâr olur dünyâ28 21 Kimi şöyle ġanî ḳıldıñ ki mâlın ṣaġış bilmez Kimi bir pâre nân içün ķapudan kapuya rüsvâ 22 Kimi aṭlas giyer elvân eyerli atlar üstünde Kimi çıplaḳ yalın ayaḳ kimisi giymemiş aṣlâ 23 Sükûnetler ĥareketler cerâĥatler Ǿinâyetler Hidâyetler saǾâdetler ḳamu sendendür ey yektâ 24 Bu gözlerüm yaşı senden bu yürekler başı senden Ḥaḳîḳat cümle sendendür bu başlara gelen sevdâ 25 Nesîmî derd-mendiñdür ki tevḥîdi dimeñ ḳande Meger göñlün gözüñ aça hemân ol Ḫâlıḳ-ı Yezdâ 28 Bu beyit iki defa yazılmıştır. Birinci yazılışta birinci mısrada ‘ömrine’ kelimesi unutulmuş. 98 • İbrahim Halil Tuğluk 529 Bahâr-nâme-i Nesîmî MefâǾîlün MefâǾîlün MefâǾîlün MefâǾîlün 1 Yine evvel bahâr oldı irişdi feyż-i Rabbânî Ḳamusı âşikâr oldı ķurıldı bezm-i Ǿirfânî 2 İçen câmı ḫûrvûş eyler mey-i gülgûn nûş eyler Cünûn deryâsı cûş eyler kim oldur beyt-i raḥmânî 3 Açıldı ġonca-leb güller ḥicâba düşdi sünbüller Ḳılar efġân bülbüller görindi ṣunǾ-ı Yezdânî 4 Şükûfe geldi reng-â-reng ṣanurlar kim iderler ceng Ḳamu yerden ṭutup âheng oḳurlar vird-i Sübḥân’ı 5 ǾAceb luṭf eylemişdür Ḥaḳ virüpdür lâleye revnaḳ Gül ü nesrîn ile zanbaķ ziyâret ḳıldı reyĥânı 6 Gelüp nergis bu meydâna benefşe oldı dîvâne Hücûm itdi levendâne śanursın yoḳdur aḳrânı 7 Çıḳupdur erġuvân leşker śoḳupdur başına miġfer Virüpdür sûsene ħançer ḳuruldı ceng-i sultânî 8 Olup nesrîn [ü] zanbaḳlar dikildi yire sancaḳlar Açıldı cümle bayraḳlar müzeyyen ḳıldı gülşânı 9 Öter bülbül yuvasında gül açılur śafâsında Melâǿikler ġıdâsında dilerler ehl-i Ǿiśyânı 10 Bu śanǾat śunǾ-ı ferdâdur ħaberdâr ol ki inşâduır Bu Ǿâlem gör ki kübrâdur mükerrem ḳıldı insânı 11 Bizimçün cümle bu niǾmet ider şems ü ḳamer ħiźmet Ķurulmıuşdur yeşil künbed tükenmez aślâ devrânı 12 Gice ħiźmetde İsrâfîl alur ervâĥı ǾAzrâǿîl Nüzûl-ı vaĥyi Cebrâǿîl bize indürdi Ķurǿân’ı 29 Koç Üniversitesi Suna Kıraç Kütüphanesi, Mecmua-i İlâhiyyât, MS 236, 125b-126b. (EK-5) Nesîmî Kitabı • 99 13 Resûlüne olup ümmet ide tâ ümmete şefḳat Ki anda bulasın raĥmet olasın Ǿabd-i Yezdânî 14 Bize luŧf eyledi enhâr pişirür çâkeri çün nâr Ki cümle bize ħiźmetkâr gör imdi luŧf u iĥsânı 15 Nesîmî sözini fâş it Ħudâ Ǿavnıyla yoldaş it Senüñ luŧfuñla yoldaş it bize ol demde peymânı SONUÇ Nesîmî, tasavvuf tarihi ve düşünce tarihimiz açısından olduğu kadar, edebiyat tarihimiz açısından da önemli bir şahsiyettir. Biyografisi ve ha- yatı etrafında şekillenen menkıbeler kendi zamanından günümüze kadar geniş bir coğrafyada etkili olmuştur. Bu etkinin bir boyutunu da mecmua- lar ve cönkler vasıtasıyla takip edebilmekteyiz. Mecmuaların çoğunda Nesîmî’nin bir veya birden fazla şiirine, şiirleriyle ilgili bir şerhe rastla- mak mümkündür. Hurûfî kimliği ön planda olan Nesîmî’nin izlerine Hurûfî şairlerin yoğun olarak bulunduğu mecmualarda ve cönklerde da- ha fazla rastlanılmaktadır. Bununla beraber Alevî-Bektâşî ve Melâmî şair- lerin bulunduğu mecmua ve cönklerde de Nesîmî ile ilgili kayıtlara rast- lanmaktadır. Klasik şairlerin şiirlerinin yer aldığı mecmualarda da Nesîmî ile ilgili bilgileri bulmak mümkündür. Özellikle Mislî, Hatâyî, Arşî, Pîr Sultan Abdal, Seyyid Nizamoğlu, Muhyî, Hayretî, Fuzûlî gibi şairlerle bir- likte anılan Nesîmî’nin şiirlerine çokça nazîreler yazılmıştır. Ayrıca Nesîmî’nin şiirlerine birçok şair tarafından tahmislerde bulunulmuştur. Bundan dolayı nazire mecmualarında ve divanlarda da Nesîmî’ye ait ka- yıtlara rastlanmaktadır. Mecmuaların şairlerin eserlerine girmemiş şiirlerini de ihtiva ede- bilmesinden dolayı Nesîmî’nin Divanı’nın hacmi gün geçtikçe artmakta- dır. Bu çalışmada Nesîmî’nin Hüseyin Ayan neşrinde tespit edilmeyen, tarafımızca incelenen üç mecmuadaki beş şiiri tespit edilmiştir. Mecmualar aynı zamanda şerh açısından da önemli eserlerdir. Mec- mualarda yayılmış halde bulunan bu şerhler bir şerh külliyatı oluşturabi- lecek miktardadır. Tarihimizin, kültürümüzün ve insanımızın kucaklayıcı özelliği mec- mua ve cönklerde kendini göstermektedir. Yan yana gelemiyecek gibi gö- rünen birçok şahsiyet bu tür eserlerde omuz omuza durmaktadır. 100 • İbrahim Halil Tuğluk Mecmualarda yer alan divan dışında kalmış şiirlerin şairlere nisbeti başlı başına bir çalışmadır. Bu konunun metin tenkidi hassasiyetiyle dil, üslup, muhteva ve dönem özellikleri gibi birçok özelliğin göz önünde bu- lundurulmasıyla ele alınması gerekmektedir. KAYNAKÇA Aksu, Hüsamettin , ‚Hurûfîlik‛, TDV İslâm Ansiklopedisi, C 18, s. 408-412, İstanbul, 1998. Ayan, Hüseyin, Nesîmî Hayatı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Divanının Tenkitli Metni, C II, AKM Yayınları, Ankara, 2002. Canım, Rıdvan, Latîfî’ Tezkiretü’ş-Şu’ara ve Tabsıratü’n-Nuzama (İnceleme-Metin), Ankara, 2000. Csirkes, Ferenc, ‚Mehdîci Yapıtlar Arası Etkileşim: Şâh İsmâil ve Nesîmî’ye Atfe- dilen Şiirler‛, Eski Türk Edebiyatı Çalışmaları IX Gazelden Gazele Dünün Şii- rine Bugünden Bakışlar, Klasik Yayınları, İstanbul, 2016. Gölpınarlı, Abdülbaki, Hurûfîlik Metinleri Kataloğu, Türk Tarih Kurumu Yayınları, Ankara, 1973. Gölpınarlı, Abdülbaki, Melâmîlik ve Melâmîler, Gri Yayınları, İstanbul, 1992. Gölpınarlı, Abdülbaki ‚Bektaşilik ve Hurufilik ve Fadl Allah’ın Öldürülmesine Dü- şürülen Üç Tarih‛, Şarkiyat Mecmuası V (1963)’ten ayrıbasım, Edebiyat Fa- kültesi Basımevi, İstanbul, 1964. İsen, Mustafa, Künhü’l-Ahbar’ın Tezkire Kısmı, Ankara, 1994. Karakaş, Mesut, ‚Seyyid Nesîmî’nin Bilinmeyen Gazelleri‛, CUJOSS C XLIII, S. 1 (2019) . Kılıç, Filiz, Âşık Çelebi, Meşâ’irü’ş-Şu’arâ, İnceleme-Metin, İstanbul Araştırmaları Ensti- tüsü Yayınları, C 2, İstanbul, 2010. Köksal, M. Fatih, ‚Seyyid Nesîmî’nin Yayımlanmamış Şiirleri‛, Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Velî Araştırma Dergisi, 2009-50. Köksal, M. Fatih, ‚Cönklerde Divan Şiiri, Divan Şiirinde Cönkler‛, Millî Folklor, Yıl 28, S. 111, (2016) Köksal, M. Fatih, ‚Seyyid Nesîmî’nin Bilinmeyen Tuyuğları‛, Journal of Turkish Stu- dies – Türklük Bilgisi Araştırmaları (Âgâh Sırrı Levend Hatıra Sayısı I), Har- vard University, 24, 187-208 (2000). Kurtoğlu, Orhan, ‚Hurufi Bektâşî Edebiyatına Dair Bir Şiir Mecmuası‛, Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, S. 45, s. 25-35. (2008) Mecmua, Konya Mevlana Müzesi Abdülbaki Gölpınarlı Kütüphanesi 82. Mecmua, Berlin’de Staatsbibliothek Zu Berlin kütüphanesinde Osmanisch-türkische Sammelhandschrift PPN742705757, Ms. or. oct. 1592. Mecmû'a-i Eş'âr, Koç Üniversitesi Suna Kıraç Kütüphanesi, MS.236. Muhtar, Cemal, ‚Hurûfî Türk Şairleri‛ Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, S. 4, s. 225-226 (1986). Şenödeyici, Özer, Nesîmî ve Hurufilik Kitabı, Kesit Yayınları, İstanbul, 2015. Nesîmî Kitabı • 101 Türkdoğan Gökcan, Melike, ‚Klasik Türk Edebiyatında Harf Sembolizmine Bir Ör- nek: ‚Sırr-ı Nokta‛ Manzumesi‛, Turkish Studies International Periodical For The Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, Volume 10/4 Win- ter 2015, p. 517-536. Usluer, Fatih, Hurufilik, Kabalcı Yayınları, İstanbul, 2009. Zülfe, Ömer, ‚Seyyid Nesîmî’nin Tuyuğlarına Ek‛, Modern Türklük Araştırmaları Dergisi, C 2, S. 4, (Aralık 2005). https://ekitap.ktb.gov.tr/Eklenti/55834,kinalizade-hasan-celebipdf.pdf?0 https://ekitap.ktb.gov.tr/Eklenti/55835,beyani-tezkiresipdf.pdf?0. https://ekitap.ktb.gov.tr/Eklenti/58689,ali-emiri-efendi--tezkire-i-suara-yi- amidpdf.pdf?0 http://cdm21054.contentdm.oclc.org/cdm/compoundobject/collection/MC/id/151730/ rec/8 EKLER (EK-1) 26b 102 • İbrahim Halil Tuğluk (EK-2) 108b (EK-3) 174b 119a-b Nesîmî Kitabı • 103 (EK-4) 119a-120b 125b 126a 104 • İbrahim Halil Tuğluk (EK-5) 125b-126b ŞİİR MECMUALARI VE CÖNKLERDEKİ NESÎMÎ M. Fatih Köksal* ÖZET Şiir mecmuaları ve cönkler kabaca, bir kısmı kendisi de şair olan şiir ve edebiyat meraklısı kimselerin beğendiği şiirleri bir araya getirdikleri defterler olarak tanımlanabilir. Cönklerin bizdeki mazisi şiir mecmularına göre daha yeni olmakla birlikte bu iki yazma türü de edebiyat tarihimizin birincil kaynakları arasındadır. Zira bu eserlerdeki şiirler, sadece onları derleyen kişilerin şahsi zevklerini ortaya koymuyor, aynı zamanda ister istemez dönemlerinin zevk, üslûp ve tercihlerini de yansıtıyordu. Bunlar- da şiirleri sıkça rastlanan şairlerin bugün de gerek Klasik Türk şiiri gerek halk şiiri gerekse tekke şiirinin önde gelen isimleri olması elbette tesadüfi değildir. Bir anlamda, şairlerin şiir mecmuaları ve cönklerde şiirlerinin yer alma sıklığı, onların okunma, beğenilme ve tanınma oranlarını da or- taya koyar mahiyettedir. Bu çalışmamızda, ilginç bir şekilde hem divan hem halk hem de tek- ke edebiyatına ilgi duyanlarca benimsenen çok az sayıda şairden biri ve hatta birincisi olan Nesîmî’nin, şiir mecmuaları ve cönklerde ne nispette yer aldığı ortaya konmaya çalışılacak, diğer şairlerle kıyaslanacak ve ula- şılan sonuçlar değerlendirilecektir. Böylece Nesîmî’nin Türk edebiyatın- daki yerine dair, birinci el kaynaklara dayalı elle tutulur tespitler yapıla- caktır. Anahtar Kelimeler: Nesîmî, şiir mecmuaları, cönkler, Türk edebiyatı tarihi Malum olduğu üzere şiir mecmuaları ve cönkler bütün bir edebiyat tarihimizin en önemli kaynakları arasında gelmektedir. Üst başlık olarak hepsini ‚mecmua‛ şemsiyesi altında birleştirebileceğimiz bu ‚toplamalar‛ -kimi istisnalar bulunmakla birlikte- tamamen derleyicilerinin (mürettip de diyebiliriz) şahsi zevklerinin birer mahsulü oldukları için derleyicile- riyle birlikte dönemlerinin edebiyat anlayışını, ruhunu ve zevkini de bize * Prof. Dr., İstanbul Kültür Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bö- lümü,
[email protected]106 • M. Fatih Köksal yansıtırlar. Şairlerin şiir mecmualarında ve cönklerde ne sıklıkla yer aldık- ları/alabildikleri, onların tarihî seyir boyunca edebiyat tarihi içindeki ko- numlarını da bize bütün açıklığıyla gösterir. Bu itibarla mecmualar ve cönkler, hangi şairlerin hangi dönemlerde daha çok beğenildiğini göste- ren belge-metinlerdir. USUL HAKKINDA BİRKAÇ SÖZ Asıl konumuza geçmeden önce çok önemli bir hususa parmak bas- mak istiyorum. Bilindiği gibi el yazması eserler üzerine çalışma yapmak isteyenlerin ilk uğrak yeri yazma eser kataloglarıdır. Günümüzde büyük oranda elektronik ortama aktarılmış olsa da bütün kütüphanelerin dijital ortama aktarılmadığı düşünüldüğünde matbu katalogların hâlâ önemli olduğunu söyleyebiliriz. Katalog taraması esnasında pek çok güçlükle karşılaştık. Bu güçlükler, çalışmamızda kullanmak istediğimiz veriler ve ulaşacağımız sonuçları da doğrudan ilgilendirdiğinden bir iki cümleyle bunlardan söz etmek isterim. Maalesef yazma eser kataloglarımızın önemli bir kısmı, sadece mecmua ve cönklerin tavsif ve tasnifinde değil, başka pek çok bakımdan da oldukça kötü hazırlanmıştır. Yanlış eser veya müellif adları, nüsha tavsifinde eksik ve/veya yanlış bilgilendirme bunla- rın başında gelmektedir. Araştırmacılar tarafından Kastamonulu Şâzî’ye nispet edilen manzum Maktel’in farklı kataloglarda tam 11 ayrı müellif adına kayıtlı olduğunu tespit ettiğimizi söylersek meselenin önem ve va- hameti tebellür edecektir. Umulur ki, bundan sonra hazırlanacak katalog- larda olsun, eserlerin tanıtımları kartoteks bilgisini aşmayan sadelik ve basitlikte değil, araştırmacıların her türlü ihtiyacına cevap verebilecek şe- kilde hazırlanır. Esas konumuz olmaması hasebiyle sadece bir örnekle al- tını çizmeye çalıştığımız yazma eser katalogları yine de yazma nüshalara erişimde temel kaynaklardır. Yazma eser kataloglarını (TÜYATOK projesi çerçevesinde hazırlanan kataloglar hariç) sadece şiir mecmuaları ve cönk- lerin muhtevasına dair ayrıntılı tanıtımları bakımından değerlendirdiği- mizde ise şöyle bir tasnif ortaya çıktı:1 1. Şiir mecmuaları ve cönklerin hangi şairin şiirinin hangi sayfada ol- duğuna kadar ayrıntılı tavsif edildiği kataloglar. Bunlara Mevlana Müzesi Yazmalar Kataloğu (Gölpınarlı 1967-), Türk Dili Kurumu Yazma Eserler Kata- loğu (Cunbur vd.: 1999) ile Rukopisa Doğubilimleri Enstitüsü Kataloğu (Tra- ko-Gaziç 1997) örnek gösterilebilir. 1 Burada, sonuçta her biri belli bir emek mahsulü oldukları için türlü bakımlardan kifayet- siz bulduğumuz katalogların adını vermeyeceğiz. Nesîmî Kitabı • 107 2. Şiir mecmuaları ve cönklerde hangi şairlerin yer aldığını belirt- mekle yetinen kataloglar. Bu gruba dâhil ettiğimiz kataloglar arasında - Topkapı Sarayı Müzesi Kütüphanesi Türkçe Yazmalar Kataloğu’nda (Karatay 1961) olduğu gibi- sayfa numarası verilmese de mecmuada birden fazla şiiri bulunan şairlerin şiir sayısını verenlerin yanı sıra sadece şair mahlas- larını vermekle yetinenler de vardır. 3. Şiir mecmuaları ve cönklerde şiiri bulunan şairlerin adlarının ve- rilmesinde istikrarsız olan kataloglar. Bu türden kataloglarda kimi eser- lerdeki şair adları -sayfa numarası veya şiir sayısı belirtilmeksizin ve şair- lerin sıralanışında bir sıra gözetilmeksizin- verilirken kimilerinde birkaç şairin adı sayıldıktan sonra ‚< gibi şairlerin şiirleri vardır.‛ veya ‚< vs.’nin şiirlerini içerir.‛ denilmektedir. Elbette ‚< gibi şairler‛, ‚vb. şair- ler‛ veya ‚vs.‛ gibi hiçbir anlam ifade etmeyen muğlak kullanımlar, kata- logdan ilmî anlamda beklenen faydayı tamamen yok etmektedir. Katalog hazırlayıcılarının ‚<gibi şairler‛ diye değerlendirdiği, adı anılmayan di- ğer şairler içinde kimlerin olduğu bütünüyle meçhulümüzdür. Bu grup- taki katalogların bazılarının kendi içinde de istikrarı yoktur. Bunlarda, bazen yukarıdaki uygulama yapılmış bazı mecmua ve cönklerin tavsifin- de ise şair adlarına hiç yer verilmemiştir. 4. Kimi kataloglarda ise şiir mecmuaları ve cönklerde hangi şairlerin bulunduğuna dair hiçbir kayıt yoktur. Bunların bir kısmında insaflı dav- ranılarak ‚şiir mecmuası‛ veya ‚mecmû’a-i eş’âr‛ başlığı atılırken bir kısmında içeriğine dair hiçbir işaret verilmeden sadece ‚mecmua‛ yazıl- mıştır ki -özellikle ulaşımı zor bir kütüphane için- bu kaydın bulunmasıy- la bulunmaması arasında bir fark yok gibidir. İşte böyle bir açmaz içinde şiir mecmuaları ve cönklerin ayrı ciltler hâlinde kataloglandığı Milli Kütüphane katalogları (Cunbur vd. 2002, Ka- ya vd. 2005) ise bu hususta en büyük yardımcımız oldu. Tüyatok katalog- larıyla birlikte birçok kütüphane kataloğunu bünyesinde barındıran elekt- ronik bir katalog olan www.yazmalar.gov.tr web sayfasındaki bilgileri de değerlendirdik. Çalışmamızda kullandığımız verilerin bir kısmını da ka- taloğunda bütün mecmualar ve cönklerin ayrıntılı dökümü yapılmış olan (Köksal vd.) şahsi kütüphanemizden aldık. Yazma eser katalogları dışında tez olarak çalışılan şiir mecmuaları ve cönklerden hareket etmek ve sadece onları baz almak da bir tercihti. An- cak tez olarak çalışılan mecmuaların çoğunlukla hacimli ve seçme mec- mualar olduğunu bildiğimizden, buradan hareketle ulaşılacak sonuçların çeldirici olabileceğini düşünerek kataloglarda karar kıldık. 108 • M. Fatih Köksal Şiir mecmuaları arasında her bakımdan ayrı ve özel bir yeri olan na- zire mecmualarını ise, diğer mecmualardan ayırarak ayrı bir başlık altın- da değerlendirmeyi tercih ettik. Böylece tebliğimiz ‚Şiir Mecmualarında Nesîmî‛, ‚Cönklerde Nesîmî‛ ve ‚Nazire Mecmualarında Nesîmî‛ olmak üzere üç ana başlığa ayrılmış oldu. Bu başlıklara geçmeden önce kayda değer bir ayrımdan söz etmek, başka bir ifadeyle önemli bir soruya cevap aramakla işe başlamak gerek- tiğini düşünüyorum ki o da şudur: Şairlerin ne derece tanınmış, beğenil- miş, ilgi görmüş oldukları ne kadar farklı şiir mecmuasında veya cönkte şiirlerine yer verilmiş olmasıyla mı yoksa şiir mecmualarında ve cönkler- de ne kadar çok şiiri bulunmasıyla mı daha sağlıklı ölçülür? Soruyu şöyle somutlaştıralım. Yaptığımız araştırmada A şairinin taradığımız 200 mec- muanın 50’sinde 145 şiiri mevcut iken B şairinin 17 mecmuada 280 şiiri or- taya çıkmış olsun. Yani A şairi daha çok mecmuada yer bulurken B şairi daha az mecmuada yer bulmuş, buna mukabil şiir adedi bakımından A şairini geçmiştir. Bize göre daha fazla mecmuada ve/veya cönkte yer bu- labilmek şairin mecmua derleyicileri nazarında takdir/beğeni derecelerini daha sağlıklı sunan veri kabul edilmelidir. Zira açıktır ki daha çok kimse tarafından ilgi görerek mecmualara girebilmiştir. Hâlbuki B şairi berikine göre mahdut sayıda derleyicinin yoğun takdirine mazhar olmuştur. Bu- nunla birlikte A şairi daha geniş bir kesimin takdir ve rağbetine mazhar olmuştur denebilir. Nitekim çalışmamızda sunulan tablolar dikkatle ince- lendiğinde bu durum açıkça görülebilir. Bu durumu bir mecmuayla aça- lım. Çoğunlukla 16. yy ve 17. yy. başlarında yaşamış şairlerin şiirlerini toplayan derleyeni belirsiz bir nazire mecmuasında şairlerin şiir sıklıkları şöyledir: ‚Sânî Beg (71), Emânî (62), Belîğî (43), Sadrî (42), Ulvî (40), Tâbî (38)<(Gültekin 2010: 113). Sıralama böyle gidiyor. Klasik şiirimizin önde gelen şairlerinden Bâkî 15 şiirle bu mecmuada ancak 19. sırada yer ala- bilmiştir. Ahmedî, Hayretî, Fuzûlî, Necâtî, Zâtî gibi birinci sınıf şairlerin ise sadece birer şiiri mevcuttur. Bu durumda, şairler şiir sayısına göre de- ğerlendirildiğinde adı sanı bilinmeyen birçok şair Fuzûlî’den katbekat fazla rağbete şayan şairlermiş gibi yanıltıcı bir sonuç ortaya çıkacaktır. I. ŞİİR MECMUALARINDA NESÎMÎ Milli Kütüphane, barındırdığı şiir mecmuası ve cönk sayısı bakımın- dan Türkiye’nin en zengin kütüphanesidir. Bu itibarla, bu kütüphanedeki mecmuaların şair dökümünün tam olarak yapılmış olması (Kaya vd. 2005) bize sağlıklı önemli ölçüde sağlıklı veri sağlayacaktır. Aşağıdaki tabloda (bk. Tablo 1) bütün ayrıntıları görüleceği üzere Milli Kütüpha- Nesîmî Kitabı • 109 ne’de bulunan 264 şiir mecmuasının 71’inde Nesîmî’nin şiirlerine yer ve- rilmiştir. Buna göre Nesîmî, bütün şairler arasında beşinci sıradadır. 96 şiir mecmuasıyla Bâkî’nin başta geldiği bu sıralamada Nâbî 97, Fuzûlî 93, Rûhî 84 şiirle ilk dört sırada yer almaktadırlar (Bk. Tablo 1). Yer Aldığı Mec- Mecmualarda Yer Sıra Şair mua Sayısı Alma Oranı (%) 1 Bâkî 96 36.4 2 Nâbî 93 35.2 3 Fuzûlî 89 33.7 4 Rûhî 83 31.5 5 Nesîmî 71 26.9 6 Niyâzî 70 26.5 6 Yahyâ 70 26.5 7 Âşık Ömer 67 25.4 8 Hayâlî 65 24.6 9 Ulvî 63 23.9 10 Yûnus (Emre vs.) 59 22.3 11 Rahmî 56 21.2 11 Hüdâyî 56 21.2 12 Kemal Paşazade 51 19.3 13 Şem’î 49 18.5 13 Necâtî 49 18.5 14 Nef’î 47 17.8 14 Râgıb 47 17.8 15 Gevherî 46 17.4 16 Nedîm 45 17 16 Sâbit 45 17 17 Zâtî 44 16.6 18 Nizâmî 41 15.5 18 Nev’î 41 15.5 19 Veysî 40 15.2 20 Emrî 39 14.8 20 Hayretî 39 14.8 20 Nâilî 39 14.8 Tablo 1: Milli Kütüphanede bulunan 264 adet şiir mecmuasına göre şairlerin mecmua- larda yer alma sıklığı ve toplam mecmua sayısına göre oranları Yukarıda tartışıldığı üzere şairlerin ne kadar şiir mecmuası veya cönkte yer alıyor olmasıyla birlikte elbette bu eserlerde ne kadar şiirleri- nin bulunduğu da önemlidir. Çok az sayıda katalog hariç maalesef kata- 110 • M. Fatih Köksal logların büyük çoğunluğunda bu ayrıntının ya hiç bulunmadığı ya da sağlıklı verilmediğini tespit ettik. Bu sebeple şahsi kütüphanemizde yer alan tasnifi yapılmış 56 şiir mecmuası ile 66 cönkten tasnifi yapılmış kla- sik cönk vasfını taşıyan 48’ine göre2 (Köksal vd. 2018) böyle bir tespit yapma yoluna gittik. Kütüphanemizdeki 56 şiir mecmuasından (ilahi mecmuaları da buna dâhildir) 22’sinde yer alan 145 şiiriyle Nesîmî hem dâhil olduğu mecmua sayısı hem de şiir sayısı bakımından bütün şairler içinde ikinci durumda- dır. Mecmua sayısı bakımından Fuzûlî’nin şiirleri 56 mecmuadan 28’inde yer alarak listenin başında görünürken şiir sayısı bakımından 173 şiirle Yûnus Emre başa geçmektedir. Yer aldığı Mecmualarda Mecmualar- Sıra Şair Mecmua Yer Alma Oranı daki şiirleri- adedi (%) nin adedi 1 Fuzûlî 28 50 117 (4) 2 Nesîmî 22 39.3 145 (2) 3 Niyâzî (Mısrî) 21 37.5 92 4 Yûnus 19 34 173 (1) 5 Bâkî 17 30.4 138 (3) 6 Nâbî 15 26.8 30 7 Vâsıf 14 25 61 8 Rûhî 12 21.4 47 9 Yahyâ 11 19.6 50 10 Nedîm 11 19.6 21 11 Zâtî 11 19.6 20 12 Muhibbî 10 17.9 12 13 Ulvî 9 16.1 40 14 Âşık Ömer 8 14.2 58 15 Hayâlî 8 14.2 24 16 Sezâyî 8 14.2 22 17 Necâtî 6 10.7 55 18 Nef’î 6 10.7 35 19 Emrâh 5 8.9 55 20 Nev’î 4 7.1 83 (5) Tablo 2: Mehmet Fatih Köksal Kütüphanesi’ndeki tasnifi yapılmış 56 adet şiir mecmu- asına göre şairlerin mecmualarda yer alma sıklığı, oranı ve şiir sayıları 2 Kütüphanemizde bulunan cönklerin bir kısmı katalog yayımlandıktan sonra alınanlar olup tasnifi henüz yapılamamıştır. Bir kısmı da şeklen cönk olup klasik cönkler dışında muhtevalara sahiptir. Nesîmî Kitabı • 111 II. CÖNKLERDE NESÎMÎ Milli Kütüphane Cönkler Kataloğu’na göre kütüphanedeki cönk sa- yısı tam 300’dür (Cunbur vd. 2002). Nesîmî’nin şiirleri bu 300 cöngün 70’inde yer almaktadır. Nesîmî, cönklerde yer almak bakımından genel şairler arasında altıncı ama divan şairleri arasında birinci sıradadır. MK’deki cönklerde en çok şiiri bulunan şair Âşık Ömer’dir (182 cönk). Onu 165 cönkle Yûnus (Âşık Yûnus, Dervîş Yûnus, Yûnus Emre, Yûnus), 129 cönkle Gevherî, 114 cönkle Niyâzî-i Mısrî (Mısrî) ve 79 cönkle Şem’î izlemektedir (Bk. Tablo 3). Yer Aldığı Cönk Cönklerde Yer Alma Sıra Şair Sayısı Oranı (%) 1 Âşık Ömer 182 60.7 2 Yûnus 165 55 3 Gevherî 129 43 4 Niyâzî (Mısrî) 114 38 5 Şem’î 79 26.3 6 Nesîmî 70 23.3 7 Âşık Kerem) 65 21.7 8 Eşrefoğlu Rumî 63 21 9 Dertli 62 20.7 10 Hüdâyî 58 19.3 11 Fuzûlî 53 17.7 12 Şemsî (?) 42 14 13 Seyrânî 39 13 14 Hakkî (?) 38 12.7 15 Karacaoğlan 37 12.3 16 Hâfız 37 12.3 17 Emrâh 34 11.3 18 Gedâyî 32 10.7 18 Sezâyî 32 10.7 19 Rûhî 31 10.3 19 Âşık Garîb 31 10.3 19 Kuddûsî 31 10.3 20 Kâtibî 30 10 20 Nâbî 30 10 Tablo 3: Milli Kütüphanede bulunan 300 adet cönge göre şairlerin cönklerde yer alma sıklığı ve toplam cönk sayısına göre oranları Milli Kütüphane yazmalarının da içinde bulunduğu, Türkiye’nin dı- şında yurtdışından da onlarca kütüphanedeki binlerce yazmanın künye bilgilerini barındıran elektronik katalog yazmalar.gov.tr web sayfası biz 112 • M. Fatih Köksal araştırmacılar için oldukça önemli ve değerlidir. Ne var ki bu sitenin ge- nelde bütün yazmalar, özelde konumuzla ilgili bazı sorunlu yanları var- dır. Genel problem, yazma bilgilerini barındırdığı kütüphanelerdeki ki- tapların tamamının yer alıp almadığının muğlak oluşudur. Mecmualar ve cönklerle ilgili nakısa ise hangi mecmua veya cönkte hangi şairlerin şiirle- rinin bulunduğu ve bunların hangi sayfalarda kaç adet olduğu hususun- da ayrıntı bulunmaması meselesi bu site için de fazlasıyla geçerlidir. Bu- nunla birlikte daha önce yaptığımız bir çalışmada bunu sadece cönkler üzerinden araştırmıştık (Köksal 2017). Çalışmamızı, bu sitede künye bilgi- leri yer alan toplam 571 adet cöngün şair dökümü yapılmış olan 480’i üze- rinden yaptık. Başka bir deyişle Milli Kütüphane’deki 300 cönge ek olarak 180 cönk daha eklenmiş olmaktadır. Bu 480 cönkte de durumun pek farklı olmadığı görülüyor. 480 cönk üzerinden yaptığımız tasnifte de Nesîmî yer aldığı 96 cönkle beşinci sıradadır (Köksal 2017: 252) ve diğer şairlerin sıralaması da aynıdır. Söz konusu makalede gerekli tablolar bulunduğu için tekrara gerek görmüyoruz. Kütüphanemizdeki cönkler incelendiğinde ise ilginç bir durumla karşılaşmaktayız. Tasnifi yapılmış ve klasik cönk muhtevalı 48 cöngün 14’ünde şiirleri bulunan Nesîmî bu bakımdan dördüncü sırada yer alırken bu cönklerdeki toplam şiir adedinde 188 şiirle diğer şairlerin önüne geç- miştir. Şiirleri farklı cönklerde bulunmak bakımından 29 cönkle Yûnus (Dervîş Yûnus, Âşık Yûnus, Yûnus Emre) şiirlerini 17’şer cönkle Âşık Ömer ve Hüdâyî izlemektedir. Yer aldığı Cönklerde Yer Cönklerdeki şi- Sıra Şair cönk adedi Alma Oranı (%) irlerinin adedi 1 Yûnus 29 60.4 112 (2) 2 Âşık Ömer 17 35.4 86 (4) 3 Hüdâyî 17 35.4 34 4 Nesîmî 14 29.2 188 (1) 5 Niyâzî (Mısrî) 13 27.1 28 6 Hatâyî 11 22.9 49 (5) 7 Fuzûlî 10 20.8 88 (3) 8 Eşrefoğlu 10 20.8 14 9 Şem’î 10 20.8 14 10 Rûhî 9 18.8 17 11 Vâsıf 8 16.7 20 12 Vîrânî 8 16.7 15 13 Türâbî 7 14.6 37 14 Bâkî 7 14.6 12 Nesîmî Kitabı • 113 15 Hayâlî 7 14.6 11 16 Pîr Sultân 6 12.5 24 17 Sezâyî 6 12.5 14 18 Dertli 6 12.5 13 19 Nâbî 6 12.5 11 20 Gedayî 5 10.4 24 Tablo 4: Mehmet Fatih Köksal Kütüphanesi’ndeki tasnifi yapılmış 48 adet cönge göre şairlerin cönklerde yer alma sıklığı, oranı ve şiir sayıları Nesîmî’nin şiirlerinde Hâşimî, Seyyid, Hüseynî, Alî, İmâd gibi mah- lasları da kullandığını (Usluer 2013) ve buradan hareketle mecmua ve cönklerde bu mahlasla yazdığı şiirlerinin de bulunabileceğini hesaba ka- tarsak, bu sayı ve oranın daha da yukarılara çıkacağı aşikârdır. Aynı konuyla ilgili olarak altı çizilmesi gereken bir husus da şudur: Nesîmî’nin şiirleri hemen her kesimden kimselerin tuttukları şiir mecmu- aları ve cönklerde bulunmakta hatta bu yönüyle dikkat çekmekteyse de Alevi-Bektaşi zümrelerinde tutulanlarda daha çok yer almaktadır. 3 Bu cönklerde şiir sayısı bakımından da önde olduğu görülmektedir. Bunu şahsi kütüphanemizdeki yazmalar üzerinden örnekleyecek olursak me- ramımız daha net anlaşılabilir. Kütüphanemizdeki tasnifi yapılmış 48 adet cönkte en çok4 şiir bulunan şair, yer aldığı 14 cönkteki 188 şiiriyle Nesîmî’dir. Fuzûlî’nin 10 cönkte 88, Nâbî’nin 5 cönkte 24, Vâsıf’ın 8’de 20, Rûhî’nin 9’da 17, Zâtî’nin 5’de 16, Nef’î’nin 5’de 15< Nesîmî’nin bir cönk- teki ortalama şiir sayısı 13.42 iken Fuzûlî’nin 8.8’dir. Diğer şairlerde bu oran tedricen düşmektedir: Nâbî: 4.8, Vâsıf: 2.5, Rûhî: 1.88, Zâtî: 3.2, Nef’î: 3< gibi. Yine şahsî kütüphanemizdeki mecmualara bakıldığında benzer bir manzarayla karşılaşılmaktadır: Bizdeki şiir mecmualarında da en çok mecmuada en çok şiiri bulunan şair Nesîmî’dir. Tasnifi yapılmış 56 şiir mecmuasının 22’sinde Nesîmî’nin şiirleri yer almaktadır ve bu mecmua- lardaki Nesîmî mahlaslı şiir adedi 145’dir. Bu da ortalama mecmua başına 6.6 şiire tekabül etmektedir. Sıralamadaki diğer şairlerin yer aldıkları mecmua sayısı, toplam şiir adedi ve şairlerin mecmua başına düşen orta- lama şiir sayıları şöyledir: Bâkî: 17 mecmuada 138 şiir: 8.11; Fuzûlî: 28 3 Hurûfîliğe bütün kalbiyle iman ettiğini şiirlerinden açıkça anladığımız Nesîmî bir Alevî veya Bektaşi değilse de Alevi-Bektaşî edebiyatını ciddi manada beslediği kesindir. 4 Kütüphanemizde şekil bakımından tanıma göre 63 adet cönk bulunmakla birlikte, bazı cönklerde tek bir şairin şiirleri, bazıları şiir dışı malzeme -mevlid vb.- ihtiva ettiğinden değişik şairlerin şiirlerini barındıran 48 adet cönk vardır. Şu hâlde Nesîmî’nin şiirleri 48 cöngün 14’ünde, oran olarak da yaklaşık %29.2’sinde yer almaktadır. 114 • M. Fatih Köksal mecmuada 117 şiir: 4.18; Nev’î: 4 mecmuada 83 şiir: 20,75; Vâsıf: 14 mec- muada 61 şiir: 4.35; Necâtî: 6 mecmuada 55 şiir: 9.2 şiir, Yahyâ: 11 mec- muada 50 şiir: 5.5... gibi. Şiir mecmualarında ve özellikle de cönklerde Nesîmî’nin birim başına düşen şiir sayısının diğer şairlere göre daha fazla olduğunu gözlemlediğimizi kaydedelim. Nesîmî’nin Türk dünyasının Anadolu-Azerî ve Doğu (Çağatay, Türkmenistan ve Türkistan) şairleri üzerindeki tesirleri malumdur. Bal- kanlarda yazılan mecmua ve cönklerdeki vaziyete göz atıldığında, onun burada da Anadolu’daki kadar tanındığını ve sevildiğini tespit edebiliyo- ruz. Nitekim Sarayova ve Makedonya kütüphanelerindeki Türkçe yazma- lar üzerine hazırlanan kataloglarda bu durum belirgin şekilde öne çık- maktadır. Sarayova kütüphanelerindeki (Trako-Gaziç 1997) 28 şiir mec- muasının 8’inde, Makedonya kütüphanelerindeki (Aydemir-Hayber 2007) 32 mecmuanın 18’inde Nesîmî’nin şiirlerine rastlanmıştır.6 Yazmalar.gov.tr web sitesinde yer almayan bazı kütüphanelerden ayrıntılı tasnif yapılan birine örnek olmak üzere İstanbul Araştırma Ensti- tüsü’nde (Kut vd. 2014) arasında yer alan 35 mecmuanın 8’inde, 11 cön- gün 4’ünde Nesîmî’nin yer bulduğu görülmektedir. Bu kütüphanedeki mecmualar arasında Nâbî ve Yahyâ 19, Bâkî 17, Necâtî 15, Fuzûlî 14 mecmuada yer almaktadır. Ancak Yahyâ mahlaslı şiirlerin her ikisi de mecmualarda sıkça rastlanan Taşlıcalı Yahyâ’ya mı Şeyhülislâm Yahyâ’ya mı ait olduğu katalogda ayrıntılandırılmamıştır. Nesîmî bu kütüphanede bulunan 11 cöngün 4’ünde yer alırken diğer divan şairleri üçer şiirle Fuzûlî ve Nev’î, ikişer şiirle Bâkî ve Yahyâ’dır. 11 cöngün 4’ünde yer alan Nesîmî, bu sayıyla bütün şairler arasında da Yûnus Emre, Niyâzî-i Mısrî ve Şemsî ile birlikte ilk sıradadır (Kut vd. 2014). III. NAZİRE MECMUALARINDA NESÎMÎ Türkçe ilk nazire mecmuası Ömer bin Mezîd tarafından 840/1437 yı- lında derlenmiş olan Mecmû’atü’n-nezâ’ir’dir. 86 şairin şiirlerini toplayan Ömer, eserinde Nesîmî’den 11 şiire yer vermiştir. Mecmû’atü’n-nezâ’ir’de 75 adetle en çok şiiri bulunan şair kendisidir. Eserine Ahmedî’den 36, Mukîmî ve Nâmûsî’den 19, Zeynî’den 18, Hassân’dan 16, Nebî’den 13, Işkî’den 5 Nev’î’ye dair bir mecmuada özel bir durum olarak 75 civarında şiirin bulunması bu nor- mal olmayan ortalamayı ortaya çıkarmaktadır. 6 Arnavutluk, malum olduğu üzere Bektaşiliğin önemli bir merkezidir. Arnavutluk kütüp- hanelerinde de çok sayıda şiir mecmuası ve cönk bulunmaktadır. Buradaki Türkçe yaz- maların da kataloğu (Yalçın-Aytaş 2001) hazırlanmış olmakla birlikte bu katalogda eser içerikleri, hususiyle mecmualar ve cönklerin içerikleri bulunmamaktadır. Nesîmî Kitabı • 115 Nesîmî gibi 11 şiir almıştır. Mecmuada bir şiiri bulunan İmâd ve 5 şiiri bu- lunan Hüseyn’in de Nesîmî olması ihtimali yüksektir.7 Bu durumda Nesîmî’nin Mecmû’atü’n-nezâ’ir’de 17 şiiri yer alıyor demektir. Bunların ikisi Ahmed-i Dâ’î’ye, biri Kanberoğlu’na, ikisi Ahmedî’ye naziredir. Canpolat neşrine göre (1982) 246. sıradaki Yanaram ʿışḳuñdan aḫar gözlerümden yaşlar Fürḳatüñ derdi çıḫardı yüregümde başlar matla’lı gazeli zemin şiirdir ve Hassân, Şemsî, Zeynî (2), Şeyhoğlu, Rûmî, Fürkatî, Harîmî, Ezherî (2), Nebî, Safî, Hâcı Mûti’î, Dökmeci, Mukbil (2), ‘Işkî, Şeyh ve ‘Ömer tarafından tanzir edilmiştir. 292. sıradaki; Düşmişem bī-yār ilāhī kimse bī-yār olmasun Kimsenüñ ḥāli bu resme müşkil ü zār olmasun matla’lı gazeli de zemin şiirdir ve buna da Hassân, Nebî, Safî,Mukîmî, ‘Işkî, Askerî ve ‘Ömer birer nazire yazmışlardır. Bu şiire bir nazire de kendisi yazmıştır. 315. sıradaki; Sendedür şol genc-i penhān gezme her vīrāneyi Deñize dal andan iste ey göñül dür-dāneyi matla’lı gazeli de zemin şiirdir. Buna nazire yazan şairler ise Köylüce, ‘Atâyî, Na’îmî, Nâmûsî, ‘Işkî, Zeynî ve ‘Ömer’dir. 341. sıradaki; Dünyi çün murdārdur yigren göñül murdārdan Gül degül dünyī dikendür ne umarsın ḫārdan matla’lı gazeli de zemin şiirdir. Buna nazire yazan şairler ise Hassân, Köy- lüce, Zeynî, Ahmed ve ‘Ömer’dir. Añmaz olduñ be ḳuluñı ey nigārum n’eyledüm Suçumı bildür bileyüm ḫˇānd-gārum n’eyledüm matla’lı zemin şiirine ise mecmua derleyicisi Ömer nazire yazmıştır. Derleyeni belli ikinci nazire mecmuası, Eğridirli Hacı Kemâl’in Câmi’u’n-nezâ’ir’idir. 16. asrın başlarında (918/1512-13) derlenen bu mec- mua da edebiyat tarihimizin kurucu şairlerinin şiirlerini ihtiva etmesi ba- kımından Mecmû’at’ü’n-nezâ’ir gibi önemli ve değerlidir. Şair ve şiir sayı- sının çokluğu değerlendirildiğinde ondan da önemli olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz. Ancak bu mecmuanın şiir mevcudiyeti ve şair kadrosu ba- 7 Nesîmî’nin Hüseyn ve İmâd mahlaslarını da kullandığını biliyoruz. 14-15. yüzyıllarda yaşadığı bilinen bu mahlaslarda şair bulunmadığına göre bunun kuvvetle muhtemel ol- duğunu söyleyebiliriz. 116 • M. Fatih Köksal kımından ne kadar değerliyse nazirecilik hususunda da o kadar problemli olduğunu söylemek yanlış olmaz. Nesîmî’de de onlarca örneği görülen, zemin şiir-nazire uyuşmazlığı hususunda Yûnus Emre’nin Ahmedî’ye nazire yazması vb. pek çok tutarsızlıkla maluldür ki Nesîmî için de bunun pek çok örneği mevcuttur. O itibarla bu mecmua için Nesîmî’nin kimlere nazire yazdığından çok şiir sayısından bahsetmekle yetineceğiz. Câmi’u’n- zezâ’ir’de Nesîmî’nin 110 şiiri mevcuttur (Morkoç 2003: LXIII). Bu sayıyla Nesîmî, 262 şairin 2848 şiiri (Morkoç 2003: LXI) içinde Ahmed Paşa (241), Hafî (133) ve Şeyhî’nin (117) ardından dördüncü sırada yer almaktadır. Edirneli Nazmî’nin Mecma’u’-n-nezâ’ir’i ise dört nüsha üzerinden yapı- lan tenkitli neşre göre (Köksal 2001) 367 şairin 5527 şiirini barındıran hacim- li bir mecmuadır. Burada Nesîmî’nin 10 şiirine yer verilmektedir. Bunların 7’si zemin şiir, 3’ü nazire görünmektedir. Şairin zemin şiirlerinden; Şol tamām iki yüzinden çünki refʿ oldı niḳāb Ẓulmetüñ devrānı geçdi ẓāhir oldı āftāb (344)8 matla’lı olana Şeyhî, Hafî, Kemal Paşazâde (2), Çâkerî, Kemâl-i Zerd, Tâcizâde Ca’fer, Kâsım, Visâlî, Sabâyî, Hasbî, Neşâtî, Gedâyî (2), Şîrî, Remzî, Safâyî, Hadîdî, Kâtibî, Râzî (2), Resmî, Muhibbî (3), Münîr, Muîdî, Atâ (3), Tarîkî, Sürûrî (Müderris) (2), Sürûrî (Acem), Kemal Paşazâde (2), Şevkî, Defterî Mehmed Bey, Helâkî, Latîfî, Mesîhî, Safâyî, Zâtî (4), Subhî, Revânî, Revânî-i Zaîm, Gaffâr, Şem’î (2), İshâk Çelebi, Selmân, Meâlî, Sabûhî, Celîlî (4), Rahîkî, Bihiştî, Fikrî, Sehî, Şehdî, Râcî, Hilâlî (Kazzâz), Fasîhî, Ferîdî, Câmi’î , Yahyâ, Usûlî, Hasan (Kadı), Yakînî, Nişânî, Zaîfî (2), Sun’î (Gelibolulu), Derûnî (2), Kurbî, Rahmî, Emrî, Şîrî, Hayretî (2), Enverî, Süvârî, Vahyî, Nazmî (3); Yanaram ʿışḳuñdan aḳar gözlerümden yaşlar Fürḳatüñ derdi çıḳardı yüregümde başlar (1085) matla’lı gazeline Safî, Ahmed Paşa, Muhibbî (3), Necâtî, Şeyh İbrâhîm, Avnî, Sürûrî, Revânî, Mîrî, Zâtî, Lâmi’î , Bahârî, Kâtibî, Ezherî, Fârisî, Şemsî ve Nazmî; Yüzüñ muḥḥafdur ey rūḥ-ı münevver Teʿālā şānuhū Allāhu ekber (1520) matla’lı gazeline Celili, Safî (Kâsım Paşa) (3), Refîkî (2), Nâmûsî, Kemal Paşazâde, SürûrÎ (Müderris), Tâcizâde Ca’fer, İshâk Çelebi, Revânî, Meâlî, Aşkî, Senâî, Şem’î, Mesîhî, Sehî, Münîr, Muhibbî, Nûrî, Câmî-i Emîn, Derûnî, Nazmî (3); 8 Beyit sonlarındaki sayılar o matla’lı gazelin Mecma’u’n-nezâ’ir’deki (Köksal 2001) sıra numarasını gösterir. Nesîmî Kitabı • 117 Yüzüñdür Ṭūr-ı Sīnā raḳḳ-ı menşūr Bilindi uşda gör nûrun ʿalā nūr (1562) matla’lı gazeline Cem Sultân, Hafî, Necâtî, Şeyh İbrâhîm (Gülşenî), Zâtî, Muhibbî, Derûnî, Nazmî; Gel ey dil-ber ki ḳan oldı göñül ʿışḳuñ belāsından Kerem ḳıl vaḥl ile ḳurtar beni hecrüñ cefāsından (3782) matla’lı gazeline Avnî, Adnî (Mahmûd Paşa), Hafî, Sa’dî, Zâtî, Nazmî; Ey yañaġuñdan ḫacil gül lāle-i ḥamrā-y-ıle Ḳanumı dökdi gözüñ her laḥẓa bu sevdā-y-ıle (4082) matla’lı gazeline Kemâl-i Zerd, Necâtî, İshâk Çelebi (2), Muhibbî (2), Celîlî, Amrî, Zâtî, Tâli’î, Hayâlî (2), Hayretî, Usûlî, Selmân, Lâmi’î, Rahîkî, Münîr, Hâverî, Meylî, Nazmî (2); Başuñı ṭûb eylegil gir vaḥdetüñ meydānına Ey göñül müştāḳ iseñ ger zülfinüñ çevgānına (4182) matla’lı gazeline Necâtî (2), Muhibbî (2), Mehmed Beg (Defterî), Nihânî (Kadı), Subhî, Avnî, Mesîhî, Revânî, Zâtî (2), Tâli’î, Lâmi’î (2), Sûzî), Şem’î, Emrî (2), Celîlî, Şânî, Feyzî, Subhî, Bihiştî, Râzî, Şerîfî (Sinoplu), Nazmî (2); ve Cemālüñ fitnesi ṭutdı cihanı Çıḳardı perdeden rāz-ı nihānı (5453) matla’lı gazeline ise Cem Sultân, Helâkî, Adnî (Mahmûd Paşa), Sâfî (Kâsım Paşa), Hayâlî, Emânî, Amrî, Mesîhî, Zâtî (2), Hayretî (2), Hadîdî, Kıvâmî, Nûrî, Nazmî (3) nazire yazmışlardır. Nesîmî’nin Mecma’u’n-nezâ’ir’de bulunan hepsi de gazel nazım şeklin- deki zemin şiirlerine aşağıdaki şairler nazire yazmışlardır9: Adnî (Mahmûd Paşa) (2/2), Ahmed Paşa, Amrî (2/2), Aşkî, Atâ (1/3), Avnî (3/), Bahârî, Bi- hiştî (2/2), Câmî-i Emîn, Câmi’î , Celîlî (4/7), Cem Sultân (2/2), Çâkerî, Def- terî Mehmed Bey (2/2), Derûnî (3/5), Emânî, Emrî (2/3), Enverî, Ezherî, Fârisî, Fasîhî, Ferîdî, Feyzî, Gaffâr, Gedâyî (1/2), Gülşenî (Şeyh İbrâhîm) (2/2),Hadîdî (2/2), Hafî (3/3), Hasan (Kadı), Hasbî, Hâverî, Hayâlî (2/3), Hayretî (3/4), Helâkî, Helâkî, Hilâlî (Kazzâz), İshâk Çelebi (3/4), Kâsım, Kâtibî (2/2) Kemal Paşazâde (3/5), Kemâl-i Zerd (2/2), Kıvâmî, Kurbî, Lâmi’î (3/4), Latîfî, Meâlî (2/2), Mesîhî (4/4), Mesîhî, Meylî, Mîrî, Muhibbî (6/12), Muîdî, Münîr (3/3), Nâmûsî, Nazmî (8/16), Necâtî (4/5), Necâtî (3/3), Neşâtî, Nihânî (Kadı), Nişânî, Nûrî (2/2), Râcî, Rahîkî (2/2), Rahmî, Râzî (2/3), Refîkî (2), Remzî, Resmî, Revânî (4/4), Revânî-i Zaîm, Sa’dî, Sabâyî, Sabûhî, Safâyî (2/2), Sâfî (Kâsım Paşa) (2/4), Sâfî (Kâsım Paşa), Safî, Sehî (2/2), Selmân (2/2), 9 Ayraç içindeki ilk rakam Nesîmî’nin kaç zemin şiiri bulunduğunu, eğik çizgiden sonraki sayı ise o şairin eserde Nesîmî’ye yaptığı toplam nazire sayısını gösterir. 118 • M. Fatih Köksal Senâî, Subhî (3/3), Sun’î (Gelibolulu), Sûzî, Sürûrî (Acem), Sürûrî (Müder- ris) (3/4), Süvârî, Şânî, Şehdî, Şem’î (3/4), Şemsî, Şerîfî (Sinoplu), Şevkî, Şeyhî, Şîrî (2/2), Tâcizâde Ca’fer (2/2), Tâli’î (2/2), Tarîkî, Usûlî (2/2), Vahyî, Visâlî, Yahyâ, Yakînî, Zaîfî (2), Zâtî (7/12). Bu durumda hem nazire yapılan zemin şiir hem de nazire sayısı ba- kımından ilk sırayı mecmua derleyicisi olan Edirneli Nazmî (8 zemin şiire yazdığı 16 nazire ile) almaktadır. İkinci olarak Zâtî 7 zemin şiirine nazire yazdığı Nesîmî’yi 12 şiirle tanzir etmiştir. Nesîmî’nin 2835. sıradaki şiiri Ahmedî’ye naziredir. Nesîmî’nin, çağ- daşı Ahmedî’ye nazireleri Mecmû’atü’n-nezâ’ir’de de vardır. Mecma’u’n- nezâ’ir’de 956. sıradaki gazel Ahmed Paşa’ya, 3571. sıradaki şiiri de Edir- neli Hafî’ye nazire olarak gösterilmektedir. Elbette 1426’da (?) doğmuş Ahmed Paşa’ya, yine Fatih dönemi şairlerinden Hafî’ye de o tarihte ha- yatta olmayan Nesîmî’nin nazire yazması söz konusu olamaz. Ancak ese- rin nüshalarına baktığımızda Ahmed Paşa’ya nazire olarak gösterilen şii- rin sadece Nuruosmaniye 2 ve Viyana nüshalarında yer alırken müellif hattı olması kuvvetle muhtemel olan Topkapı nüshasında bulunmadığı, aynı şekilde Hafî’ye nazire olarak görünen şiirin ise sadece Nuruosmani- ye 2 nüshasında yer aldığı dikkat çekmektedir. 10 Hatta söz konusu şiir Mecmû’atü’n-nezâ’ir’e göre Nesîmî’nin zemin şiiridir. Dolayısıyla Nazmî’nin mecmuasına zamanla müstensihlerin dahlettikleri, eserin mü- ellifinin kaleminin çıktığı şeklinde tarihsel problemlerin görülmediğini söylemek mümkündür. Şiirlerini Muhibbî mahlasıyla yazan Kanuni Sultan Süleyman’ın da Nesîmî’yi çokça tanzir ettiği anlaşılıyor. Muhibbî, Zâtî’den bir eksik ze- min şiir ve aynı sayıda nazireyle (6 zemin şiire 12 nazire) Nesîmî’yi tanzir etmiştir. Derleyeni belli dördüncü nazire mecmuası olan Pervâne Bey Mecmua- sı’nda Nesîmî’nin 6 şiirine yer verilmiştir (Gıynaş 2039, 2226, 2379, 5620, 73529). Bunların biri vasıta (geçiş) şiiri, beşi ‚nazire olarak görünmektedir.‛ ‚Naziredir‛ diyemiyoruz; çünkü Eğridirli Hacı Kemâl’in hatalarını Pervâne Bey fazlasıyla tekrarlamış, Nesîmî’ye kendisinden sonra yaşamış şairlere (Hafî, Şeyhî, Ahmedî, Ahmed Paşa) nazire yazdırmıştır. Nazire olduğu id- dia edilen bu şiirler tahmin edilebileceği gibi ‚-r, -âr, ârDAN, ânI‛ gibi he- men herkesin tesadüfen kullanabileceği çok yaygın kafiye ve/veya redifler 10 Doktora tezimizin Kültür Bakanlığı e-kitap baskısında maalesef -bize söylendiğine göre yayın politikası gereği- transkripsiyon işaretleri ve bütün dipnotlarla birlikte nüsha fark- ları da kaldırıldığından- bu önemli detayları oradan gözlemlemek mümkün olmamakta- dır. Tek başına bu örnek bile bize yazma eserlerin neşrinde nüsha farklarının ne denli önemli taviz verilemez değerde olduğunu göstermektedir. Nesîmî Kitabı • 119 olduğu görülmektedir. Elbette bu ve buna benzer yanlışlıkları, nazire mec- mualarının nazirecilik geleneğimizin sağlıklı tespiti noktasında ihtiyatla yaklaşılması gereken kaynaklar olduğunu da gösterir. Nazire mecmuaları, Nesîmî’nin şiirleri ve ona yazılan nazireler bakı- mından değerlendirildiğinde Mecmû’atü’n-nezâ’ir’den sonra yazılan her biri hacimli bu üç mecmua içinde en tutarlı olanın Nazmî’nin mecmuası olduğu görülüyor. Gerek Hacı Kemal gerekse Pervâne Bey’de Nesîmî öldüğünde henüz doğmamış şairlere bile nazire yazmış gibi gösterilmesi -ki aynı du- rum başka şairler için de variddir- tutarsızlığı Nazmî’de görülmez. Diğer nazire mecmuaları, zemin şiir hangisi, nazireler hangisi olduğu açık şekilde belirtilmediği, başka bir söyleyişle onlar tertipli mecmualar olmadıkları için Nesîmî’nin şiirlerini barındırmaları açısından diğer şiir mecmualarından farkları yoktur. Bu itibarla diğer nazire mecmuaları de- ğerlendirilmemiştir. Sonuç olarak şunları söylemek mümkündür: Nesîmî’nin şiirlerinde Hâşimî, Seyyid, Hüseynî, Alî, İmâd gibi mah- lasları da kullandığını biliyoruz. Buradan hareketle mecmua ve cönklerde şairin bu mahlasta şiirlerinin de bulunabileceği hesaba katılırsa, çalışma- mızda gösterilen miktar ve oranların daha da yükseleceği aşikârdır. Bu konuda altı çizilmesi gereken bir husus da şudur: Nesîmî’nin şiir- leri hemen her zümreden kimselerin tuttukları şiir mecmuaları ve cönk- lerde bulunmakla ve hatta bu yönü dikkat çekmekle birlikte daha ziyade Alevi-Bektaşi zümrelerinde tutulanlarda yer almaktadır. Kendisi Alevi veya Bektaşi olmamakla birlikte kimi cem törenlerinde şiirlerini okutabi- lecek kadar bu zümre edebiyatına tesir etmiştir. Alevi-Bektaşi zümrelerinde daha çok ilgi görse de Nesîmî, bütün bir Türk dünyasında tazimle anılmış, hangi zümre, mezhep ve meşrepten olursa olsun hemen bütün kitleler üzerinde müspet tesirleriyle altı asır- dan beri önem ve değerinden hiçbir şey kaybetmeden günümüze kadar kendisini taşıyan ender sanatkârlardan olmuştur. KAYNAKÇA Aydemir, Yaşar, Abdülkadir Hayber (2007). Makedonya Kütüphaneleri Türkçe Yazma Eserler Kataloğu. Ankara: TİKA Yayınları. Aytaş, Gıyasettin, Hacı Yılmaz (2001). Arnavutluk Devlet Arşivleri Osmanlı Yazmalar Kataloğu (Türkçe, Arnavutça, İngilizce). Ankara: Gazi Üniversitesi Yayınları. Cunbur, Müjgan, Dursun Kaya, Niyazi Ünver (2002). Milli Kütüphane Yazmalar Kata- loğu VII (Cönkler). Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları. 120 • M. Fatih Köksal Cunbur, Müjgan, Dursun Kaya, Niyazi Ünver, Hacı Yılmaz (1999). Türk Dili Kurumu Yazma Eserler Kataloğu. Ankara: TDK Yayınları. Gıynaş, Kamil Ali (2014). Pervane Bey Mecmuası. 3 cilt. İstanbul: Akademik Kitaplar. Gültekin, Hasan (2010). ‚Düzenleyeni Bilinmeyen Bir Nazire Mecmuası: Mecmû’a- yı Nezâyir‛. H.Ü. Edebiyat Fakültesi Dergisi. C.27, S.1: 105-122. Karatay, Fehmi (1961). Topkapı Sarayı Müzesi Kütüphanesi Türkçe Yazmalar Kataloğu. İstanbul: Küçükaydın Matbaası. Kaya, Dursun, Niyazi Ünver, E. Selma Kutlu (2005). Milli Kütüphane Yazmalar Kata- loğu VIII (Şiir Mecmuaları). Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları. Köksal, M. Fatih (2017). ‚Divan Şiiri-Cönk İlişkisi ve Cönk Redifli Gazeller‛. Selçuk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi. S. 37: 247-90. Köksal, M. Fatih, Mücahit Kaçar, Mevlüt İlhan (2018). Prof. Dr. Mehmet Fatih Köksal Kütüphanesi Türkçe El Yazmaları Kataloğu. İstanbul: Kesit Yayınları. Kut, Günay, Zehra Toska, Fatma Büyükkarcı Yılmaz (2014). İstanbul Araştırmaları Enstitüsü Yazmalar Kataloğu. 3 cilt. İstanbul: İstanbul Araştırmaları Enstitü- sü Yayınları. Morkoç, Yasemin (2003). Eğridirli Hacı Kemal'in Camiü'n-nezair'i: Metin ve Mecmua Geleneği Üzerine Bir İnceleme, 1. Cilt. Doktora Tezi. İzmir: Ege Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Ömer bin Mezîd (1982). Mecmû’atü’n-nezâ’ir. (Haz. Mustafa Canpolat). Ankara: TDK Yayınları. Trako, Salih, Lejla Gaziç (1997). Katalog Rukopisa Orijentalnog Instututa Lıjepa Kınjizevnost, Sarajevo: Orientalni Institut Sarajevı. Usluer, Fatih (2013). ‚Nesîmî, Şeyh İm3adüddîn Seyyid Nesîmî‛. Türk Edebiyatı İsim- ler Sözlüğü. http://www.turkedebiyatiisimlersozlugu.com/index.php? say- fa=detay&detay=1201 E.T.: 04.10.2019. SEYYİD İMADƏDDİN NƏSİMİNİN FARSCA DİVANININ NƏŞRİ TARİXİ Zəhra Allahverdiyeva* Açar sözlər: İmadəddin Nəsimi, Fars Divanı, H. Məmmədzadə, R. Əliyev, Cuya S. Ключевые слова: Имададдин Насими, Персидский Диван, Х. Мамедзаде, Р. Алиев, Джуйа С. Key words: Imadaddin Nasimi, Persian Divan, H. Mamedzade, R. Aliyev, Juia S. Seyyid İmadəddin Nəsimi şeirləri hələ öz dövründən başlayaraq ge- niş təbliğ olunmuş, şairin Türk və Fars Divan yaradıcılığının, eləcə də ərəbcə şeirlərinin əlyazma nüsxələrinin üzü köçürülərək yayılmışdır. Onun əsrarəngiz poeziyası bir sıra tədqiqatçıların diqqətini cəlb etmişdir. Salman Mümtaz, Yusif Vəzir Çəmənzəminli, İsmayıl Hikmət, Fuad Köp- rülü, Həmid Araslı, Mirzağa Quluzadə, Həmid Məmmədzadə, Cahangir Qəhrəmanov, Rüstəm Əliyev, Seyid Əli Salehi, Qəzənfər Paşayev, K.E.Kürkçüoğlu, Hüseyn Ayan, Hüseyn Məhəmmədzadə Sədiq və başqa görkəmli alimlər İmadəddin Nəsiminin ədəbi irsinin nəşri işində mühüm rol oynamışlar. Nəsiminin Fars Divanı, bir sıra tədqiqatçıların da qeyd etdikləri kimi, tam halda əlimizə gəlib çatmamışdır. Şərq əlyazmalarının saxlandığı mu- zey və kitabxanalarda qorunan nümunələr isə yüksək fəlsəfi dəyəri və bədii sənətkarlığı baxımından dünya mədəniyyətinin nadir incilərindən- dir. Onu da qeyd etmək lazımdır ki, hələ ilk dəfə 1844 və 1880-cı illərdə İstanbulda Nəsiminin Türk Divanı mətninin nəşrləri zamanı şairin fars di- lində yazdığı 25 qəzəli və 1 qəsidəsi çap olunmuşdur. Görkəmli Azərbaycan alimi Salman Mümtaz 1926-cı ildə Nəsimi Di- vanını nəşr edərkən yazırdı: “...Nəsiminin...ən inanclı mənbələrə isti- nadən üç dildə üç Divanı olduğu rəvayət olunur. Hətta, gördüm, deyə yazanlar da vardır...Bizim əlimizə keçən şeirlər də dürlü-dürlü əlyazma * Doç. Dr., Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyası Nizami adına Ədəbiyyat İnstitutu,
[email protected]122 • Zehra Allahverdiyeva cüng və bəyazlardan toplanılan farsi, türki şeirlərdir ki, onların və mətbu nüsxənin nəticəsində bu kitab meydana çıxa bilmişdir.” *1,s.159+ Beləliklə, Salman Mümtaz Nəsiminin Türk Divanının nəşrində, 1880- cı il İstanbul çaplarından istifadə etməklə, özünün də yuxarıda qeyd etdi- yi kimi, cüng və bəyazlardan topladığı 15 farsca qəzəlini də daxil etmiş- dir. Bir sıra tədqiqatçılar Nəsiminin Farsca Divanında 3 məsnəvi, 202 qəzəl, 1 qəsidə, 2 tərcibənd, 1 müstəzad, 14 rübai, 2 qit`ənin olduğunu qeydə almışlar. Onu da demək lazımdır ki, Nəsiminin Fars Divanının müxtəlif nəşrlərində bu saylarda fərqlənmələr diqqəti cəlb edir. Həmçinin Nəsiminin Fars Divanınında olan qəzəl və başqa şeir növləri say etibarı ilə şairin Türk Divanından azdır. Məlumdur ki, Nəsiminin Fars Divanı ( )دیْاى فاسسی ًسیویilk dəfə gör- kəmli Azərbaycanın alimi professor Həmid Məmmədzadə tərəfindən ha- zırlanaraq, 1972-ci ildə Bakıda nəşr olunmuşdur. Divanın naşiri müqəd- dimədə yazırdı: "ًسیوی سَ دیْاى کاهل بضباًِای آرسبایجاًی ّ فاسسی ّعشبی تذّیي ًوْدٍ ّ ُش سَ دیْاى اها فعالَ دس دست ها دیْاى آرسبایجاًی ّ فاسسی ّی باقی هاًذٍ است.دسصهاى خْد هعشّفیتی داضتَ است اص هلوعاتی کَ ُن دس دیْاى آرسبایجاًی ّ ُن دس دیْاى فاسسی بٌظش.ّ اص دیْاى عشبی اطالعی ًذاسین [ هیشسذ هیتْاى حذط صد کَ دس سشّدى2,s.5-6] ".ضعش عشبی ًیض ًسیوی هِاست کاهل داضتَ است (Nəsimi Azərbaycan, fars və ərəb dilində üç mükəmməl Divan (sis- temləşdirərək) tərtib etmişdir və hər üç Divan öz zamanında məşhur ol- muşdur. Amma indi əlimizdə qalanlar onun Azərbaycan və Fars Divanı- dır və ərəb Divanından məlumatımız yoxdur. Azərbaycan və fars dilində Divanlarında nəzərə çarpan müləmmələrdən təxmin etmək olur ki, Nəsi- minin həmçinin ərəbcə şeir yazmaqda da kamil məharəti olmuşdur) Nəsiminin Fars Divanının ilk Bakı nəşrində Həmid Məmmədzadə keçmiş sovetlər birliyində mövcud olan iki əlyazma nüsxəsindən - Le- ninqrad Şərqşünaslıq İnstitutu və Tiflis Əlyazmalar İnstitutunda olan nüsxələrdən bəhs edərək göstərmişdir ki, əlyazmaların bəzi hissələri naqis olduğundan, cüng və təzkirələrdən tapılan şeirlər vasitəsi ilə həmin beytlər yerinə bərpa olunmuşdur. Beləliklə, yuxarıda bəhs etdiyimiz həmin iki əlyazma nüsxəsi ilə yanaşı, İstanbul çap nüsxələri, səfinə, cüng və təzkirələrdə mövcud olan farsca şeirlər əsasında İmadəddin Nəsiminin Fars Divanının ilk nəşri hazırlanmışdır. Bu nəşrə 170 qəzəl, 1 məsnəvi, 2 tərcibənd, 1 qəsidə və 4 rübai salın- mışdır. Nəsiminin Fars Divanı: صبح اص افق بٌوْد سخ دس گشدش آّس جام سا [ ّص سشغباس غن ببش ایي سًذ دُسد آضام سا2,s.23] Nesîmî Kitabı • 123 Sübh üfüqdən üzünü göstərir, camı dolandır, Apar bu (şərab) xıltı içən rindin başından qəm qubarını. -mətləli qəzəli ilə başlayır. Divanın sonu: تقلیذ سّاى اص سٍ تْحیذ بعیذًذ [ ص آًست کَ ُشگض بَ حقیقت ًشسیذًذ2,s.375] Asan təqlid ilə Tövhid yolundan uzaqlaşırlar, O səbəbdəndir ki, heç vaxt həqiqətə çatmırlar, - mətləli tövhid məzmunlu şeirlə bitir. Fars Divanının bu ilk Bakı nəşri mühüm əhəmiyyətə malik idi. Nəsiminin Fars Divanı bəşəri ideyalar tarixində mühüm yer tutan hürufi- lik dünyagörüşünün öyrənilmısində, dahi Azərbaycan şairinin şeirlərinin fəlsəfi-tarixi və bədii aspektlərinin arasdırılması, eləcə də, Şərqin mənəvi mədəniyyət tarixində rolunun öyrənilmısi işində mühüm mənbə rolunu oynamışdır. Keçən əsrin ortalarında Nəsiminin Fars Divanı İranda bir neçə dəfə nəşr olunmuş və ölməz şairin əsrarəngiz poeziyası ədəbi ictimaiyyətə çat- dırılmışdır. Bu nəşrlərdən bir neçəsinin əhəmiyyətini xüsusi qeyd etmək lazım gəlir. Azərbaycanın görkəmli şərqşünas alimi professor Rüstəm Əliyev hicri 1353-cü (1974) ildə Tehranda “Dünya” nəşriyyatında - تبشیضی ّ عوادالذیي ( ًسیوی ضشّاًی دیْاى فاسسی فضلهللا ًعیویFəzlullah Nəimi Təbrizi və İmadəddin Nəsimi Şirvaninin Fars Divanı) başlığı ilə Nəimi və Nəsiminin Fars Diva- nının elmi-tənqidi mətnini hazırlayaraq çap etdirmişdir. Rüstəm Əliyevin hazırladığı bu Divanda Fəzlullah Nəiminin qəsidə, qəzəl, rübai və tər- cibəndləri ilə yanaşı, İmadəddin Nəsiminin farsca qəzəlləri, tərcibəndi, həmçinin, İstanbul nəşrindən əlavə qəsidələr və qəzəllər də salınmışdır. Birinci yerdə: ای سّص ّ ضب خیال سخت ُوٌطیي ها جاّیذ باد عطق جوالت قشیي ها Ey gecə-gündüz bizim xəyalımızın səfər yoldaşı! Əbədi ol, sənin camalının eşqi bizim həmdəmimizdir. [3,s.38] -mətləli qəzəl yer almışdır. Divanda ilk qəsidə tövhid məzmunludur. İxlası bildirən aşağıdakı beytlər klassik ədəbiyyatın Xaqani Şirvani və Nizami Gəncəvidən üzü bəri mövcud məzmun, obraz, dil və qafiyə sistemi baxımından, Azərbay- can ədəbi məktəbi ənənələrini əks etdirir. Mətlə: بزات پاک خذای کشین بی ُوتا [ کَ اص اسادًٍ اّ گطت سش ُکي پیذا3,s.236] Pak zatı ilə Kərim Allah bənzərsizdir Ki, onun iradəsindən varlığın əvvəli peyda oldu. 124 • Zehra Allahverdiyeva Rüstəm Əliyevin nəfis şəkildə hazırladığı bu mətnin nəşrinə Cuya S. təxəllüsü ilə Azərbaycanın görkəmli azadlıq şairi Bulud Qaraçorlu Səhənd (1926-1979) müqəddimə yazmışdır. Bu müqəddimədə hürufiliyin tarixi, orta əsrlərin ədəbi-siyasi mühiti, Nəimi və Nəsiminin fəlsəfi görüşlərinin mahiyyəti haqqında zəngin materiallar diqqəti cəlb edir. Təsadüfi deyildir ki, görkəmli şərqşünas –alim Məsiağa Məhəmmədi bu müqəddiməni qiymətləndirərək yazır: “Qətiyyətlə demək olar ki, üstündən 45 il keç- məsinə baxmayaraq, bu müqəddimə öz elmi və ədəbi əhəmiyyətini qorumaqdadır.” *7+ Müqəddimədə Cuya Səhənd qədim dövrlərdən mövcud olan hürufi- lik ideyalarının XIV əsr Şərqdə təkamül səbəblərini araşdırır, tarixin qaranlıq səhifələri – səlib müharibələri, Allah, din və məzhəb adına insan- ların bir-birinin qanını tökməsi, Əmir Teymurun həmlələri, yer üzünün insanların qətl məkanına çevrilməsi, müsəlmanların qeyri-islam olan millətlər tərəfindən qətl və qarət olunması və sair məsələlərə diqqət ye- tirərək yazırdı: ّ دس چٌیي ضشایطی افکاس حشّفیَ یا هکتب اًساى پشستی ّ ًْع دّستی بَ یاسی آدهیاى ستوکص : اًساًِای ساٍ گن کشدٍ سا چٌیي سشصًص هی کشد،گ ایي هکتب ً بالدیذٍ ضتافتَ بْد ّ ًسیوی هبلغ بضس هسجذ ّ هیکذٍ ّ کعبَ ّ بتخاًَ یکیست ای غلت کشدٍ سٍ کْچًَ ها خاًَ یکی است چطن احْال ص خطا گشچَ دّ بیٌذ یک سا [ سّضي است ایي کَ دل ّ دلبش ّ جاًاًَ یکیست3,s.10] (Belə bir şəraitdə hürufiyyə fikirləri, insanpərvərlik məktəbi, sitəmkeş insanların yeni dostu, yarı olaraq meydana çıxdı ki, Nəsimi bu məktəbin böyük təbliğatçısı olaraq insanlara yol göstərərək (doğru yolda olmayanları) belə qınayırdı: Məscid, meykədə, Kəbə və bütxanə birdir, Ey yolu səhv salan, bizim küçədə xanə birdir. Əgər əyri göz xəta üzündən biri iki görərsə, Bu aydındır ki, könül və dilbər və cananə birdir) Fars Divanın nəşrləri içərisində İran alimi Məhəmməd Rza Mərəşinin hazırladığı" ")خْسضیذ دسبٌذ (دیْاى عوادالذیي ًسیویelmi mətn diqqəti cəlb edir. Bu nəşrə Nəsimim 170 qəzəli, məsnəvi, tərcibənd, “Bəhrül-əsrar” qəsidəsi, rübailər və əlavələr daxil edilmişdir.*8+ Bundan əlavə, qeyd etmək lazımdır ki, Nəsiminin Fars Divanı Teh- randa hicri 1363-ci ildə “Rouşən” nəşriyyatı tərəfindən Qulam Hüseyn Beqdelinin tərtib və müqəddiməsi ilə nəşr olunmuşdur.*4+ Nesîmî Kitabı • 125 Daha sonra hicri 1368-ci ildə Seyid Əli Salihi Nəsiminin Fars Diva- nından ibarət "(" قغٌْط دس ضب خاکستشیQaranlıq gecədə Simurq) adlı bir kitab hazırlayaraq, Tehran nəşriyyatı tərəfindən çap etdirmişdir.*5 + Bunun ardınca Seyyid İmadəddin Nəsiminin “Divan”ı hicri 1369-cu ildə Abbas Dakani Pərviz tərəfindən Tehranda “Bərg” nəşriyyatında çap olunmuşdur.*6+ Eşq və insanın xoşbəxtliyi yolunda canını fəda edən, həqiqət müca- hidi İmadəddin Nəsiminin şeirlərinin nəşri, əsərlərinin elmi-tənqidi mətnlərinin hazırlanması dünya elminin nailiyyətlərindən biridir. Ədəbiyyat: 1. 159. ط، 1926 ، قْهوًْست ًطشیاتی،ْ باک، سلواى هوتاص: هْلفي،دیْاى سیذ عوادالذیي ًسیوی 2. 1972 .ْ باک،ٍ بَ اُتوام حویذ دمحم صاد،دیْاى فاسسی عوادالذیي ًسیوی 3. دیْاى فاسسی فضلهللا ًعیوی1353 ، تِشاى، سستن علیاف،تبشیضی ّ عوادالذیي ًسیوی ضشّاًی 4. 1363 ًطش سّضي: تِشاى، با هقذهَ دکتش غالهحسیي بیگذلی،عوادالذیي ًسیوی،دیْاى اضعاس فاسسی 5. 1368 ،ی تِشاى، سیذ علی صالح،)دیْاى ًسیوی ( قغٌْط دس ضب خاكستش 6. 1369 ، تِشاى، تصحیح ّ تعلیقات پشّیض عباسی داكاًی،َ هقذه،دیْاى سیذ عوادالذیي ًسیوی 7. Məsiağa Məhəmmədi. Nəsimi Azərbaycan dilində yaranmış poeziyanın atası- dır. “Ədəbiyyat” qəzeti, 18 iyun, 2019. 8. . چاپ اّل، آسهاى: چاپ،خْسضیذ دسبٌذ (دیْاى عوادالذیي ًسیوی) بَ کْضص دمحم سضا هشعطی NESÎMÎ’NİN ARAPÇA ŞİİRLERİ Ahmet Kartal* Klasik Türk şiirinin önemli kurucu ve temsilcilerinden olan Nesîmî, tıpkı Yûnus Emre gibi düşüncelerini Türk insanına ulaştırmak için Türkçe şiir söyleyerek hem şuurlu bir şekilde dil tercihini ortaya koymuş hem de Türk dilinin şiir dili hâline gelmesinde önemli bir konuma sahip olmuş- tur. Hatta Yûnus Emre gibi, dönemini aşarak estetik hüviyete sahip Türkçe şiirler söylemeyi başarmıştır. Aruz veznini, söylemiş olduğu Türkçe şiirlerine yetkin bir şekilde tatbik etmiş, böylece daha XIV. asırda Türk dilinin bu vezne başarılı bir şekilde uygulanabileceğini göstermiştir. Klasik Türk şiirinin şekil ve muhteva yönünden en mükemmel ilk örne- klerini temsil eden eserlerine yansıttığı lirizm, onun şöhretinin artmasına önemli bir katkı sağlamıştır. Hatta sahip olduğu bu lirizm, ona klasik şiirimizin en coşkun ve lirik şairlerinden biri olma vasfını kazandırmıştır. Ayrıca Nesîmî’nin içerisinde bulunduğu tasavvufî durumun meydana ge- tirdiği vecd, coşku ve lirizm; onun kelimelere yüklediği yeni anlam ve ruhtan dolayı dilinde metaforlaşmanın oluşmasına vesile olmuştur. Şiirle- rinden, kendi akidesi olan Hurûfîliği Türkler arasında yaymayı amaç edindiği anlaşılan Nesîmî, bunu yapmak için Hurufîliğin dilini Farsçadan Türkçeye aktarmıştır. Eğitici ve âşıkane şiirler söylemekten de geri dur- mamıştır. Nesîmî Türkçe şiirlerinin yanında Farsça ve Arapça şiirler de söylemiştir. Bu çalışmada Türk dilinin bayraktarlığını yapan şairlerimiz- den olan Nesîmî’nin Arapça şiirlerine yer verilecektir. ARAPÇA ŞİİRLER Gelibolulu Âlî Künhü’l-ahbâr isimli eserinde Nesîmî’nin Farsça ve Arapça çok fazla şiiri olduğunu ifade ederken (1994: 122), Latîfî de Tezki- retü’ş-şu’arâ ve Tabsıratu’n-nuzamâ isimli şairler tezkiresinde onun ‚Lisân-ı selâsenün her birinde bir divanı vardur.‛ diyerek Türkçe, Farsça ve Arap- ça divan oluşturduğunu (2002: 524) kaydetmiştir. Nesîmî’nin bugün Türkçe (bak. Ayan 2002; Kahramanov 1973; Sadik 1387) ve Farsça (Mu- hammedzâde 1972; Penderî 1382) divanları mevcuttur ve her ikisi de ya- * Prof. Dr., Eskişehir Osmangazi Üniversitesi,
[email protected]. 128 • Ahmet Kartal yımlanmıştır. Veyis Değirmençay ise Farsça divanını Türkçeye tercüme ederek neşretmiştir (bak. Değirmençay 2013). Latîfî’nin, varlığından bah- settiği Arapça divanı ise henüz tespit edilememiştir. Ancak Nesîmî’nin bazı Arapça şiirlerine, onun Türkçe ve Farsça divanlarında rastlanmakta- dır. Bizim tespitimize göre Nesîmî’nin Türkçe ve Farsça divanlarında 4 tane Arapça şiiri mevcuttur. Bunlardan 3’ü gazel, 1’i de kıt’a nazım şekil- leriyle kaleme alınmıştır. Gazeller 8, 14 ve 6, kıt’a ise 2 beyitten oluşmak- tadır. Gazellerinden sadece birinde mahlas yer almaktadır. Farsça ve Türkçe gazellerinde mahlas kullanan Nesîmî’nin Arapça iki gazelinde mahlasına yer vermemesi dikkat çekmektedir. Bu durum ya onun bu ga- zellerinde mahlas kullanmadığını ya da bu gazellerin eksik olduğu dü- şüncesini oluşturmaktadır. Bu gazellerden birinin ‚ٗزبؽب و/Hâşâ ki‛ Farsça kullanımıyla başlaması yine dikkat çeken bir husustur. Nesîmî’nin tespit ettiğimiz Arapça şiirleri şunlardır: 11 ٌه إٌّخٚ ٌه اٌغفشاْ ٌه اٌؾىشٚ ٌه اٌسّذ/ ٌه إٌعّخٚ دٛ ٌه اٌد2ْ ٌه اإلزغبٚ ًٌه اٌفض ٌه اٌشزّخٚ ٌه اٌعطف4ْب عٍطب٠ ظ٠ ٌه اٌزمذ/ 3ٌْه اٌعشفبٚ ٌُه اٌغٍطبْ ٌه اٌسىٚ ٌه اٌعذي 8 ٌه اٌسشِخٚ 7 ٌه اٌعض6ٌْه اٌؾبٚ ٌه اٌٍّه/ ٌه اﻻعطبٚ ٌِٓه األٚ 5ٌه اٌخٍكٚ ٌه األِش 9 ّ ُي ٌهٛب لبدس ٌه اٌس٠ ش٠اٌزمذ حٛاٌم ُ ٌه/ ب طب٘ش٠ ُ١ب ظب٘ش ٌه اٌزعظ٠ ُٗ٠ٌه اٌزّٕض ٌه اٌمذسحٚ ذٌٙه اٌعٚ عذٌٌٛه اٚ ٌه اٌصذق/ ٌٝه اٌىشعٚ ٌه اٌعشػٚ 11ٌه اٌّدذٚ 10ٌٛه اٌعف 12 ٌه اٌسؾّخٚ ٖب ِفضً ٌه اٌدب٠ ً١ ٌه اٌزض/ ٓب ِسغ٠ ك١فٛب ِٕعُ ٌه اٌز٠ ٌَه األٔعب ٌه اٌسىّخٚ ٍُ ٌه اٌع13ب زبِذ٠ ذ١ّ ٌه اٌزس/ ب ِبخذ٠ ذ١ازذ ٌه اٌزّدٚ ب٠ ذ١زٌٛه اٌز ّ / ُ اسزٚ 14عص اغفشٌٕب١ٙ وٌٝٙا اٌشزّخٚ ً اٌفضٚب ر٠ ثسك ثئعُ هللا 1 N5: s. 382; N3: 131b-132a 2 ْاإلزغب: ْ اٌغٍطبN3. *N3’de geçen ‚ٚ‛ bağlaçları N5’de yoktur.+ 3 ْاٌعشفب: ْ اٌجش٘بN5. 4 ْب عٍطب٠: ْب عجسب٠ N5; اٌشزّخ: إٌعّخN5. 5 ٌه اٌخٍكٚ ٌه األِش: ٌه اٌخٍك ٌه األِشN5 6 ْاٌؾب: ْ اٌؾؤN5. 7 اٌعض: اٌعضحN5. 8 اٌسشِخ: اٌمذسحN5. 9 Bu beyit N3’de yok. 10 ٛاٌعف: اٌعضN3. 11 اٌّدذ: اٌسّذN5. 12 ذٙاٌع: اٌمذسN5. 13 زبِذ: ازذٚ N3. 14 اغفشٌٕب: ٌٝ اغفشN5. Nesîmî Kitabı • 129 (Ey Rabbim!) Fazilet senindir, ihsan senindir, cömertlik (alicenaplık) senin- dir, tüm nimetler senindir< Hamt (övgü) sana aittir, bağışlama se- nindir, şükür sanadır, minnet sanadır. Adalet senindir, kudret/otorite senindir, hüküm senindir, her şeyin bilgisi sendedir< Kutsiyet senindir, ey tek hükümran! Şefkat senindir, rah- met senindir. Ferman/buyruk senindir, yaratma senindir, selamet senindir, ih- san/bahşetme senindir< Mülk/saltanat senindir, şan senindir, izzet senindir, hürmet/saygı senin içindir. Ey Zâhir! Münezzehlik sana aittir. Ey Tâhir! Tazim senin içindir. Ey Kâdir! Takdir senindir. Güç sana aittir, kuvvet senindir. Affetme sana aittir, şan/şeref senindir, arş senindir, kürsü senindir< Doğ- ruluk senindir, vaat senindir, söze sadakat senindir, kudret senindir. Lütuf ve ihsan senindir, ey nimet veren (Rabbim)! Muvaffakiyet sendendir, ey ihsan eden (Rabbim)!.. Üstünlük senindir ey (kimini kimine) üstün kılan (Rabbim)! Şan/şeref senindir, temizlik/saflık senindir. Tevhit senindir, ey eşi benzeri olmayan tek (Rabbim)! Övgü senindir, ey iz- zet ve şerefin sahibi!.. Hamd sanadır, ey hâmid olan (Rabbim)! İlim se- nindir, hikmet senindir. Ey Allahım! Kâf-Hâ-Yâ-Ayn-Sâd15, Besmele’nin hakkı için bizi bağışla, bize merhamet et, ey rahmet ve faziletin sahibi< 216 بدٙ١٘ صبيٌٛ ا17ب ِٕمطع٠ / ٌمذ ارصٍذ ثبٌزّادّٝٔإ ثبﻻرّصبﻻدٜ أثذا لّش/ ّٝ ٔد18دٌٛ ّّب لشْ عع ثبدٚ اٌعؾك ِٓ ا٘زّبَ اٟ ف/ ً١ٌٍْ ثبٛ١ اٌع19 ب ٔبئّخ٠ ٌه ٘زٖ اٌعالِبدٝىف٠ / ّب١َّ اٌ ُس20 اٌىؤط رألألٟف ٘بدٚ ٕٝ لُُ اعم22ُ ِٓ سازى/ ذٚاٌشّ بّٙ٠َ لذ عطؾذُ أّٝٔإ 23 21 ِبد25ّٗٔذا ً ا١ٙ ِب صبس ؽ/ 24 زجّه و ًّ عبؽك ٍ٘هٟف 15 Meryem Suresi, ayet 1. Bu harflere ‚hurûf-ı mukatta’a‛ denir. 16 N5: s. 381; N4: s. 109 17 ِٕمطع: ِٓ لطعN5. 18 دٛع: دٛ اٌغّعN4. 19 ٔبئّخ: ٓ١ّ ٔبئN4. 20 رألأل: رألٌؤN5. 21 ُلذ عطؾذ: ُ ٌعطؾذN5. 22 ُسازى: اّٛ سازىN4. 23 ٘بدٚ: ٘بدN5. 24 ٍ٘ه: ٛ٘ N5. 25 ّٗٔا: ّٗٔ اﻻ اN4. 130 • Ahmet Kartal ِِ ٓ ثعذ رغبلظ اإلضبفبد/ ٕٝ١ب ِٓ أب أٔذ أٔذ ع٠ اإلثجبدٟب ً ف١ ٘زا ٌه وبف/ بٙ١ٍ فئّّٔب ع26ًِٓ ض ب ٌمذ فبدٍّّٙبِه و٠ أ/ ٝائِٛسا ً عٛ ِٕصٛ٘ ِٓ ب٠ اٌزّادٞٛ وبئٓ عٛ٘ 27ّب١ ف/ َٛ١ٌ اِٟب ثمٚ ٍ٘ىذٜش١غ إٌّبفبدٌٟ إٝد٠ ٓ٠ ِٓ أ/ ٜش١ذ غ١ إر ثم28ازذٌٛ اٟف ِصجبذ أٔذ ِؾىبد29 أٔذ/ األسضٚ اٌغّّبءٟسن فٛٔ ب٠ أعجذ اٌالدٚ ٗ ألؽشوذ ث/ ْٛ اٌىٟه ف٠ؾش ّ ٌ اٌٟ ْ وبٌٛ ً د ِشآدٛخٌٍٛ ٛ٘ وال/ ّٝ١ش وٕضٖ ٔغٙلذ أظ 30 Ey vuslatı engelleyen, heyhat! Ben, zât/Tanrı ile birleştim. Sana her kavuştuğumda parlayan ayım (yaver giden talihim), kara bahtım yüzünden (hüsranla sonuçlandı). Ey aşka gösterdiği ihtimamdan dolayı gece gözleri uyuyan ya da uykusuz sabahlayan! Aşk şarabıyla dolu olan kadehler parıl parıl parlıyor. Bu kadar işaret- ler/alametler sana yeter. Ey ruh/can! Ben (aşka) susadım. Kalk ve aşk şarabından bana da ver/sun. Senin aşkından dolayı bütün âşıklar helak oldu. O da öldü ve bu yolda şehit olamadı. Ey ben olan kişi/sevgili! Fazlalıkların/masivanın düşmesinden sonra ben se- nim sen de bensin yani ben senin sen de benim aynımsın. Kim yoldan saparsa o onun aleyhinedir yani yoldan çıkan, çıktığı yol üzere- dir. Bu sana ispat için yeter. Ey benim dışımda herkese yardım eden! Senin de dönemin geldi geçti. Benim dışımda ihya ettiğin herkes helak oldu. Onların hiçbiri kalmadı. Sa- dece zat kaldı. Vahdette tek başıma kaldığım zaman, benim dışımdakiler bu zıtlıklara nere- den gelir. Ey nuru yeri ve göğü aydınlatan! Sen lambasın/ışık saçansın ve kandilsin. Benim bu dünyada bir eşim ve benzerim olsaydı, bundan dolayı ona şirk ko- şar Lat’a tapardım. Onun hazinesini Nesîmî ortaya çıkardı. O bütün mevcudatın aynasıdır. 26 ًض: ًّ وN5. 27 ّب١ف: بٙ١ فN5. 28 ازذٌٛا: زذحٌٛ اN4. 29 أٔذ: أٔب ٌهN4. 30 دٛخٌٍٛ: ٖٛخٌٍٛ N5. Nesîmî Kitabı • 131 331 ٝه لجٍزٙخٚ ٕٝ٠ دٌٝ انٛ٘ٚ / ٝرٕىش صسجزٚ ٝٔزبؽب وٗ رٕغب ٝه لضجز١ٌ إٛ ِب زبخخ اؽى/ ٍُٝ ثؤْ زجّه لبر١ٍأٔذ اٌع ٌُٝ ارت عٓ صٌزٚ انٛ٘ اﻻ/ بٙ صٌّخ اعٍُ ثٌِٝبٚ ٘زا ٌُٝ أفك ِٓ عىشرٚ ْ اٌضِبٕٝف٠ / ِٓ وؤط زجه ؽشثخٕٝز١اعم ٝدرِٛ زفعٚ ّْب٠ ِٓ صذق إ/ ٌٜٛٙ اٟٕه ف١ثٚ ٕٝ١زك ِب ثٛف ٝ ِمٍزٝ فٜ٘زا ؽب٘ذٚ أثذا/ ًٌُ ازٚ دٛٙ اٌعٍُٝ ع١ ِمّٝٔإ Haşa! Aşkın benim dinim, yüzün de kıblem olmuşken beni unutup dostlu- ğumu inkâr mı ediyorsun. Biliyorsun, senin aşkın benim katilimdir. Sana, içinde olduğum/ bulundu- ğum zorluğu şikâyete hacet yok. Benim, senin aşkın hariç, bildiğim bir günahım yok. Ondan dolayı bu zille- time tövbe edecek değilim. Bana aşk şarabından bir kadeh ikram ettin. Onca zaman geçti, (ancak hâlâ) sarhoşluğumdan ayılamadım. Aramızdaki aşk hakkı için, imanımdaki sadakati, sana olan sevgimi muhafa- za ettim. Ben sözümün (aşkımın) arkasındayım, vazgeçmedim asla. Şahidim gözle- rimdir, (bak) görünüyor. 432 َاإلوشاٚ ب راٌدالي٠ هٙخٚ سٕٛ ث/ ًال١ٌ ه ِٓ رسذ ؽَعشنٙخٚ ذ٠سأ َ ﻻٚ ضبدٚ ٝ ثفٝ٠خٗ ثمبٚ خذدٚ / ثفضٍه فضالٌٝ ًذ فم١ٕإرا ف Bir gece saçının altında yüzünü gördüm. O yüzünün nuruyla Ey celâl ve ikram sahibi! Öldüğümde bana fazlınla muamele et. Ben yüzümün bekasını “fâ”, “dâd” ve “lâm”da buldum. MÜLEMMA ŞİİRLER Nesîmî’nin Türkçe ve Farsça divanlarında bazı mülemma şiirlerine de rastlanmaktadır. Karışık dille yazılmış şiirlere verilen isim olan mü- lemma, Nesîmî’nin divanında ya Arapça-Farsça ya Türkçe-Farsça ya da Arapça-Farsça-Türkçe şeklinde kendisini göstermektedir. Nesîmî’nin ka- leme aldığı bu tarz şiirleri şunlardır: 31 N4: s. 109 32 N5: s. 383. 132 • Ahmet Kartal Arapça-Farsça Mülemmalar Nesîmî’nin 2 tane Arapça-Farsça olarak yazılmış mülemma şiiri var- dır. Mülemmalar, hangi dillerle yazılmışsa ya beyit ya mısra ya da mısra- ların yarısı şeklinde, sırasıyla o dillerle oluşturulur. Ancak Nesîmî’nin bu mülemmalarında asıl olan bu metodun tam olarak tatbik edilmediği gö- rülmektedir. Nitekim onun, aynı şiirde bazen beyit beyit, bazen mısra mısra bazen de bu metodun dışına çıkarak arka arkaya aynı dille beyitle- rini/şiirlerini kaleme aldığı görülmektedir. Nesîmî’nin Arapça-Farsça mü- lemmaları şunlardır: I33 ّ / ٟاىٛد عٛخٚ ش ﻻ١ذ عٓ اٌغ١ٌٕمذ ف ٟ٠رٗ ٌجمبٛ ثجٞدٛخٚ ٟألْ ٔف ٝ٠ش چشا١ غٚ ٕٝ وِٝ ش چشا١بي غ١ خ/ اعذٝ٠ٚ دٚ ه٠ ِغزٍضَ ؽشٛش چ١د غٛخٚ ٟ٠ئب ً ثمبئٗ ٌجمب١ ؽ35ثجذ٠ ف١ فى/ َ ﻻ ٌٍجمبء ِٓ عذٚ اٌجمبء34ٓع ٝ٠ ٌمبٜٚٓ گش دس آسص١ؼ ثج٠ٛ ٌمبء خ/ 36 اٌٍّهُ اٌسكٛ٘ ُِٓ اٌّؤٛ٘ َُ اٌغّالٛ٘ ّ 40زّغّه٠ 39بٍٙ٠َ ثز/ ّٞزّذ٠ 38ٌٗس خالٛٔ ٟ٠اٌٛ ثؤْ رٍه ٌ هٙخٚ ٌمبء 37 42 ٝ٠ٓ خذا١ سا وٗ عٛ رٝ٠ٓ خذا١ٓ ثٗ ع١ ثج/ مذ١ زمٜٚد ص سٛ ث41ّّٝ ٓ ِغ١ اعُ عٛچ 45 ٟ٠ سخبٚ ٞ ِمصذٚ ٞٗ ِشاد١ألْ فّ / 44ٗ١ فٌٟ ِٓ اٌسُتّ ﻻ اثب43 ُإْ أغ ِمّذ ٝ٠اٛ٘ ٚ عدت چٗ ثبد48ٝ آثٚ 47 ٝ عدت چٗ خبو/ 46خذٛضي خبْ ع٠ ٌُ عؾكٜ اٛ رٜاٛ٘ ِشا 49 ّ ٌ فصبس ِّزضخب ً رٌه ا/ ٞ ٟ٠ؾشاة دِب ٌ برُٗ اثذ١ٌمذ ؽشثذُ ؽشاثب ً ز ٝ٠ چٗ ثالٜ چٗ فزٕٗ اٝ چٗ عزاثٝ چٗ آفز/ ُٔػ رش ص خبْ ِبعذ ٔذاٛ خٛ عؾك رٜثال ٝ٠ وٕٕذ گذاٚ عدت ِذاس وٗ خبْ ٘ب اص ا/ ّٝ١ض دٌجش اعذ ٔغ٠ُٚ صٌف دﻻ١ٔغ 33 N4: 112; N1: 338; N: 555; N2: 94b; N5: 385 34 ٓع: أٔبN2 35 ثجذ٠: اثجذN1, N5, N4 36 اٌٍّهُ اٌسك: اٌّبٌهN2 37 ٌمبء: اءٌٛ N2 38 ٌٗخال: ٌٗ ظالN2, N5 39 بٍٙ٠َثز: بٍٙ١ٍ ثN2, N 40 زّغّه٠: ارّغهN5 41 ّّٝ ِغ: ِغّبN2 42 Bu beyit N4 ve N1’de geçmemektedir. 43 ُإْ أغمِّذ: فئْ عمّذN5, N2, N Bu beyit N4’de 9. Beyit olarak geçmektedir. 44 ٗ١ف: بِٕٙ N, N2 45 ٟ٠ سخبٚ ٞ ِمصذٚ ٞٗ ِشاد١ألّْ ف: ٟ٠ٗ ؽفب١ ؽفبء فٟ٠ٗ ؽفب١ ؽفبن فN2 46 خذٛع: عبخذN2 47 ٝ خبو: آرؼN5, N4, 48 ٝ آثٚ: ٝ چٗ آثN2, N4 49 ٟ٠دِب: ٟ٠ غذاN4, N1; ٟ٠ ثالN2 Nesîmî Kitabı • 133 Ben gayrimden fâni oldum (varlıktan yokluğa geçtim). Artık benden başka var olan/varlık yok. Çünkü varlığımın fâni oluşu (fâni bir varlık olduğumu bilmek), bekamı muhkem kıldı. Sen, niçin başkasını hayal ediyorsun/düşünüyorsun? Sen, niçin başkasın? Çünkü başkasının varlığı, şirki ve ikiliği gerekli kılar. Bâki olan (varlık için) yok olmak muhaldir. Onun bekası ile kendi bekamı nasıl ispat ederim? O, Selam’dır. O, Mü’min’dir. O, Melikü’l-hak’tır. Eğer onun yüzüne kavuşma arzusundaysan, kendi yüzüne bak. Onun yüzü nur, celali/ululuğu büyüktür. Onun ipine sımsıkı tutunu- rum, zira o, benim sancağımdır. İsim, müsemmanın aynısı olma gerçeğinden dolayı kendine tanrı gözüyle bak çünkü sen tanrının kendisisin Senin sevgin/aşkından dolayı hasta bile olsam umurumda ol- maz/aldırmam. Zira benim muradım da maksadım da temen- nim de odur zaten. Ey sonsuz/ebedî olan aşk! Senin arzun/aşkın benim canımı yaktı. (Bu) gö- rülmemiş toprak, su, rüzgâr ve hava(dır). Ben, onun ebediyet şarabını içtim. O şarap benim kanımla aynîleş- ti/birleşti. Senin aşkının belası, bizim canımızdan daha hoştur; Bilmiyorum. Sen nasıl bir afet, azap, fitne ve belasın. Ey Nesîmî! Nesim, güzelin gönül çeken saçıdır. (Bundan dolayı) canların ona dilencilik ettiğine şaşırma. II50 ٌٝ ثٗ دعذ عبؽمبْ ﻻأثب/ ٌٝضا٠ ؽشاة ﻻٝثذٖ عبل ال ِيٌٙف اٛ خٟؾّظ ف َّ ٌ َوؤ َ ّْ ا/ ٕخ ثسش خّش١ عفٟ ُج فَّٛ ّ ر ٌٝ ِجبدا خبْ ِب اص عؾك خب/ ٓؽٚ ثبدٖ سِٝجبدا چؾُ ِب ث ا ِيٚرجشا عٓ صّ لذ عؾمهٚ / داسد آخشٌٝاٚ صٜض١ّ٘ٗ چ 52 ُو ًّ زب ِيٟ فٟٔغِٛ 51بٌه١ خ/ ب دس آرؼ٠ ُاگش دس آة ثبؽ ٌٟ اٌأل54 اٌجسش اؽزبقِٟب فٚ / 53ٟ دِعٚ ٟٕ١ عٍِٟب رٕظش عٚ ٌُٝ ثش وّب٠ٛ دگش٘ب ٘ش چٗ گ/ عغذٚ شد أذنِٙ ٚ دٌذ عخذ اعذ 50 N: 554-56; N5: 384; N2: 107b-108a 51 بٌه١خ: بٌذ١ خN2 52 زب ِي: ٌٟ زبN2 53 ٟ دِعٚ ٟٕ١ عٍِٟب رٕظش عٚ: ٟٕ١عٚ ٟ دِعٍِٟب ؽعش عٚ N2 54 اؽزبق: ْ اؽزشاN2 134 • Ahmet Kartal ٌٟ ِبٞب١ٔ دٟ٘زا اٌمٍت فٚ / ٟش لٍج١ غ55ٌٟ ِبٚ رضد ِبأل ٌٟ عٓ ؽّبٕٝ١ّ٠ 56أعشف ِ ِبٚ / ص اص ؽتٚچٕبْ ِغزُ ٔذأُ س ٌٝ صاسَ ثٕبٜ ٌٗص ٔبٛ صع/ صاسٜ ٌٗؽذ گش سعبُٔ ٔبٛثٗ گ 58 عٓ اززّب ِي57ٟ طبلزٌٟ ِبٚ / ٍّٟش ز١لذ ز ٍّّذ زّالً غٚ ٌٟ خّشا ً زال60ُُّٙ سثُٙ ١عم َ / ٝأذَ ؽشاثٛ سا خٌٛت ٌعً ر 59 ٌٟ أؽشة زالٚ ِٕٝ ؽشاثه أَعم/ ّٝ١ ثب ٔغٝ ؽشاثٝثذٖ عبل 62 61 Ey saki! Sonsuzluk/ölümsüzlük şarabını, kayıtsız/gamsız âşıkların eline ver. Sanki güneş, hilalin içindeymiş gibi, şarap denizi geminin içinde dal- galanıyor. Bizim gözümüz şarapsız parlak/aydın, canımız da aşktan boş olmasın. Sonunda her şey yok olmaya mahkûmdur. Ancak sana âşık olan zeval- den/yok olmaktan berîdir. İster suda isterse ateşte olayım, senin hayalin her halükarda benim mu- nisimdir/eğlencemdir. Ne gözüme ne de gözyaşıma bakıyor. Zaten denizin mercana/inciye karşı bir iştiyakı/arzusu/özlemi yoktur. Gönlün katı/acımasız, sevgin ise az ve zayıftır. Bunun dışında sana ne söy- leyebilirim ki, sen mükemmelsin/çok iyisin. Mal-mülk alarak (kendi malını) çoğalttın. Oysa benim sadece kal- bim/gönlüm var. Bu kalp/gönül, benim dünyada (sahip oldu- ğum) tek malımdır. Öyle sarhoşum ki gündüzü geceden ayırt edemiyorum. (Hatta) sağımı so- lumu bile bilemez oldum. Eğer ah u feryadımı senin kulağına/sana ulaştırırsam, benim (bu) feryadım- dan dolayı sen (de dayanamayıp) feryat etmeye başlarsın. Benim olmayan birçok yük yüklendim. (Onun için) böyle şeyleri kal- dıracak (artık) gücüm yok. Senin lal gibi kırmızı olan dudağına şarap dedim. Rableri, onlara hela- linden şarap içirdi. Ey Saki! Nesîmî’ye bir şarap ver/sun. Senin şarabını bana sun, ben de onu helalinden içeyim. 55 ٌٟ ِبٚ ِبأل: ِبيٚ ِبيN2 56 أعشف:ِ عشف٠ N2 57 ٟ طبلزٌٟ: ٟ ﻻ طبلزN2 58 اززّب ِي: ٌٟ اززّبN2 59 َأذٛخ: َسدٛ خN2 60 İnsân suresi, ayet 21. (terc.: Rableri onlara tertemiz bir cennet şarabı içirecek.) 61 ّٝ١ ثب ٔغٝ ؽشاثٝثذٖ عبل: ّٝ١ ٔغٜ ثذٖ خبَ أٟ ًٍ رعN2 62 ؽشاثه: ؽشاةN2 Nesîmî Kitabı • 135 Türkçe-Arapça Mülemmalar Nesîmî’nin Türkçe-Arapça olarak oluşturduğu 3 tane mülemma ga- zeli yer almaktadır. Bu şiirlerin, tertibi açısından, alışılmış mülemma me- todunun tamamen dışında oluşturulduğu müşahede edilmektedir. Nite- kim şiirlere bakıldığı zaman bu durum, net olarak görülmektedir. Bu mü- lemmalar şu şekildedir: I63 Ṣāḳıyā māh-ı ṣıyām oldı temām Gel berü ṣun sāġar-ı mey ve’s-selām ‘Āşıḳuñ bayramı yüzüñ ayıdur İy ṣaçuñ maḥşer ruḫun Beytü’l-ḥarām Cennetüñ ḥamrı lebüñ ṣahbāsıdur ُ 64 ٜ ِِ ْٓ رٌِهَ اٌخ َّْش إِٝأ َ ْعم َغال Çün gözüñ ser-mest ü la’lüñdür şerāb Mey mubāḥ oldı vü ṣūfīlıġ ḥarām Tevbeden geç ṣūfiyā rindāne kim Bāde ṣāf oldı vü geldi devr-i cām Çün riyādur ḫırḳa-pūşuñ ṭā’atı َ وَؤْط اٌ ُّذاٝز َ ب َف٠ لُ ُْ َفب َ ْٔز ِْس 65 َ َ لḳaşlaruñ miḥrābıdur ْٓ١ َعْٛ َبة ل Ey imāmum gözlerüñ ni’me’l-imām 66 ٝاٌضُّسٚ nuñ şemsi yüzüñ ayıdur ّ سُٖ ر َسْ ذٛ َاٌظال ُّ ُِ ْخز َ ِف ُ ُٔ ٝ Maṭla’-ı envār anuñ zülfeynidür َ اٌغّبٟب َوجَذ ٍْس فٙ١ٗ فٙخٚ 63 N12: s. 533-34; N6: 479-80 64 َغُال: HA’da َ ظالşeklinde geçmektedir. 65 Müddesir Suresi, ayet 2. (terc.: Kalk ve insanları uyarmaya başla.) 66 Duha suresi, ayet 1. (terc.: And olsun kuşluk vaktine.) 136 • Ahmet Kartal ‘Ārifüñ kūy-ı muġān oldı yiri Āferīn aña zehī ‘ālī-maḳām Dāne-i ḫālüñ cihānı ṭutdı çün Ṭurradan niçün düzersen munca dām Ka’beyi büt-ḫāneden farḳ itmezem ّ َ و ًّ اٌّمبٝاٌسك ف ْذ٠َلَ ْذ َسأ ٝعع ِ ْ ٌ ْظ َ ِْل ْٔغبْ إﻻّ ِب َ ١ٌَ 67 َك ْاٌسُتّ ِِ ْٓ وَؤْط اٌ ُّذا٠طش َ ٝف 68 ٓ٠٘ب خبٌِذٍٛلب َي طِ ْجزُُ فَب ْد ُخ َ داس اٌغّالٝط فٚخبصْ فشد ِ ْٚزبضش ِ ُُ األَثْصبس أَٔزٌٛٚب ا٠ َ ْذ٠َِب َسأ َ اٌ َّٕبٟبٌه ف١َ خْٕٝ١ع ضاي٠ ُ ﻻ٠ٕب ُزغْٓ لذٙ ْخَٚ َٕب٠ ٓ ﻻ١ْٕٕب عسش ُِج١ع َ Gel Nesīmīnüñ kelāmın ġūş ḳıl Kim anuñ güftārıdur ḫayrü’l-kelām Ey Saki! Oruç ayı tamam oldu/bitti. Beri gel ve şarap kadehini sun, vesse- lam. Ey saçı mahşer, yanağı beytü’l-harâm olan (güzel)! Âşığın bayramı, senin yüzünün ayıdır. Cennet şarabı, senin dudağının şarabıdır. Ey gulâm! Bana şu şaraptan/o şarap gibi şaraptan ver/sun. Senin gözün sarhoş/mahmur, dudağın da şarap olduğu için, şarap mubah, sofuluk da haram oldu. Ey sofu! İşret zamanı geldiği ve şarap da saf/halis olduğu için tövbeyi bırak ve rindane ol. 67 Necm suresi, ayet 39. (terc.: İnsan için, kendi emeğinin karşılığından başka hiçbir şey yoktur.) 68 Zümer suresi, ayet 73. (terc.: <Nihayet oraya varıp cennet kapıları açılınca bekçiler, ‚Se- lam, şimdi sürekli kalmak üzere girin cennete!‛ diyeceklerdir.) Nesîmî Kitabı • 137 Hırka giyenin taatı riyadır. Ey genç! Şarap kasesi(nden), “kalk ve uyar.” “Kâbe kavseyn” senin kaşlarının mihrabıdır. Ey imamım! Senin gözlerin ise “ni’me’l-imâm/en iyi/şahane imam”dır. “Ve’d-duhâ”nın güneşi, senin yüzünün ayıdır. Nurunu karanlığın altına gizleyen. Işıkların doğuş yeri/kaynağı, onun iki zülfüdür/yanaklarına sarkan saçları- dır. Yüzü, bulutların arasından görünen ay gibidir. Ârifin yeri, muganların mahalli/meyhane oldu. O yüce makam sahibine afe- rin. Daneye benzeyen benin bütün dünyayı tuttuğu/kapladığı hâlde, kıvırcık saç lülelerinden/kâküllerinden oluşan bu kadar tuzağı niçin hazırlarsın. Ben, her yerde hakkı gördüğüm için Kâbe’yi puthaneden farklı görmem. İnsan için çalışmaktan başka bir şey yoktur. Aşk yolunda sürekli iç- tim o şaraptan. Allah dedi ki ne mutlu sizlere sonsuza kadar giriniz cennete. Firdevs Cennetini dost edin Darusselam’da/Bağdat’ta. Ey kalp gözüyle görenler! Sizler hazırsınız. Senin uykuda gördüğünü ben gözümle gördüm. Yüzümüz en eski güzelliktir hâlâ. Gözümüz apaçık bir sihirdir hiç uyumaz. Gel, Nesîmî’nin sözünü dinle. Çünkü onun sözü, sözlerin en hayırlısıdır. II69 İy lebüñ āb-ı çeşme-i ḥayvān Ṭal’atuñdan ḥac(i)l meh-i tābān Ḳāmetüñden ḳıyāmet oldı ẓuhūr َّ ب اٌ ّٕبطُّٙ٠َأ70 ْعٍ َُ اٌمُشآ Ḥaḳ kelāmı yüzüñ beyānıdur ْاٌشزْ ّب َّ دِ سٛص ُ ْٔ ُ أ ُ ٔب ِثٚظش ‘Ālimü’l-‘ilm (ü) cümle eşyā sen َ ِب ٌَٕب َّْب٠َﻻَ دٚ ُْ ُْش ُو١غ 69 N12: 594; N6: 480 70 Rahmân suresi, ayet 2. (terc.: Kur’ân’ı öğretti (Size Kur’ân gibi bir rehber lütfetti).) 138 • Ahmet Kartal Ẓāhir ü bāṭın evvel ü āḫir Senden oldı ẓuhūr şerḥ u beyān Zāt-ı muṭlaḳsan iy ḫuceste-liḳā ُو ْٕذُ َو ْٕضüñ beyānı oldı ‘ıyān 71 Küfr ü īmān ṣıfāt-ı zülf ü ruḫuñ Bilmeyen küfri bilmedi īmān Sırr-ı tevḥīde irmedi münkir Ādeme secde ḳılmadı şeyṭān Ḥaḳḳı bildi Nesīmī Ḥaḳḳ iledür Ḥaḳḳı bilen nider bu mülk-i cihan Ey dudakları bengi su olan güzel! Parlak ay, senin talatından/yüzünden do- layı utanmış. Senin kametinden/boy bosundan kıyamet zuhur etti. Ey insanlar! Kur’ân’ı öğretti. Hak kelamı/sözü, senin yüzünün beyanıdır. Bize Rahmân’ın suretinde bakınız. Sen, bütün ilim ve eşyaların bilicisisin. Bize sizin dindarlarınız veya başkaları lazım değil. Zâhir, bâtın, evvel ve âhir; bütün şerh ve beyan senden zuhur oldu. Ey yüzü uğurlu! Sen mutlak zatsın. “Küntü kenz”in beyanı ayan oldu. Küfür ve iman, saçının ve yüzünün sıfatıdır. Küfrü bilmeyen, imanı da bil- medi. Münkir, tevhidin sırrına vakıf olmadı. Şeytan da, Hz. Âdem’e secde kılmadı. Nesimi, hakkı/hakikati bildiği için Hak iledir. Çünkü hakkı/hakikati bilen dünya mülkünü ne yapsın. III72 َانَْٛٓ دَع١ٍِطكَ ْاٌ َعبل َ ْٔ َ أ ْ ََٓ َِعْٕبن١أ َ ْع َىذَ اٌعَبؽِم 71 Gizli hazine. (Ben bilinmeyen bir hazine idim, bilinmeyi diledim, bitakım kişileri yarat- tım, onlara kendimi bildirdim ve onlar da beni bildiler. Hadis-i kudsi) (bak. Yılmaz 1992: 91-92). 72 N12: s. 779 Nesîmî Kitabı • 139 Bir hevā ṣaldı göñlüme ḥüsnüñ Ṣanma kim َّبن١ ِإَُِّٔٗ ُِس Ḳāmetüñ istivāsıdur ḳıblem َّبن٠ُِٓ إ١َٔ ْعجُذُ َٔ ْغز َ ِع 73 Cānı ber-dār ideli dār ṣaçuñ َ ٍِٝؽ ْغ َدانْٛ ع َ ُ َٚ ٜطب َي ع ُّْ ِش Leblerüñ cāmı virdi Ḫıżra ḥayāt ََٕبن١ْ ع ِ ع َّىشا َ د ُ ْٓ ِِ َُ ِٔ ْع Manṭıḳı ḳo Nesīmī pend işit Dime anı ki ََبن١ ْوبََْ َِس Ki nişān içre bī-nişān menem uş On sekiz min cihānda cān menem uş Senin davan, akılları konuşturdu. Sendeki anlam ise, âşıkları sus- turdu. Senin güzelliğin gönlüme öyle bir hava/arzu saldı ki, o sana hayat veren- dir sanma. Kıblem, senin boyunun istivasıdır. Yalnız sana ibadet eder ve senden yardım dileriz. Senin darağacına benzeyen saçına canımı asalı, senin siyah saçların işle- rimi de ömrümü de uzattı. Senin dudaklarının kadehi/şarabı, Hızır’a hayat verdi. Gözlerin ne güzel sarhoş edicidir. Ey Nesîmî! Mantığı bırak, öğüt dinle. Sonra sana hayat verendi/senin hayat bulduğun yerdi deme. Nişan içinde nişansız olan benim. On sekiz bin âlemde can benim. Nesîmî’nin Türkçe-Arapça yazılmış mülemma tuyuguyla da karşıla- şılmaktadır: Allahuñ fażlı bize oldı beşīr74 ْ ِا ثِبٌ َّ ْغف َِشحِ أَخْ ٌش َوجٚؾ ُِش ش١ ّ َث 73 Fâtiha suresi, ayet 5. (terc.: <Yalnız sana kulluk eder ve yalnız Senden yardım dileriz.) 74 N12: s. 814 140 • Ahmet Kartal Göñlümüñ ḳudsinde sākindür emīr ش١َّّاٌضَٚ َب١غ ُِّش ْاٌ َخ َف ّ ٌَ ْعٍَ ُُ ا٠ Allah’ın fazlı bize müjdeci oldu. Büyük ecirlerle ve bağışlanmayla müj- deleyin. Emir, gönlümün kudsinde meskundur. İçimizde gizledi- ğimiz sırları o bilir. Arapça-Farsça-Türkçe Mülemma Nesîmî’nin bir tane Arapça-Farsça-Türkçe olarak oluşturduğu mü- lemma şiiri bulunmaktadır. Bu şiirin de alışılmış mülemma metodunun dışında oluşturulduğu dikkat çekmektedir. Nitekim belli bir yere kadar beyitler Arapça, Farsça ve Türkçe oluşturulmuşken belli bir yerden sonra doğrudan Türkçe beyitlere yer verilmiştir. Bu şiir, Nesîmî’nin bazı Türkçe divan nüshaları ile Türkçe divan yayımlarında 26-28 beyit olarak kayıtlı- dır (bak. Nesîmî: 26a-26b; Nesîmî1: 28a-28b; Kahramanov 1973: I/70-71). Ancak bazı Türkçe divan neşirlerinde ise 42-43 beyit olarak geçmektedir (bak. Sadik 1387: 476-477; Kürkçüoğlu 1985: 41-49; Kahramanov 1973: III/358-360).75 Aynı şiir, 42 beyit olarak Şeyhî Divanı’nda da yer almakta- dır76. Ancak şiirin dili, üslubu ve muhtevası göz önünde bulunduruldu- ğunda, Nesîmî’nin olma ihtimali daha kuvvetli olduğu görülmektedir. Şeyhî’nin mülemma şiir yazmaması da bu ihtimali daha kuvvetli kılmak- tadır. Şiirler arasındaki bu beyit farkı, bu şiire daha sonra bazı beyitlerin eklendiği intibaını göstermektedir. Yûnus Emre, Ahmed-i Yesevî gibi şair- lerimizde olduğu gibi Nesîmî muakkıplarının böyle bir şey yapmaları, ih- timal dâhilindedir. Biz bu şiirin bazı nüshalarda ve yayımlarda geçen ve 28 beyitten oluşan şeklini burada zikretmeyi uygun gördük. Bu şiir şu şe- kildedir: 8281 َلذ فبدٝض َ َِ ٘ب َفّبٛ أدسو/ لبدٚ األْٟ فٛاٌشاغِج 80 79 78 77 ّ بّٙ٠أ 84 آفبد83ْبٙ ٘غذ دس خٝ وٗ ثغ/ لذ صفبعذٚ ٗد فشصذ ِىٓ وٛف İrdi bir dem ki behcetinden85 anuñ / Sekiz uçmaġa döndi86 altı cihāt87 75 Cihangir Kahramanov, bu şiirin her iki şekline de yayımlamış olduğu eserinde yer ver- miştir. Birinci şeklinin nüsha farklarını gösterirken, ikinci şeklin göstermemiştir. 76 Bak. https://ekitap.ktb.gov.tr/Eklenti/61044,seyhi-divanipdf.pdf?0, s. 52-55. 77 ْٛاٌشّ اغِج: ْٚ اٌصبثشN7, N10 78 لبدٚ األٟف: فبد٢ اٟ فN7; لبدٚ األٌٝ N11 79 ٘بٛأدسو: ٘بٚ أُر ُوشN7, N10 80 فَّب: ِ ّّبN10 81 لَذ فبدٝض َ َِ ٘ب فَّبٛأدسو: ادٍٛا إعُ دافع اٌجٚ أروشN7 82 N7: 26, N8: 28; N10: s. 70-71 83 ْبٙ ٘غذ دس خٝوٗ ثغ: دسٝ وٗ ثبؽٝٔ آْ صِبN7 84 Bu beyit N8’de 3. beyit olarak geçmektedir. Nesîmî Kitabı • 141 لبدٚ األ89 ُ طب َثذٚ طبسد إٌَّ ْفظ َ / قٛ ِعؾٚ ؼ عبؽك١ؼ وّب ع١ع 88 91 بد١ذ ز١ سع90 چؾّۀ آة سا/ بفذ٠ ٝٔاٛػ خٚعجضۀ خضش Naẓar it ölü92 yir dirildügine93 / Raḥmet āsārı gösterür āyāt94 ادْٛشاد ثبألص٠اٌطب ّ غ َّٕذ َ / ثبأللذاذ96جبد٠ اٌزّب95صاسد 98 سش ثٕبد ٔجبد97خذْٚ ثش افشٛ چ/ ظ ثبغ٠ٖ گش ؽذ ّ٘ٗ عشاٍٛخ Mey ü ma’şūḳ (u) bāġ99 (u) āb-ı revān / Bend-i ġamdan bu dördi vir- di100 necāt 104 ُر اٌىؤعبد٠اٚ َس103 ْ أَٔذ أ ْؽ ِشة/ اذٚ األَس102اٌشاذ سازذ ّ 101 إّّٔب بْ خ ّٕبدٙ خٚ ثش ؽذٛ وآة و/ ٜصٚسٛٔ خبصٗ دس اعزذاي 105 Berekāt106 isteme ol107 ādemden108 / Ki bu mevsimde itmeye109 ḥarekāt110 َّ اٌٍزاد 114 َِخبدٚ اٌ ِزّ ْوش113اٚ أ َ ْوثِش/ 112ٕب٠ُٕبد٠ 111ٌىِٓ اٌذّ٘ش َل ْذ 85 ki behcetinden: çü ṣoḥbetine N8; ki behcetinde N7 86 Döndi: ṭondı N10 87 Bu beyit N8’de 2. beyit olarak geçmektedir. 88 قٛ ِعؾٚ ؼ عبؽك١ؼ وّب ع١ع: ٍُاعٚ عؼ وّب عؾك عبؽكN8; ٍُعٚ عبؽكٚ ؼ١وّب عٚ ؼ١ عN11; ٟ اٌستّ فِٟب أر ِبٚ ٜادٛ اٌفN7 89 ُطب َثذ: ذ٠َ طبN8, N10; طبرَذN7 90 چؾّۀ آة سا: çeşme iderler ki N10 91 بد١ز: فشادN7 92 ölü: ölüyi N11 93 naẓar it ölü yir dirildügine: naẓar itseñ ṣadef dür oldıġına N7 94 gösterür āyāt: ḥikmet-i ġāyāt N7. Bu beyit N10’da yok. 95 صاسد: داسدN7, N8, N9 96 جبد٠اٌزّب: إٌّبثزبدN8, N11; جبد٠ إٌّبN10 97 خذٚافش: افشاخذN8 98 خذ سش ثٕبد ٔجبدْٚ ثش افشٛچ: بء ٔجبدٙفْٛ ثش آِذ ؽىٛ چN7; ادٚ ثٕبد عجضٚ ذٚخذ سْٚ ثش افشٛ چN11 99 bāġ: neyle N10 100 bu dördi virdi: irdi dördi N7; virür bu dört N8 101 إّّٔب: بّٙ٠ أN8 102 سازذ: اٌشازخN8; سازذٚ: N11 103 ْأ ْؽ ِشة: ؾشة٠ N8 104 ُر اٌىؤعبد٠اٚس: َ ح اٌىبئٕبد٠اٚ سN11 105 اعزذاي: اغٕذٖ آيN10 106 berekāt: bereket N7 107 Ol: şol: N11 108 ādemden: ādemde N10 109 itmeye: itmedi N7 110 Bu beyit N8’de 14. Beyit olarak geçmekte. 111 ْلَذ: فذN10 112 ٕب٠ُٕبد٠ ٌْىِٓ اٌذّ٘ش لَذ: گفذِٝ وٗ ِصطفبٜذ١ٕ ٔٗ ؽN7 113 اٚأَ ْوثِش: أَوثشN8, N10, N11 114 َِخبدٚ: َ ٘بدN7, N8, N11 142 • Ahmet Kartal خض ِاللبد راد ابن صفبد/ ساٝٔغذ عّش فب١ٔ ٍٝزبص Ḳalbüñi dileriseñ ola arı115 / Ḥaḳ adın idesen özüñ isbāt116 صبٌُُٗ َلذ فبدِٚ 120 ُدُٛف٠ ِٓ / 119 َل ْذ عبػ118ذ٠ زّبٟ ف117ّٞاٌز 122 سد ثشادٚ 121ت٠ صٜبٕٙ٠ آفش/ ٖ ثشدٖ ثجبدٛلؼ ص وٛأىٗ ؽٚ 127 ثجبد126ٖ ثشدٛاْ وٗ زىّؼ ص وٚ / لشاس125 داد124 ثٗ ٍِه123غؼ١آْ وٗ ر Kudretin rif’atine mihr ü felek128 / Sadr-i sîne didi vü virdi berât129 سادّٛاٌزٚ سٛاٌضث ّ ٟذ ف ْ ُوزِ َج/ ً١اإل ْٔدٚ َاٌىال ِ ٟذ ف ِ ُأ ْ ٌَ ٔض 130 ِ ه راد٠ 133 ؽذٛ وٗ دس ر132بٙ چبس صفز/ ًّ عٚ ٍُ عٚ 131 ثزيٚ ذ عذي٠آ Gözümüñ şaṭṭ-ı ḥasretinde müdām134 / Nīl-gūn eylemiş donını Furāt135 Uş melā’ik136 içinde vāfirdür / Midḥatüñde bunun gibi137 ebyāt Çün138 Nesīmī senüñ durur139 raḥm it140 / Kim olup durur müsteḥaḳ zekāt141 115 ḳalbüñi dileriseñ ola arı: ṣıdḳ ile ol ḳadar ki ḥayy olasan N7; ḳalbile ger diri ola yâ ḥay N8 116 ḥaḳ adın idesen özüñ isbāt: ḥaḳ adın añup idesen isbāt N7; ḥaḳ adın eyleye saña isbāt N8, N11 117 ٞاٌّز: اٌذعبN8 118 ذ٠زّب: ٝز٠ زّبN7; ٗز٠ زّبN8 119 عبػ: عبؽكN11 120 ُدُٛف٠: سٛغ٠ N8 121 ت٠ص: ذ٠ سN10 122 Bu beyit N7 ve N8’de yok. 123 غؼ١ر: ] ٔمؼ[ػN10 124 ٍِه: خبنN7 125 داد: ٖ دادN10, N11 126 ثشد: ٖ ثشدN11 127 Bu beyit N8’de 17. Beyit olarak geçmektedir. 128 mihr ü felek: bedr-i felek N7, N9; sadr-ı felek N8 129 Sadr-i sîne didi vü virdi berât: İki şakk oldı ol kılup tâ’at N8; iki şakk oldı kıluban tâ’at N9 130 َاٌىال: ِ ّ N7; سادّٛ اٌزN11 ٝ إٌجN8; سٛاٌضث 131 ثزي: َ ثضN7 132 بٙصفز: صفؼٚ N11 133 ؽذٛب وٗ دس رٙصفز: ٜٔىٗ ثٕگشٛ سا چN7; ؽذٛٔصفزؼ وٗ دسٚ N8 134 Gözümüñ şaṭṭ-ı ḥasretinde müdām: Keremüñ kim ezā-i şaṭṭā ḳılub N7; gözinüñ şaṭṭ-ı cisrinde müdām N11 135 eylemiş donını Furāt: eyledi vü didi Furāt N7; eylemiş du beyti Furāt N10 136 Uş melā’ik: şükr-i mālik N7; sekiz eflāk N8 137 bunun gibi: munuñ kimi N8; munun gibi N7 138 Çün: ger N7 139 Nesīmī senüñ durur: senüñdür Nesīmiye N8; Nesīmī senüñdür N7 140 raḥm it: u cismdür N7 Nesîmî Kitabı • 143 Nice ide teselli idübeni / ادٍٛ عضٌذ اٌخٚ 142ٌذ اٌمٍتٛ ص143 Vaḳtidür kim du’ā yirine yite144 / Müstecāb ide ḳāḍiyü’l-ḥācāt Ravżasına resūl-i Yezdānuñ145 / İrdügünce taḥiyyet ü ṣalāt146 Ḥażretinden budur yaḳīn147 dilegüm / Devletüñde ıraġ ola nekebāt 148 Ḳadüñ egilmesün dirüldükçe149 / fā’ilātün mefā’ilün fa’ilât150 Ey zamanın/dünya hayatının düşkünleri! Bu dünyadan geçip giden- leri bir düşünün. Safa/zevk vakti olduğu için fırsatı elden kaçırma. Çünkü (bu) dünyada bir- çok afet vardır. Öyle bir zaman geldi ki, onun güzelliğinden altı yönlü olan dünya sekiz cennete döndü. Nefislerin mutluluktan uçtuğu ve her anın güzelleştiği (bu dünyada), âşık ve maşuk gibi yaşa. Çimenlik tıpkı Hızır gibi gençleşti. Su çeşmesine/kaynağına ise hayat geldi. Ölü olan yerin dirildiğine bir nazar et/bak. (Çünkü) alametler, rahmet eser- lerini/izlerini izhar eder/gösterir. Tövbe edenler/Pişmanlık duyanlar, (aşk şarabı dolu) kadehlerle dile geldiler. Gönül kuşları, yüksek sesle şakımaya/şarkı söyleme- ye başladı. Bahçenin gelinlik kızlara benzeyen çiçeklerinin tamamı cilvelenince/ortaya çıkınca, bahçedeki kızlara/gelinlere benzeyen bitkiler (parlak bir yüz) gibi ortaya çıktı. Şarap, maşuk/sevgili, bağ ve akarsudan oluşan dörtlü, gam bağından/ tut- saklığından kurtuluş verdi. 141 Kim olup durur müsteḥaḳ zekāt: ḳapuda oldı müsteḥaḳ zekât N7; Bu beyit N11’de 28. Beyit olarak geçmektedir. 142 ٌذ اٌمٍتٛص: صٍذ اٌمٍتN10; ضعفذ اٌمٍتN11 143 Bu beyit N7’de yok. 144 Bu mısra N7’de 26. Beytin ilk mısraı olarak geçmekte. 145 Yezdānuñ: yezdī anuñ N10; Bu mısra N7’de 25. Beytin ilk mısraı olarak geçmekte. 146 taḥiyyet ü ṣalāt: taḥiyyetü’ṣ-ṣalāt N8; taḥiyyāt ü ṣalavāt N10; taḥiyyet ü ṣalavāt N8; taḥiyyāt ü ṣalāt N11 147 ḥażretinden budur yaḳīn: ḥażretine yaḳīn durur N8 148 Bu beyit N7’de yok. 149 ḳadüñ egilmesün dirüldükçe: düzenüñ eksilmesün bildükçe N8; Veznüñ añulınmasun diledükçe N11 150 Bu beyit N7’de yok. 144 • Ahmet Kartal Muhakkak içilen şarap, ruhların rahatıdır. (Bundan dolayı) sen de gel kadehlerden akan şarabı iç. Özellikle şu gece ile gündüzün eşit olduğu ilkbaharın başlangıç zamanında, su Kevser, dünya da cennetlere döndü. Bu mevsimde hareket etmeyen/yerinden kımıldamayan insandan bereket is- teme/fayda bekleme. Ancak zaman bize şöyle sesleniyor: Zikri çoğaltın dünya lezzetlerini de kendinize hizmetçi kılın. Fani/geçici ömür için saf/temiz sıfatlı zat ile mülakattan/görüşmekten başka elde edilecek bir kazanç yoktur. Eğer sen kalbinin saf/temiz olmasını dilersen, Hakk’ın adını önce kendine ispat edesin. Bu dünya hayatında Allah’a (Allah aşkına) ulaşamayan insan, bo- şuna yaşamıştır. O, kılıcı ülkeye istikrar sağlayan/huzur getiren; hükmü dağın sebatını yok eden/dağı yerinden oynatan kişidir. Senin kudretinin yüceliği karşısında felek ve güneş, “sadr-ı sîne/gönlümün sultanısın” dedi ve berat verdi. Kur’ân-ı Kerîm ve İncîl’de böyle indirildi. Tevrât ve Zebûr’da böyle yazıldı. Adalet, bağışlama/cömertlik, bilgi ve amel onun dört ölçütüdür/sıfatıdır. Onun bu vasıflarının tamamı bir zatta birleşti. Fırat, daima gözümün hasret şattında (hasretle akan nehrinde/gözyaşında), donunu/görünümünü/rengini mavi eylemiştir. Senin övgünle ilgili bunun gibi beyitler, melekler arasında çoktur. Nesîmî sana ait olduğu için ona acı ve onu koru. Çünkü o zekâtı/yardımı hak etmiştir. Dünya zevklerinden, tatlılık ve hoşluklardan uzak olmak ve kalbi arındırıp saflaştırmak, onu nasıl teselli etmesin! Duanın yerine ulaşma vakti olduğu için herkesin isteğini yerine getiren Al- lah, (edilen duayı) kabul eyleye. Allah’ın Resulünün ravzasına “tahiyyat ve salat” erdiğinde, Senden öncelikli dileğim, senin devletinde kötülükler uzak olsun. (?) Fâilâtün mefâ’ilün fe’ilât var oldukça/okundukça senin boyun eğilmesin. (?) KISALTMALAR N : Dîvân-i Eş’âr-i Fârisi, Seyyid İmâduddîn-i Nesîmî (Tehrân, 1392). N1 : Dîvân-i Seyyid İmâduddîn Nesîmî (Hamid Muhammedzâde). Nesîmî Kitabı • 145 N2 : Dîvân-i Fârisî, Kitâbhâne-i Meclis-i Sinâ, nr. 14193. N3 : Dîvân-ı Nesîmî (Türkçe), Bodleian Libraries, Oxford Universty, MS Turk d. 34. N4 : Dîvân-Nesîmî *Farsça ve Türkçe Divanı+ (İstanbul 1260). N5 : Zindegî ve Eş’âr-i İmâduddîn Nesîmî (Yedullah-i Celâlî-i Penderî). N6 : Seyyid İmadüddîn Nesîmî Türkçe Divanı (Hüseyin Muhammedzâde Sadik). N7 : Dîvân-ı Türkî-i Nesîmî, Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi, yz. 192. N8 : Dîvân-ı Türkî-i Nesîmî, Kitâbhâne-i Meclis-i Şûrâ-yı Millî, nr. 8641 N9 : Seyyid Nesîmî Dîvânı’ndan Seçmeler (Kemal Edip Kürkçüoğlu) N10 : İmadüdddin Nesîmî (Cihângîr Kahramânov) N11 : Dîvân-ı Nesîmî, İstanbul Araştırmaları Enstitüsü, Şevket Rado Yazma Ki- taplığı, nr. 2. N12 : Türkçe Divan *Hüseyin Ayan+ KAYNAKÇA Ayan, Hüseyin (2002), Nesîmî: Hayatı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Divânının Tenkitli Metni, 2 c., Ankara: TDK yay. Biltekin, Halit (2018), Şeyhî Dîvânı, https://ekitap.ktb.gov.tr/Eklenti/61044,seyhi- divanipdf.pdf?0. Değirmençay, Veyis (2013), İmâdüddin Nesîmî ve Farsça Divanı, İstanbul: Kurtuba Kitap. Gelibolulu Âlî (1994), Künhü’l-ahbâr’ın Tezkire Kısmı, hzr. Mustafa İsen, Ankara: AKM Yay. Kahramanov, Cihângîr (1973), İmâdüddîn Nesîmî: Eserleri, 3 c., Baku. Kartal, Ahmet (2017), Lâlezâr, İstanbul: Doğukütüphanesi. Latîfî (2000), Tezkiretü’ş-şu’arâ ve Tabsıratu’n-nuzamâ *İnceleme-Metin], hzr. Rıdvan Canım, Ankara: AKM Yay. Muhammedzâde, Hamid (1972), Dîvân-i Seyyid İmâdüddîn-i Nesîmî, Baku. Nesîmî, Dîvân-ı Türkî-i Nesîmî, Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi, yz. 192. Nesîmî, Dîvân-ı Türkî-i Nesîmî, Kitâbhâne-i Meclis-i Şûrâ-yı Millî, nr. 8641. Penderî, Yedullah-i Celâlî (1382), Zindegî ve Eş’âr-i İmâduddîn-i Nesîmî, Tehrân. Sadik, Hüseyin Muhammedzâde (1387), Seyyid İmâdüddîn Nesîmî: Türkçe Divanı, Tebrîz: İntişârât-ı Ahter. Şenödeyici, Özer (2015), Nesîmî ve Hurufilik Kitabı, İstanbul: Kesit Yay. Şentürk, Ahmet Atilla – Ahmet Kartal (2019), Eski Türk Edebiyatı Tarihi, 14. baskı, İstanbul: Dergâh Yay. Yüce Kur’an ve Açıklamalı-Yorumlu Meâli. çev. Abdülkadir Şener, M. Cemal Sofuoğ- lu, Mustafa Yıldırım. İzmir: İzmir İlahiyat Fakültesi Yay., 2014. NESÎMÎ'YE ATFEDİLEN BAZI YENİ ŞİİRLER ÜZERİNE BİR DEĞERLENDİRME Ahmet Tanyıldız* ÖZET Klâsik şiirimizin köşe taşlarından olan Nesîmî hakkındaki bilgiler gün geçtikçe yenilenmektedir. Arşivlerdeki belgelerin ve yazma metinle- rin muhtevası gün yüzüne çıktıkça edebiyat tarihimiz açısından yeni bil- gilere de kavuşmuş oluyoruz. Bu çalışmada Milli Kütüphane arşivlerinde yer alan bir yazma eserde bulunan bazı yeni şiirleri değerlendireceğiz. Milli Kütüphane Yazmalar Koleksiyonu’nda 06 Hk Yz A 252 numarasıyla kayıtlı olan bu eser 147 varak olup Alevî-Bektaşî şairlerin şiirlerini içer- mektedir. Bu yazmada Nesîmî’ye ait olduğu belirtilen 18 şiir bulunmak- tadır. Genel çerçeve itibarıyla tasavvufî bir neşveyle kaleme alındığı görü- len bu şiirlerin bir kısmı on yedinci yüzyıl şâiri Kul Nesîmî’nindir. Diğer- leri ise Seyyid Nesîmî’ye aittir. Çalışmamızda söz konusu şiirlerin muhte- va ve şekil incelemesi yapılacaktır. Daha sonra bunlardan Nesîmî’ye aidi- yeti kesinlik kazanan şiirler bilim dünyasının değerlendirmesine ve kültür dünyamızın istifadesine sunulacaktır. Anahtar Kelimeler: Yazma Mecmua, Seyyid Nesîmî, Kul Nesîmî, Yeni Şiirler. GİRİŞ Seyyid Nesîmî, sıra dışı hayat hikâyesi ve coşkulu şiirleriyle Türk edebiyatının her devrinde etki bırakabilmiş ender şahsiyetlerdendir. Vecd içinde söylediği şiirler, geniş kitleler tarafından sevilerek okunmuştur. Dîvânı, Türkiye’de ve yurtdışında defalarca neşredilmiş olan şâirin henüz bilinmeyen kimi şiirleri ise çeşitli vesilelerle gün yüzüne çıkmaktadır. Farklı coğrafyalarda yer alan mecmûa ve cönkler içerisinde ona ait yeni şi- irlerin bulunduğu görülmektedir. Biz de bu çalışmada, bir Alevî-Bektaşî şiirleri mecmuasında Nesîmî adıyla kayıtlı şiirleri ele alacağız. Öncelikle bir kısmı Kul Nesîmî’ye ait olan bu şiirleri tasnif edecek, ardından * Prof. Dr., Dicle Üniversitesi, Edebiyat Fakültesi, Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü, ahmet-
[email protected]148 • Ahmet Tanyıldız Nesîmî’nin, dîvân neşrinde yer almayan bazı yeni şiirlerini değerlendir- meye çalışacağız. Ankara Milli Kütüphane Yazmalar Koleksiyonu’nda 06 Hk Yz A 252 numarada yer alan söz konusu şiir mecmûası 147 varaktan müteşekkildir. Mecmûa içerisinde şu şâirlere ait şiir örnekleri bulunmaktadır: Adlî, Âgehî, Ahmed Subhî, Ârif, Arşî, Askerî, Attâr, Azbî, Bâzârî, Bedrî, Ca‘ferî, Cevâbî, Cinânî, Çelebi Sultân, Dânişî, Dehrî, Derdli, Ecrî, Fâriğ, Fikrî, Fuzûlî, Gâlib, Hâkî, Hâtem, Hatâyî, Hikmetî, Hulyâyî, Hüsnî, Kalender, Kanberî, Kasîmî, Kaygusuz Abdâl, Kemter Kalender, Lutfî, Ma‘rûfî, Mahzûnî, Maksûdî, Misâlî, Mir’âtî, Nakşî, Nebâtî, Nesîmî, Niyâzî, (Sey- yid) Nizâmoğlu, Örfî, Rahmî, Râşid, Sâkinî, Seyrî, Sükûtî, Şâfi‘î, Şâhî, Şâh Tahmâsb, Şemîmî Baba, Şemsî, Şeyh Süleyman Köstendilli, Şîrî, Tâhir, Türâbî Baba, Vahdetî, Vîrân Abdâl, Vîrânî, Zâhir. Mecmûada umumiyetle gazel, ilahî, nefes, murabba, muhammes, tahmis, ferd nazım şekilleriyle söylenmiş manzumeler bulunmaktadır. Muhteva açısından ise düvâzde, selâm-nâme, kabr-nâme, nutk, muammâ, güfte, darb-ı mesel, mersiye, sâkî-nâme başlıklı şiirlere rastlamak müm- kündür. Bunların dışında kıssa ve mektup türünde birkaç tasavvufî muh- tevalı mensur metin de yer almaktadır. Nesîmî Dîvânı’nın Türkiye’deki en kapsamlı neşri Hüseyin Ayan’a aittir.1 Türkiye dışında ise Hüseyn Muhammedzâde Sadîk’in neşri, en ha- cimli metindir.2 Dîvânın, sayın Ayan tarafından yapılan neşrinde yer al- mayan bazı şiirleri de müstakil makaleler hâlinde yayımlanmıştır. Çeşitli mecmûa ve cönkler içerisinde tespit edilen bu yeni şiirler M. Fatih Kök- sal3, Ömer Zülfe4 ve Filiz Kalyon5 tarafından bilim dünyasına tanıtılmıştır. Bu çalışma vesilesiyle ele alacağımız şiir örnekleri, Ayan’ın neşrinde yer 1 Hüseyin Ayan, Nesîmî-Hayatı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Divanının Tenkitli Metni, 2 Cilt, TDK Yayınları, Ankara 2002. 2 Hüseyn Muhammedzâde Sadîk, Seyyid İmâdeddîn Nesîmî-Türkçe Dîvânı, İntişârât-ı Ahter, Tebriz 1328. 3 M. Fatih Köksal’ın bu konuya dair iki makalesi bulunmaktadır. İlki, Nesîmî’nin bilinme- yen tuyuglarını tanıttığı yazısıdır. Bk. ‚Seyyid Nesîmî’nin Bilinmeyen Tuyuğları, Journal of Turkish Studies, Agâh Sırrı Levend Hatıra Sayısı II, V. 24, Harvard University Press, s. 138- 208.‛ Köksal’ın ikinci yazısı ise Nesîmî’nin neşredilmemiş şiirlerini içermektedir. Bk. ‚Seyyid Nesîmî’nin Yayımlanmamış Şiirleri, Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, S 50, 2009, s. 77-135. 4 Ömer Zülfe, ‚Seyyid Nesîmî’nin Tuyuğlarına Ek‛, Modern Türklük Araştırmaları Dergisi, 2005, C 2, S 4, s. 121-135. 5 Filiz Kalyon, ‚Nesîmî’nin, Dîvânında ve Diğer Kaynaklarda Rastlanmayan Şiirleri‛, Tur- kish Studies, V 10/16, 2015, s. 783-806. Nesîmî Kitabı • 149 almayan şiirlerdir. Bunlardan bir kısmı sayın Köksal’ın ve sayın Kal- yon’un yayımladığı yeni şiirler arasında da yer almaktadır. Şiirlerin Aktarılmasında İzlenen Yöntem Mecmûadaki şiirlerin yeni yazıya aktarımı sırasında transkripsiyon işaretleri kullanılmamakla birlikte uzun ünlüleri göstermek için (â, î, û) sesleri gösterilmiştir. Ayrıca veznin sıhhati için kelime içindeki ve sonun- daki ayn, hemze gibi ünsüzler de (‘ ve ’) işaretleri ile gösterilmiştir. Mecmûada yer alan şiirlerin mevcut neşirlerle mukayese edildiği kı- sımlarda klâsik metin tenkidi usulü benimsenmekle beraber ibarelerin mecmûadaki biçimleri hem metin kısmında hem de aparat kısmında ön- celenmiş; ilgili neşirdeki biçimine ise daha sonra yer verilmiştir. Burada amaç, şiirlerin bu mecmûadaki hâlini kayıt altına almak ve müstakbel dîvân neşirlerinde kullanılmak üzere edisyon kritik malzemesi hazırla- maktır. Bu sebeple mecmuadaki biçimde kimi vezin aksamaları ve nüsha farkı sayılacak ibare değişiklikleri özellikle metin içerisinde muhafaza edilmiştir. Şiirler, aşağıda kısaltma olarak kodlanan yayınlardaki biçimle- riyle mukayese edilmiştir: CÖ: Cahit Öztelli; Onyedinci Yüzyıl Tekke Şairi Kul Nesîmî, Türk Et- noğrafya, Folklor ve Turizm Derneği Yayını, Ankara 1969. FK: Filiz Kalyon; Nesîmî’nin, Dîvânında ve Diğer Kaynaklarda Rast- lanmayan Şiirleri‛, Turkish Studies, V 10/16, 2015, s. 783-806. HA: Hüseyin Ayan; Nesîmî-Hayatı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Di- vanının Tenkitli Metni, 2 Cilt, TDK Yayınları, Ankara 2002. HMS: Hüseyn Muhammedzâde Sadîk; Seyyid İmâdeddîn Nesîmî- Türkçe Dîvânı, İntişârât-ı Ahter, Tebriz 1328. MFK: M. Fatih Köksal; Seyyid Nesîmî’nin Yayımlanmamış Şiirleri, Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, S 50, 2009, s. 77-135. A. Nesîmî Başlığıyla Kayıtlı Olup Kul Nesîmî’ye Ait Olan Şiirler A.1. Gazel-i Nesîmî başlığıyla mecmûanın 9b-10a sayfaları arasında yer alan bu gazel, XVII. yüzyıl şâiri Kul Nesîmî’ye aittir (G 107, s. 93). Başlık: Gazel-i Nesîmî mefâîlün mefâîlün feûlün 1 Tâ6 ezelden biz bu aşkun serveriyüz Tarîk-ı ehl-i fazlun rehberiyüz 6 ‚Tâ‛ hecesi vezin açısından fazladır. 150 • Ahmet Tanyıldız 2 Didi çün Muhammed el-fakru fahrî Hakîkat hânedân ferzendleriyüz 3 Alî’dür tevhîd içre ayn-ı âlem Bi-hamdillâh velâyet mazharıyuz 4 Hasan’dur pîrimüz7 meydân içinde Hüseyn-i Kerbelâ’nun çâkeriyüz 5 Alî Zeyne’l-abâ’nun başı içün Ki yol içre *Muhammed+ Bâkır’ıyuz 6 Eger münkir sorarsa söyle ey dil Ki mezheb içre bizler Ca‘ferî’yüz 7 İmâm Kâzım Alî Mûsâ Rızâ’nun Bularun cem‘inün *biz+ çâkeriyüz 8 Takî vü bâ-Nakî hem Şâh-ı Asker Dahı Mehdî8 velâyet leşkeriyüz 9 Kalenderüz hemân dîdâra karşu Cihânun kâl u kîlinden berîyüz 10 Nesîmî’yem mevâlî âl-i Hayder Alî’nün Kamber’inün Kamber’iyüz A.2. Mecmûanın 46a sayfasında ‘Gazel-i Nesîmî’ başlığıyla kayıtlı olan bu gazel, Kul Nesîmî Dîvânı’nda 83 numaralı gazeldir (s. 78). Başlık: Gazel-i Nesîmî Fâilâtün fâilâtün fâilâtün fâilün 1 Meşrebidür herkese yârân olur Bektaşiler Kimse bilmez sırların seyrân olur Bektaşiler 2 Sofrasında nân u ni‘met toptolu şâm u seher Varını sarf itmeğe merdân olur Bektaşiler 7 Pîrimüz: mîrimiz CÖ 8 Dahı Mehdî: Dem-i Mehd-i CÖ Nesîmî Kitabı • 151 3 Öldiler ölmezden evvel buldılar Hakkı ayân Zümre-i irfân içinde cân olur Bektaşiler 4 Dest-i Pîr’den bir kadeh nûş ittiler bezm-i elest Dâima esrük gezüp mestân olur Bektaşiler 5 Tâc u pelheng tîğ ü bend-i mürşide teslîm olur Ey Nesîmî sînesi uryân olur Bektaşiler A.3. Bu şiir mecmûanın 47b-48a sayfaları arasında ‘Gazel-i Nesîmî’ başlığıyla verilmiştir. Gazel olmayıp bendlerden müteşekkil bir murabba olan bu manzume, Kul Nesîmî Dîvânı’nda 104. şiirdir (s. 91). Şiirin ilk birkaç bendi Öztelli neşri ile ortaktır; sonraki bendler ise muhteva bakı- mından aynı olmakla birlikte ifadelerde ciddi değişiklikler bulunmakta- dır. Şiirin vezni mefûlü mefâîlü mefâîlü feûlün kalıbına uymakla birlikte ak- sayan kısımları epeyce fazladır. 1 Âlem yüzine saldı ziyâ âl-i Muhammed Nâdân ne bilür dânâ bilür hâl-i Muhammed Seyfi şakıyup geldi gine âl-i Muhammed Tâ sallu alâ seyyidinâ âl-i Muhammed 2 Kemter kuluyam men Ali’nün şâh-ı keremdür Hasan başımun tâcı Hüseyn gözdeki nemdür İmâm-ı Zeyn’l-abâ Bâkır mihr-i haremdür Tâ sallu alâ seyyidinâ âl-i Muhammed 3 Gelmemişdür âleme Ca‘fer gibi irfân Olmaya Kâzım gibi bir ulu sultân Güneş yüzin görüp didi Şâh-ı Horasan Tâ sallu alâ seyyidinâ âl-i Muhammed 4 Şâh Takî gözlerime nûr u ziyâdur İmâm bâ-Nakî’nün sâyesi zıll-ı hümâdur Hasan el-Askerî derde devâdur Tâ sallu alâ seyyidinâ âl-i Muhammed 5 Mehdî zuhûr ide kalmaya âleme perde Yezîd olan geçse gerek tîğ-i şecerde Nesîmî medhin okur her şâm u seherde Tâ sallu alâ seyyidinâ âl-i Muhammed 152 • Ahmet Tanyıldız A.4. Mecmûanın 71a sayfasında ‘Gazel-i Nesîmî’ başlığıyla kaydedi- len bu şiir de gazel olmayıp bendlerden müteşekkil bir murabbadır. Kul Nesîmî Dîvânı’nda 77 numaralı şiirdir (s. 75). Fâilâtün fâilâtün fâilâtün fâilün 1 Ey atı Düldül kulı Kanber kılıcı Zü’l-fikâr Ay u gün yıldız elinde sâ‘at-i leyl ü nehâr Levh-i mahfûzında yazmış9 Hâlık-ı Perverdigâr Lâ-fetâ illâ Alî lâ-seyfe illâ Zülfikâr 2 Nokta-i nûr-ı nübüvetdür Muhammed Mustafâ Zâhir oldı on sekiz bin âleme nûrü’d-dücâ Çün kelâmullâh nâtıkdur Aliyyü’l-Murtazâ Lâ-fetâ illâ Alî lâ-seyfe illâ Zülfikâr 3 Lâ-fetâ bahrinde gördüm sûret-i *ummânı+ il Heybetinden ditredi10 çarh-ı felekde Azreîl Bu mübârek ismi gökde yâd itdi11 Cebreîl Lâ-fetâ illâ Alî lâ-seyfe illâ Zülfikâr 4 Ey Nesîmî dünye vü ukbâda şâhumdur Alî Dest-gîrüm dembedem püşt ü penâhumdur Alî Sâhib-i levh ü kalem feyz-i İlâhumdur Alî Lâ-fetâ illâ Alî lâ-seyfe illâ Zülfikâr B. Mecmûada Kayıtlı Olup Dîvân Neşrinde Yer Alan Şiirler B.1. Mecmûanın 31b sayfasında yer alan bu şiir, Dîvân neşrinde 195 numaralı gazeldir (s. 420). Gazel, mecmûada altı, dîvân neşrinde ise yedi beyittir. Başlık: Nesîmî Hazretleri Mefûlü mefâîlü mefâîlü feûlün 1 Cânâneyi ben sevdigimi cân dahı bilmez Cânım seveni12 dünyede cânân dahı bilmez 2 Âriflik ile beglik iden dervîşi gör kim13 Bu saltanatın kadrini sultân dahı bilmez 9 Levh-i mahfûzında yazmış: Levh-i mahfûzda yazılmış CÖ 10 ditredi: dönerdi CÖ 11 yâd itdi: yâdî kıldı CÖ 12 Cânım seveni: Gönlüm dileğin HA 13 2a mısraı Ayan neşrinde ‚Abdâl oluban biglik eden ârifi gör kim‛ şeklindedir. Nesîmî Kitabı • 153 3 Aklun gemisin gark ide gör ışk denizinde Kim bu denizün ka‘rını ummân dahı bilmez 4 Ey sâki getür dur ayağın devr ide gör 14 Bu devr ayağı devrini devrân dahı bilmez 5 Sûfiler15 içer câm-ı musaffâyı bu resme Pinhân çeker16 şöyle ki şeytân dahı bilmez 6 Fehm eyle Nesîmî bu sözün ma‘nâsını kim Bu kuş dilidür bunı Süleymân dahı bilmez B.2. Mecmûanın 38a-38b sayfaları arasında yer alan bu şiir beş bend- den müteşekkil olup Dîvân neşrinde 4 numaralı müstezâd olarak kayıtlı- dır (s. 764). Mecmûada 5 bend, Ayan neşrinde ise 6 benddir. Başlık: Nesîmî Mefûlü mefâîlü mefâîlü feûlün Mefûlü feûlün 1 Sal ref‘i17 yüzinden yüri ey hüsrev-i hûbân18 Tarh eyle gümânı Her kim ki cemâlün göre ey sûret-i Rahmân19 Kurbân ide cânı 2 Fâriğ degülem şevk-i ruhundan dün ü gün ben Yanmakdayım ey dost Ya‘kûb-sıfât koyma20 beni zâr u perîşân Ey Yûsuf-ı sânî 3 Rahm eyle eyâ server-i hûbân ki fakîrem Sen şâh-ı ganîsin Ol hâl ü hatun âşıka çün kıble-i îmân21 Ey bahr-i me‘ânî 14 devr ide gör: devrile sungıl HA 15 Sûfîler içer: sûfî yir içer HA 16 Pinhân çeker: Pinhânî içer HA 17 ref‘i: burka‘ı HA 18 ey hüsrev-i hûbân: eyâ sûret-i rahmân HA 19 sûret-i Rahmân: hüsrev-i hûbân HA 20 koyma: kılma HA 21 çün kıble-i îmân: hem kıble vü îmân HA 154 • Ahmet Tanyıldız 4 Her kim ki seni Hak bilüben22 secdeye inmez İnkâra düşüpdür Sürgil23 nazarından sen o24 merdûd çü şeytân Ol yüzi karanı 5 Pervâne-sıfat nâr-ı25 ruhun şevkına26 yandı Bî-çâre Nesîmî Rahm eyle ana lutfun27 ile ey şeh-i hûbân28 Yandırmagıl anı B.3. Mecmûanın 78a sayfasında yer alan altı beyitlik bu gazel, Dîvân neşrinde on beyit olup 375 numaralı gazel olarak kayıtlıdır (s. 652 Başlık: Gazel-i Nesîmî Mefâîlün mefâîlün feûlün 1 Yüzün gördüm didüm el-hamdu lillâh Boyun gördüm okudum kul huvellâh 2 Müselsel zülfüni gördüm mu‘anber Mu‘attar29 kaşlarun nasrun minellâh 3 Harâmî30 gözlerün yağmâlarından Yine dönmez dînimüz31 estağfirullâh 4 Benüm gönlüm sana hayrân olupdur Yine ayrılmazam men ya‘lemullâh32 5 Si vü dû harf oldı o visâlün 33 Visâlindür visâlindür i vallâh 22 bilüben : diyüben HA 23 sürgil: kılgıl HA 24 sen o: anı HA 25 nâr-ı: şem‘-i HA 26 şevkına: nârına HA 27 lutfun: lutf HA 28 şeh-i hûbân: hüsrev-i hûbân HA 29 Mu‘attar: Mukavves HA 30 Harâmî: Karahçı HA 31 dönmez dînimüz: dönüp dimen HA 32 Bu mısra, Ayan neşrinde yedinci beytin ikinci mısraı olup ‚Dahı ayrılmazam bil ya‘lemu billâh‛ şeklindedir. 33 Si vü dû harf oldı o visâlün: Otuz iki hurûf oldı visâlün HA Nesîmî Kitabı • 155 6 Ne suçı34 kıldısa bir kerre35 tevbe Nesîmî36 tevbesi tûbû ilellâh B.4. Bu şiir, Nesîmî’nin gazeline Za’fî’nin yaptığı tahmistir. Dîvân neşrinde 39 numaralı gazel olarak kayıtlı olan bu şiirin tahmîsi mecmûanın 93a-94b sayfaları arasındadır. On dört beyitlik gazelin on bir beyti tahmîs edilmiştir. Başlık: Gazel-i Nesîmî Tahmîs-i Za‘fî Rahmetullâhi Aleyh Fâilâtün fâilâtün fâilâtün fâilün 1 Ey ruhun levh-i İlâhî k’anda nakş olmış sütûr Ârızun şerhindedür İncîl ü Furkân u Zebûr Sûret-i insânda Hakk’ın k’eyledün Hak’dan zuhûr Ey saçın zıll-ı İlâhî v’ey ruhun Allâhu nûr Ravzanun servi boyundur indehâ cennâtu hûr 2 Nice bir fikr ü hayâl bu gerdiş-i gaddârede Yâ nice bir kalasın sevdâ-yı ak u karada Kimdür ol kim bu tokuz ma‘nâyı böyle yarada Fâ‘il-i mutlakdan özge kimse yokdur arada Ger sen idrâk itmez isen bil ki sendendür kusûr 3 Dest-i kudret kendü nutkından devretmiş hilkatün Câme-i teşrif-i kerremnâ*yı+ kılmış hil‘atün Hayme-i genc-i İlâhî’dür tılısm-ı tıynetün On sekiz bin âlemün âyînesidir sûretün Kim ki şol mir’âti gördi oldı min-ehli’s-sürûr 4 Ey gümân u zann ile mahcûb olan ehl-i hicâb Cânib-i Hak’dan işitmeyen hitâb-ı müstetâb Dinler isen gûş-ı cân ile budur şâfî kitâb Âdemün vechidür Allâh’un kitabı uş kitâb Ey kelâmullâha münkir hıf mine’llâhi’l-kubûr 5 Sûretün şânında nâzil oldı çün vech-i cemîl Biz anı seb‘u’l-mesânî anladık bî-kâl u kîl Safha-i haddünde hattun ârife rûşen delîl 34 Ne suçı: Nesîmî HA 35 Kerre: katle HA 36 Nesîmî: Nasûhî HA 156 • Ahmet Tanyıldız İstivâsıdur saçın innâ hedeynâhu’s-sebîl Cennet anındur ki kıldı *şol+ sırât üzre ubûr 6 Ayn ile ayn oluben ol gaybı bu a‘yânda gör Vâcibun bi’z-zâtı zâhir kisvet-i insânda gör Âşık u ma‘şûk birdür sûret-i Rahmân’da gör Ayn ü şîn ü kâfa bak yârün cemâlin anda gör Kul tebârek yâ Musavvir leyse fîhâ min-futûr 7 Pîr-i ışka inkıyâd it tâlibâ gel çekme baş Ma‘ni-i ümmü’l-kitâbı şerh ider ol göz ü kaş37 Küntü kenz’ün perdesinde gâfirü’z-zenb oldı fâş Zâhid istiğfâra geldi her dem eydür yâ Gafûr 8 Bu sıfâtun lâ-yezâli nûr-ı zâtun aynıdur Âlem-i tevhîd hem zât *u+ sıfâtun aynıdur Bî-cihetdür gerçi ammâ şeş cihâtun aynıdur Âlem-i gaybun vücûdı kâinâtın aynıdır Ey şehâdetden habersiz câ’enâ yevmü’n-nüşûr 9 Gün gibi envârı kılup âfâkı şetm-i celî Bu mezâhirde mekâdîr nice olmış mütecellî Her serâpâda görinen sûret-i Hak’dur belî Kahr u lutfun illeti ma‘nîde vâhiddür velî Bilmedi şeytân bu tevhîdi ehaddan oldı dûr 10 Ruhlarun uşşâka olmışdur fusûsı nâsihe Vechün anı şerh ider hâcet degüldür şârihe Sen kelâmullâhsın hâtırdadur bu lâyiha Ey sıfâtun kul huvellâh ve’y cemâlün Fâtiha Uşda Furkân uşda Tevrât uşda İncîl ü Zebûr 11 Za‘fiyâ bir pûte sanma bu tılısm-ı âb u gil İ‘tidâl ile olupdur çâr anâsır mu‘tedil İrişüp feyz-i İlâhî cism ü câna muttasıl Rûh-ı kudsîdür Nesîmî’nün sözi ey zinde-dil Ger Mesîhâveş diriysen yatma kim çalındı sûr 37 Bu bendin bir mısraı eksiktir. Eksik olan mısraın yerine bir önceki bendde yer alan ‚Vâci- bun bi’z-zâtı zâhir kisvet-i insânda gör‛ mısraı kayıtlıdır. Nesîmî Kitabı • 157 B.5. Mecmûanın 94b-95b sayfaları arasında yer alan on beş beyitlik bu gazel, Dîvân neşrinde 27 numaralı gazel olarak kayıtlıdır (s. 214). Başlık: Gazel-i Nesîmî Fâilâtün fâilâtün fâilâtün fâilün 1 ( ) ﻯYî yüzün mâhiyyetidür âleme nûr-ı necât38 ( ) ﻻLâm elif lâ-raybe illâ vechehû ana cihât 2 ( ) ﻫHî hilâlün kâbe kavseyn kaşlarun mi‘râcdur ( ) ﻭVâv vahdet nûr yüzün saçların ve’l-mürselât 3 ( ) ﻥNûn ne mu‘cizdür kıyâmet kâmetün kim keşf olur 39 ( ) ﻡMîm muvahhidler yüzine dediler ve’n-nâzi‘ât 4 ( ) ﻞLâm la‘lün cür‘asından âlemi mest eyledi ( ) ﻚKâf gördüm Hızr-ı aynından40 içen buldı hayât 5 ( ) ﻕKâf Kur’ân’dur cemâlün bu kelâmı Hak bilür41 ( ) ﻑFî felek devrinde buldı Ka‘be’nün içinde Lât 6 ( ) ﻍGayn gayr-ı semme vechullâh yok ey müdde‘î42 ( ) ﻉAyn ilm-i Fazl-ı Hak’dur keşf ider her müşkilât 7 ( ) ﻇZî zuhûr oldı *çü+ Îsâ mehdi-yi43 sâhib-zamân ( ) ﻄTî tanıkdur nutk-ı Hâtem kandasın gitdi memât 8 ( ) ﺾZâd dalâlet mülkini lutf ile ma‘mûr eyledün44 ( ) ﺺSâd safâ kesb eyleyüben ehl-i vahdet buldı necât45 9 ( ) ﺶŞîn şemsüm mâhtâbum câvidânum46 lem-yezel ( ) ﺲSîn sa‘âdet vâcib oldı Fazl-ı Hak’dan mümkinât 38 nûr-ı necât: envâr-ı zât HA 39 kâmetün kim keşf olur: kâmetinden keşf olan HA 40 aynından: Îsâdan HA 41 bu kelâmı Hak bilür: kim bu söze Hak dimez HA 42 vechullâh yok ey müdde‘î: vechullâh durur müttekî HA 43 mehdi-yi: mazhar-ı HA 44 eyledün: eyledi HA 45 eyleyüben ehl-i vahdet: itdi andan ehl-i Hak HA 46 şemsüm mâhtâbum câvidânum: şems-i âfitâbem câvidânî HA 158 • Ahmet Tanyıldız 10 ( ) ﺯZî zülâlün47 şerh iderken âleme şîrîn lebün ( ) ﺭRî revân oldı bu nutkın48 ma‘nisi hem çü Fırât 11 ( ) ﺫZâl zikrümdür cemâlün âyeti her subh u şâm ( ) ﺪDâl da‘vâsı yalancı sûfilerün oldı mât 12 ( ) ﺥHî hayâlüm düşeliden zülfünün sevdâsına 49 ( ) ﺡHî hayâtum koydı50 şevkun leşkeri ve’l-âdiyât 13 ( ) ﺝCîm celâl ile cemâlün ma‘nide 51 bir nûrdur ( ) ﺚSî süreyyâ vü semâdan gösterür envâr-ı zât 14 ( ) ﺖTî te‘âlallâh ki mislün görmemişdür hîç52 felek ( ) ﺏBî bekâ mülki senündür ey Nesîmî şeş cihât 15 ( ) ﺍElf Allâh’dur ki olmaz nutkı zâtından cüdâ Uş kitâb-ı vahy-i mutlak uş Mesîh ü53 mu‘cizât C. Dîvân Neşri’nde Yer Almayıp Sonradan Tespit Edilen Şiirler C.1. Nesîmî Dîvânı neşirlerinde yer almayan bu gazel, mecmûanın 27a-28b sayfaları arasında bulunmaktadır. M. Fatih Köksal da makalesin- de bu gazele yer vermiştir. (G 1, s. 108-109). Başlık: Seyyid Nesîmî Fâilâtün fâilâtün fâilâtün fâilün 1 Ey gönül *her+ bî-vücûddan54 cân umarsın ne aceb Bî-keremden lutf ile ihsân umarsın ne aceb 2 Bî-basardan ma‘ni-i şevk u kemâl-i ma‘rifet Bî-haberden hüccet-i55 irfân umarsın ne aceb 3 Her kayanun la‘li olmaz her denizün gevheri Her sadefden lü’lü’-i mercân umarsın ne aceb 47 zülâlün: zülâli HA 48 nutkun: lutfun HA 49 sevdâsına: sevdâları HA 50 koydı: kapdı HA 51 ma‘nide: ma‘nisi HA 52 görmemişdür hîç: görmedi devr-i felek HA 53 Mesîh ü: Mesîhî HA 54 bî-vücûddan: bir vücûddan MFK 55 hüccet-i: sohbet-i MFK Nesîmî Kitabı • 159 4 Bî-şerî‘atlar56 ne bilsün enbiyânun şartını Bî-tarîkatdan reh-i erkân umarsın ne aceb 5 Çün Azâzîl ahsen-i takvîme baş indirmedi Anda sırr-ı Ka‘be-i cânân57 umarsın ne aceb 6 Div-i nâ-mahrem çü bilmez58 ism-i a‘zamdan haber Ehrimenden rahmet-i Rahmân umarsın ne aceb 7 Hîç imiş zühdi vü zerkı zâhidün efsânesi Her59 fakîhden ma‘ni-i Kur’ân umarsın ne aceb 8 Umma her kalb-i zağalden âşıkun esrârını Münkirün60 gönlinde sen îmân umarsın ne aceb 9 Ey Nesîmî bî-vefâdan umma gel resm-i vefâ Bî-vefâdan ahd ile peymân umarsın ne aceb C.2. Dîvân neşrinde yer almayan bu şiir, mecmûanın 42b-43a sayfaları arasında yer almaktadır. Filiz Kalyon’un makalesinde yer verdiği bu şiir (2 numaralı gazel, s. 788), mecmûada ‚muammâ‛ başlığıyla kaydedilmiştir. Başlık: Muammâ Seyyid Nesîmî Fâilâtün fâilâtün fâilâtün fâilün 1 Burc-ı akreb zülfün olmış mâh-ı tâb andan çıkar Şu‘leler salmış61 cihâna âfitâb andan çıkar 2 Dâne dâne gül ruyunda62 şol arak nendür didüm63 Gül gibi güldi didi güldür gül-âb andan çıkar 3 Şöyle esîr burcı dirler dilberin yakasıdur Her seherde âleme bî-tâb andan çıkar64 56 bî-şerî‘atlar: bî-şerî‘at hem MFK 57 cânân: hannân MFK 58 çü bilmez: ki dutmaz MFK 59 her: şol MFK 60 münkirün: kâfirün MFK 61 salmış: salar FK 62 gül ruyunda: ârızunda FK 63 nendür didüm: didüm nedür FK 160 • Ahmet Tanyıldız 4 Leblerin cennât-ı adn çeşmesi râ-yı nigâr Kevser-i hamr-ı aseldür hem şarâb andan çıkar 65 5 Ey Nesîmî kimse bilmez bu mu‘ammâ sırrını 66 İki nokta üç hurûf bu dört kitâb andan çıkar C.3. Mecmûanın 46b sayfasında yer alan bu gazel, Ayan neşrinde bu- lunmamaktadır. Şiir, ilk olarak Köksal tarafından tanıtılmıştır (25 numara- lı gazel, s. 133-134). Başlık: Gazel-i Nesîmî Fâilâtün fâilâtün fâilâtün fâilün 1 Mü’minün kalbinde rûhı67 cism ile cândur Alî Ayn-ı zâtullâh ile hem-vech-i insândur Alî68 2 Hem şerî‘at hem tarîkat hem hakîkat ma‘rifet Âyet-i ilm-i ledün ilm ile Kur’ân’dur Alî69 3 Yir yüzinde çün senün ismün Alî’dür yâ Vedûd 70 Gökde melekler okurlar nûr-ı Yezdân’dur Alî 4 Kim Alî’yi bilmedi mel‘ûndur ol Mervân-ı har Cennet-i Adn [u]71 visâl-i hûr u rıdvândur Alî 5 Ey Nesîmî sen bu medhi subh u şâm yâd eylegil Şöyle ki âlemde72 meşhûr dîn ü îmândur Alî 64 Bu hâliyle beytin vezni aksamaktadır. Kalyon’daki biçim daha sıhhatli olup beyit şöyle- dir: Şol esed burcı didiler dilberin yakasıdur Her seher ki âleme bin âfitâb andan çıkar 65 Dördüncü beyit Kalyon neşrinde olmayıp yerine şu beyit yer almaktadır: Zulmetinden saçınun ayn-ı hayât akar meğer Tâ be çarha berk urur aks-i şarâb andan çıkar 66 Ey Nesîmî kimse bilmez bu mu‘ammâ sırrını: Bu mu‘ammâ sırrını bilmez Nesîmî her kişi FK 67 rûhı: rûh u MFK 68 Ayn-ı zâtullâh ile hem-vech-i insândur Alî: Ayn-ı zâtı âlemün hem cümle insândur Alî MFK 69 Âyet-i ‘ilm-i ledün ilm ile Kur’ândur Alî: Sûre-i ilme’l-yakîn hem ilm-i Kur’ândur Alî MFK 70 Yir yüzinde çün senün ismün Alî’dür yâ Vedûd: Bir yüzinde çünki ismi yâ Alî’dür yâ Alî MFK 71 cennet-i Adn u: cennet-i adnün MFK Nesîmî Kitabı • 161 C.4. Yine M. Fatih Köksal’ın tanıttığı bu şiir (24 numaralı gazel, s. 132-133), dîvân neşrinde yer almamaktadır. Köksal neşrinde dokuz beyit olan şiir, mecmûada sekiz beyit olup 46b-47a sayfaları arasında yer al- mamaktadır. Başlık: Gazel-i Nesîmî Mefâîlün mefâîlün mefâîlün mefâîlün 1 Yüzün haddinde ey dilber açıldı73 cümle bâbullâh Okur anı müderrisler kelâm-ı74 küntü kenzullâh 2 Kaşunla kirpigün zülfün beyânın eyleyen ârif Bilüpdür ebcedün sırrın anun adıdır ehlullâh 3 Yüzün el-hamdu lillâhdur anunçün yedi âyet*dür+ Yazılmış nakş ile gör kim menem sadr-ı kelâmullâh75 4 Acâyib mazhar-ı Hak’dur ‚hüvellâhu’l-ehad‛76 dâyim Eger Hak’dur disem vâcib O’dur 77 celle celâlullâh 5 Bu bâlâ-yı dil-ârâyı temâşâ eylemek78 ey dil Aceb sûret aceb hey’et aceb79 Tûr-ı Kelîmullâh 6 Hüve’l-evvel hüve’l-âhir hüve’l-hâdî hüve’l-mehdî80 Alî ferzendesin cânâ81 ki sensin bâ-i bismillâh 7 Alî sensin velî sensin vasiyy-i hak Nebî sensin Velî gerçeklerün şâhı ki sensin cümle82 Fazlullâh 8 Melâyik Âdem ü Havvâ senün nutkunladur gûyâ 83 Nesîmî hasbeten lillâh Mesîh-i zât-ı rûhullâh84 72 âlemde: ilm-ile MFK 73 Yüzün haddinde ey dilber açıldı: Yüzün harfinde açıldı i dil-ber MFK 74 kelâm-ı: beyân-ı MFK 75 gör kim menem sadr-ı kelâmullâh: gördüm aceb satr-ı kelâmullâh MFK 76 hüvellâhu’l-ehad: hüvellâhu’l-ebed MFK 77 O’dur: budur MFK 78 dil-ârâyı temâşâ eylemek: dil-ârâdan temâşâ eylegil MFK 79 aceb: budur MFK 80 hüve’l-mehdî: veyâ mehdî MFK 81 cânâ: şâhâ MFK 82 Cümle: sırr-ı MFK 83 senün nutkunladur gûyâ: anun nutkuyla gûyâdur MFK 162 • Ahmet Tanyıldız C.5. Mecmûanın 70a-70b sayfaları arasında yer alan sekiz beyitlik bu gazel, Köksal neşrinde 4 numaralı gazel olup on bir beyittir (s. 91-92) Başlık: Gazel-i Nesîmî Fâilâtün fâilâtün fâilâtün fâilün 1 Çün ki bildün mü’minün kalbinde beytullâh var Niçün arz itmedün bu evde kim Allâh var 85 2 Gel ene’l-hak defterinden al *sebak+ ey zât-ı Hak Dembedem bâtıl tasavvur itme hakkullâh var 3 Her ne var âdemde var âdemi86 iste Hakk’ı sen Olma İblîs ü şakî âdemde seddullâh var 4 Kimseyi ta‘n itme ey dil sırr-ı Hak’dan vâkıf ol Nûr-ı Hak’dur cümle eşyâ sanma gayrullâh87 var 5 Kim ki ma‘mûr eyledi vîrân gönüller88 Hakkiçün Âferin tahsîn anun sırrında beytullâh89 var 6 Sûfinün ger var ise dilinde90 zikr-i lâ ilâh Âşık-ı sâdıklarun kalbinde illallâh var 7 Pehlevândur ol kişi *ki+ nefsini katl eyleye91 Hem erenler meclisinde ana eyvallâh var 8 Genc-i92 mahfîdür hakîkat ey Nesîmî söyleme Ebsem ol fâş eyleme yolda nice güm-râh var 84 Nesîmî hasbeten lillâh Mesîh-i zât-ı rûhullâh: Nesîmî hasteye Hak’dan demîd ez-nefh-i Rûhullâh MFK 85 Vezni problemli olan bu mısra Köksal neşrinde ‚Niçün arz itmedün ol dem ki evel Allâh var‛ şeklindedir. 86 âdemde var âdemi: âdemdedür âdemden MFK 87 gayrullâh: şatrullâh MFK 88 vîrân gönüller: vîrâne kalbin MFK 89 beytullâh: şeydullâh MFK 90 ger var ise dilinde: kalbinde eger varsa MFK 91 Pehlevândur ol kişi *ki+ nefsini katl eyleye: Pehlevân oldur ki cehdle hırs-ı nefsi katl ide MFK 92 genc-i: çünki MFK Nesîmî Kitabı • 163 C.6. Dîvân neşrinde bulunmayan bu gazel, mecmûanın 70b-71a say- faları arasındadır. Köksal neşrinde ise 14 numaralı gazel olarak kayde- dilmiştir (s. 122-123). Başlık: Gazel-i Nesîmî Fâilâtün fâilâtün fâilâtün fâilün 1 Her kişinün sorma aslın izzetinden bellidür Sohbet-i irfân görenler hizmetinden bellidür 2 Hak te‘âlâ ilm içinde *çün ki+ sîmâhum didi Sen kişinün bak yüzüne93 sûretinden bellidür 3 Dervişün pîrîni sormak *didiler+ âdet degül Ârifâne bir nazar kıl kisvesinden bellidür 4 Her kesün kalbi yürekden94 bilinür belli beyân Nitekim bîmâr-ı ışkûn illetiden bellidür 5 Ey Nesîmî nakdüni nâ-dân eline virmegil95 Cevheri merdân bilür hem96 kıymetinden bellidür C.7. Mecmûanın 89a-89b sayfaları arasında yer alan bu gazel, dîvân neşrinde bulunmamaktadır. Mecmûada sekiz beyit olan şiir, Köksal’da dokuz beyittir (s. 95-96). Başlık: Gazel Fâilâtün fâilâtün fâilâtün fâilün 1 Hamdu lillâh kim bu gün merd-i Hudâ meydânıdur Bende-i evlâd-ı Alî97 Mustafâ meydânıdur 2 Şirki katl eylediler gitdi ikilik aradan98 Lahmüke lahm şâh99 Aliyyü’l-Murtazâ meydânıdur 3 Ma‘den-i ilm-i velâyet ol Hüseyn-i pâk-dîn Ya‘ni makbûl-i100 şehîd-i Kerbelâ meydânıdur 93 Sen kişinün bak yüzine: her kişinün şekline bak MFK 94 Her kesün kalbi yürekden: Her zerün kalbı mihekden MFK 95 virmegil: virme kim MFK 96 merdân bilür hem: bilmez ne bilsün MFK 97 evlâd-ı Alî: evlâd-ı Hayder MFK 98 Şirki katl eylediler gitdi ikilik aradan: Seyrini katl itdi eyledi gitdi aradan ikilik MFK 99 şâh -MFK 164 • Ahmet Tanyıldız 4 Kerbelâ cenginde101 kalan ehl-i dîne yâdigâr Ol Hüseyn oğlı Alî Zeyne’l-abâ meydânıdur 5 Ol Muhammed Bâkır u Ca‘fer imâm-ı ehl-i Hak102 Kâzım ol103 Sultân Alî Mûsa Rızâ meydânıdur 6 Şâh Takî vü bâ-Nakî’dür şâh-ı cümle enbiyâ104 Askerî kutb-ı velâyet reh-nümâ meydânıdur 7 Hârîciye105 dem-be-dem çalan106 velâyet tîğını Ol Muhammed Mehdi-i107 sâhib-livâ meydânıdur 8 Ey Nesîmî geldi dilden108 çıkdı yine Zü’l-fikâr Hamdu llilâh pâdişâh-ı evliyâ meydânıdur D. Neşirlerde Yer Almayan Şiirler D.1. Mecmûanın 35b sayfasında ‚Nesîmî Hazretleri‛ başlığıyla yer alan 17 beyitlik bu şiir, mevcut Nesîmî Dîvânı neşirlerinde ve Kul Nesîmî Dîvânı’nda yer almamaktadır. Muhteva, dil ve üslûp açısından bu man- zumenin Seyyid Nesîmî’ye değil, Kul Nesîmî’ye ait olma ihtimali daha yüksektir. Şiirin ifade biçimi, bu çalışmanın baş kısmında yer verdiğimiz Kul Nesîmî’ye ait (A.1. numaralı) manzume ile oldukça benzerdir. Başlık: Nesîmî Hazretleri Mefâîlün mefâîlün feûlün 1 Kılun her nesneyi emr-i Hudâ’dur Bu remze irmeyenler uyhudadur 2 Anun hikmetlerine kimse irmez Meger ki evliyâlar âşinâdur 3 Düzen bozan çün Ol’dur her bir şeyin Aceb câhil niçün böyle uzadur 100 makbûl-i: maktul-i MFK 101 Kerbelâ cenginde kalan: Kerbelâ içre kalupdur MFK 102 ehl-i hak: ehl-i dîn MFK 103 ol: u MFK 104 Nakî’dür şâh-ı cümle enbiyâ: Nakî şâh-ı miyân-ı evliyâ MFK 105 Hâricîye: Hâricîdür MFK 106 çalan: uran MFK 107 Mehdi-i: Mollâ-yı MFK 108 dilden: Düldül MFK Nesîmî Kitabı • 165 4 Kimine bildürüpdür kâinâtı Kimi zâtı içinde mübtelâdur 5 Çün Ol’dur zâhir u bâtında mevcûd Arada pes buna çûn u çerâdur 6 Kimi ışk-ı tecellîden urur dem Kimi âh eyleyüp şöyle bakadur 7 Kamu âlemlere çün server Ol’dur Buna dervîş buna sultân gedâdur 8 Gözün aç ârif ol ey merd-i kâmil Kulak ur kim benüm sözüm sanadur 9 Bekâ mülkine azm eyle kadem bas Fenâdur bu cihân billâh fenâdur 10 Sa‘âdet şol kulundur kim cihânda Delîli hânedân-ı Mustafâdur 11 Aliyyü’l-Murtazâ’ya tâlib ol kim Anun ancılayın adı Îlyâ’dur 12 Hasan cismüm Hüseyn aynum çerâğı Alî Zeyne’l-abâ şâh-ı evliyâdur 13 Muhammed Bâkır öldi dîn için de Şehîd-i ışk-ı şâh-ı Kerbelâ’dur 14 Mevâlîler İmâm-ı Ca‘fer oldı Hem andan Kâzım-ı Mûsâ Rızâ’dur 15 Takî vü bâ-Nakî Şâh asker oldı Muhammed Mehdi sırr-ı evliyâdur 16 Ezelden şâh ile tüccâr oldur Benüm anlarla işüm mâcerâdur 166 • Ahmet Tanyıldız 17 Nesîmi’yem Yezîd’e la‘netüm var Velî gerçeklere cânum fedâdur D.2. Mecmûanın 43a sayfasında ‚Güfte-i Nesîmî‛ başlığıyla kayıtlı olan bu şiirin de hangi Nesîmî’ye ait olduğu konusu müphemdir. Mevcut neşirlerde yer almayan bu üç beyitlik manzume sayıların mahiyetine dair yorumlarla örülüdür. Şiirin Seyyid Nesîmî’ye aidiyeti kesin olmamakla birlikte Dîvân’da buna benzer örneklerin yer aldığı da erbabının malu- mudur.109 Başlık: Güfte-i Nesîmî Fâilâtün fâilâtün fâilâtün fâilün 1 Derdüm on’dur çün tokuz’un dimezem ağyâre men Kaldı aklum her sekiz’de yedi’den âvâre men 2 Çün altı elime girse kâyil idüm beş’e ben Dört eger elime nasîb olursa üç’de bulamam çâre men110 3 Ey Nesîmî çün ki cânun bu 111 iki’den hâlî degül Anun içün yalvarıram gice gündüz bir’e men SONUÇ İrfânî edebiyatımızın önde gelen şahsiyetlerinden olan Nesîmî, söy- lediği coşkun şiirleriyle her dönemde takdir edilmiş; manzumelerine na- zireler yazılmış bir şâirdir. Bu sebepledir ki edebiyat tarihimizde Yûnus 109 Bu manzumenin muhtevasına uygun olarak Nesîmî Dîvânı’nda sayılarla ilgili şu örnek- lere bakılabilir: Arş-ı münakkaş menem çâr ü nüh ü şeş menem Hem hasenât işlerem hem kılaram seyyi’ât (G 25/7) Yiddi ana dört taya dokuz atadan berü Heşt ü çehâr u pencem hem yine şeş cihâtem (G 261/2) Zerre menem güneş menem çâr ile penc ü şeş menem Sûreti gör beyân ile çünki beyâna sığmazam (G 270/11) Men ezelden mest ü ser-hoş gelmişem Hızra su Mûsâyâ âteş gelmişem Levh-ı mahfûzam münakkaş gelmişem Çâr u penc ü heft ile şeş gelmişem (Ty 206) 110 Bu beytin vezni bozuktur. 111 ‚bu‛ hecesi vezin açısından fazladır. Nesîmî Kitabı • 167 Emre’de olduğu gibi Seyyid Nesîmî’den sonra başka Nesîmî’lerin ortaya çıktığını biliyoruz. Kültür tarihimiz açısından ehemmiyeti sonradan fark edilen şiir mecmualarında ve cönklerde Nesîmî mahlaslı şâirlere atfedilen onlarca yeni şiire tesadüf edilmektedir. Bu şiirlerden hangilerinin Seyyid Nesîmî’ye, hangilerinin diğer Nesîmî’lere ait olduğu meselesi de tespit edilen yeni şiirler vesilesiyle tartışılmaya başlamıştır. Yapılan nitelikli de- ğerlendirmeler sayesinde Seyyid Nesîmî’nin şiirleri gerek muhteva, şekil ve tür özellikleri, gerekse dil ve üslûp hususiyetleri bakımından diğer manzumelerden ayırt edilmeye çalışılmıştır. Bu çalışma özelinde de Alevî/Bektaşî şiirleri antolojisi mahiyetindeki bir mecmûada Nesîmî mahlasıyla kayıtlı 18 şiir değerlendirilmeye çalı- şılmıştır. Tespit edilen bu şiirlerden birinci kısmı Seyyid Nesîmî’nin değil on yedinci yüzyıl şâiri Kul Nesîmî’nindir. Manzumelerin ikinci kısmı Seyyid Nesîmî’ye ait olup mevcut dîvân neşirlerinde yer alan örneklerdir. Üçüncü kısım ise yine Seyyid Nesîmî’ye ait olan, ancak mevcut dîvân ne- şirlerinde bulunmayan şiirlerdir. Bu örnekler, daha evvel müstakil maka- leler vesilesiyle bilim dünyasına tanıtılmış şiirler arasında da yer almak- tadır. Bu şiirlerin hem incelediğimiz mecmûada hem de söz konusu ma- kalelerde yer alıyor olması esasen onların Nesîmî’ye aidiyetini teyit anla- mı da taşımaktadır. Dördüncü kısım ise mecmûada Nesîmî adıyla kayıtlı olup herhangi bir kaynakta yer almayan şiirlerdir. Bunlardan ilki muhte- va ve ifade hususiyetleri açısından Kul Nesîmî’ye ait diğer şiirlerle ben- zerlik taşımaktadır. Diğer örnek ise Seyyid Nesîmî’nin şiirleriyle aynı muhtevaya sahip olsa da şekil özellikleri ve ifade hususiyetleri bakımın- dan aynı sağlamlığı taşımamaktadır. 168 • Ahmet Tanyıldız EKLER C.1. Mecmûa (27a-28b) Nesîmî Kitabı • 169 C.2. Mecmûa (42b-43a) C.3. Mecmûa (46b) 170 • Ahmet Tanyıldız C.4. Mecmûa (46b-47a) Nesîmî Kitabı • 171 C.5. Mecmûa (70a-70b) 172 • Ahmet Tanyıldız C.6. Mecmûa (70b-71a) Nesîmî Kitabı • 173 C.7. Mecmûa (89a-89b) 174 • Ahmet Tanyıldız D.1. Mecmûa (89a-89b) Nesîmî Kitabı • 175 D.2. Mecmûa (43a) III. BÖLÜM ŞAİR, ŞİİR VE EDEBİYAT SIRRI FÂŞ ETMEK: NESÎMÎ VE TASAVVUF ŞİİRİMİZ Bilal Kemikli* GİRİŞ Doğumunun 650’inci yılı münasebetiyle Nesîmî’yi, dil, düşünce ve sanat dünyamıza kazandırdıklarını hatırlayarak anmak niyetiyle burada toplanmış bulunuyoruz. Cumhuriyet Üniversitemizin öncülüğünde, Tİ- KA, YTB ve TÜİB’in destekleri ve Azerbaycan Devlet Üniversitesinin ev sahipliğinde Uluslararası Türk Dünyası Kültür Elçileri Nesîmî Sempoz- yumu’nu gerçekleştirmek üzere burada bulunuyoruz. Öncelikle bu prog- ramı düzenleyen üniversitemizin değerli Rektörü ve arkadaşlarını, çeşitli seviyelerde destek veren kurum ve kuruluşların yöneticilerini ve tebliğle- riyle meclisimizi bir bilgi şölenine tebdil edecek olan ilim adamlarımızı kutluyorum. Nesîmî’nin “iki devlet tek millet” ilkesiyle ilişkilerini sürdü- ren Türkiye ve Azerbaycan için buluşma zeminlerini artırmasını, dil, sa- nat ve düşünceden hareketle kültürel düzeyde yakınlığı daha ileri seviye- ye ulaştırmasını dilerim. Şunu açıkça ifade etmekten ve nefis muhasebesi yapmaktan imtina etmeyelim: Modernizm, bizi kültürel alanda tekdüzeliğe, küresel kültür karşısında edilgen ve içine kapalı hale de tebdil ederek adeta mahkûm etmiştir. Bu itibarla kendi toprağımızı işleyen dilimizin öncü sanatkârları- nı, şairlerini ve düşünürlerini ya tanımadık, onları tarihin tozlu sayfala- rında unuttuk yahut da onları küresel kültürün etkisiyle tanıdık; eserleri ve geride bıraktığı mirası bu edilgenlik içerisinde çarpıtarak anlamaya ve anlamlandırmaya çalıştık. Bu her iki durum da arızalıdır; birinde nisyana terk ediş, ötekisinde ise tahrip ve tağyir edici bir anlama gayreti vardır. Oysa milli kültürü, dil varlığımızı olduğu gibi, öncelikle yazıldığı dönem içerisinde anlamamız ve anlamlandırmamız gerekirdi. Daha sonra, o an- lama düzeyinin bir ilerisine geçerek genç kuşaklara onları tanıtmak için elimizdeki milli mirası güncellemeye ve kendi zamanımız içinde anlama- ya çalışmamız gerekirdi. Böylece bize kalan o eserleri yeniden neşretme- * Prof. Dr., Bursa Uludağ Üniversitesi İlahiyat Fakültesi,
[email protected]180 • Bilal Kemikli nin yanında, bu eserlerden ilham alarak zamanın ruhuna uygun yeni sa- nat, düşünce ve edebiyat metinleri yazabilirdik. Milletler, kendi tarihi miraslarıyla buluşmadan değer üretemez ve ta- rih sahnesinde varlıklarını ikame edemezler. O bakımdan, Türkçeyi haki- kat dili haline tebdil eden Pîr-i Türkistan’ın izinde hakikate ilişkin düşün- celerini dile getiren “ulu ozan” Nesîmî’yi anlama çabası önemlidir. Dola- yısıyla burada hakikate ilişkin sırları güçlü bir dille terennüm ederek açı- ğa çıkaran, irfânî şiirin kurucu isimlerinden biri olan Nesîmî’ye dair bazı hususlar konu edilecektir. Onun tasavvufî şiir geleneği içindeki yerine işaret ederek, sübjektif bir idrak alanı olan sûfî tecrübeyi dile getirme se- bep ve süreçlerine dair bazı değerlendirmeler yapılacaktır. Bunun için ön- celikle şairin tarihi kimliğine dair birkaç notu paylaşmakta fayda vardır. Eldeki bilgilere göre, XV. yüzyılın ilk çeyreğinde yaşadığı tahmin edilen Ebü’l-Fazl Seyyid Ömer İmâdüddin Nesimî, İbnü’l-Hacer el- Askalânî’nin nitelemesiyle Nesîmü’d-dîn-i Tebrîzî, Tebrizlidir. Bu itibarla Tebriz’de doğmuş olması muhtemeldir. Muhtemeldir, diyoruz; zira haya- tı hakkında tatmin edici bilgi ve belgelerden mahrumuz. O bir bakıma meşhur meçhullerdendir. Eseri, hayatının önüne geçmiştir. Nihayet dile getirdiği fikirleri sebebiyle idam edilmesi, onu bir destan kahramanı hali- ne getirmiştir. Bu bakımdan bazı kaynaklar onu Nesîmî-i Şirâzî olarak zikrederler. Hatta “seyyid” olduğu, ilim ve irfan itibariyle Şirâz’da tema- yüz eden bir aileden geldiğine dair de bilgiler vardır. Bu sebepledir ki, daha sonraki dönemlerde husûsen Bektâşî muhitlerde Seyyid Nesîmî adıyla tanınmıştır. Ünlü tezkİreci Latîfî de onu “seyyid” olarak nitelendi- rir. Hatta biraz daha ileri giderek şunu söyler: “Aşk meydanının korkusuz ve cesaretlisi, muhabbet kâbesinin büyük fedâisi, seyyidlerin uyulmaya layık olanı Seyyid Nesîmî’dir.” Latîfî’nin bu değerlendirmesi, şairin Anadolu’da, o dönem içinde ta- nınırlığına işaret eder. Rivayete göre, Nesîmî Ankara’ya kadar gelmiş, devrin büyük mürşitlerinden Bayrâmîlik yolunun kurucusu olan Hacı Bayrâm-ı Velî ile görüşmüştür. Ancak Latîfî, onu Fazlullah-ı Hurûfî’nin müridi ve halifesi olarak tanıtmakla birlikte bu konuya fazla atıfta bu- lunmaz; aksine Abdallar zümresinin “baş rehberi” olarak tavsif eder. Bu- nunla da kalmayıp onu, “Bağdat’ın Nesim” adlı bir köyünden diye anar. Konuyla ilgili farklı bir pencere açan Türk müelliflerden birisi de Âşık Çelebi’dir. Âşık Çelebi, Nesîmî’yi Diyarbakır’ın Türkmenlerinden olarak gösterecektir. Kısaca bu malumatlar, Tebriz, Şiraz, Diyarbakır ara- sında farklı şehir ve muhitlerin insanı olarak göstermekle bu destansı kişi- liğin geniş coğrafyalarda kabullenmesini temin etmektedir. Gerek Latîfî, Nesîmî Kitabı • 181 gerekse Âşık Çelebi, onu “Mansûr mezhebi üzere şehâdete gitti” diye nite- lendirir. Bu ortak yaklaşım, diğer kaynaklarda da tekrar eder. Burada “Mansûr mezhebi” nitelemesinin mahiyetine dair bir tahlil yapmadan ön- ce şunu da söylemek isteriz: Kaynaklarda Nesîmî’nin nerede idam edildi- ği hususu da tartışma konusudur. Genel olarak Haleb’de idam edildi de- nilmekle birlikte, mezarının Şiraz’a yakın Zerkan köyünde olduğu da zik- redilmektedir. Bütün bu birbirinden farklı ve karmaşık bilgiler, Nesîmî’nin Yunus Emre gibi, kendini sırladığına işaret eder. Bununla bir- likte mana cihetiyle, berdâr olmayı göze alacak denli hakikate dair sırları aşikâr etme gayretinde olduğunu da görmüş oluyoruz. Hurûfî gelenek ve Şiir Nesîmî, her şeyden önce bir sufidir. Bu meyanda o, her ne kadar Faz- lullâh-ı Hurâfî el-Esterabâdî (ö. 796/1394)’nin müridi ve halifesi olarak bi- linse de bazı kaynaklarda Abdal, Bektâşî ve Işık dervişi olarak da anılır. Yine kimi muhitler onu günümüzde İran’da hala etkin olan Ni’metullâhî tarikatı mensubu olarak da gösterir. Bütün bu göstermeler, onun Hurûfî muhit içerisinden geldiği gerçeğine halel getirmez. Zira Hurûfiliğin dînî metinlerin anlamını tağyir ve tebdil edecek seviyedeki bâtınî yorumları, dönemi içerisinde muhakeme edilmiş; netice itibariyle devrin siyâsî otori- tesince de bu muhit, zındık ve mülhit olarak kabul edilmiştir 1. Bu itibarla Fazlullâh-ı Hurûfî, Emir Timur’un oğlu Mirân Şah tarafından yakalanarak Alıncak Kalesi’nde hapsedilmiştir. Muhakeme neticesinde şer-i şerife muhalif fikir ve eylemleri tespit edilerek idam edilmiştir2. Onun idamın- dan sonra yetiştirdiği halifeleri farklı şehirlere ve ülkelere göçerek o böl- gede halk içerisinde çokça tanınan yollara intisap etmişlerdir. Nesîmî de bu süreçte Fazlullah’ın temayüz eden takipçilerinden Ali el- A’lâ ve Mir Şerif ile birlikte Anadolu’ya iltica etmiştir. Burada gezgin bir derviş fotoğ- rafı veren Nesîmî’nin Abdal, Işık veya Bektâşî muhitler içerisinde bulun- muş olması anlaşılır bir durumdur. Keza Ni’metullâhî tarikatıyla Fazlul- lah’tan önceki dönemlerde alakasının olması muhtemeldir. Fazlullah, antik çağdan itibaren süre gelen ve zamanla Helenistik- gnostik dinlerin teolojileri içinde yer alan harflerin ve sayıların kutsallığı inancı etrafında bir mektep kurmuştur 3. Bu mektep, her ne kadar esası iti- 1 Krş. Ahmet Yaşar Ocak, Zındıklar ve Mülhidler, İstanbul, 1998, 131-135. 2 Fazlullah hakkında kısa bir okuma bkz. Hüsamettin Aksu, “Fazlullah-ı Hurûfî”, DİA, XII, İstanbul, 1995, 277-279. 3 Hurûfîlik ve bu mektebin ortaya koyduğu literatür için ayrıntılı olarak bkz. Abdülbâki Gölpınarlı, Hurûfîlik Metinleri Kataloğu, Ankara, 1998; Fatih Usluer, Hurufilik, İstanbul, 2014; aynı müellif, Hurûfî Metinler 1, Ankara, 2014. 182 • Bilal Kemikli bariyle tasavvufî mahiyet taşısa da zaman içinde ilmu’t-tasavvufu da aşan kelâmî ve fıkhî bir meslek haline tebdil etmiştir. Harflerin ve rakamların birer efsunlu varlık alanına sahip olduğu fikri, ebced, cifr, havas ve vefk ilmi gibi kökü çok eskilere gider 4. Fazlullah bu birikimden de yararlana- rak, hurûf-ı mukattaaların manasını çözdüğü iddiasıyla Kur’an-ı Kerîm’i Bâtınî perspektifle okumaya ve anlamaya çalışmıştır. Öte yandan Fazlul- lah, isminden hareketle Hurûfî muhiti içerisinde Kur’an’da fazl kelimesiy- le birlikte anılmış; geçen her fazl kelimesi ona işaret ediyor diye düşünül- müştür. Böylece onun, Kur’an’da adı geçmesi itibariyle “Allah’ın zuhuru” olduğu ileri sürülmüştür. Fazlullah’a yüklenen bu anlam, ona sadece be- lirli bir daire / mahalle içerisinde meşruiyet kazandırmamış, aynı zaman- da beşerlik sıfatının fevkında bir ilâhî misyon yüklemiştir. Nitekim o, Hurûfî muhit içinde “sâhib-i te’vîl” olarak kabul gördüğü gibi, kitabı Câvidân-nâme de bir ilâhî kitap olarak kabul edilmiştir5. Sâhib-i te’vîl, sadece kendi mükellefiyet alanı içinde değil, bütün bağlıları için dînî sorumlulukları bihakkın yerine getirmiştir. Biraz daha ileri giderek harflerin esrarına erenlerin dînî mükellefiyetleri düşmüştür. Dolayısıyla ibahiyeci yaklaşıma sahip olan Hurûfî gelenek, ahiretin varlı- ğını, cenneti ve cehennemi, hesabı ve mîzânı tartışma konusu yapar. Böy- lece onlar, ahiret inancını ve dînî mükellefiyeti münkir olarak görülmüş- lerdir. Fazlullah bu inancı sebebiyle yargılanmış ve idama mahkûm edil- miştir. Ancak düşüncelerinin geniş kitlelerce kabulünü temin sadedinde şairler de yetiştirmiştir. Öyle ki, onun ölümünden sonra bu şairler gittik- leri şehir ve ülkelerde söyledikleri şiirlerle temayüz etmişler, dervişân-ı helâl-hor ve rast-gûy (helal yiyen ve doğru söyleyen dervişler) olarak anıl- mışlardır. Propaganda tekniklerini iyi bildikleri belli olan bu şairler, top- lum içerisinde helal yemek ve doğru söyleyen bir imaja sahip olmanın yanında olumlu algı oluşturan seyyid, hâce, derviş, emir ve mevlânâ gibi sı- fatları da kullanmaktan imtina etmemişlerdir6. 4 Mesela bu konuda İbn. Arabî’nin dilimize de çevrilen şu eseri harflerin harflerin taşıdığı mana ve havasına dair temel bazı yaklaşımları tafsilatlı bir şekilde izah etmekteddir: Harflerin İlmi, Çev. Mahmut Kanık, İstanbul, 2000. Ayrıca Annemarie Schimmel’in şu eseri de konuyla ilgili derli toplu bir bakış inşa eder: Sayıların Gizemi, Çev. Mustafa Kü- püşoğlu, İstanbul, 1998. 5 Câvidân-nâme’nin edebiyatımızdaki etkisini ayrıca çalışmak lazım. Mesela Oğlanlar Şey- hi İbrahim Efendi sıkça ondan söz eder. Bu kitabın yakın bir geçmişte yeniden neşredil- miştir. Bkz. Fazlullah Esterâbâdî, Câvidân-Nâme Dürr-i Yetîm İsimli Tercümesi, Haz. Fatih Usluer, İstanbul, 2012. 6 Husamettin Aksu, “Hurufilik”, DİA, XVIII, İstanbul, 1998,409. Nesîmî Kitabı • 183 Nesîmî: Türkmen şair Nesîmî’nin seyyidlik sıfatı nereden kaynaklanıyor? Bunu bilemiyo- ruz; ancak içinde bulunduğu muhit ona bu sıfatı sunmuş olmalıdır. Fakat onun sunulan bu itibarı aşan bir şiir hendesesine malik olduğu da aşikârdır. Nitekim o, kendini bir “Türkmen” olarak takdim eder: Arab nutkı tutulmışdur dilinden Seni kimdür diyen kim Türkmensen Âlem-i sagîr (mikrokozmos) olarak telakki edilen insan, Hurûfî gele- nek içinde varlığın merkezini ifade eder. Bu muhite göre, âlemdeki bütün varlıklar, insanın yüzünde kodlanmıştır. İnsanın yüzü, hatt-ı istivâ denilen bir çizgiyle ikiye bölünmüş; bir tarafı hutût-ı ebiye yani eril hatlar, ötekisi ise hutût-ı ümmiye yani dişil özelliklere sahiptir. İnsan, âlem içinde mer- kezî bir anlama sahiptir. Bu düşünceden hareketle tanzim ettiği, Egerçi candasan cândan nihansan Değülsen cândan ayru bil ki cânsan matla’ı ile başlayan gazelinde, senin kim olduğunu sorana söyle ki, “Türkmensen” demektedir. Hemen bu beytin devamında, Cânı tarh eyledüm bezdüm cihândan Seni buldum ki cân ile cihânsan diyerek, bir bakıma manevî buluş ve oluş hâli içinde “cânı tarh” eylediği- ni söylüyor. Tarh eylemek, canı kenara koymak, sufilerin terk-i hestî de- dikleri hâli yaşamaktır. Ama aynı zamanda tarh kelimesinin “süsleme ve bahçeyi düzenleme” anlamı da hatırda tutulursa bulmak ve olmakla bir- likte cânın, yani içerdeki şehrin de düzene kavuştuğu fikrinin işlendiği görülür. Manevî düzene terkle ulaşılacağı düşüncesi, diğer sufi muhitler içinde de dile getirilen bir husustur. Nihayetinde gazelin makta beytinde, Nesîmî çün bu gün devrân senindür Cihânda Husrev-i sâhib-kırânsan manevî yolculuğa dair serencâmını okuduğumuz bu Türkmen dervişin, bulma ve olma hâlinin verdiği vecd içerisinde devrânın sahibi olduğu ka- naatine sahip oluyor. Bu lâ-fâile-illâllah yani yegâne öznenin Allah olduğu fikrinden hareketle değerlendirildiğinde, sadece ona muhtaç olduğu bi- lincinde olan inanmış bir şairin kendini Cihânda Husrev-i sâhib-kırânsan *her zaman muzaffer, başarılı+ olarak görmesine şaşmamak lazım. İnsanın suretinden ilâhî tecellileri görme fikri, Hurûfî muhiti zaman- la antropomorfik Tanrı tasavvuruna sevk etmiştir. Neticede onları Fazlul- lah’ın Allah’ın mazharı olduğu, yani hulûlcü yaklaşımla, Allah’ın Fazlul- lah’ın bedeninde görüntülendiği inancına sevk etmiştir. Onu tanrı olarak 184 • Bilal Kemikli tanımlayınca, ister istemez tanrısal güçlerle de donatılması gerekmiş; böy- lece o, Mehdilik nazariyesi içerisinde muhkem bir yere sahip olmuştur. Öy- le ki, sadece Müslümanları değil, Hıristiyan ve Yahudileri de kurtaracak olan bir Mehdî / Mesih olarak tasavvur edilmiştir7. Bu yolun bir takipçisi olarak Nesîmî bu inancı şu şekilde tavsif eder: Zülf ü kaşından beyân-ı sırr-ı Kur’ân oldu fâş Hak Teâlâ’nın kelâmı vech-i Rahmân oldu fâş Bu gazelin devamında Fazlullah’a yüklenen anlamı tafsilatlı bir şe- kilde takdim eder. Burada görüldüğü gibi, Kur’an’ın sırrını beyan eden ce- male sahip olması hasebiyle Rahmânın veçhi olarak değerlendirilmiştir. Bu yaklaşım diğer bazı sûfî geleneklerde insan-ı kâmil nazariyesi içerisinde ele alınan bir husustur. Nesîmî velayet sırrına Fazlullah’a yüklenen anlam çerçevesinde ermiş ve bu sırrı şiir diliyle tanzim etmiştir. Ona göre, fakih- ler bu sırra vâkıf olamadıkları için Furkan Sûresi 48. ayette beyan edildiği gibi, “Ölü toprağı canlandıralım, yarattıklarımızdan birçok hayvanları ve insanları sulayalım diye gökten tertemiz bir su indirdik.” ayetindeki o “tertemiz su”yu yani Fazlullâh’ı anlayamadıklarından idama mahkûm etmişlerdir. Ey fakîh-i bî-tahâret gör bugün mâen tahûr Gel tahâret kıl bugün kim Fazl-ı Yezdân oldu fâş Gazelin devamında bu süreç aktarılır. Makta beytinde, Kur’ân-ı nâtık olan Fazl’ın bıraktığı yerden sırrı yüklendiğini telmih eder. Çün Nesîmîdir bugün Kur’ân-ı nâtık Fazl ile Sırr-ı Yezdân nûr-ı Sübhân kavl-i Kur’ân oldu fâş Varlıkta Allah’ı müşâhade ve insanda ilâhî tecellilerin görülmesi fik- ri, Nesîmî’nin o zengin şiir dilini derinden beslemiştir. Şiir, arkasında bes- lendiği düşünce ile derinlik kazanır. Onun şiiri, bedeli ödenen bir düşün- cenin şiiridir. Bu bakımdan daima canlı ve diridir. Bektâşî gelenek içinde onun “ulu ozan” olarak kabul görmesi, varlığın mana ve mahiyetini an- lama çabasını şiir diliyle terennüm etmesinden olsa gerektir. Bir Farsça divançesinin8 yanında, İbnü’l-Farız’ın Kasîde-i Hamriyye’siyle başlayıp ge- len, ama daha çok Hallâc-ı Mansûr’un o coşkulu sufi dilini Türkçe teren- 7 Ocak, 134. 8 Nesîmî’nin Farsça Divânı’nın Yedullâh-ı Celâli-yi Penderi tarafından Tahran’da neşredi- len nüshası Türkçe’ye kazandırılmıştır. Bkz. İmadüddin Nesimi ve Farsça Divanı, Çev. Veyis Değirmençay, Ankara, 2013. Nesîmî Kitabı • 185 nüm ederek sağlam bir divan vücuda getirmiştir9. Onun şiirlerinden baş- ka bir de Mukaddimetü’l-hakâyık adlı eseri, Fatiha Sûresi’nin adeta bir Hurûfî tefsiri sayılabilir10. Sırrı Fâş Eden Şair Bilginin düşünceye tebdil etmesi için, evvela zan ve gümândan uzak- laşmak, tecrübeyle yakîne ermek iktiza eder. Zira şüpheli bilgiyle amel edilmez. Şöyle diyor: Zann ü gümân içinde kalmışsan iy yakînsüz Meşkûk ilen kim aydur kılmak ‘amel revâdur Onun bu çerçevede sunduğu mesai, gerek içinden geldiği muhitin Fazlullah etrafında oluşturduğu imajın, gerekse Hallâc’ın şathiyesinde di- le getirdiği “ene’l-Hak” ifadesiyle tevhîdi idrak seviyesinin de tesiriyle subjektif tecrübelerini yani kendi tecrübesiyle ulaştığı hakikatleri dile ge- tirmesine sebep olmuştur. Oysa onun bu hakikatleri, toplumsal âhengi nazarı dikkate alması halinde, birer sır olarak saklaması yahut aynı dil zemini içerisinde dile getirmesi beklenirdi. Nitekim o bu durumun far- kında olarak şunu söylemektedir: Ey gönül nâdân katında râzını fâş eyleme Ehl-i irfândır bu râzın mahremi nâdân degil Her ne kadar “nâdân katında râzını fâş eyleme” dese de o bunu yapma- mış, Çıktı sırrım âleme esrârımı fâş eyledi Hâlime hem-dem olaldan dünyede sevdâ-yı aşk diyerek sırrı fâş etmiştir. Netice itibariyle, Fâş eyledim cihâna ene’l-Hak rumûzunu Doğru haberdir anun için dâra düşmüşüm beytinde işaret ettiği gibi, sırrı fâş ederek dâra düşmüştür. Netice-i Kelâm Nesîmî, bir tuyuğunda “bedr yüzlü mâh” olarak nitelendirdiği Faz- lullah’ın talebesi olarak hakikate erme çabasında olmuştur. Onun yolunu 9 Nesîmî’nin Türkçe Divan’ı üzerinde Hüseyin Ayan çalışmalar yapmış ve neşretmiştir. Onun çalışmasının son baskısı önemlidir. Bkz. Nesîmî: Hayatı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Divanının Tenkitli Metni, Haz. Hüseyin Ayan, Ankara, 2014. 10 Hüseyin Ayan bu eserin özetini eserinde vermektedir. Ancak metnin tamamı yakın bir zamanda yayımlanmıştır. Bkz. Fatih Usluer, Hurûfî Metinler 1, Ankara, 2014. 186 • Bilal Kemikli “hakîkî râh” olarak nitelendirmiş ve bu yoldan ayrılmadan çağının Mansûru olmuştur. Bir ‘acâib şâha düşdi gönlümüz Bedr yüzlü mâha düşdi gönlümüz Tâ ki Fazlu’llâha düşdü gönlümüz Uş hakîkî râhs düşdi gönlümüz Bu bakımdan onun şiirlerini, içinden geldiği muhite mahsus dil ile okumak; manaya dönük yolculuğunda geçirdiği evreleri, varlık ve tevhid telakkisini, tecelli ve zuhur teorileri içerisinde tebârüz eden insan merkez- li hakikat anlayışını bu minval üzere ele alıp çözümlemek gerekiyor. Aksi takdirde, mesela şu beyti anlamakta güçlük çekeceğiz: Gel iy sûfî sücûd eyle bu sîmîn-ber sehî-serve Ki emr-i vescudû geldi bu zîbâ kadd-i bâlâya Evet, burada lafzî iktibasla, “Hani meleklere, “Âdem için saygı ile eğilin” demiştik de İblis hariç bütün melekler hemen saygı ile eğilmişler, İblis (bundan) kaçınmış, büyüklük taslamış ve kâfirlerden olmuştu.” mea- lindeki Bakara-34’e telmihi de dikkate almak iktiza eder. Ancak onun aynı lafzî iktibasla “insana secde” bahsini husûsen Fazlullah’a münhasır kıl- masını da hatırda tutmak gerekir. Yaptığı iktibaslarla ve telmihlerle Kur’an’a ve hadislere olan vukûfiyeti dikkat çeken şairin döneminin ilmî birikimine sahip olduğu da unutulmamalıdır. Bu itibarla Nesîmî’yi, Hurûfî düşünce ekolünün temsilcisi bir hakîm şair olarak anmak müm- kündür. Dolayısıyla onun şiirini, Hurûfî zemin içinde, varlık ve bilgi teo- risiyle anlamak gerekir. Nihayet o, felsefî temeli olan, ama aynı oranda mûsikîsi, âhenk, vezin, kafiye açısından olgun bir şiire hayat vermiştir. Onun bu derin mâna ile âhengi yani mûsikîyi buluşturma becerisi “ulu ozan” olarak anılmasına sebep olmuştur. SEYYİD NESÎMÎ’NİN ŞİİRLERİ VE ŞÂİRLİĞİ HAKKINDA NOTLAR Atabey Kılıç* 'Işk ile yandı vücûdum yâ 'Alî senden meded Bir fakîr-i derdmendem yâ 'Alî senden meded! Sen maña lutf u keremden derdüme bir çâre kıl Şâh sensen men gedâyam yâ 'Alî senden meded! Kim Muhammedi 'Alîden ayırur la'net aña "Lahmike lahmî" degül mi yâ 'Alî senden meded! Edebiyatımızda Ahmedî, Ahmed Paşa, Avnî (Fâtih Sultan Mehmed), Fuzûlî, Muhibbî (Kânûnî Sultan Süleyman), Bâkî, Usûlî, Bağdatlı Rûhî, Ahmed Nedîm ve Erzurumlu İbrahim Hakkı gibi Anadolu sahasına dâhil edebileceğimiz pek çok şâiri etkilediğini bildiğimiz Seyyid Nesîmî’nin hayatı hakkında yeterli bilgi maalesef bulunmamaktadır. Ayrıca, "Nesîmî" mahlasını kullanan birkaç şâir daha olduğundan, bunları birbirinden ayırmak da araştırılıp çözülmesi, üzerinde durulması gereken bir başka güçlüktür. Umûmiyetle ‚Seyyid‛ nisbesiyle şöhret kazanmış olan İmâdüddîn’in asıl isminin "Ali" veya "Ömer" olduğu kaynaklarca iddiâ edilmektedir. Şiirlerinde ‚Nesîmî, Seyyid, Seyyid Nesîmî, Naîmî ve Hü- seynî‛ mahlaslarını kullanan şâirin, hayatıyla ilgili karışıklıklar olduğu gibi, doğum yeriyle ilgili birbirini tutmayan veya birbiriyle çelişen bilgiler de mevcuttur. Kaynaklarda, Bağdat, Tebriz, Şiraz, Diyarbakır, Şamahı (Şirvan) ve daha başka yerlerde doğduğuna dâir, farklı bilgiler verilmek- tedir. Bunlar arasında Şirvan/Şamahı kaydı, Fazlullâh-ı Hurûfî ile burada karşılaşmış olmasından hareketle bazılarınca daha ma'kûl bulunmaktadır. Ayrıca, ‚gençliğinde kalpakçılık yaptığı bilinen Fazlullah gibi Nesîmî’nin de es- naf teşkilâtı içinde yetiştiği, ilk tahsilini o zamanın büyük kültür ve ticaret mer- kezi olan Şamahı’da yaptığı tahmin edilmektedir.‛ 1 Hurûfîliğin genellikle es- naf teşkilâtları arasında yaygın olmasından dolayı, bu görüş daha kabul görmektedir. Nesîmî Hazretleri’nin ne zaman doğduğuna dâir de elimiz- * Prof. Dr., Erciyes Üniversitesi Edebiyat Fakültesi,
[email protected]1 Yavuz Akpınar, ‚Nesîmî‛, Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi, 7. C., 20. s., İstanbul 1990. 188 • Atabey Kılıç de kesin bir bilgi maalesef bulunmamaktadır. Çeşitli kaynaklar, 1339, 1344 ve 1369 yılında doğduğu yönünde, çoğu tahminden ibaret olan farklı ta- rihler vermektedir. Hayatıyla ilgili bunca bilinmezlikler veya ihtilafların sonuncusunu da ne zaman öldüğüne dâir olan bilgiler oluşturur. Nesîmî Hazretleri, muâsırı olan İbni Hacer’e göre 1417-18’de, Riyâzü’l-Ârifîn’e göre 1433, Fuad Köprülü’ye göreyse 1404 yılında öldürülmüştür. 2 Köprü- lü’nün verdiği tarihin daha doğru olduğuna dair genel bir kanaat oldu- ğunu söyleyebiliriz. Bütün bu bilgi karışıklığından hareket ederek, Nesîmî’nin 1369-70 yılında doğduğunu ve 1404’te de öldüğünü kabul edebiliriz. Bu hâlde, Hazretin, kırk yıla yakın bir ömür sürdüğünü söyle- mek mümkündür. Fazlullâh-ı Hurûfî’ye halife olduktan sonra Nesîmî Hazretleri, hurûfîliği yaymak için diyâr diyâr dolaşır, kendisine aman vermeyen Ti- murluların sıkı takibi yüzünden Azerbaycan’dan kaçarak Anadolu top- raklarına geçer. Önce, Osmanlı’nın o zamanki pâyıtahtı olan Bursa’ya, bu- rada da pek hoş karşılanmadığı için Hacı Bayram-ı Velî Hazretleri'yle gö- rüşmek niyetiyle Ankara’ya gelir. Dervişlerinden biri, Hacı Bayram’a Nesîmî’nin ‚Tanrılık iddiasında‛ olduğunu söyleyince, huzura da kabul edilmez.3 Her iki şehirde gördüğü bu muamele, anlaşıldığı kadarıyla Nesîmî’yi bir hayli incitmiş, buradan hareket ederek o sıralar Memlûkler hâkimiyetinde olan Haleb’e geçmiştir. Burada Hurûfîlikten bahseden ve Tanrı’nın insan yüzünde tecellî edeceğini söyleyen Nesîmî’nin düşmanla- rı gittikçe artar, dile getirdiği vahdet-i vücûd nazariyesi, bilhassa mutaas- sıp tâife arasında tepki görür, akabinde de zındıklıkla, yani dine zarar ve- ren kişi olmakla ithâm edilir. Bu suçun cezası da asılarak öldürülmek ol- duğu için bu âkıbetten kurtulamaz. Mahkeme edilir, neticede Haleb müf- tüsü ‘derisinin yüzülerek katline’ fetvâ verir. Bu hâdise ile ilgili pek çok rivâyet nakledilmiştir. Bunlardan birisi şöyledir: "Nesîmî'nin yüzülmesine fetvâ veren müftü, Nesîmî yüzülürken sağ elinin şehâdet parmağını sallayarak bunun diyormuş, kanı da pistir. Bir uzva damlasa, o uzvun kesilmesi gerekir ve tam bu sırada Nesîmî'nin bir katre kanı, müftünün şehâdet parmağına sıçramış. Meydanda bulunan hâl ehli bir can: Müftü efendi 2 Hüseyin Ayan, Nesîmî, Hayatı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Divanının Tenkitli Metni, I-II, TDK, Ankara 2002, 18-19. s. 3 "Seyyid Nesîmî hakkında bir rivâyet de Gaybî Sun'ullâh'ın Sohbet-nâmesi'nde vardır. Bu kitaba göre Nesîmî, Ankara'ya gelmiş ve Hacı Bayram Velî ile görüşmek istemiştir. Bir derviş, Nesîmî'nin Tanrı'lık davasında olduğunu Hacı Bayram'a haber verince, Hacı Bayram, "Ya biz burada eşek başı mıyız?" demiş ve Nesîmî'yi huzuruna kabul etmemiştir; hatta Nesîmî'nin, Ha- leb'e gidince öldürülmesi, Hacı Bayram'ın kırgınlığındandır." Ayan (2002), 15. s. Nesîmî Kitabı • 189 demiş, fetvanıza göre parmağınızın kesilmesi lâzım. Müftü, nesne gerekmez de- miş, biraz suyla temizlenir. Bunu duyan Nesîmî, kanlar içinde: Zâhidüñ gör parmağın kesseñ dönüp Hak'tan kaçar Gör bu miskîn 'âşıkı ser-pâ soyarlar ağlamaz beytini muhtevi gazelini inşâd etmiş."4 Adı geçen bu gazel, Nesîmî'nin Hüse- yin Ayan tarafından yayımlanan dîvânında Câna senden her ne kim gelse çekerler ağrımaz Hak bilür bir nûş içün yüz nîş ururlar ağrımaz Yârı sevmekten midür yâ âşinâlıktan mıdur Cismümi ser-tâ-kadem miñ kez yarurlar ağrımaz Cehl-i nâ-merdüñ haçan meydân içinde yiri var Er bilür meydân-ı kadrüñ kim kadîrler ağrımaz Şîşemi men daşa çaldum Hakk'ı izhâr eyledüm Andan ahvel ağrısa doğru nazarlar ağrımaz Zâhidüñ efsânesinden soydılar nâ-hak meni Hak bilür senden şehâ açuğ basarlar ağrımaz Hak şerâbın içen âşık yüreği sindân olur Miñ çeküç sindâna ursañ zerre sindân ağrımaz Zâhidüñ bir parmağın kesseñ döner Hakdan kaçar Gör bu gerçek 'âşıkı ser-pâ soyarlar ağrımaz Soyuñ iy sellâh-ı mırdarlar Nesîmî'nüñ tenin Munca nâ-merdi görüñ bir er kınarlar ağrımaz şeklinde kayıtlıdır.5 Menkabeye göre "Nesîmî'nin derisi yüzülürken bir de bakmışlar ki eğilip derisini almış ve bir post gibi sırtına vurup yürümüş. Kimse peşine düşmeye ce- saret edememiş. Haleb'in oniki kapısında bulunan kapıcılar ve halk, görmüşler ki, Nesîmî, derisi sırtında, kapıdan çıkmış ve sır olmuş. Kapıcılar ve halk bir araya gelince herkes, falan kapıdan çıktı diye iddiaya girişmiş ve anlaşılmış ki, o, on iki 4 Ayan (2002), 13. s. 5 Ayan (2002), 409. s. 190 • Atabey Kılıç kapıdan da çıkmıştır. Şimdiki tekke ve türbe, onun gömüldüğü yere değil, yüzül- düğü yere yapılmış.‛6 Tahmin edilebileceği gibi, ‚Bu pek korkunç olay, Nesîmî'nin etrafında bir sevgi ve acıma hâlesi meydana getirmiş, herkes onun zulme uğradığını kabul et- miştir. Şâirliği de bu yüzden kutsiyet kazanmıştır. Şiirleri tekkelerde pek çok okunmuş ve istinsah edilmiştir. Halk şairleri onun şiirlerini okumuşlar ve acıklı ölümünü anlatmışlardır. Yüzülerek ölümü, Nesîmî'nin ikinci bir Mansûr olarak tanınmasına meydan vermiştir."7 Alıntılardan da anlaşılacağı üzere, Nesîmî'nin hayatına dâir ma'lûmât, umûmiyetle birbiriyle mütenâkız bölük pörçük kırıntılardan ibarettir. Latîfî'nin "'Âkıbet e'imme-i 'ulemâ-i 'Arab fî-şehri Haleb ba'zı esrâr-ı kelimâtın şer'-i şerîfe muhâlif bulup katline fetvâ virdiler ve te'vîl-i kelâmın is- timâ' u ısgâ itmeyüp ol 'aşk kurbânınuñ postın çıkardılar ve sözüñ zâhirine na- zar idüp tarîk-ı şer'uñ yolın vardılar. Zîrâ zâhirdür ki erbâb-ı şer'uñ matmah-ı nazarı zâhiredür ne serâyir ü zamâyiredür. Merkûmuñ esrâr-ı sülûkine vâkıf u muttali' olmak isteyen dîvânına nazar itsün ve dîvânlarında mersûm olan mu- katta'âta ve rubâ'iyyâta mütâla'a itsünler. Eger merd-i sâlik ve ma'ârife mâlik ise ma'âric-i makâmâtın ma'nâ-yı makâlâtından bilsün. Zîrâ zebân-ı zâhir lisân-ı bâtınuñ bürhânı ve tercemânıdır"8 şeklindeki cümlelerinden de anlaşılacağı üzere, Nesîmî'yi ve fikirlerini anlamanın yolu, dîvanlarındaki şiirlerine ve özellikle de mukatta'at sınıfından tuyuglarına bakmaktan geçer. Şimdilik, Hüseyin Ayan neşrindeki 457 gazel ve 315 tuyuğdan oluşan şiirlerinin en değerlileri, tuyuğlar arasında yer almaktadır. Gazeller arasında yaklaşık yirmi kadarının da bilhassa dikkat çekici olduğunu söylemek mümkün- dür. Nesîmî, şiirlerinde "Ene'l-Hak/Ben Hakk'ım/Hakîkatim" iddiâsına sı- kıca bağlı görünmektedir. İlk kez Hallâc-ı Mansûr (öl. 922) tarafından te- laffuz edilen bu iddiâ, esâsen kişinin, şerîat-tarîkat-ma'rifet-hakîkat şek- linde sıralanan tasavvufî makamların sonuncusuna eriştiğini, Hak ile bir olduğunu ve nihâyet her şeyi Hak nazarıyla gördüğünü ifade eder. Fakat, Latîfî'nin "Zîrâ zâhirdür ki erbâb-ı şer'uñ matmah-ı nazarı zâhiredür ne serâyir ü zamâyiredür" ifâdelerinin de işaret ettiği üzere, "Şerîat kapısında olanların nazarı, zâhire yani dışa göredir, ne sırlara/içten geçenlere ve ne de zamîrlere yani gönüllere göredir." Ham veya kaba sofular, tarihte de defalarca görüldüğü üzere başka sâiklerin de etkisiyle, ehl-i hâli anlamakta çok zorlanmışlar- dır. Fakat Nesîmî Hazretleri gibi, böylesine büyük bir zulme uğrayan sûfî 6 Ayan (2002), 13. s. 7 Ayan (2002), 13. s. 8 Rıdvan Canım, Latîfî Tezkiretü'ş-Şu'arâ ve Tabsıratü'n-Nuzamâ (İnceleme-Metin), AKM, An- kara 2000, 527. s. Nesîmî Kitabı • 191 de neredeyse yok gibidir. Bu bakımdan belki Şihâbüddîn-i Sühreverdî'yi ikinci bir örnek olarak hatırlatabiliriz. Ancak, Nesîmî'nin uğradığı zulüm, -şâyet doğru ise- akıllar alacak gibi değildir; derisi yüzülmek sûretiyle katledilmek, şerî'atin de kabul etmeyeceği bir idam tarzıdır, kaldı ki vic- dan sâhibi kişilerin bu vahşete cevaz vermesini beklemek... Bu sebeple, Nesîmî Hazretleri, katledilmesinden sonra aynı görüşleri paylaşmayan insanlar tarafından bile ilgiyle okunup takip edilen şâirlerden, sûfîlerden olmuştur. Nesîmî Hazretleri, şiirlerini Türkçe yazmış olmakla birlikte, küçük bir dîvân teşkil edecek kadar Farsça şiirleri de vardır. Her iki dîvânındaki mülemma şiirlerindeki Arapça kısımlardan anlaşıldığı kadarıyla Arap- ça’yı da bu dilde şiirler yazacak kadar iyi bildiği söylenebilir. Bu sebeple bazı kaynaklarda ‚elsine-i selâsede şiir söylemiştir.‛ denilmektedir. Şiirle- rinden hareketle, Nesîmî’nin iyi bir tahsil gördüğü rahatlıkla söylenebilir. Yazdığı şiirlerdeki bazı beyitlerden, zamanında medreselerde okutulan Arapça sarf ve nahiv, fıkıh, tefsir, kelâm ilimleri okuduğuna dair güçlü işaretler, sağlam deliller vardır. Nesîmî’nin, yaşadığı çevre ve dönemin de önemli etkileriyle daha sonra bâtınî ilimlere merak saldığı tahmin edilebi- lir. Tabiî ki, Nesîmî’nin hayatının ve dolayısıyla edebî kişiliğinin oluşma- sındaki en önemli hâdise, Şirvan’da Fazlullâh-ı Hurûfî ile tanışmasıdır. Rivâyetlere göre bu görüşme, Fazlullâh’ın katledildiği 1394 yılında ger- çekleşmiştir. Bu hesaba göre, bu sırada 24-25 yaşlarında olması gereken Nesîmî, buluşmadan sonra yaklaşık 15 yıl kadar daha yaşamış olmalıdır. Seyyid Nesîmî’nin hayatını ve dolayısıyla edebî kişiliğini, Fazlullâh öncesi ve sonrası olarak iki dönem hâlinde değerlendirmek ve incelemek mümkündür. Nesîmî’nin kendisinden önce yaşamış Türk ve İran şâirleri- ni okuduğu ve onlardan şöyle böyle etkilendiğinden hiç şüphe yoktur. Geniş bir edebî ve dînî bilgi içeren ilk dönem şiirlerinde Ahmed-i Yesevî ve Mevlânâ Celâleddîn edâsı hâkimdir. Daha çok nasihat eden bir üslûpla yazılmış olan bu ilk dönem şiirlerinde Nesîmî’nin, Hz. Muhammed, Hz. Ali, Ehl-i Beyt ve Oniki İmam hayranlığı, sadâkati ve muhabbeti görül- mektedir. Bu ilk dönem şiirlerinde tutuk bir üslûp, sığ ifâdelerden oluşan bir dil görülür, duygu ve ifadeleri anlatmakta çekilen bir zorluk hissedilir, lirizm ise henüz yoktur. Bu dönem şiirlerinde Nesîmî Hazretleri, henüz mahlasına bile tam olarak karar verememiş, bazı gazellerinde Seyyid, ba- zılarında ise Şîrâzî, Naîmî, Seyyid Nesîmî ve Hüseynî mahlaslarını kul- lanmıştır. Lirizmden bir hayli uzak olan, nasihat-âmîz özellikler arz eden bu dönem şiirlerine örnek olması düşüncesiyle birkaç parça şiiri aşağıya alıyoruz: 192 • Atabey Kılıç ‚Sensüz ne yisem gussa ve gam derdile kandur Gel gel tudağuñ şerbetine cânumı kandur Vasluñdan ırağ eyleyeli cânımı takdîr İşüm dün ü gün âh ile feryâd u figândur İy serv-i revân başuma lutf eyle kadem bas Gör kim neçe 'aynumdan iki çeşme revândur" 9 * * * Göñül virme cihâna bî-vefâdur Göñül virmek aña ‘ayn-ı hatâdur Buña cân u dil ile añla vü bah Fenâdur bu fenâ sanmañ bekâdur‛10 * * * "İy kılan da'vî ki sûfîyem fütûhâtuñ nedür Ger safâ ehlinden iseñ Hakka mir'âtuñ nedür 'Ârif-i nefs olmayınca kimse bulmaz Hakka yol Da'vi-yi 'irfân iderseñ göster isbâtuñ nedür Olmadın fânî özüñden mürtefi' olmaz hicâb Fâniyem dirsen 'aceb bu zerk u tâmâtuñ nedür" 11 * * * ‚Gel iy ser-keş nasîhatdan bırah ‘akluñ kulağına Gözet kim neçe lezzetler virür cânuñ dimâğına Gel olma zâğ-veş ebter yigil tûtî kimi şekker İşit bülbül neçe öter konuban gül budağına Geçürdüñ ömrüñi mühmel gerek ağla gerekse gül Dahı elüñ irer degül anuñ firdevs bâğına Bu fânî dünyada bâkî kalan diyü gümân itme Yakın bilgil fenâ yili irür ‘ömrüñ çirâğına 9 Ayan (2002), 253. s. 10 Ayan (2002), 381. s. 11 Ayan (2002), 390. s. Nesîmî Kitabı • 193 Vücûduñ mülkini oda dilerseñ yanmaya ‘âkıl Akıt ‘akluñ puñarınuñ suyın dînüñ bu ağına Ko geç bu dünyanuñ varın bu murdardan yunup arın Ki dîdâr göresin yarın binüp cennet burâğına Şular kim yazın u kışın yimezler dâne-i teşvîş Bırahmazlar göñül kuşın bu dünyânuñ tuzağına Azık al bendüñi berkit gidersen bir yola sen kim Azıksuz yayalar doymaz bu dünyânuñ uzağına İyü geldi yavuz gitdi ne itdi kendüye itdi Nazar kılmadı kimsenüñ karasına vü ağına ‘Amelden nesnesi yohdur Nesîmî bu fenâ evde Eli boşla yöneldi uş gider bâkî tuzağına‛12 Nesîmî’nin Fazlullâh-ı Hurûfî ile karşılaştıktan sonraki şiirleri, iç dünyasındaki büyük değişikliklere bağlı olarak derinlik ve akıcılık kaza- nır. ‚Bir ‘acâyib şâha düşdi göñlümüz Bedr yüzlü mâha düşdi göñlümüz Tâ ki Fazlullâha düşdi göñlümüz Uş hakîkî râha düşdi göñlümüz‛13 mısralarından oluşan tuyuğunda da ifâde ettiği üzere Fazlullâh ve Hurûfîlik, Nesîmî’nin harflerden oluşan sırlara vâkıf olmasını, insan yü- zünde yazılı kitaba ulaşmasını sağlamış, bu yolla şiirleri de derinlik ka- zanmıştır. Tasavvufî düşüncenin ‚Su-âb, toprak-tıyn, âteş-nâr, yel- bâd‛dan oluşan 4 unsuru ve yedi hattın (2 kaş, 4 kirpik, 1 sevad-saç) çar- pılmasıyla Kur’ân-ı Kerim’in sırlarının çözüldüğüne inanan Nesîmî, bü- yük bir şevk ve heyecanla, aslında hiçbir ilmî temeli olmayan bu görüşü başkalarına da telkin etmeye başlar, Fazlullâh’ın da dervişleri arasına ka- rışır.14 Nesîmî, Hüseyin Ayan neşrindeki -şimdilik- 315 tuyuğ ile, edebiya- tımızda en çok sayıda tuyuğ yazan şâirlerin başında gelir. Kadı 12 Ayan (2002), 26, 676. s. 13 Ayan (2002), 29. s. 14 Ayan (2002), 29. s. 194 • Atabey Kılıç Burhâneddîn Dîvânı'nda 119 adet ve bu nazım şeklinde şiirler yazan bir- kaç şâirde bu sayının ancak 100 civarında olduğunu göz önünde bulun- durursak Nesîmî ayrıca dikkat çekmektedir. "Hak te'âlânuñ kelâmı nûrdur Görmeyen ol nûrı Hakdan dûrdur Çün "ene'l-Hak" söyleyen Mansûrdur Geldi İsrâfîl elinde sûrdur"15 * * * "İy Hakı her nirde kaydursan ki var Sende bes Hak var imiş Hak sende var Enbiyânuñ sırrını bilmez davar Kısmet olmaz dîve râh-ı hoş-güvâr"16 * * * "Fâ vü zâd u lâma düşdi göñlümüz Ka'be vü ihrâma düşdi göñlümüz 'Işk-ı bî-encâma düşdi göñlümüz Câvidânî nâma düşdi göñlümüz"17 * * * "Hak tecellî eyledi Mûsâ içün Ne Aristalis ü Bû Sînâ içün İy göñül şol hûr-ı meh-sîmâ içün Secde kıl hem şol kad-i bâlâ içün"18 * * * "İy özinden bî-haber gâfil uyan Hakka gel kim Hak degül bâtıl uyan Olma fânî 'âleme mâyil uyan Ma'rifetden nesne kıl hâsıl uyan"19 Nesîmî’nin, şiirleri ve şâirliğinde dikkat edilmesi gereken bir diğer husus da, iktibâs (Kur’ân-ı Kerîm’den âyet alıntılamak) ve tenvîre (hadîs-i şerîf alıntılamak) çok yer vermesidir. Öyle sanıyoruz ki, edebiyatımızda onun kadar bu hususta öne çıkan ikinci bir isim yoktur. Bilhassa bazı ga- zellerinde neredeyse her bir beyit, hatta mısrada bir iktibâs veya tenvîr karşımıza çıkar. En çok kullandığı âyetlerin başında, Kur’ân-ı Kerîm’de 15 Ayan (2002), 814. s. 16 Ayan (2002), 816. s. 17 Ayan (2002), 820. s. 18 Ayan (2002), 847. s. 19 Ayan (2002), 848. s. Nesîmî Kitabı • 195 pek çok sûrede karşılaştığımız ‚Kün feyekûn/Ol der ve olur!‛ gelir. Bir fi- kir vermesi bakımından, bazı şiirlerinde gördüğümüz iktibâs ve tenvîrlerden birkaç parça örnek veriyoruz: İy iren yâruñ visâlin ‚Kün fekân‛uñ20 varına Gör ki bey’uñdan neçe küllî hasâretdür bugün 21 * * * Sûretüñ ‚İnnâ fetehnâ‛ satr-ı ‚Yâsin‛23 kaşuñuz 22 Hub yaratmışdur Te’âlâ şânehû nakkâşuñuz 24 * * * Yüzüñdür 'Tûrı Sînin' rakk-ı menşûr 25 Bilindi uşta gör 'nûrun 'alâ nûr'26 Kaşuñdur 'kâbe kavseyn'27 Sidre boyuñ Katuñda cennet ü Rıdvân u hem hûr 28 * * * Sırr-ı ‚Elestü Rabbikum‛29 çünki götürdi perdeyi Zâhide assı eylemez hırka-i pâre pâresi30 * * * Âyet-i ‚Levlâke‛31 ilen hem ‚lâ-fetâ‛nuñ32 ma’nisi ‚Lahmike lahmî‛33 yirisüz yâ Muhammed yâ ‘Alî34 * * * "Eger 'nûrun 'alâ nûrin'35 degülse zülf ü ruhsâruñ Ne ma'nîden güneş toğmış saçuñ her tîre târından" 36 * * * 20 "Ol der ve olur." Kur'ân-ı Kerîm'de pek çok sûrede geçen bir âyettir. 21 Ayan (2002), 32. s. 22 "Şüphesiz, biz sana apaçık bir fetih verdik." Fetih 1. 23 "Yâsîn" Yâsîn 1. 24 Ayan (2002), 32. s. 25 "(And olsun) Sînâ Dağına..." Tîn 2. 26 "Nûr üzerine nûrdur." Nûr 35. 27 "İki yay arası kadar..." Necm 9. 28 Ayan (2002), 380. s. 29 "Ben sizin Rabbiniz değil miyim?" A'râf 172. 30 Ayan (2002), 33. s. 31 "Sen olmasaydın..." Kudsî hadîs olduğu iddiâ edilen bir lafız. 32 "(Ali'den başka) yiğit yoktur." Hadîs olduğu iddiâ edilen bir lafız. 33 "Eti etimdir." Hadîs olduğu iddiâ edilen bir lafız. 34 Ayan (2002), 39. s. 35 "Nûr üzerine nûrdur." Nûr 35. 36 Ayan (2002), 589. s. 196 • Atabey Kılıç "Kâlû'da37 meni sâkî esritdi şerâbından İçürdi maña la'li Hızruñ suyı âbından" 38 * * * Hilkatüñ şânında münzel oldı emr-i "üscudû"39 Bilmedi şeytân bu remzüñ şükrini oldı gayûr40 * * * "İy likâdan ayru düşmiş 'ernî'yi terk eyle kim Vâdi-i makdesde 'ernî'41 Mûsi-i 'İmrân idi"42 * * * Zülfi 'sübhânellezî esrâ bi'abdih'43 âyeti Yañagı üzre müselsel hattile mestûr idi"44 * * * "Hüve'l-Evvel Hüve'l-Âhir'45 gider senden ikilik kim Nesîmî yâr ile çün kim ulaşdı külli yâr oldı"46 * * * "Saçuñdan bil ki şerh oldı 'Elem neşrah leke sadrek'47 Cemâlüñ şem'i 'Yâsîn'dür48 yañaguñ nûrı 'Tâ-Hâ'dur49"50 * * * "Secde emrin tutmayan şeytân-ı şûm Hak yaratmış anı 'min nâri's-semûm'51 * * * Hakdan âgâh ol ki Hakdur câvidân Hak buyurdı 'men 'aleyhâ küllü fân'52 * * * 37 "Evet, dediler.", A'râf 172. 38 Ayan (2002), 586. s. 39 "(Âdem'e) secde edin!" Bakara 34. 40 Ayan (2002), 377. s. 41 "Rabbim, bana kendini göster." A'râf 143. Âyetin aslı "Rabbi erinî"dir, vezin gereği "ernî" şeklinde kullanılmıştır. 42 Ayan (2002), 684. s. 43 "Sübhân (olan Allah), bir gece yürüttü." İsrâ 1. 44 Ayan (2002), 686. s. 45 "O, Evvel'dir ve Âhir'dir." Hadîd 3. 46 Ayan (2002), 702. s. 47 "Biz senin sadrını yarmadık mı?" İnşirâh 1. 48 "Yâsîn" Yâsîn 1. 49 "Tâ Hâ" Tâhâ 1. 50 Ayan (2002), 325. s. 51 "Semûm'un ateşinden..." Hicr 27. 52 "Yerin üstünde her ne varsa hepsi fânîdir." Rahmân 26. Âyetin asıl şekli "Kullu men 'a- leyhâ fân"dır. Nesîmî Kitabı • 197 Ve'd-Duhâ'nuñ53 âfitâbı yüzidür Dilberüñ hüsni kitabı yüzidür Hayme-i mî'âd ile Mûsâyı bil Uş bu ma'nîden tınâbı yüzidür54 * * * "Lâ-mekânuñ tahtına sultân menem 'Küntü kenzen'55 sırrına bürhân menem Hemdem-i 'Îsâ vü hem 'İmrân menem Cennet-i bâkî vü hem Rıdvân menem" 56 Şiirlerinin özellikle dikkat çeken bir kısmını bir fikir vermesi maksa- dıyla aşağıya alıyoruz: Dalmışam şol bahra kim pâyânı yoh Batmışam şol gence kim husrânı yoh Bulmuşam şol bedri kim noksânı yoh Girmişem ol şehre kim vîrânı yoh57 * * * Ey gönül Hak sendedir Hak sendedir Söyle Hakk’ı kim ene’l-hak sendedir Hakk-ı mutlak zât-ı mutlak sendedir Mushafın hattı muhakkak sendedir58 * * * Hak te’âlânın kelâmı sendedir Fâ vü zâdı bil ki lâmı sendedir Ravzanın Dârü’s-selâmı sendedir Gör kelâmı hem selâmı sendedir59 * * * Hak te’âlânın kelâmı nûrdur Görmeyen ol nûru Hak’tan dûrdur Çün ene’l-hak söyleyen Mansûrdur Geldi İsrâfîl elinde sûrdur60 * * * 53 "Kuşluk vaktine (yemin olsun!)" Duhâ 1. 54 Ayan (2002), 811. s. 55 "Ben gizli bir hazîne idim." meâlindeki kudsî hadîs olduğu rivâyet edilen bir söz. 56 Ayan (2002), 845. s. 57 Hüseyin Ayan, Nesîmî Divanı, Akçağ Yayınları, Ankara 1990, 388. S. 58 Ayan, 390. s. 59 Ayan, 391. s. 60 Ayan, 395 s. 198 • Atabey Kılıç Sûre-i Rahmân benim Hak bendedir Lâ-yezâlî zât-ı mutlak bendedir Küntü kenzin kenzi el-hak bendedir Geldi Tûfân Nûh u zevrak bendedir61 * * * İsm-i a’zam bilmeyen insân değil ‚Ahsen-i takvîm‛ ile ihsân değil Sanma kim ârif oluptur Hak ile Hakkı bilmez bes neden hayvân değil62 * * * Her neye kim bakarım Hak bakarım Bakışım Haktır ene’l-hak bakarım Hakka mutlak zât-ı mutlak bakarım Bî-gümân Hakkım muhakkak bakarım 63 * * * Dâ’im ene’l-hak söylerim Haktan çü Mansûr olmuşum Kimdir beni berdâr iden bu şehre ben sûr olmuşum Kıblesiyim sâdıkların ma’şûkuyum âşıkların Mansûruyum lâyıkların çün beyt-i ma’mûr olumuşum Mûsâ benim kim Hakk ile dâ’im münâcât eylerim Gönlüm tecellî nûrudur anun için Tûr olmuşum İrdim kaşın mihrâbına kim kâbe kavseyn oldurur Vuslat şebinde gör beni sert-â-kadem nûr olmuşum Bezm-i ezelde içmişim vahdet meyinin cür’asın Şol cür’adan kim tâ ebed ser-mest ü hayrân olmuşum Ey ay yüzündür ‚Ve’d-duhâ ve’l-leyl‛ imiş saçın kara La’lin bana dârü’ş-şifâ oldur ki rencûr olmuşum Her yana kim döner yüzüm dostu görür anda gözüm Çün bu gamından gam yedim şâdân u mesrûr olmuşum 61 Ayan, 397. s. 62 Ayan, 414. s. 63 Ayan 417. s. Nesîmî Kitabı • 199 Ol şâhid-i gaybî benim kim kâ’inâtın aynıyım Ol nutk-ı Rabbânî benim kim dilde mezkûr olmuşum Çün on sekiz bin âleme oldu vücûdun âyine Ol sûret-i rahman menem kim halka mestûr olmuşum Ol gizli gencin sırrıyım kim zâhir oldu gevherim Ol gevherim kim gün gibi âlemde meşhûr olmuşum Çün ben Nesîmî gevherim gencim size fâş eylerim Ben bu deli dîvâneyi gör kim ne ma’mûr olmuşum 64 17. yüzyıl şâirlerinden Kul Nesîmî’nin Ben melâmet hırkasını kendi65 giydim eğnime Âr u nâmus şîşesini taşa çaldım kime ne şeklinde başlayan şiirinin de genellikle Seyyid Nesîmî Hazretleri’ne atfe- dildiğini hatırlatmakta fayda var. Son zamanlarda Nesîmî'ye âit olduğu iddiâ edilen pek çok şiir çeşitli yayınlarla bilim adamlarının istifâdesine sunulmuştur. Bizim de bunca yıllık çalışma hayatımızda, bilhassa mecmûalarda "Nesîmî" başlığı altında gördüğümüz bir hayli şiir mevcuttur. Bu mahlası kullanan birkaç şâir bu- lunmasından hareketle, öncelikle temkinli davranmak gerektiği açıktır. Bilindiği üzere, tarikat veya tasavvuf ehli bazı insanlar, kendilerine rehber olarak gördükleri herhangi bir şahsa hürmeten, yazdıkları şiirlerinde kendi mahlaslarını kullanmazlar veya şöhret bulmuş mahlasın gölgesinde kalmayı, onunla birlikte anılmayı daha çok tercih ederler. Bu davranışı, Hoca Ahmed-i Yesevî Hazretleri'nden başlayıp Yûnus Emre Hazretleri'ne ve daha pek çok mühim şahsiyete varana kadar sayısız örnekle görmek- teyiz. Bu tür şöhret kazanmış şahsiyetlerin dîvânları veya şiirleri derlenip toparlanıp yayımlanırken a'zamî dikkat ve itina göstermek gerektiği erbâbına ma'lûmdur. Bilhassa belli tarikat ehlinin derlediği mecmûalar- dan hareketle yeni şiir/ler bulduğunu/bulunduğunu iddiâ eden/edecek bi- lim adamları, dil, üslûp, kelime kadrosu, ifâde tarzı, inanç özellikleri gibi 64 Ayan, 228-29. s. 65 Bestelendiğini de bildiğimiz gazelin içerisinde yer alan bu beyitte 'kendi' kelimesi, ne ya- zık ki vezne dikkat edilmeden, çoğunlukla "kendim" şeklinde nakledilmekte veya icrâ edilmektedir. Fâilâtün fâilâtün fâilâtün fâilün kalıbıyla yazılan şiirin sadrında üçüncü tef'i- lede yer alan "kendi" kelimesi, "fâi" kısmına denk geldiği için açık okunmak gerektiğin- den, anlama da bir zarar vermeyecek şekilde "kendi" okunmalıdır. Taradığımız ancak bir iki kaynak, beyti bu doğru şekliyle vermektedir. 200 • Atabey Kılıç pek çok âmili titizlikle göz önünde bulundurmalıdır. Nesîmî Hazretle- ri'nin şiirlerini tespitte önemli bir eleme unsuru olarak, ehlinin veya ona hürmet edenlerin büyük çoğunlukla "Nesîmî Hazretleri" veya "Hazret-i Nesîmî" terkibini kullandığına da ayrıca dikkat çekelim. Nesîmî Hazretleri’nin şöhret bulmuş bir beyti ile cümlelerimize son verelim: Gel gel berü ki savm u salâtuñ kazâsı var Sensüz geçen zamân-ı hayâtuñ kazâsı yoh... KAYNAKÇA Akpınar, Yavuz; ‚Nesîmî‛, Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi, 7. C., 20. s., İstan- bul 1990. Ayan, Hüseyin; Nesîmî Divanı, Akçağ Yayınları, Ankara 1990. Ayan, Hüseyin; Nesîmî, Hayatı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Divanının Ten- kitli Metni, I-II, TDK, Ankara 2002. Canım, Rıdvan; Latîfî Tezkiretü'ş-Şu'arâ ve Tabsıratü'n-Nuzamâ (İnceleme-Metin), AKM, Ankara 2000. NƏSİMİNİN JANR POETİKASI Səadət Şixiyeva* GİRİŞ Söz sənətinin misilsiz ustası Seyid İmadəddin Nəsiminin (öl.: 1417) Şərq poetikasının elmi və nəzəri əsaslarını yaradıcı mənimsədiyinin təkzibolunmaz dəlilləri onun ana dilində və farsca qələmə aldığı əsərlə- ridir. Şairin orta əsrlər şeir nəzəriyyəsinin – bəlağətin (bəyan, məani, bədi1) incəliklərinə mükəmməl surətdə yiyələndiyi onun divanlarında aydın görünür. Nəsimi şeirinin janr özəlliklərinin tədqiqi tarixinə bir nəzər Öncə bunu qeyd etməliyik ki, tədqiqatçıların əksəriyyəti Nəsiminin əsərlərinin janr baxımından təsnifatını verərkən şairin janr və poetik formalarının zənginliyi barədə təsəvvür dolğunluğu yarada bilməmişlər. Səthi xarakterli həmin təqdimatlarda çox zaman tələskənliyə yol veril- mişdir. Buna görə də şairin əsərlərinin janr və poetik formaları barədəki məlumatlarda bir natamamlıq mvcuddur. Xüsusilə vurğulanması lazım gələn bir cəhət budur ki, Nəsimi öz əsərlərinin janrını qeyd etməyə meylli azsaylı şairlərdəndir. O, qəzəl, qəsidə, müsəccə, müsərrə, müvəşşəx, mükərrər və s. kimi janr və forma- larda yazdığını yeri gəldikcə qeyd etmişdir. Həm də şair bu xatırlat- maları, adətən, mücərrəd şəkildə deyil, həmin janr və ya poetik formada yazdığı əsərin içərisində edir. Məsələn, o, qəsidə-müləmməsində deyir: Bulmadı bu qəsidənin mislin Həddi-Sivas, xütteyi-Toqat. (Nəsimi, 1973: 572) Nəsiminin şerinin poetik xüsusiyyətləri müasir dövrdə araşdırıcı- ların diqqət mərkəzinə çəkdiyi bir məsələ olsa da, onun divanında yer alan bəzi janrlardan orta çağ təzkirələrində də söz açılmışdır. Şairin yazdığı janrlardan təzkirələrdə, əsasən, qəzəlin adına təsadüf edirik. * Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyası Şərqşünaslıq İnstitutu,
[email protected]1 Nəsiminin türkcə divanında istifadə etdiyi ‚sənaye‛ termini də “poetika” anlamını daşıyır: Sənayedən nə sənətdir, Nəsimi, Mükərrərdir, mükərrərdir, mükərrər. (Nəsimi, I c., 1973: 121) 202 • Səadət Şixiyeva Ümumiyyətlə, şairin əsərlərinin janrları barədə təzkirələrdə ötəri məlu- mat verilir və orta çağ təzkirəçiləri daha çox ‚şe’r‛ və yaxud ‚nəzm‛ sözündən istifadə edirlər. Lətifinin “ğəzəliyyat” termini yerinə, ‚hüsniy- yat‛ ifadəsindən istifadəsi də maraq doğurur: ‚Ḥüsniyyatında çəndan rəngü məzə yoxdur. Amma nüutı və ilahiyyatı məşayixanə və vaizanədür‛. (Latifi, 2000: 527) Lətifidən fərqli olaraq, Ali Nəsiminin qəzəlləri ilə dini məz- munlu şeirlərini ayırmır, onun qəzəl qəlibində tövhid və nət yazdığını bildirir: ‚Tövhid və nəti-şərifi-nəbəviyyədə əla qəzəllərini gözdən keçürdüm‛. (Ali, 1994, 122) Lətifi Üsulinin şeirlərindən bəhs edərkən: ‚Seyid Nəsimi tərzi ilə mütərrəz məvaiẓ və ilahiyyatdır‛ (Latifi, 2000: 176), - deyərək, həm onun bu sələfinin tərzində öyüdlər (‚məvaiẓ‛) və ilahilər yazdığını bildirir, həm də Nəsiminin şeirinin poetik formalarını müəyyənləşdirir. Nəsimi şeirinin janr baxımından elmi təsnifatı XX əsr ədəbiyyat- şünaslığından başlayır. Bu bölgünün ilk örnəyini Nəsiminin tədqiqat- çılarından olan İsmayıl Hikmətin araşdırmasında görürük. O, Nəsiminin qəzəllərini zöhdi (təsəvvüfi), təmsili və rübabi (aşiqanə) olaraq üç qrupa bölür və sonuncu qrupu üstün bilir (Hikmət, 1928: 197). Daha sonrakı araşdırmalarda da Nəsimi şeirinin mövzu baxımından bölgüsünə cəhdlər edilmişdir. Amma bu təşəbbüslər hər zaman şairinin əsərlərinin janr baxımından hərtərəfli dəyərləndirilməsi və təfərrüatlı təhlili ilə nəticələnməmişdir: çox zaman tədqiqatçılar (A.S.Ləvənd, C. Qüdrət və s.) Nəsimi şeirinin dairəsini daraldıb, onun şeirinin janr baxı- mından çeşidini məsnəvi, qəzəl və tuyuqla məhdudlaşdırmışlar. Halbuki tədqiqat Nəsimi şeirinin janr baxımından daha zəngin olduğunu göstərir. Bəzən isə şairin ədəbi mirasına katib müdaxilələri, onun divanına mübahisəli şeirlərin daxil edilməsi Nəsiminin üslubuna yad janrların ona aid olunması ilə nəticələnmişdir. Məsələn, görkəmli tədqiqatçı İsmayıl Hikmət Nəsimiyə aidiyyəti şübhəli şeirlər əsasında ona qoşma və nəfəs kimi xalq şeiri üslubunda yaranan poetik formaları aid edir (Hikmət, 1928: 197). Daha sonra o, Yunus Əmrə kimi Nəsiminin də ilahi, qoşma və türküləri olduğu ehtimalını irəli sürür 2 (Hikmət, 1928: 198). Nəsimişünas alim C.Qəhrəmanov Nəsimi əsərlərinin elmi-tənqidi mətninin ön sözündə şairin ədəbi mirası ilə əlaqələndirilən səmai janrına diqqəti çəkir və onun Nəsiminin deyil, Qul Nəsiminin yaradıcılığı ilə bağlı ola biləcəyini ehtimal edir və bu şeirlərin heç bir kataloqda Nəsiminin adına qeyd olunmadığını yazır (Qəhrəmanov, 1973: 70). Digər 2 Tədqiqatlarda sünni şairlərin ilahi, bəktaşi və qızılbaş şairlərin isə nəfəs söylədiyi qeydinə də rast gəlinir (bax: Hacıtahiroğlu, 1963: 7) Nesîmî Kitabı • 203 tanınmış alim Ə.Səfərli isə ilahi, nəfəs, dövriyyə, şəthiyyat, səmai, qələndəri kimi şeir şəkillərini Nəsimiyə aid edir. (bax: Səfərli, 1985: 8) Bu poetik formalardan ilk ikisi barədə irəlidə söz açacağıq. Son üç poetik forma isə xüsusi tədqiqata möhtacdır. Çünki Ə.Səfərli bu janrlardan bəhs edərkən şairin hansı əsərlərini nəzərdə tutduğunu açıqlamır. Qeyd etməliyik ki, Nəsimiyə aidiyyəti şübhə doğuran əsərlər içərisində vücudnamə səciyyəli bir şeir də yer alır. Şairin türkcə divanının bir nəşrində yer alan vücudnamə məzmunlu şeirin ideya-məzmun xüsusiyyətləri Nəsimidən artıq, Yunus Əmrənin şeirinə yaxındır: Əgər sən bəndəsən, tanı xudanı, Xudavü həm Məhəmməd Mustafanı. Bədev atlar binib atlas geyərdim, Tutam dedim sərasər bu cahanı, (Nəsimi, 1990: 346-349) -misraları ilə başlayan şeir didaktik xarakterlidir. 50 beytdən ibarət bu böyük həcmli şeirdə Yunus Əmrənin ölümdən bəhs edən əsərləri və vücudnamələrin sonuncu qismi üçün xarakterik olan ölümdən sonrakı hallar ifadəsini tapmışdır. Bəzən isə Nəsimi şeirinin janr və ya poetik forma baxımından xüsusiyyətləri doğru təyin olunmur. Məsələn, nəsimişünas alimlərdən M.Quluzadə Nəsiminin təranə janrında da yazdığını bildirir (Quluzadə, 1973: 88-89). Amma şairin türkcə divanındakı dördlüklərin rübai deyil, tuyuq olması bu janrın ona aidiyyətini mümkünsüz edir. Belə ki, ədəbiy- yatşünaslıqda qəbul olduğu kimi, təranə musiqi bəstələnmiş rübailərə və ya dübeytiyə deyilir. Doğrudur, şair özü əsərlərinin məclislərdə oxun- duğunu qeyd edir, amma bunun məhz rübai janrındakı şeirlər olmasını iddia etmək çətindir. Bu tədqiqatçının Nəsiminin: Ey nuri-dilü didə, didarinə müştaqəm Vey yari-pəsəndidə, didarinə müştaqəm, - mətləli şeirini zülqəvafi (zülqafiyəteyn, qoşaqafiyəli) tərzində yazmasını bildirməsi (Quluzadə, 1973: 87-88) də özünü doğrultmur, şairin irsindən zülqəvafiyə örnək olaraq göstərilən bu şeir əslində müsəmmət struk- turuna malikdir. Araşdırmalarda müsəlsəl şeir şəklinin də Nəsimi yaradıcılığında mövcudiyyəti bildirilirsə də, şairin hər iki divanında bütün misraları həmqafiyə olan qəzəl növünə – müsəlsələ rast gəlmədik. Çox ehtimal ki, bu termin ilə eyni bir sözün hər misrada təkrarlanması ilə – inat tərzində yazılan ‚Kəpənək‛, ‚Dər kəpənək‛ rədifli şeirlər nəzərdə tutulmuşdur. 204 • Səadət Şixiyeva Başqa bir yanlış dəyərləndirməyə H.Araslının tədqiqatında rast gəldik. O, Nəsiminin müzdəvic təcnislə rəddüs-sədr aləl-əzcin sintezi olan şeirini tərdi-əks üzərində qurulmuş qəzəl hesab edir (Araslı, 1972: 65): Olmaya məstanə еynin tək, şəha, məkkar kar, Karıma qoymaz məni hər bab ilə əğyar yar. Yarı əhdində vəfalı istəgil, еy dust, dust, Dust olanlar еyləsin aşiqinə naçar çar. (Nəsimi, 1973: 212) Burada Nəsiminin Azərbaycanda nəşr olunan türkcə divanının mətnlərində mürəbbe janrında şeirlərə rast gəlinmədiyini, dini məzmunlu mürəbbenin isə görkəmli nəsimişünas H.Ayanın tərtibində yer almasını da qeyd etməliyik. Göründüyü kimi, siyasi-ideoloji durum bəzən Nəsimi şeirinin janr baxımından tam şəkildə təqdiminə mane olmuşdur. Nəsimi şeirinə qaynaqlıq edən janrlar barədə bəzi araşdırmalarda rast gəlinən mübahisəli fikirlərə də münasibət bildirmək yerinə düşər. Şairin folklor ilə əlaqələrindən bəhs edən tədqiqatçılar çox zaman poetik qaynaqlar arasında aşıq ədəbiyyatını da göstərir və onun şeirində cinaslı ustadnamə, qıfılbənd, hərbə-zorba, bağlama səpkili şeirlərin varlığını vurğulayırlar. (bax: Hacıyeva, 1984: 6) Amma bu sadaladığımız sonuncu poetik formalarla səsləşən şeirlər aşıq ədəbiyyatının Nəsimiyə təsiri kimi öyrənilə bilməz.3 Çünki aşıq şeirinin təşəkkül və təkamülü ilə bağlı araşdırmalardan bu ədəbiyyatın ilk nümayəndələrinin təsəvvüflə sıx bağlı olduğu məlum olur. Dünyəvi məzmunlu aşıq şeirinin ilk örnəkləri XV yüzilliyin sonlarında yarandığı üçün aşıq ədəbiyyatında rast gəlinən bu poetik formalar türk təriqət şeirinin, о cümlədən Nəsimi poeziyasının təsiri kimi öyrənilməlidir (bax: Şıxıyeva, 1990: 71-74). Nəsimi şeirinin janr özəlliklərinin öyrənilmə tarixi və mübahisəli məqamlarına qısaca nəzər salmaqla bu barədə müəyyən təsəvvür formalaşdırmaq istədik və bu, əslində daha geniş tədqiqata mövzu olacaq xüsusi bir araşdırma predmeti ola bilər. Nəsimi yaradıcılığında poetik janr və formaların ümumi mənzərəsi Şairin hər iki divanının şeir texnikası və məzmun fərdiyyəti baxımından təhlili onun şeirləri içərisində həm ənənədən irəli gələn, həm 3 M.Hacıyeva Nəsimi və xalq şeirinin əlaqəsi barədə yazır: “O, şeirlərini, əsasən, əruz vəznində yazsa da, aşıq şeirinin ustadnamə, qıfılbənd, hərbə-zorba, bağlama kimi formalarına da müraciət etmişdir” (Hacıyeva, 1984: 6). Nesîmî Kitabı • 205 ənənə ilə fərdinin sintezi olan, həm də yalnız onun poetik təxəyyülünün məhsulu olan əsərlərin mövcudiyyətini ortaya qoydu. Bu təsnifatı aparmamışdan öncə şairin yaradıcılığında həmin poetik janr və formaların ümumi mənzərəsinə nəzər salaq. Şairin hər iki – türkcə və farsca divanındakı janr və şeir şəkilləri aşağıdakılardan ibarətdir: qəsidə (və növləri: nət, mədhiyyə4, imamiyyə, qəsəmnamə5), qəzəl (və növləri: nət, tövhid, müsəccə, mükərrər, müvəşşəx6, mürəssə, müsəm- mət, salamnamə7, inat...), qitə, rübai, tuyuq, mürəbbe, tərcibənd, tərkib- bənd, müxəmməs-tərkib, müsəddəs-tərkib, müstəzad, müəmma, lüğəz (çiston), müləmmə8, məsnəvi, münazirə9, təcnis (müzdəvic təcnis)10, tarix, fərd (təkbeyt), pəltəknamə (kəkələmənamə, lisani-pəpəyi) (Zendegi, 1973: 211-212; bax: Şıxıyeva, 2016: 186-219), müsəmmət11, fütüvvətnamə 4 Nəsiminin mədhiyyələri barədə ətraflı məlumat üçün bax: Şıxıyeva, 2013: 169-204. 5 Nəsiminin farsca divanında qəsəmnamə poetik formasının qəzəl (Zendegi, 1993: 264-265) və qəsidənin (Zendegi, 1993: 301) qəlibindən istifadə ilə yazılması diqqətimizi çəkdi. Onun bir qəsidəsinin isə ilk və son qismi qəsəmnamə (Zendegi, 1993: 306) olması ilə sinkretik səciyyəyə malikdir. Şairin farsca divanında müstəqil və kiçik həcmli bir qəsidə-qəsəmnamə (Zendegi, 1993: 309) də yer alır və bu şeir həm də minacat xarakterlidir. Belə ki, şairin 17 beytlik şeirinin 15 beyti ‚Yarəb‛ xitabı ilə başlayaraq, Allaha yalvarışı ifadə edir. 6 Nəsimi farsca bir şeirində müvəşşəx də yazdığı ifadə edir. Bu terminlə Avropa ədəbiyyatındakı akrostix kimi yazılan şeir nəzərdə tutulur. Şairin öz sözlərinə əsaslanaraq, ifadənin yer aldığı qəzəli təhlil etdikdə onun, həqiqətən, müvəşşəx olduğu qənaətinə gəldik. (bax: Şıxıyeva, 2017: 214-215) 7 Bəzi poetik formalar sinkterik xarakterlidir: həbsiyyə-müləmmə, imamiyyə-salamnamə və s. 8 Şairin türkcə divanındakı şeirlərdən biri struktur baxımından müləmmə, məzmununa görə mədhiyyə və həbsiyyədir. 9 Nəsiminin farsca bir şeiri əvvəldən sonadək münazirə formasındadır (Zendegi, 1993: 137, 207), onun bəzi şeirləri isə münazirə elementlərindən istifadə ilə qələmə alınmışdır (Zendegi, 1993: 136, 138, 169, 259). Şairin bir sıra şeirlərində bəzən dialoq digəri ilə deyil, özünün özünə sual və cavabı üzərində qurulmuşdur (bax: Zendegi, 1993: 157, 164, 173, 174). Bundan başqa, Nəsimi şeirində münazirə və təşxisin maraqlı örnəyinə də rast gəlinir: بگزاس بش سشم:دّش چطون با خیالص گفت بی کطتی گزس چْى بش سش جیحْى کٌن؟:گفت (Zendegi, 1973: 235) (Dünən gözüm onun xəyalına dedi: “Başımdan get”, Dedi: “Gəmisiz necə Ceyhunun üstündən keçim?”) 10 Bu barədə ətraflı məlumat üçün bax: Şıxıyeva, 1993: 178. 11 Şairin farsca divanında “müsəmmət” adı altında yalnız müsəddəs – altılıq təqdim olunub. (bax: Zendegi, 1993: 346) Bu da Rəşidəddin Vətvatın ‚Həda‘iqüs-sehr fi dəqaiqiş-şi‘r‛ (“Şeirin incəliklərinin sehrli bağçaları”) əsərində müsəmmətə verilən təriflə uyğun gəlir (Ватват, 1985: 147-148). Nəsiminin türkcə divanında yer alan klassik Şərq şeiri ənənəsi əsasında yazılmış daxili qafiyəli müsəmmət şeirlər (‚Didarinə müştaqəm‛; dil-üslub baxımından ona aidiyyəti şübhə doğuran ‚Məstiyəm‛, ‚Üz döndərməzəm‛) bəzi nəşrlərdə dördlük şəklində təqdim olunur (bax: Nəsimi, 1984: 149-152) və beləliklə, onun bu şeirlərinə süni şəkildə xalq ədəbiyyatı nümunəsi biçimi verilmiş olur. Bəzən araşdırmalarda ‚Didarinə müştaqəm‛ rədifli şeirlə varsağı arasında bənzərlik axtarılır (Hacıyeva. 1984: 6-7). Amma Nəsiminin bu 206 • Səadət Şixiyeva (Zendegi, 1993: 307), əlifnamə12, həbsiyyə (Şıxıyeva, 2013: 169-204), nəsayeh13 (Zendegi, 1993: 207), maddeyi-tarix, imamiyyə (Zendegi, 1993: 375 və s.), dövriyyə, xitabi şeir.14 Şairin bəzi şeirlərinin strukturu onun poetik biliyinin genişliyindən soraq verir: onun zül-mətali (qoşa mətləli) (Zendegi, 1993: 266) şeiri son- ralar hind səbkində çox geniş istifadə olunan poetik formanın prototip- lərindəndir. Bundan başqa, şairin farsca divanında qoşa məqtəli şeirə də rast gəlirik (Zendegi, 1993: 251). Bəzi nəşrlərdə hətta məqtənin sayı üçə çatdırılır.15 Bu tərzdə çoxməqtəliliyin katib müdaxiləsinin və ya şairin ənənəvi və müzəyyəl şeirin xüsusiyyətlərini sintezinin nəticəsi olduğunu müəyyənləşdirmək üçün xüsusi araşdırma aparılmalıdır. Bu janr və şeir şəkillərindən qəsidə, müstəzad, tərcibənd, müləmmə (Hüseynoğlu, 1996: 69), məsnəvi (divan şeirinin janrı kimi), pəltəknamə, əlifnamə (əlif-lam, tərs əlifba), tarix, müəmma, qitə, həbsiyyə, qəsəm- namə, salamnamə, imamiyyə, inat və s.-ni Azərbaycan türkcəsində ilk dəfə Nəsimi istifadə etmişdir. Qeyd etməliyik ki, ayrı-ayrı məqalələ- rimizdə bu poetik formalardan pəltəknamə, həbsiyyə,16 qəsəmnamə, salamnaməni ilk dəfə olaraq Nəsimi şeiri kontekstində geniş və ya yığcam olmaqla təhlilə cəlb etmişik. Nəsiminin bəzi şeirləri (qəzəl, qitə və tərcibənd-məktublar) daşıdığı məzmuna görə epistolyar janra daxil edilə bilər (bu barədə bax: Şıxıyeva, 1996: 47-49; Şıxıyeva, 2002: 100-123). Şairin əsərlərinin başqa bir qismi isə mövzusuna görə bahariyyə, saqinamə, mədhiyyə 17, fəlsəfi yönümlü fəxriyyə, tapmaca (çiston, lüğəz), həbsiyyə, qəsəmnamə, salamnamə 18 və qəzəlləri əruz vəzni ilə və müsəmmət formasında yazıldığından varsağı ilə eyniyyətdən deyil, yalnız bənzərlikdən bəhs açıla bilər. 12 Azərbaycan ədəbiyyatşünaslığında bu poetik forma əlif-lam, variantı isə tərs əlifba adlandırılır. Tərs əlifbanın türk divan şeirində ilk örnəyi Nəsimiyə məxsusdur. Düz əlifnamənin türk şeirində ilk nümunəsinə isə Aşıq Paşanın yaradıcılığında rast gəlinir. Bununla belə, həmin şeirin bir özəlliyini xüsusilə vurğulamalıyıq: əsər bənd üzərində qurulmuşdur və Zəburdakı analoji şeiri yada salır. Bu mənada beyt əsaslı düz əlifnamənin də ənənəsinin Nəsimi şeiri ilə başladığını qeyd edə bilərik. 13 Lətifi bu poetik formanı ifadə üçün öyüdlər anlamında olan ‚məvaiẓ‛ sözündən istifadə etmişdir. Bu forma isə şairin təkcə farsca divanında deyil, həm də türkcə divanında müşahidə olunur. Belə ki, şairin bu divanında Nəsimi təxəllüsü ilə yazılmış bir şeir (Nəsimi, 1973: 332) əvvəldən sonadək didaktik-nəsihətamiz xarakterlidir. 14 H.Ayana görə, Nəsiminin ‚Ənisim, munisim…‛ sözləri ilə başlayan tənsikus-sifat quruluşuna malik qəzəlləri xitabi şeirdir. (Ayan, 2002: 104) 15 Bəzən isə şairin az sayda farsca şeirində məqtənin işlənmədiyini gördük. 16 Şıxıyeva, 2013: 196-197, 199-201. 17 Nəsiminin həm imamiyyə xarakterli, həm də dünyəvi məzmunlu mədhiyyələri vardır. Bax: Şıxıyeva, 2013: 169-170, 181-185, 197-199. 18 Nəsiminin anadilli divanından yalnız ilk misralarını verdiyimiz bu şeirlər salamnamə örnəkləridir: ‚Əssəlam, ey şahi-Mərdan, əssəlam‛ (Nesimi, 1990: 84); ‚Mərhaba, xoş gəldin, ey Nesîmî Kitabı • 207 s.-yə aiddir. Şairin təsəvvüfi məzmunlu bəzi şeirləri nəfəs, eləcə də ilahi də sayıla bilər. Amma nəfəs və ilahi termini, adətən, xalq şeiri tərzində – qoşma və ya gəraylı şəklində yazılmış şeirlərə aid olduğundan biz sadəcə Nəsiminin bəzi əsərlərinin bu poetik formalarla səsləşməsini qeyd edə bilərik. Yuxarıda xatırlatdığımız bu poetik forma və janrların bəzilərinə hər iki divanda, bir qisminə isə yalnız türkcə və ya farsca divanda təsadüf olunur. Məsələn, inat, pəltəknamə, əlifnamə və s.-yə hər iki divanda müraciət olunur. Nəsiminin eksperimental xarakterli şeirləri və nüfuz çevrəsi Əslində Nəsimiyə qədər ərəb və farsdilli şeirdə bir çox şeir forma və fiqurları ənənəviləşmişdi. Onun bir şair kimi xidməti həmin forma və janrları türkcə poetik qəlibdə sınaqdan keçirməsi və bir çox uğurlu nəti- cələr əldə etməsindədir. Özünəqədərki şeirin ənənəsindən çeşidli biçim- lərdə bəhrələnən şairin bu əsərlərinin strukturu ya tamamilə ənənəvidir, ya da ənənə çərçivəsində fərdi istiqamətlər verilmiş formalardır. Nəsimi- nin bir sıra şeirləri isə özünəqədərki ədəbiyyatda ənənəsinin olmaması baxımından xüsusi əhəmiyyət və fərdi özəllikləri ilə seçilir. Nəsiminin fərdi xarakterli şeirləri təkcə onun türkcə deyil, farsca yaradıcılığında da müşahidə olunmur. Qeyd etməliyik ki, Nəsiminin gətirdiyi yeniliklərin bir qismi özün- dən sonra ənənəyə çevrilərək bədii düşüncəni zənginləşdirib estetik zövqü cilaladı. Balkanlardan Hindistanadək geniş bir coğrafiyada yayılan beyt üzərində qurulan əlifnamənin ilk örnəkləri Nəsiminin qələminə məxsusdur və şair bu cəlbedici struktura malik şeirləri ilə çoxsaylı və rəngarəng ədəbi örnəklərin yaranmasına güclü fikri təkan vermiş və münbit zəmin yaratmışdır. Öncə də qeyd etdiyimiz kimi, Nəsiminin bəzi şeirlərinin özülünü onun fərdi xarakterli ədəbi axtarışlarının nəticəsi təş- kil edir. Bu fərdi səciyyəli poetik formalar ondan sonra da divan, təsəvvüf və xalq şeirində yeni bir cığır açmışdır. Bu kateqoriyaya iki poetik for- manı aid edə bilərik: əlifnamələr və pəltəknamələr. Xüsusilə əlifnamələr bir çox təriqət və divan şairinin diqqətini cəlb etmişdir. Hər dəfə bir yeni cizgi qazanması isə bu eksperimental janrı tamamilə qəlibləşməyə qoymamışdır. Başqa sözlə, əlifnamə poetik formasından istifadə edən hər bir şair bədii təxəyyülünün gücü ilə ona yeni bir ştrix əlavə etməyə cəhd etmiş, sanki digərləri ilə söz yarışına girmişdir. ruhi-rəvanım, mərhaba‛ (Nəsimi, 2013: 18). Bu şeirlərdən birincisi dini, ikincisi isə dünyəvi məzmunludur. 208 • Səadət Şixiyeva Ümumilikdə Nəsiminin altı (beşi türkcə, biri farsca) əlifnaməsi mə- lumdur. Şairin farsca və türkcə əlifnamələrində bəzi fərqləri də görmək mümkündür. Məsələn, farsca bir şeirində hərflər əlifba sırasındakı ardıcıllığına uyğun şəkildə sıralanmışdır (Zendegi, 1993: 315), digər bir farsca şeirində isə mətn içində hərflərin tək-tək verilməsi ilə bu poetik formanın ilk nümunələri yaradılmışdır. (bax: Zendegi, 1993: 257) Hər iki üsluba Nəsimidən sonrakı farsca şeirdə rast gəlinir. (ətraflı məlumat üçün bax: Şıhıyeva, 2014: 341-368) Nəsiminin bəzi spesifik və eksperimental səciyyəli şeirləri isə pəltək- namələri kimi kiçik bir təsir çevrəsi yaratdı. Bir qisminin istifadəsi isə yalnız öz şeiri ilə hüdudlu qaldı. Məsələn, şairin Azərbaycan-türk poezi- yasına gətirdiyi, ayrıca bir şeir şəkli (qəzəl) ilə əlaqələndirdiyi bir sıra poetik fiqurlara (mükərrər, təcahüli-arif...) yalnız onun türkcə divanında rast gəlinir. Türkcə ilk dəfə Nəsiminin müraciət etdiyi bir sıra poetik formalara (əks (təbdil)), rəddüs-sədr, müsəmmət, inat (lüzum mə lə lazım), pəltəknamə, təcahüli-arif19, təfriqü cəm) isə, az sayda olsa da, şairin xələflərinin divanlarında təsadüf olunur. Ənənə hüdudlarında yenilik cəhdləri Nəsiminin farsca yaradıcılığında da müşayiət olunur. Onun divanında yer alan şeirlərdən biri ayrı-ayrılıqda yazılan hərflərdən istifadə ilə qurulan və bütün qəzəl boyu davam edən təfriqü cəm poetik formasına malikdir və bu şeirin bənzərinə digər divanlarda rast gəlmədik. Bu mənada həmin qəzəl şairin orijinal və fərdi xarakterli şeir şəkillərindən sayıla bilər. Qeyd etməliyik ki, Molla Cümənin bir şeiri struktur baxı- mından bu poetik formanı xatırlatsa da, Nəsimi ənənəsinin tam şəkildə deyil, qismən izlənilməsini görürük. Bu barədə irəlidə bəhs edəcəyik. Nəsimi İslam Şərqi poetikasının obrazlılığa xidmət edən bütün ifadə vasitələri, zəngin məcazlar sistemi və poetik fiqurlarından məharətlə istifadə etmiş, türk şeirinə yeni bədii keyfiyyətlər gətirmişdir. Onun bir sıra şeirlərində qəzəlin qəlibindən istifadə ilə strukturda eyni bir poetik vasitənin sistemli tətbiqi də müşahidə olunur və beləliklə, şair həmin şeirə yeni poetik biçim vermiş olur. Nəsiminin Azərbaycan-türk şeirində təcahüli-arifin bənzərsiz örnəyi olması ilə xüsusi bədii dəyər kəsb edən qəzəli bu deyilənlərə bir sübutdur. 20 Şair təcahüli-arif üzərində qurulan aşağıdakı qəzəldə bu xüsusiyyəti türkcə şeirə uğurla tətbiq edir: 19 Bu şeirlərin hər birində əvvəldən sona qədər vahid bir fiqurun tətbiqini görürük. 20 Müqayisə üçün qeyd edək ki, klassik şeirdə və xüsusilə ərəb şeirində bir bənzəyən qarşısında dörd metaforik bənzətmədən istifadə etmək yüksək sənətkarlıq sayılırdı. (bax: Kudelin, 1983: 192) Nəsimi isə bir bənzədilənin (ağız) müqabilində səkkiz metaforik bənzətmə yaratmışdır və bu, yüksək sənətkarlıq göstəricisidir. (Şıxıyeva, 1990: 141-142) Nesîmî Kitabı • 209 Yarəb, ağzın püstəmi, ya qönçeyi-xəndanmıdır, Ol Süleyman xatəmi, ya höqqeyi-mərcanmıdır? Nöqteyi-məfhumdur, ya kövsəri-fərd ol ağız, Mənbeyi-mai-müin, ya çeşmeyi-heyvanmıdır? (Nəsimi, I, 1973: 346) Onun fərdi xarakterli bəzi şeirləri həm türk, həm də farsca divanında müşahidə olunur. Belə ki, əlifnamə, pəltəknamə və s. kimi şeirlərin ilk örnəkləri hər iki dildə qələmə alınmışdır. Şairin türk dilində beş, fars dilində bir əlifnaməsi məlumdur. Pəltəknamə isə türk və fars dillərində bir nümunə ilə digər şairlərə örnəklik etməkdədir. Nəsiminin şəkli xüsusiyyətləri baxımından fərdi və orijinal xarakterli bəzi şeirləri isə yalnız onun adı ilə bağlıdır və bu şeirləri konkret terminlə adlandırmaq da çətindir. Buna örnək olaraq, iki şerini qeyd edə bilərik: Üç əlif bir eyn ilə yazdım belə, Üç əlif bir eyn ilə gəlməz dilə, Üç əlif bir eyn ilə gəlsə belə, Müstəid arif gərək anı bilə. (Nəsimi, 1973: 607) Farsca divandan hərf üzərində qurulan təfriqü cəmdən bir neçə beytə nəzər salaq. Qəzəlin strukturunu əsas almaqla yazılan bu şeir əvvəlcə sözlərin tək-tək hərflərinin qeyd olunması, sonra isə birlikdə ifadə olunması ilə maraq doğurur və bu quruluş sonadək davam edir. Bu şeirin tam şəkildə bənzərinə nə türk, nə də farsca şeirdə təsadüf etmədik. Nəsimi: "خط" حك است بش سخ یْسف بخْاى تْ سشبسش... "تا بذاًی چْى ًْضتَ است دستِای "ری" ّ "بی "رب" هي ها سا صسق ّ صُذ سالْسی سُاًذ "تا عطا کشد بش هي دسّیص جام "میم" ّ "یی "می" عالج است دس تي آدم دّای ضعف سا "کْ بْد اًذس ًظش ُش دم هشا آى "بی" ّ "تی (Zendegi, 1993: 294) Nəsiminin türk və ya fars dillərində cəmi bir nümunəsi məlum bu kimi şeirləri, özündən sonra ənənə yarada bilməsə də, Şərq şeirinin ədəbi formalarını struktur çeşidi baxımından zənginləşdirmişdir. 210 • Səadət Şixiyeva Burada şairin yuxarıda bəhsini etdiyimiz qəzəlinin özündən sonrakı şeirə təsir şəklini izləmək də yerinə düşər. Qeyd etməliyik ki, XIX yüzillikdə yaranmış aşıq ədəbiyyatı nümayəndələrindən Molla Cümənin bir neçə əsərinin quruluşunda Nəsimi şeirinin spesifik şəkli xüsusiyyətlərindən istifadə edilmişdir. O, Nəsiminin yuxarıdakı farsca qəzəlinin özəlliklərindən yalnız birini (təfriq) tətbiq etməklə ilə bir neçə şeir yazmışdır (‚Şirindi, sevdiyim‛, ‚Ey qasid‛, ‚Əlif dalinən‛, ‚Görüb‛). Örnək olaraq, aşağıdakı bəndə nəzər salmaq kifayət edər: Dost da öz dostundan olurmu bezar, Yatmıram gecələr ‚fi‛, ‚kaf‛ü ‚rey‛dən. Sinəm butasına sənsən kamandar, Keçirdin oxların ‚cim‛, ‚kaf‛ü ‚rey‛dən. (Molla Cümə, 1983: 42) Yuxarıdakı misralarda ‚fikir‛ sözünü onun təşkil edən ‚fi‛, ‚kaf‛ və ‚rey‛, ‚cigər‛ (ciyər) sözünü də eyni tərzdə ‚cim‛, ‚kaf‛ və ‚rey‛ kimi ifadə edən şair həm şeir və söz sənətinə yaradıcı münasibətini nümayiş etdirir, həm də Nəsiminin farsca şeirinin ənənəsini XIX əsrdə yaşatması ilə sələfinə sədaqətini nümayiş etdirir. Bu mənada Molla Cümənin yaradıcılığında əlifnamə şəklinə də müraciətinin bir təsadüf olmadığını, onun ədəbi zövqü və mənəvi-poetik tələbatından qaynaqlandığını deyə bilərik. Molla Cümə əlifnamə quruluşlu şeirlərin bəzən 29 hərfdən təşkil olunmasına da diqqət yetirmiş, bu saydan dini məzmunlu müəmma yaradıcılığında istifadə etmişdir: ‚İyirmi doqquzda tamam ‚lam‛, ‚əlif‛, ‚bey‛dən danış‛ (Molla Cümə, 1983: 92). Nəsiminin kiçik dairəli təsirə malik şeirlərindən biri də onun əks poetik fiqurundan istifadə yazdığı şeiridir. Onun: Nuşin ləbinin ləli, ləli ləbinin nuşin, Şirin görürəm candan, candan görürəm şirin, (Nəsimi, 1973: 292) beyti ilə başlayan bu şerində yarımmisranın ifadələrinin tərs sıra ilə ikinci yarımmisrada təkrarlanması müşahidə olunur və bu xüsusiyyət farsdilli şeirin ənənəsinin türk divan şerinə tətbiqinin bir örnəyidir. Farsca şeirdə, adətən, bu kimi poetik fiqurlar vasitəsilə eyni kəlmələrlə fərqli mənaların ifadə edilməsinə diqqət çəkilmişdir (bax: Simadad, 1378: 213). Bundan başqa, farsdilli söz ustaları bu poetik vasitəyə, adətən, bir beytdə müraciət etmişlər.21 Amma Nəsiminin sələflərindən fərqi həmin üslubi poetik 21 Füzulinin türkcə (Əlibəyli, 2008: 56-59) və farsca (Saraç, 2000: 238) divanlarında yer alan bir çox beytdə bu ənənənin davamı görünür. Nesîmî Kitabı • 211 fiquru təkcə türkcədə tətbiqi ilə yekunlaşmır, o həm də həmin fiqurdan bütün qəzəl boyu istifadə etməklə fərdi xarakterli şeir şəkli yaradır. Nəsiminin bir sıra yeniliklərini XIX yüzillik divan şeirində yaşadanlardan olan Nigarinin əks quruluşlu şeirində də sözlərin sırasının dəyişməsi mənaya təsir etmir və şeirin strukturu ilə bağlı bir sənətkarlıq təzahürü səviyyəsində qalır. Sufi şairin türkcə divanında bu poetik fiqurun fərqli şəkillərinə rast gəlirik. Məsələn, Nigari sələfinin ənənəsinin davamı olaraq, olduqca oynaq və ritmik bir şeirində deyir: Əlhəmdülillah, fikrimdür Allah, Fikrimdür Allah, əlhəmdülillah. (Nigari, 2010: 487) Şeir sonadək bu tərzdə davam edir. Yaxın struktur Nigarinin digər bir şerində də müşahidə olunur: Tairi-büryanınam, şəmi-şəbistanınam, Şəmi-şəbistanınam, tairi-büryanınam. (Nigari, 2010: 403) Amma bu iki sufi şairin əks poetik fiquruna müraciətdə məqsədi və ifadə etdikləri məzmunda fərqlilik var. 22 Nəsimi şeirində tamamilə dünyəvi məzmun ifadə edilir, şairin bu poetik fiquru tətbiqdə xidməti onun fars şeiri ənənəsindən əxz etdiyi formada türkcə şeir qələmə alması, türkcədə də bu ifadə tərzinin mümkünlüyünü nümayişidir. Nigaridə isə bu səbkli şeirlər açıq-aşkar zikr xarakterli və ilahi cazibə, ekstaz halının ifadələridir. Dilçi alim Şəfəq Əlibəylinin doğru müşahidə etdiyi kimi, “sözlərin sırasının, sintaktik əlaqənin əks şəkildə verilməsi divanda (Füzulinin farsca divanı nəzərdə tutulur- S.Ş.) həm misra, həm də beyt daxilində müşahidə olunur. Belə söz düzümü xüsusi simmetriya yaradır. İfadə, sanki həm təcrid olunur, həm də belə əks düzümlə diqqəti cəlb edir, vurğulanır, ahəngi artırır. İfadənin komponentlərinin yerinin əks şəkildə yerləşdirilməsi, ilkin nizamın pozulması, əks nizamın yaranması komponentlərə sintaktik müstəqillik verir. Bunun nəticəsində həm ahəng təkrarı, həm də ahəng yaxınlığı yaranır. Belə sintaktik ardıcıllıq fikrin açılmasına özünəməxsus şəkildə xidmət edir” (Əlibəyli, 2008: 56). NƏTICƏ Burayadək haqqında yığcam bəhs etdiyimiz poetik janr və forma rəngarəngliyi Nəsiminin Şərq poetikasına – bəlağətə incəliklərinədək bələd olduğunu, zəngin bədii təxəyyülü və güclü abstraksiyası ilə həmin 22 Klassik ədəbiyyatda bəlağətin təzahürlərini araşdıran Yekta Saraç tərdi-əksə örnək olaraq, Nazim adlı az tanınan bir şairdən mükəmməl bir şeir tədqim edir (Saraç, 2000: 239). Məhəbbət mövzusunda qələmə alınmış bu şeir həm təsəvvüfi, həm də dünyəvi eşqin ifadəsi kimi qəbul edilə bilir. 212 • Səadət Şixiyeva ədəbi qəliblərə yaradıcı yanaşdığını göstərir. Qeyd etməliyik ki, mütəfəkkir şair Seyid İmadəddin Nəsiminin bəzi yeni quruluşlu poetik formalarının qaynağının hürufilik olması şübhə doğurmur. Bu qrupa özünəməxsus bədii quruluşa malik dördlük (tuyuq-müəmma), düz və tərs əlifnamə, təfriqü cəm ilə təsdir poetik fiqurlarının sintezi üzərində qurulan hərf əsaslı şeir və s. daxildir. Bu şeirlərin bir qismi isə, artıq qeyd olunduğu kimi, özündən sonra dar və ya geniş əhatəli təsir çevrəsi yaratmışdır. ƏDƏBIYYAT Azərbaycan dilində: Araslı H. İmadəddin Nəsimi: həyat və yaradıcılığı, Bakı: Azərbaycan Dövlət nəşriyyatı, 1972. Əlibəyli Ş. Füzulinin farsca divanı: linqvo-poetik özəlliklər, Bakı: “Nafta-Press” nəşriyyatı, 2008. Hacıyeva M. Nəsimi şeirinin ruhu // Müdriklik çeşməsi. Bakı: Yazıçı, 1984. Hüseynoğlu K. Azərbaycan şeir mədəniyyəti (yaranma və təkamül dövrü). Bakı: Ozan, 1996. Qəhrəmanov C. Nəsimi əsərlərinin tənqidi mətninin tərtibi // İmadəddin Nəsimi. Əsərləri. 3 cilddə, I c., Bakı, 1973. Quluzadə M. Böyük ideallar şairi. Bakı: Gənclik, 1973. Mir Həmzə Seyyid Nigari. Divan. Hazırlayan: Nəzakət Məmmədli, Bakı: Elm və təhsil, 2010. Molla Cümə. Seçilmiş əsərləri. Bakı: Yazıçı, 1983. Nəsimi, İmadəddin // XIII-XVI əsrlər Azərbaycan şeri // Azərbaycan klassik ədəbiyyatı kitabxanası, 20 cilddə, III c., Bakı: Elm, 1984. Səfərli Ə. Ön söz // Nəsimi, İmadəddin. Seçilmiş əsərləri. Bakı: Maarif, 1985. Şıxıyeva S. Hafiz və Nəsimi // Böyük İran şairi Hafiz Şirazi (14 noyabr 2001-ci ildə kеçirilmiş bеynəlxalq еlmi-ədəbi konfransın matеrialları), Bakı, 2002, s.197- 131. Şıxıyeva S. Nəsiminin lirikası, filologiya elmləri namizədi adını almaq üçün təqdim olunmuş dissertasiya, Bakı, 1990. Şıxıyeva S. Nəsiminin müləmmə-mədhiyyəsi: struktur və ideya-məzmun özəllikləri // Şərq filologiyası məsələləri (VII buraxılış), Bakı, 2013. Şıxıyeva S. Nəsiminin tərcibənd və qəzəl-məktubları // Filoloji araşdırmalar (II kitab), Bakı, 1996, s.47-49. Şıxıyeva S. Şərq şeirində pəltəknamələr // Şərq filologiyası məsələləri (doqquzuncu buraxılış), Bakı, 2016, s.186-219. Şıxıyeva S. Nəsiminin ədəbi-nəzəri görüşləri: tətbiq şəkilləri və nəzəri biliklər prizmasından // Sivilizasiya, Bakı Avrasiya Universiteti, Cild 6, №1, 2017 (33), s. 207-219. Nəsimi, 1973: Nesîmî Kitabı • 213 ،ٍ اّچ جلذد، جِاًگیش لِشهاى اّف:َ تٌمیذی هتٌیک تشبیتی ّ همذه- علوی. اثشلشی.عوادالذیي ًسیوی .1973 ، علن ًطشیاتی: باکی،بیشیٌجی جلذ Hikmət, 1928: .1928 ، باکی، بیشیٌجی جلذ،ٍ ایکی جلذد. آرسبایجاى ادبیاتی تاسیخی.اسوعیل حکوت Türk dilində: Ayan H. Nesimi. Hayatı, edebi kişiliği, eserleri ve Türkçe divanının tenkitli metni, I. cilt, Ankara: Türk Dil kurumu yayınları, 2002. Ayan H. Seyyid Nesimi’nin hayatı // Nesimi divanı, Ankara: Akçağ Yayınları: 1990. Gelibolulu Mustafa Ali. Künhü’l-Ahbar’ın Tezkire Kısmı. Hazırlayan: Mustafa İsen, Ankara, Atatürk Kültür Merkezi, 1994, Hacıtahiroğlu, Abdullah Öztemiz. Türk Edebiyatında Dini ve Ahlaki Şiirler (Antoloji). İstanbul: Bedir Yayınları, 1963. Latifi. Tezkiretü’ş-Şü’ara ve Tabsiratü’n-Nuzama (İnceleme-Metin). Hazırlayan: Yrd. Doç. Dr. Ridvan Canım, Ankara: Atatürk Kültür Merkezi Başkanlığı, 2000. Şıhıyeva S. Seyyid Yahya Bakuvi’nin “elif-name”si ve “seyr fillah” kavramı // “Kafkasya’dan Anadolu’ya kültür köprülerimiz” Uluslararası Seyyid Yahya Şirvani ve Halvetilik Sempozyumu, Eskişehir, 21-23 Kasım – 2013 Bakü, 24-25 Kasım 2013, Eskişehir, 2014, s. 341-368. Şıhıyeva S. XIV ve XVI. yy. Azerbaycan Divan Edebiyatı Bağlamında Necati Şiiri // Harid Fedai Armaganı (İnce Bir Adamın Uzun Hikayesi), Hazırlayan: Orhan Kemal Tavukçu, Rize, 2013, s. 149-199. Yekta S. Klasik Edebiyat Bilgisi. Belagat, İstanbul, R Yayınları, 2000. Rus dilində: Куделин А.Б. Средневековая арабская поэтика (вторая половина VIII-IX век), Москва: Наука, 1983. Рашид ад-Дин Ватват. Сады волшебства в тонкостях поэзии (Хада'ик ас-сихр фи дака'ик аш-ши'р). Перевод с персидского, исследование и комментарий Н. Ю. Чалисовой, Москва: Наука, 1985. Fars dilində: Zendegi, 1993: .294. ظ،1993 ، ًطش ًی، تِشاى، بَ كْضص یذهللا جاللی پٌذاسی.صًذگی ّ اضعاس عوادالذیي ًسیوی Simadad, 1378: ّ ّاژٍ ًاهَ هفاُین ّ اصطالحات ادبی فاسسی ّ اسّپایی بَ ضیٍْ تطبیمی، فشٌُگ اصطالحات ادبی.سیواداد . 1378 ، اًتطاسات هشّاسیذ، تِشاى،تْضیحی NƏSİMİ ƏSƏRLƏRİNİN DİLİNDƏ FRAZEOLOJİ BİRLƏŞMƏLƏR Fidan Salayeva* “Seyid İmadəddin Nəsimi Azərbaycan–türk ədəbi və fəlsəfi fikrinin XIV yüzillikdə yetişdirdiyi ən böyük mütəfəkkir şairlərdən biridir. O, türkcə divanı ilə türk fəlsəfi fikrinin divan şeiri qəlibində poetik ifadəsini bu sahədə neçə yüzillərdən bəri ənənəsi olan ərəb və fars şeiri səviyyəsinə yüksəltdi”.(3, 206) Milli filoloji fikrimiz və dil tarixçiliyimiz irəli sürdüyü belə bir elmi müddəanı təkzibedilməz arqumentlərlə təsdiq edir ki, dahi şairimiz Nəsi- minin dili XIII-XIV əsrlər Azərbaycan ədəbi dilinin ən mükəmməl nümu- nəsi olmaqla ana dilimizin inkişaf tarixində yeni bir mərhələdir. “Nəsimi Azərbaycan şeir dilini yüksək bir zirvəyə qaldıran, öz əsər- lərində dövrün mütərəqqi fikirlərini tərənnüm edən, böyük Nizaminin Şərq ədəbiyyatına gətirdiyi qabaqcıl ideyaları davam və inkişaf etdirib öz amalı uğrunda yorulmadan mübarizə aparan və bu yolda mərdliklə ölümə gedən fədakar bir sənətkardır. O, Azərbaycanda ədəbi dilin inki- şafına görkəmli xidmət göstərmiş, eyni zamanda feodal zülmünə, istilaya qarşı etiraz etmiş, ruhaniləri tənqid edən əsərlərilə fikirlərin oyanmasına, həyat və kainatın sirlərini öyrənmək üçün mövcud dini mülahizələrə ayıq nəzərlə baxmağa səsləmişdir. Nəsiminin əsərləri Azərbaycan dilində yaranan şeirin inkişafında öz mütərəqqi xüsusiyyətlərilə mühüm rol oynamışdır. Çox mürəkkəb və ziddiyyətli bir inkişaf yolu keçmiş istedadlı sənətkar Azərbaycan ədəbiyyatında ana dilində yaranan fəlsəfi şeirin əsasını qoymuşdur”. (1, 250) XIII-XV əsrlərdə dilin inkişafı əsasən ərəb və fars dillərindən leksik alınmaların və həmçinin düzəltmə və mürəkkəb sözlərin yaranması hesa- bına baş vermişdir. Professor Cahangir Qəhrəmanov “Nəsimi Divanının leksikası” adlı əsərində yazır: “Türk aləmində yaranmış qədim ədəbi-bədii təfəkkürlə bilavasitə əlaqədə inkişaf edən Nəsimi yaradıcılığının qüdrəti onun şeir * Doç. Dr., Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyası Nəsimi adına Dilçilik İnstitutu, salaye-
[email protected]. 216 • Fidan Salayeva dilində öz əksini tapmış, tarixin ən dərin köklərindən qidalanaraq qüd- rətli söz sənətinin yaranmasına nail olmuşdur. Nəsimi şeiriyyətdə, bədii üslubda, fəlsəfi təfəkkürdə bir ənənə yaratdığı kimi, dildə də ənənə yara- daraq özündən sonra gələn bütün sənətkarlara müəyyən təsir göstər- mişdir”. (9, 5) Xalqımızın tarixində çox keşməkeşli bir ictimai-siyasi şəraitin və mürəkkəb mədəni-ədəbi mühitin hakim olduğu dövrdə yazıb-yaratmış Nəsimi sənəti mübariz sufi-hürufi ideyaları təsvir, tərənnüm və təbliğ etməklə yanaşı, əsərlərinin mövzu, problem, ideya və məzmununu yüksək və zəngin poetik dildə ifadə etməyə nail olmuşdur. Görkəmli alim Ə.M.Dəmirçizadə yazırdı: “Nəsimi öz əsərlərinin dilini təsirli, dərin və incə mənalı ifadələr hesabına zənginləşdirmək üçün ümumxalq danışıq dilində və şifahi ədəbi dildə – folklorda formalaşmış atalar sözlərindən, məsəllərdən, idiomlardan, frazeoloji vahidlərdən də istifadə etmişdir”. (6, 150) “Dilin tarixi təkamülündə frazeologiyanın inkişafını izləmək qrammatikanın məqsədi deyildir (qrammatika müəyyən münasibətlərlə ona ancaq ötəri nəzər sala bilər). Ədəbi dil tarixi frazeologiyaya xüsusi diqqət verir. Frazeologiya insan şüurunun hazırladığı ilk bədii məhsul- dur. Frazeoloji vahidlər öz başlanğıcında məhz bədii əsərdir; ilk abstrak- siya məhsullarından biridir. Təbii ki, dilin inkişaf səviyyəsi abstraksiya qabiliyyəti ilə ölçülürsə, deməli, frazeoloji zənginlik bu inkişafın mühüm göstəricilərindəndir. Təfəkkürün ilk bədii əsərləri kimi, yaranan frazeoloji vahidlər sonralar bədii əsərlərin “tikinti materialları”na çevrilir. Ədəbi dilimizin tarixində bədii üslubun mühüm rol oynaması frazeologiyanın tarixi inkişafını izləmək məsələsini də zəruriləşdirir”. (7, 6) “Bir kəlmə, bir ibarə ilə islam dini tarixində mühüm yer tutmuş böyük bir hadisəni oxucuya çatdırmaq hədislərdə verilmiş bir anlayışı aşkar etmək Nəsimi əsərlərinə xas olan xüsusiyyətlərdir”.(9, 16) H.Bayramov frazeologiya sahəsi üzrə apardığı tədqiqatların əsasında çap olunmuş monoqrafiyasında yazır: “Frazeologiya yunanca: phrasis – ifadə + logos – təlim sözlərindən ibarətdir. Müasir dilçilikdə bu termin iki mənada işlənir: 1) Müəyyən bir dildəki frazeoloji vahidlərin hamısı; 2) Dilçilik elmində belə vahidlərdən bəhs edən fənnin adı. Bunlardan başqa, müəyyən bir əsərin, yaxud müəyyən bir dil abidəsinin frazeoloji vahidlərindən bəhs etdikdə də bu termindən istifadə olunur”. (4, 5) Nesîmî Kitabı • 217 Frazeologiya bəhsində sabit söz birləşmələrinin aşağıdakı növləri öyrənilir: idiomlar, ibarələr, hikmətli sözlər, atalar sözləri, zərbi-məsəllər və tapmacalar. Dilçilikdə çox zaman sabit söz birləşmələri ilə frazeoloji vahidlər eyniləşdirir. Atalar sözləri nitq vahidi olaraq dil sistemindən xaricdə, xalqın kütləvi yaddaşında lokallaşır. Onların məcazi mənada işlənməsi sadəcə deyimin aforistik gücünü göstərir, dil vahidi etmir. “...frazeoloji vahidlər dildə mövcuddur və danışanlar, yeri gəldikcə, onlardan istifadə edirlər. Lakin sabit söz birləşməsinin və frazeoloji vahidin kəskin fərqi var. Bu fərq isə ondan ibarətdir ki, frazeoloji vahid sözlərdən ibarət deyil, onun daxilində artıq söz yoxdur. Frazeoloji vahidin komponentləri yalnız etimoloji cəhətdən müvafiq sözlərlə bağlıdır. Məsələn, qara sudan qaymaq tutmaq frazeoloji vahidi heç də Azərbaycan dilində işlənən qara, su, qaymaq və tutmaq sözlərindən ibarət deyil. Elə olsaydı, onda elə ifadənin mənası sözlərin mənası ilə ölçülərdi”.(11,74) Professor S.Cəfərovun mülahizəsini qeyd edək: “Sabit söz birləş- mələrində sözlər üzvi surətdə elə birləşir ki, onları bir-birindən ayırmaq, birini başqası ilə əvəz etmək və hər bir sözü müstəqim mənada düşünmək olmur... Sabit söz birləşmələri istər öz semantikasına və istərsə də forma rəngarəngliyinə görə seçilən çox maraqlı bir kateqoriyadır”.(5, 88) Həqiqi mənalı sözlərin qarşılığı olub, onu məcazi məna ilə bildirən sabit söz birləşmələrinə idiom deyilir. Sabit söz birləşmələri içərisində idiomlar dilimizin lüğət tərkibinin ən canlı, ən zəngin, ən çox işlənən bir qismini təşkil edir. Onlar müəyyən məfhumları dolayı yolla məcazi məna vasitəsilə ifadə etsə də, öz miqdarı etibarilə qeyri-məhdud və çox geniş bir sahəni əhatə edir. Müasir dilimizdə idiomlar dilin lüğət tərkibi ilə elə qaynayıb-qarışmışdır ki, bu gün hər hansı mətni təhlil edərkən, adi baxımda çox zaman onları seçmək və ayırmaq belə çətin olur. Demək olar ki, idiomların yaranma prosesi lüğət tərkibindən başqa çox söz qrup- larına, xüsusilə mürəkkəb sözlərə nisbətən daha sürətli və daha canlıdır. Bu cəhət özünü, xüsusilə bədii ədəbiyyatda göstərir. Başqa sözlə desək, bədii ədəbiyyat idiomlar yatağı olmaqla bərabər, eyni zamanda onların bir törəmə mənbəyidir. Çünki idiomların yaranmasında rol oynayan məcazi mənalılıq bədii ədəbiyyata, xüsusilə şeir dilinə xas olan əlamət- lərdən biridir. Məsələn: ürəyi qopmaq, dilə tutmaq, ələ gətirmək, göz yummaq, əl-ayaq açmaq, bel bağlamaq, şitini çıxarmaq, dilə düşmə, göz çıxartmaq. Birləşməni təşkil edən sözlərin müəyyən hissəsinin məcazi, digər hissəsinin isə həqiqi mənada işlənməsi nəticəsində yaranan obrazlı 218 • Fidan Salayeva birləşmələr ibarə adlanır. Bu xüsusiyyətə malik olan idiomların özləri də ibarə kimi işlədilə bilər. İdiomların tərkibində işlənən sözlər bir monolit təşkil edərək vahid məfhum ifadə etməyə xidmət edirsə, ibarələrin tərki- bində olan sözlərin biri digərini daha da qüvvətləndirmək, canlandırmaq üçün işlədilir və məcazi məna ifadə etdiyindən, ondan ayrıla bilmir, özünü bir növ onun tərkib hissəsi kimi göstərir. Lakin belə sözləri aid olduğu əsas sözlərdən ayrı düşündükdə və onu izah edən bir hissə kimi götürdükdə, qeyri-təbii və mənasız bir mühakiməyə çevrilir. İdiomlar dilin lüğət tərkibinin müəyyən bir hissəsini təşkil etdiyi halda, ibarələr əsasən bədii dildə işlədilir və ümumiyyətlə bədii dil, eyni zamanda ayrı- ayrı yazıçıların üslub xüsusiyyətlərini müəyyənləşdirməyə xidmət edir. Beləliklə, ibarələr bədii dilin ən mühüm ifadə vasitələrindən biri sayılır. (5, 100) Məsələn: dəmir iradə, şirin dil, baş üstə, xoş gəldin, nuş can, xoş gördük, canın sağ olsun. “Mədəniyyət və ədəbiyyat tariximizdən məlumdur ki, XIII-XIV əsrlərdə Azərbaycan xalqının İzzəddin Həsənoğlu, Zülfüqar Şirvani, Arif Ərdəbili, Əssar Təbrizi, Marağalı Əvhədi, Mahmud Şəbüstəri, Fəzlullah Nəimi Təbrizi, Qazi Bürhanəddin kimi bütün Şərqin elmi-fəlsəfi və bədii sənət tərcümeyi-halını dolğunlaşdıran görkəmli oğulları yetişir. Bütün dünya elm və mədəniyyəti tarixini zənginləşdirən, bu gün də qiymətini saxlayan Nəsirəddin Tusi, İmadəddin Nəsimi kimi qüdrətli şəxslər doğulurlar.” (7, 102) Dahi şairimiz İmadəddin Nəsimi (1369-1417) zəngin ədəbi-poetik irs qoyub getmişdir. Onun əsərlərində Azərbaycan ədəbi dilinin əsası qoyul- muşdur. Bədii söz sənətinin solmaz incilərini yaradan Nəsimi Azər baycan ədəbiyyatı tarixinin poeziyasını yeni üslubla zənginləşdirdi. “Böyük sənətkarın dilində frazeoloji vahidlərin, sabit söz birləşmələrinin bütün növlərinə rast gəlmək olur. Nəsiminin dili frazeoloji birləşmələrlə zəngindir desək yanılmarıq. Hər nə yerdə, göydə var, Adəmdə var Hər nə ayda, ildə var, Adəmdə var. Bu sətirlərdə şair hürufiliyin çox mühüm bir müddəasını son dərəcə sadə bir dildə ifadə etmişdir. Hürufiliyə görə, dünya ikidir: birisi gördü- yümüz kainat, ikincisi isə insan. Birini dünyada günəş, ay, ulduzlar, bürclər, bütün səma aləmi, yer üzü: meşələr, dağlar, çaylar, dənizlər yerləşir. İkinci dünyada, yəni insanda bütün bu obyektiv varlıq öz əksini tapır. Hürufilər... insanın daxili aləmində isə günəşin, ayın, bütün səma Nesîmî Kitabı • 219 cisimlərinin mövcud olduğuna inanırlar. Məhz buna görə də Nəsimi: Məndə sığar iki cahan.... kövnü məkana sığmazam – deyir”. (1, 271) Nəsiminin yaradıcılığında bəzi şeirlər isə atalar sözü kimi ümumiləşmiş, fəlsəfi məna daşıyan və oxucunu ilk beytdən öz təsiri altına alan misralarla başlayır: Qan bahasız necə qan etmək dilərsən, etməgil. Çək dilini və əbsəm ol, bən bu lisanə sığmazam. Fəzlinə qurban edəlim canımı. Dəgməz bana bir pula cahan varlığı ilə. Qaşı tək sövdayə verdim könlümü. Tutuldu dili əflakin sual etdim cavabından. Yüzün qiyamət eylər şol zürfü xal içində. Çün hər nə kim əkərsən, anı biçərsən axır. Yuxarıdakı misralarda işlənən frazeoloji birləşmələr şairin poetik qüdrətini göstərir. Sənsiz, еy cani-cahan, bir pula dəyməz kainat, Hеçə dəyməz nəsnəyə gər şol qədər dеrsəm, nola? (10. Ic.,s.15) Nəsimi canını еşqin yolunda еylədi qurban, Anın adın bu mə’nidən qan ilə yazaram sənsiz. (10, Ic., s.67) Canımı yandırdı şövqün, еy nigarım, qandasan? Gözlərim nuru, iki aləmdə varım, qandasan? (10, Ic., s.149) Can yandırmaq, qurban eyləmək, pula dəyməmək, heçə dəymək, oda yaxmaq, əl vermək, könlü susamaq, ağız açmaq, bel bağlamaq, əhdini sındırmaq və s.kimi frazeoloji birləşmələr şairin dilinə obrazlılıq və canlılıq gətirərək daha da zənginləşdirir. “Can vermək” sabit feili birləşməsi iki mənada işlənir: “ölmək” və “həyat vermək”. Bu birləşmə hər iki mənada Nəsimi dilində işlənir. Sey-Səvab ola anınçün həq yolunda verdi can, Dərdinə həqdən dəvadır, rəncinə yüz bin şəfa. Nəsiminin dilindəki frazeoloji feili birləşmələrdə ən çox təsadüf etdiyimiz feil “düşmək” feilidir: inkara düşmək, ayrı düşmək, fəraqa düşmək, 220 • Fidan Salayeva sevdayə düşmək, dilə düşmək, gözdən düşmək, xəyalə düşmək, cüda düşmək, dərdə düşmək, qiymətdən düşmək, yəğmayə düşmək və s. Düşdü Nəsiminin başı zülfü kimi ayağına, Düşəli can gözü anın bədri-müəmməm alına. (10, I,15) Düşdü könül ala gözün ağınavü qərasinə, Ayrıq anınla kimsənin ağı nədir, qərasi nə? (10, I, 52) Düşdü Nəsimi еşqinə, sayruvü хəstə nеyləsin, Kəndi həyatı kəndidən cismi-rəvanmısan, nəsən? (10, I, 166) Əgər ayağına düşmək macalım olsaydı, Dəхi götürməz idim baş anın ayağından (10. II, 185) Nəsimi dilində frazeoloji vahidlər struktur etibarı ilə mürəkkəb feillərə uyğun gəlir. Verilmiş nümunələrdən də aydın olur ki, frazeoloji birləş- mələrin hər iki komponenti məzmun və quruluşuna görə müasir Azər- baycan dilində işlənməkdə olan sözlərdir. “Düşmək” feili əksər hallarda öz əsas denotativ mənasında deyil, ikinci nominativ mənasında işlədilir. İsmin çıxışlıq halında işlənmiş söz tez-tez müxtəlif frazeoloji birləşmələrin tərkib hissəsi olur: “canü dildən”, “ğəmin narindən”, “qəm ucundan”, “gözümdən ayrılmaz”, “özümdən bixəbər”, “gözdən iraq” kimi frazeoloji birləşmələri bu gün heç bir leksik-semantik dəyişikliyə uğramadan işlənməkdədir: Oldu gözümdən iraq şol sənəmin surəti, Yarəb, irişdir məni dövləti-didarinə. (10, I, 47) Can quşunu uçuranda buldu iman hər kim ol, Canü dildən ol pərirüхasara döndərmiş üzün. (10, I, 180) Əvvəlü aхır çü sənsən, batinü zahir çü sən, Məqsədi-əqsa camalındır, gözümdən gеtmə dur. (10, I, 236) Divanə oldi dəli könül, saçın zəncirinə bağla! Sözün tatlusi abi-kövsəridü. Canveriri ləbindədir şərbəti xəstə könlümün. Şəbi yeldadır saçın gecəsi.... Nesîmî Kitabı • 221 Beytlərdə işlənmiş dəli könül, özün tatlısı, saçın gecəsi kimi ismi birləşmələrdə ikinci komponent əlavə ekspressiv və emosional məna çalarını artırır. Çəkəli əgnimə bu sikkeyi-mərdan kəpənək, Biləsən qıldı mənim dərdimə dərman kəpənək. Çün ol kirpiklərin zəxmi baş edər bağımı Ki, bağrım qanı hər saət gözümnü hər dəm malamal eylər. Tökülür sözə gələcək dürrü löli ləblərindən, Əcəb, ol sədəfdəhanın dişi nəzm gövhərini Buduna çıqsın ufalar, gözünə həm qarə su, Tutulsun dilü qulağı, bir neçə daş dişinə. (10, I.) Burada əyninə çəkmək – geymək, baş etmək – yaralamaq, sözə gəlmək – danışmaq, qara su – qlaukoma mənalarındadır. “Divan”da işlənmiş “baş” tibb termini kimi bu gün fəaliyyətdən düşsə də, bu sözün iştirakı ilə süzəlmiş baş eyləmək – yara, çiban haqqında feili birləşməsi mövcuddur. Tarixən bu isimlərin türk dillərində frazeoloji birləşmə yaradaraq işlək olması qədim lüğətlərdə qeydə alınmışdır. (2, 122) Nəsiminin yaradıcılığında işlənmiş xalq ifadələri, birləşmələr və məsəllər, ibarə və idiomlar dilin həqiqi sahibi olan xalqın uzun əsrlik tarixi inkişafı ilə bağlıdır. Nəsimi öz əsərlərində xalq ifadələrini sənət süzgəcindən keçirərək onların təravətini saxlamış, milli koloritini mühafizə edərək onları bədii yüksəkliyə qaldırmışdır. Xalq yaradıcılığı incilərini ədəbi-bədii dil normaları çərçivəsində işlədən şair onların ifadə etdiyi geniş, dərin və incə mənalara xüsusi diqqət yetirmişdir. Əsasən nəsihət xarakterli əsərlərində qəzəl, rübai, məsnəvi və eləcə də qəsidələrində işlətdiyi məsəllər, atalar sözləri və ibarələr Nəsiminin ibrətamiz fikirlərini daha obrazlı ifadə edir. Ol könül, kim, daima işi səninlə vəsldir, Yandı şövqündən əsiri-dərdi-hicran oldu gəl! Çün Nəsimi səndən ayrı bildi kim, yoxdur vücud, Dərdü dərman, vəslü hicran cümlə yeksan oldu gəl! 222 • Fidan Salayeva Beləliklə, təhlil və araşdırmalar göstərir ki, böyük şairimiz İmadəddin Nəsiminin dilinin lüğət tərkibi həm semantik, həm poetik, həm də obrazlı türkmənşəli sözlər və frazeoloji birləşmələrlə zəngin olub tədqiqat aspektində hər zaman öz aktuallığını qoruyub saxlamaqdadır. Akademik Tofiq Hacıyevin ümumiləşdirici elmi hökmü ilə məqaləmizi tamamlayırıq: “Nəsimi elə mükəmməl başlanğıc oldu ki, onun dil ənənəsi həm yazılı, həm də şifahi ədəbiyyatımız tərəfindən örnək kimi tanındı”. (7, 229) ƏDƏBİYYAT H.Araslı. Nəsiminin dili (Həmid Araslı. İmadəddin Nəsimi. Həyat və yaradıcılığı). Bakı, Azərnəşr, 1972; Azərbaycan ədəbiyyatı tarixi və problemləri (Seçilmiş əsərləri). Bir cilddə. Bakı, “Gənclik”, 1998. (Nəsimi, s.250-285). Azərbaycan ədəbi dili tarixi. Dörd cilddə, I c. XIII-XVI əsrlər. Bakı, “Şərq-Qərb”, 2007. Azərbaycan ədəbiyyatı tarixi. Altı cilddə, III c. Bakı, “Elm”, 2009. Bayramov H.A. Azərbaycan dili frazeologiyasının əsasları. Bakı, 1978, 176 s. Səlim Cəfərov. Müasir Azərbaycan dili. Leksika. Redaktoru: Bayram Əhmədov. II hissə. Üçüncü nəşr. Bakı, “Şərq-Qərb”, 2007. (“Müasir Azərbaycan dilinin frazeologiyası”, s.216. Dəmirçizadə Ə. Azərbaycan ədəbi dilinin tarixi. Elmi redaktoru: prof. A.Qurbanov. Birinci hissə “Nəsimi şeirlərinin dili”, s.148-158. Bakı, “Maarif”, 1979. Tofiq Hacıyev. Azərbaycan ədəbi dilinin tarixi. I hissə. Bakı, “Elm”, 2012. HacıyevT.İ, Vəliyev K.N. Azərbaycan dili tarixi. Oçerklər və materiallar. Elmi redaktoru: N.Nağiyev, fil.e.n. Bakı, “Maarif”, 1983. Qəhrəmanov C. Nəsimi “Divan”ının leksikası. Bakı, “Elm”, 1970. Nəsimi. Əsərləri. Elmi-tənqidi mətn. I-III c. Tərtib edəni C.Qəhrəmanov. Bakı, 1973 Salayeva F. XX əsrin ikinci yarısında Azərbaycan dilçiliyində frazeologiya nəzəriyyəsinin inkişafı. Bakı, “Təknur”, 2016, s.220. NƏSİMİ ŞEİRLƏRİNDƏ LİRİK QƏHRƏMANA XİTAB Qüdsiyyə Qəmbərova* Nəsimi şeirinin xiridarları bilir ki, şair daim söz aşiqlərini olan arif- lərin sorağında olmuşdur. Şairin istər dünyəvi, istər fəlsəfi qəzəllərində bu “axtarış” aydın görünür: Arifi-həq istərəm soz tanıya aləmdə kim, Söylərəm məqsudimi ta ol verə gerçək cavab (1,21). Bəlkə də, bu beyti Nəsimi şeirinin leytmotivi kimi də qəbul etmək olar. Şairin ilham mayası Tanrının verdiyi istedad olduğundandır ki, ilhamın mənbəyi də haqqın diqtəsinə tabedir: Nəsiminin sözü həqdir, həqi bil Ki, həqdir, hər nəkim, dilində söylər (1, 243). Şair üçün şəksiz və şübhəsiz gerçək olan bu həqiqətin hər bəndəyə “çatması” və ya “çatdırılması” eyni dərəcədə vacib məsələdir: Ey Nəsimi, gər sözün mənisi bipayan degil, Neyçün irməz kimsənin fikri anın payanına (1, 19). -deyən şairin ən böyük diləyi “gerçək sözün xiridarı” olan İnsandır. Ədəbi aləmdə lirik qəhrəman anlayışı Nəsimi şeirində bəzi cəhətlərinə görə fərqli anlam verir. Nəsiminin lirik qəhrəmanı, şairin özünün də dediyi kimi, arif, söz tanıyan, “özünü-sözünü bilən”, gerçək danşan, kamil olan və ya bu yolda özünü hazırlayan İnsandır. Şairin hətta lirik qəzəllərinin qəhrəmanında belə, zahiri gözəllik və məlahətdən əfzəl lirik qəhrəmanın ağlı və duyumudur: Kim ki bilməz özünü, bilməyə pirlər sözünü Kəndisin anlamayan bilmədi hər kar nədir (1, 327). Nəsimi şeirinə bələd olduqca burada zəmanə əhlinin bütün təbəqə- lərindən olan insan obrazları sərgisini görmək mümkündür. Və ya, başqa sözlə desək, Nəsimi sözünü demək üçün kimlərə üz tutur, yaxud onun * Doç. Dr., AMEA Nəsimi adına Dilçilik İnstitutu,
[email protected]. 224 • Qüdsiyyə Qəmbərova “sözünün yiyəsi” kimlərdir? Əlbəttə ki, bu məqamda şairin yalnız fəlsəfi və dünyəvi qəzəllərindəki obraz və tiplər silsiləsi göz önündə sıralanır: ey həkim, zahida, ey vaiz, ey münkir, ey arif, ey mövlanə, ey dana, şaha, ey hərif, ey fəqih,ey mühəndis, ey sufi, ey sağır, ey qasid və s. Əlbəttə, bu sadalama insanın peşə göstəricilərinə əsaslansa da, şairin müraciət obyektləridir. Lakin ümumi anlayışlara əsasən demək olar ki, əsas xitab əhli, müraciət obyekti həqq əhli (1, 561), həqq istəyən (1, 561), əql iyəsi (1, 367), bəşər surətli həqq (1, 366), həqqi hər yerdə hazırdır deyən (1, 366), insani-kamil (1, 359), ey müsəlmanlar (1,142) və başqa bəndələrdir. Nəsimi şeirlərində müraciət etiketləri heyrətamiz dərəcədə zəngin və rəngarəngdir. Şairin insana görə, ona yaraşan söz seçimindəki bacarığı və mədəniyyəti qarşısında, sadəcə, mat qalırsan. Şairi düşündürən haqq və nahaqq məsələsində İnsan amilinin növqeyini qiymətləndirmədə ortaya qoyduğu insan fərqliliyi məhz xitablarda təcəssümünü tapır: haqq əhli (1, 561) – münkir (1, 484), həqqi istəyən (1, 561) – doğru yolunu yanılan (1, 373), dost (1, 545), həbib (1, 458) – hərif (1, 491), insani-kamil (1, 357) – xər (1, 461), həccə varan (1, 447) – münkir (1, 484), dana (1, 485) – bu dəftərdən xəbərsiz (1, 278) və s. Ümumiyyətlə, Nəsimi şeirlərində lirik qəhrəmanlar iki formada təqdim olunur: bilavasitə özünə layiq olan adı ilə: dost, arif, həbib, həkim, yar, ahugözlü, hərif, sağır, münkir, xər, əgri, dil bazarçısı və s. Lakin qəhrəmanın bilavasitə təqdimatında isə şairin priyomu dəyişir. Daha rəngarəng konstruksiyalar düşünülür və tapılır: Burada da şairin müraciət obyektinin şəxsi və sosial keyfiyyətləri nəzərə alınır. Nəsiminin lirik qəzəllərində qəhrəmana müraciətdə şairin bir qəzəl boyu “deyəcəyi” bütün “etiraflar”ı vardır: Fəzlim mənim, ey Xızrımü ey abi-həyatım, Şəmsim mənim, ey bədrimü saçı zülmatım. Sərvim, cəmənim, bağ-bahar ilə həzarım, Tutim, şəkərim, şəhdimü qənd ilə nəbatım. Ruzim, şəbimü ayü ilim, həftəvü günüm, Novruzumü eydim, diləyim, qədrü bəratım. Quranımü hökmüm, hədisim, şərhi-bəyanım, Elmim, əməlim, zikrümü sövm ilə səlatım. İslamimü həm küfrimü imanimü dinim, Şanım, şərəfim, şərhi-həbibim, sələvatım. Nesîmî Kitabı • 225 Təqvam ilə zöhdüm, ədəbim, elmilə hilmim, Təlqinimü tövbəm, tələbim, həccü zəkatım. Həşr ilə hesabım, yenə mizanü siratım, Ehsanimü lütfüm, kərəmim, həm həsənatım. Hənnan ilə mənnanimü, ey mərvə səfalım, Həm zəmzəm ilə qibləmü Kəbəm, ərəfatım. Məbudimü məqsudimü mətlubimü qəsdim, Zahirimü batinimü zat ilə sifatım. Həm mərkəz ilə kövkəbü bürc ilə mədarım, Səyyarəmü çərxim, fələkim, seyri-səbatım. Filcümlə, bu nitq ilə kəlamın, ey Nəsimi, Afaqimü ənfusümü ərkanü-cəhatım. Şairin qəzəldəki lirik qəhrəmana ünvanladığı epitet rəngarəngliyi həqiqi “aşiq” duyğularını əks etdirmədə sözün aciz qalmadığına bir daha sübut olur. Sanki lirik qəhrəman şairlə eyni dili danışan, eyni dinə tapınan İnsandır. Əgər oxucuda rəssam istedadı olarsa, qələm götürüb qəhrəma- nın şəklini də çəkə bilər. Adama elə gəlir ki, bütünlüklə xitablardan qurulan on bir beytlik bu qəzəldən təsirlənib, hətta lirik qəhrəmanın “canlı portreti” ni yarada bilər: surəti bədrlənmiş ay, saçı zülmət gecə, boyu sərv və s. Amma yox,şairin məqsədi lirik qəhrəmanın gözəlliyini vəsf etmək deyil. Bütün bunlar lirik qəhrəmanın həqiqi insan olmasını oxucuya çatdırmaq üçündür. Çünki sonrakı beytlərdə şair buna tam əmin olandan sonra, onda gördüyü daha vacib keyfiyyətləri sadalayır: ona “fəzlim mənim” deyərək qəhrəmanın daxili aləmini zənginləşdirən elm, əməl, zikr, ibadət, iman, şərəf, ədəb, əxlaq, lütf sahibi, kərəm əhli kimi insani keyfiyyətləri bir-bir inci kimi sıraya düzür. Bu, şairə oxucuya canlı insandan bəhs edildiyini anlatmaq naminə lazımdır. Lakin bununla bərabər, bir məsələyə diqqətli olmamız vacibdir ki, şairin qəzəldə lirik qəhrəmana ilkin müraciəti “fəzlim mənim” deyə ifadə olunur. Fəzl - ərəbcə çoxmənalı söz olub, dəyər, məziyyət; ləyaqət, fəzilət; comərdlik; elm və bilikdə üstünlük, yüksəklik; bəxşiş; mərhəmət; fayda, xeyir, bərəkət və s. deməkdir (2, 667; 3, 188). Nəsimi şeirlərinin aşiqləri arasında bu qəzəlin lirik qəhrəmanının Fəzlullah Nəimini nəzərdə tutulduğunu 226 • Qüdsiyyə Qəmbərova güman edənlər də vardır. Bu bənzətmələrin və yaraşdırmaların Nəsimi və onun yolunu sevənlərə aid olması şübhəsizdir. Bu da həqiqi insanın dünyanı dərk etdiyi gündən ikiliklər arasında qaldığına işarədir. Şair birlik, təklik, yeganəlik kimi keyfiyyətlərlə insanın Tanrıdan fərqini izah edir. Şairə görə, əgər insan birlik yolunu tutub gedərsə, həqiqətə qovuşa bilir. Həqiqətdən qopmuş zərrələr həqqə birləşmək üçün çalışır, çabalayır, vuruşur, ya qalib gəlir, ya da məğlub olur. İnsanlar arasındakı fərq də bununla təyin olunmalıdır. Nəsimi onlara ey özündən bixəbər (1, 351), ey mənə nahaq deyənlər (1, 351), ey bu dəftərdən xəbərsiz (1, 278), ey badə verən ömrünü (1, 367), ey doğru yolunu yanılan (1, 373) və s. kimi xitab edir. Bu müraciətlərdə incə, etik mədəniyyət nümayiş olunur. Şair inanır ki, belələri islah oluna bilər. İnsan həmişə öyrənməyə və tərbiyəyə ehtiyac duyur. Nəsiminin lirik qəhrəmanları sırasında məhrəm, söz anlayan, bilik və mərifət sahibləri də vardır; ey pürhünər (1, 458), ey bülhəvəs (1, 461), ey müttəqi (1, 452), ey binəzirü vahid (1, 376), ey aləmin həyatı (1, 376), ey gövhərin bəhasını, miqdarını bilən (1, 371), ey gözüm aydınlığı və s. kimi ifadələrdə həm şair, həm insan mövqeyini nümayiş etdirir. Nəsimi şeirlərində şairin lirik qəhrəmanının real olması, bəzən o qədər inandırıcı olur ki, hətta onun prototipinin olmasını güman etmək mümkün olur. Əlbəttə, şairin canlı xalq dilindən gələn ifadələrdən istifa- dəsi hesabına buna nail olmasına şəkk-şübhə qalmır: ey cümlə qurban sizlərə (1, 20), hüsnünə qurban olayım (1, 53), ey Nəsiminin həyatı, canı- mın cananəsi (1, 82), ey can parəsi (1, 92) kimi müraciət etiketləri milli- etnik göstəriciləri ilə azərbaycanlılara məxsusdur. Nəsimidə canlı danışığın bütün koloriti vardır: salamlaşma, görüşmə, hal-əhval tutma, ayrılma, alqış, dua, qarğış, öyüd-nəsihət və s. Aşiqin memarı həqdir, yapar anın batinin, Ey evin həqdən yapılmış, sənsən əhli-etibar! (1, 191). Şair canlı deyim tərzi kimi işlənən “Allah evini tiksin!” ifadəsinin mənşəyinin nədən gəldiyini yada salır: Aşiqin memarı həqdir. Evi həqdən qurulmuş olan aşiq etibar əhlidir. Deməli, ifadənin əsl həqiqi mənası hamının bildiyi həqiqətdir. Yeri (1, 332), qulaq urmaq (1, 332), aradan çıxmaq (1, 334), ara yerdə (1, 197), ikiqat olmaq (1, 379), həddən aşırmaq (1, 168), dəm urmaq (1, 165) və s. kimi ifadələr canlı nitq təzahürləri olub, Nəsimi şeirlərinin lirik qəhrəmanına söylənmişdir. Nəsiminin lirik məzmunlu qəzəllərindəki görüşmə etiketlərində də bir məhrəmlik, doğmalıq və səmimiyyət hiss olunur: Mərhəba, xoş gəldin, ey ruhi- rəvanım, mərhəba! (1, 13); Gəldi yarım naz ilə, sordu, Nəsimi, necəsən? (1, 13); Mərhəba! Xoş gəldin, xoş gördüm səni (1, 13); Yarə hər saət salam Nesîmî Kitabı • 227 olsun, salam (1, 603) və s. Göründüyü kimi, “mərhəba” sözündən başqa, bütün görüşmə etiketləri müasir canlı danışığın fəal sabit tərkibləridir. İfadələrin oxucuda doğurduğu təsəvvür elə canlıdır ki, sanki dramatik bir parcanı seyr edirsən. Məlum olduğu kimi, görüşmə prosesi müxtəlif xalqların həyatında ən mühüm davranış formasıdır. Maraqlıdır ki, bu proses hər bir xalqın səciyyəvi milli əxlaq normalarına əsaslanır. Nəsiminin şeir dilində də bu prosesdəki nitq etiketləri müasir Azərbaycan xalqının etik normalarının tam eynidir. Salam, xoş gördük, necəsən, xoş gəldin və s. kimi görüşmə etiketləri lirik qəhrəmana ünvanlansa da, real və canlıdır. Nəsimi şeirlərində, eyni zamanda, ayrılma etiketlərində də lirik obraza real müraciət formaları işlətmişdir: - Dərd ilə sən özünü qılma məlul, şadiman ol, ta gəlincə həftü-həşt (1, 576). Çox maraqlıdır ki, ayrılma etiketi bu beytdə daha poetik formada işlənmişdir. Yəni, yetmiş- səksən yaş gələndə də şad ol, özünü dərdə salma! Yaxud da, ayrılma zamanı “mənim ağzımla öp” ifadəsinin poetik biçiminə baxaq: Ey səba, uğraşdığınca ol xuraman sərvə tuş, Bəndən öp anın ayağın, səcdə qıl balasinə (1, 53). Şair öz lirik qəhrəmanını o dərəcədə real və gerçək bilir ki, ona alqış və dualarını da əsirgəmir. Nəsimi şeirlərindəki alqış və qarğışlarda ekspressivlik çox güclüdür. Şair sanki, öz lirik qəhrəmanının bəzən alqış və dualara da ehtiyacı olduğunu hiss edir: -Afərin olsun, nigarın zülfü ilə qaşına (1, 51); -Səd həzəran rəhmət olsun, ol şəhidin canına (1, 51) və s. Nəsimidə bu ifadələr milli və alınma olmaqla iki formada işlənsə də, sabit birləşmələr kimi tam anlaşılır. Türk mənşəli “iraq olsun!” ifadəsi şeirlərdə daha fəaldır: -Göyərçin tək şikar etdi məni ol nərgisi-fəttan, Yavuz gözdən iraq olsun ki, xoş türkanə laçindir (1, 256); -Qiyamət qopdı hüsnündən məgər axırzaman oldu?; - Bəlalardan iraq olsun, bu nə qəddü, nə bəladur (1, 439). “ İnsanın sözün hifzetmə qüvvəsinə dərin inamından yaramış bu ifadə hal-hazırda da çanlı şifahi nitqin ən fəal tərkiblərindəndir. İnsanın ən qədim inamına görə, dua ürəkdə yox, dildə edilməlidir. İnsan övladı inanmışdır ki, onun “səsini ulu yaradan eşidir. Yoxsa, “səsimi Allah eşitdi” ifadəsi əbəs yerə yaranmazdı” (4, 172).Bir həqiqətdir ki, insanın daxilində məhəbbət və nifrət hissləri birləşir. Qarşı tərəfə nifrət duyğuları üstün gələn zaman insan öz hisslərini qarğışlarla ifadə edir. “Nəsiminin şeirlərində onlarla qargış sözləri və ifadələr bütöv sintaktik konstruk- siyalar şəklində çıxış edir. Görünür ki, şair öz rəqibləri, bədxahları və düşmənləri ilə mübarizədə qarğışlardan bir silah, kəsər kimi yararlan- mışdır: -Həsudun dərdi çox, ömrü kəm olsun, Səni sevməyənə qəm həmdəm olsun! (1, 172); -Düşmənin ömrü tükənsin, bəxti bidar olmasun! 228 • Qüdsiyyə Qəmbərova (1, 158); -Həqdən həmişə başına gəlsin bəla derəm (1, 141); - Buduna çıxsın ufalar, gözünə həm qara su, Dutulsun dilü-qulağı,bir neçə daş dişinə! (1, 51). Maraqlı odur ki, Azərbaycan dilinin Nəsimi şeirlərindəki ən azı altı əsrlik tarixində bu ifadələr dəyişməz qalmışdır. Şairin qəzəl- lərində mənfi tiplər sırasında yer tutan dil bazarçıları, xainlər, nadanlar, münkirlər, əgrilər, qafillər, doğru yolunu yanılanlar da insandır. Lakin, onlar hidayət yolunu azmışlar və ya itirmişlərdir. Onların arınmaya, dürüstlənməyə ehtiyacı vardır. Şairə görə, bu tiplər silsiləsində bəziləri doğru yola dönməklə yararlı ola bilsə də, bir qisminə tərbiyədən fayda yoxdur: Söhbət etmə, söhbət etmə, dəgmə hər nadan ilə. Nadanın tərbiyətindən həm yenə nadan bitər (1, 334). Nəsimi qəzəllərində lirik qəhrəmana xitabın bir qismini də ibrətamiz məzmunlu didaktik şeirlərdə yer tutur. Belə qəzəllərdə lirik qəhrəmanın davranış mədəniyyəti, əxlaq-ədəb qanunlarına əməl etməsi, maariflənib mərifət əhli olması və nəhayətdə kamil insana çevrilməsi mərhələsinə qədərki yolda öyüd, nəsihət və məsləhətləri vardır. Şairin qəzəlləri içərisində bütün zamanlar üçün aktual olan insanın xoşbəxtlik və səadət uğrundakı mücadilələrində bir bələdçilik missiyası vardır. Nəsimi bir məsnəvisində mömin insana səadət gətirən üç adəti özünə peşə etməyi tövsiyə edir: xoş xasiyyət, kərəm və ibadət əhli olmağı. Şairə görə, mömin bəndədə həya, ədəb və qiyamət qorxusu olmalıdır. Əks təqdirdə, üç qism insan cənnət üzünü görə bilməz: yalançı, qeybətcil və paxıl. Nəsiminin lirik qəhrəmanları sırasında birinci yerdə şairin öz obrazı durur. Onun bu lirik məndən tələbi daha böyükdür. Çünki şair “nəzər əhli”dir. Ona görə də, özünə mərhəmətliliyə, xoşxasiyyətliliyə və təvazökarlığa adət etməyi təlqin edir: Biri lütfü kərəm, hə xülqi-niku, Biri heç kimsəyə baxma həqarət (1, 333.). ƏDƏBİYYAT İmadəddin Nəsimi. Seçilmiş əsərləri. Tərtib edəni H.Araslı. Azərnəşr, Bakı, 1973. Ərəb və fars sözləri lüğəti. Yazıçı. Bakı. 1985. Azərbaycan ədəbi dilində işlənən ərəb və fars sözlərinin qısa lüğəti. ADU nəşriyyatı. 1960. Qəmbərova Q. İmadəddin Nəsiminin anadilli şeirlərinin diaxronik-dialektoloji tədqiqi. Elm. Bakı. 2019. NƏSİMİ ŞEİRLƏRİNDƏ ETNOS ADLARININ İŞLƏNMƏ TEZLİYİ İsmayıl Kazımov* Hüsniyyə Çobanova** Xülasə Etnos adları növ, ümumilik, çoxluq, müəyyən bir qrupu, zümrəni, dəstəni, kollektivi ifadə edir, onları işarıləndirir. Məqalədə böyük Azərbaycan şairi İ. Nəsiminin şeirlərində işlənmiş etnos adlarının işlənmə tezliyi müəyyənləşdirilir. Məlum olur ki, onomas- tik vahidlərin maraqlı bir növü olan etnonimlər Nəsimi şeirlərin dilinə xüsusi bir məna verir, tərkib daxilində müxtəlif üslubi məqamları təmin edir. Bu dil vahidləri işlədilmə dərəcəsi və yayılma göstəricisi ilə nəzəri cəlb edir. Riyazi dilçiliyin köməyilə biz bu vahidləri iki aspektdə təhlil etmişik: 1) ədəbi-tarixi mətnlərdəki etnonimlərin və etnotoponimlərin təzahürünün təhlili; 2) etnos adlarının çağdaş mərhələdə funksional yü- künün və semantik dərəcə əlamətlərinin tədqiqi. Açar sözlər: tezlik, Nəsimi şeirləri, etnos adları, yayılma göstəricisi, semantik dərəcə, statistik hesablama. İdeya şairi İmadəddin Nəsimi Azərbaycan dilində şeirin ilk gözəl və mükəmməl örnəklərini yaradan, öz humanist və mütərəqqi fikirlərini yüksək bədii dildə ifadə etməyi bacaran qüdrətli söz adamlarından biri olmuşdur. Nəsiminin şeirlərində onomastik vahidlərdən də öz dövrünün tələblərinə uyğun istifadə edilmişdir. Tarixçi alim T.Musəvi əsərində Nəsiminin digər adlarla yanaşı, etnonimlərdən də müəyyən məqsədlər üçün (bədii qayə yaratmaq və s.) istifadə etdiyini də göstərmişdir (Mu- səvi, 1977: 43) «Etnonim» yunanca ethnos-«xalq»+onum «ad»-tayfa adı anlamında işlədilir. Hər bir etnonim, öz növbəsində, coğrafi, tarixi və sosial xarakterə * Prof. Dr., Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyası Nəsimi adına Dilçilik İnstitutu,
[email protected]** Hərbi Məktəbin baş müəllimi,
[email protected]230 • İsmail Kazımov - Hüsniyyə Çobanova malikdir. Hər bir etnonim etnos haqqında informasiyanın coğrafi, tarixi və sosial xarakterini müəyyənləşdirir. Ayrı-ayrı etnoslar yurdumuzun tarixində müəyyən izlər qoymuşlar. Onlar ərazini müəyyən etmiş, bir yerdən digər ərazilərə köç etmişlər. Ona görə də onların özünəməxsus formalaşma şəraiti, struktur, leksik- semantik və etimoloji xüsusiyyətləri vardır. Qeyd edək ki, etnonimlərin zaman-zaman formalaşması və hər hansı bir orta əsr şairinin əsərlərində istifadə olunması bir dövrün deyil, müxtəlif dövr və mərhələlərin məhsuludur, sabit deyil, arasıkəsilməz bir prosesdir. Dil elə bir xəzinədir ki, onun indi işlənməyən hər sözündə, hər adın- da belə etnosların həyatı və mənəviyyatları saxlanır. Etnosların tarixi var- lığını, keçmişini öyrənməkdən ötrü ilk və ən mötəbər qaynaq dil, dil ma- terialıdır. Toponimlər də dil materialı kimi əvəzsizdir. Azərbaycan müxtəlif etnosların, etnik mədəniyyətlərin ən qədim dövrlərdən qarşılıqlı əlaqəsinə geniş imkanlar açan bir çoğrafiyadır. Etnik faktora görə Azərbaycan ərazisində 300-dən çox etnos və etno- toponim mövcuddur. Qeyd edək ki, indi etnotoponim kimi qəbul edilmiş bir sıra topo- nimlər bir vaxtlar ayrı-ayrı şəxs adlarını ifadə etmişlər. T.Hacıyev bu xüsusda yazır ki, türk dillərinin tanınması (yayılması, formalaşması yox, məhz adlandırılması) prosesi həmişə dövlət başçılarının, sərkərdələrin, sülalə-dinastiyaların adı ilə getmişdir. Oğuz, Xəzər, Qıpcaq, Karluq, Tuva, Türk və s. başlanğıcında məhz antoponimlərdir, sonra öz tabeçiliyindəki kütlələrin onların təbəələri sayılmaq ənənəsi yarananda etnonimə çevri- liblər... (Hacıyev, 1984: 20-29) Etnos adları, bu əsasda yaranan etnotoponimlər də hər bir dilin xüsusi leksikasında xüsusi bir təbəqə yaradır. A.Qurbanov yazır ki, etnos adları Azərbaycan dili leksikasının bir hissəsini təşkil edir. Dilimizdə başqa söz qruplarından fərqli olaraq etnos adları daha qədim fonetik, qrammatik, leksik, semantik xüsusiyyətlərə malikdir. Etnos adları xalqın ictimai-siyasi həyatı ilə bağlıdır və tarixin müxtəlif mərhələlərində mey- dana gəlmişdir. Buna görə də onların araşdırılması zamanı daha çox tarixi yazılı mənbələrə müraciət olunur (Qurbanov, 1988: 293) Toponimlərin formalaşmasında digər adlar kimi etnos adları da əvəzsiz rol oynayır. Belələri etnotoponimlər adlanır. Yəni bu toponimlər qəbilə, tayfa, millət, xalq, nəsil, şəcərə və s. amillərin rolu əsasında əmələ gəlir. Ona görə də etnotoponimlər, öncə, dil qanunları və normalarına ta- Nesîmî Kitabı • 231 be olub, müəyyən ərazidə yaşamış və yaşayan əhalinin dil prosesini əks etdirir. Etnogenezlə məşğul olan elm- xalqın mənşəyini, kökünü öyrənir, bunların öyrənilməsi üçün etnotoponimlər əsaslı mənbə rolunu oynayır. Etnolinqvistika isə-dilin və xalqın, dilçilik və etnik faktorların əlaqəsini öyrənən elm sahəsidir. Etnotoponimlər bu kimi elmlərə faktlar verir. Nəsimi öz dövrünün hadisələrinə, həmçinin də, bəzən ondan öncəki və sonrakı dövrlərin hadisələrinə toxunarkən bilavasitə bizim üçün maraq kəsb edən bir çox tayfa, nəsil, tirə, etnik qrup, xalq və millət adlarına xüsusi diqqət yetirmiş, onlar barədə özünün obrazlı fikir və mülahizələri- ni söyləmişdir. Ümumiyyətlə, digər toponimik vahidlər kimi, etnos adları üsubi məqamda o zaman işlədilir ki, onlar müəyyən emosional anlayış bildir- sinlər. Bədii-poetik mətndə qəbilə, tayfa və s. adlarına məxsus emosional anlayışlar hadisəyə aid situasiyanın və şəxsə aid psixoloji durumun ifadə olunması yolu ilə canlandırılır. Etons adlarından həmin məqsədlə həm klassik əsərlərdə və xalq yaradıcılığı örnəklərində, həmçinin də çağdaş dövrə məxsus bədii mətnlərdə istifadə olunur. Azərbaycan dilinin ta- rixinə, toponimikasına həsr olunmuş ayrı-ayrı əsərlərdə həmin mövzu ilə bağlı bəhs edilmişdir. Lakin bütövlükdə üslubi etnonimika müstəqil təd- qiqat mövzusuna hələ də çevrilməmişdir. Etnos adlarının bədii-poetik örnəklərdəki üslubi xarakterini, ən başlıcası isə işlənmə tezliyini müəy- yənləşdirmək baxımından sözügedən mövzu xüsusi marağa səbəb olur. Bizcə, mövzunun aktuallıq kəsb etməsi də məhz klassik əsərlərdəki, ələl- xüsus da İ.Nəsimi şeirlərində etnos adları vasitəsi ilə yaradılan, canlandı- rılan emosional və ekspressiv ifadə xüsusiyyətlərinin və aktuallaşan se- mantik əlamətin yayılma göstəricisi kimi funksional yükünü müəy- yənləşdirilməsindən ibarətdir. Etnonimik material göstərir ki, Nəsimi şeirlərində adı çəkilən ono- mastiv vahidlərdən çox istifadə edib. Bunlar o dövrdə Azərbaycan əhali- sinin etnik komponentini (tərkibini) təyin etmək üçün kifayət edir. Tədqiqatçı etnonimlərin etnoantroponim, etnooykonim, etnooronim və etnohidronim yaradıcılığındakı rolunu müəyyənləşdirməkdən ötrü Nəsiminin yaradıcılığında istifadə olunmuş enos adlarından istifadə edə bilər. Tezlik nitqdə, hər hansı bir sənətkarın əsərlərində dil vahidlərinin işlədilmə dərəcəsinin, yayılmanın göstəricisi deməkdir. Dil vahidləri da- 232 • İsmail Kazımov - Hüsniyyə Çobanova nışıqda, həm şifahi, həm də yazılı ədəbiyyatda hansı işlənmə tezliyinə malikdir? Görkəmli türkoloq alim T.Hacıyev yazır ki, klassik şeirimizdə heç kəsdə Nəsimidə olduğu qədər etnos adı yoxdur: türk, qıpçaq, bulqar, tatar, moğol, azəri, erməni, zəngi (zənci), hindu. Bunların saycada əksəriyyəti türk etnoslarıdır, ən çox da işlənmə tezliyi onlara aiddir. Nəsimi həm türk, türki, tatar, həm də türki-tatar işlədir (bu gün eynən tatar türkü, özbək türkü, azəri türkü ifadələri var). Bəzən də sırf poetik-üslubi məqamda, türki-pərizad (gözəl türk xanımı) deyilir: Bunə adətdir, ey türki-pərizad, Qəmündən olmadım bir ləhzə azad. Bəzən sadəcə moğol, bəzən də yəğ- maçı moğol söylənir və maraqlıdır ki, hər iki halda etnonim lirik-estetik semantika ifadə edir: Münəvvər əbhərün türki eviün yəğmaladı əqlün, Moğol hər qanda varusa, düşər taracü yəğmayə: Nə yəğmaçi moğolçındır bu, ya rəb. Gözin sevlaları yəğmayə düşmüş. Birinci misalda da işıqlı bir gözəlin türk evinin (şair özünü nəzərdə tutur) talan olunması monqol ta- lançılığına təşbeh gətirir. İkincidə də eyni təşbeh qəlibi götürülür. Ma- raqlıdır ki, Nəsimi türk etnoslarını M.Kaşğaridəki kimi təsnif edir: türk, qıpçaq, tatar türkü, bulqar. Bulqar həm də etnotoponim və dövlət kimi işlədilir. Nəsimi dilində onomastika - Şərq poezsiyasının ənənəvi obraz- təşbehləri olan toponim və antroponim geniş yer tutur. Bu, Nəsimi dilinin üslubi keyfiyyətidir ki, onda etnonim və onomastik vahidlər adətən silsilə şəklində işlədilir: Əgərçi qullarun çoşdur, Nəsimi hamıdan kəmtər, Vəsa türkü, bəsa zəngi, bəsa qıbcaq, bəsa hindu, Vicudun Misr-camedür, saçun Şam, Xorasanü Əcəm, Bulqarə bənzər; Anda imanə gəlməyən bilmədi sir- ri- Əhmədi, Bunda Əli gərək, əli ta yıqa babi-Xeybəri; Mərifət əhlinə yüzin Kəbə, Bilali bəndərün Meharab can quşun, Vəli eynün imami-Cəfəri< (Hacıyev, 2012: 200-201) Biz Nəsiminin «Seçilmiş əsərləri»ndə istifadə olunmuş yalız etnos adlarını riyazi dilçiliyin köməyilə işlənmə tezliyini müəyyənləşdirə bilmi- şik. Nəsiminin dilində etnos adlarının seçilərək işlənmə tezliyi tərəfimiz- dən hesablanmışdır. Hesablamalarla b u dil vahidinin statistikası və funk- sional yükünün müəyyənləşdirilməsi prinsipcə mümkündür. Qeyd edək ki, Nəsiminin bütün əsərlərində işlənilmiş dil vahidləri- nin işlənilmə dərəcəsinə görə sıralanması prinsipi ilə tezlik lüğətləri yara- dıla bilər. Bizim bu kiçik tədqiqatımız da həmin tezlik lüğətinin yaradıl- masında müəyyən rol oynaya bilər. Tezlik lüğəti araşdırılan Nəsimi mətnlərində (seçmədə) müşahidə olunan söz, söz-forma və ya söz birləşmələrinin siyahısıdır. Lüğətdə vahidlərin mətnlərdə işlənmə tezliyi- ni göstərən rəqəmlər göstərilir. Tezlik lüğəti, etnos adlarını və digər söz Nesîmî Kitabı • 233 qruplarını işlənmə tezliyinə görə müqayisə etməyə, qarşılaşdırmağa şərait yaradır. Bununla bağlı olaraq, Nəsimi tezlik lüğətlərinin tərtibolunma, is- tifadə dairəsi çox geniş ola bilər. Bu cür tezlik lüğətləri Nəsimi mətnləri- nin sözlüyə və poetik mətndəki ayrı-ayrı sözlərə nisbəti ilə müəyyənləşən bir sıra xüsusiyyətləri dəqiq ölçürərlə göstərir. Göründüyü kimi, şairin bir çox üslubi-poetik məqamlarda işlətdiyi etnos adları etnoetnik layları üzə çıxarmaq üçün çox əlverişlidir. Nəsi- midə seçilmiş etnos adları xüsusi adların bir növü kimi obrazlılıq, emosi- onallıq və poetiklik keyfiyyəti qazandığı üçün fikrin parlaq ifadəsini, for- ma gözəlliyini şərtləndirən mühüm bir vasitə kimi çıxış edir: Münəvvər əbhərin türkü evin yəğmaladı əqlin, Moğol hər qanda varırsa düşər taracü yəğmayə (35) Dövrün etnonim əsasları dəqiqləşdirmək, substrat topoleksemləri və topoformantları ayırd etmək və s. baxımından faydalıdır. Bədii mühitdə işlənən həmin etnos adları toponimlərin, izafət birləş- mələrinin tərkibində, quruluşunda etnik əsasları müəyyənləşdirir, Azər- baycanlıların başqa tayfalarla etnogenetik əlaqəsini, etnik və təbii proseslərlə bağlı amilləri dəqiqləşdirir. Bu etnos adları etnotoponimlərin əsas formalaşma vasitələrini, tip və struktur modellərini, hansı ərazilərdə mövcudluğunu, kompakt yaşayış yerlərini də təyin edir, adın əsas motivlərini ortaya çıxarır, struktur qanuauyğunluqları, qrammatik formaları, sözyaradıcılığı modellərini meydana çıxarır. Etnosların tarixi, Azərbaycanda yerli etnosların təşəkkü- lü və gəlmə tayfaların miqrasiyasını müəyyənləşdirir. Bizə elə gəlir ki, şairin dilində işlənmiş etnos adları əsasında etnoge- nez və kulturogenez məsələlərinin bu kontekstdə üzə çıxarmaq da müm- kündür. Üslubi material kimi etnos adları şair tərəfindən düzgün seçildikdə, qəzəllərin, tuyuğların və rubailərin ümumi dil-nitq fonu obrazlılıq və ifadəlik vasitələri ilə boyanmış olur. Yerində-məqamında istifadə edilən etnos adları dilin bədii keyfiyyətini də qat-qat artırır, ona güclü təsir göstərmiş olur. Məs.: Canımı ənbərin saçın seyd edəli kəməndinə, Rumi Xətayi dutmuşam, Çinü Tatar içindəyəm (128) Ey sübdəm yeli, nə ögərsən tatarını, Mişkin saçında gör ki, nə tatara düşmüşəm (147) 234 • İsmail Kazımov - Hüsniyyə Çobanova Nəsiminin şeirlərində etnos adları cəmiyyəti, cəmiyyətin təbəqələrini tarix və reallıq kimi təzahür edir. Nəsimi şeirlərində etnos adlarının işlənmə teziyini aşağıdakı seçdi- yimiz örnəklər göstərir. Təşbeh mövqeyində duran standart izafətlər etnos adları ilə birikmiş biçimdə təqdim olunur. Bunlar kolorit yaradan izafətlərdir. Bu nə adətdir, ey türkü-pərizad, Qəmindən olmadım bir ləhzə azad (32) XIII-XIV yüzilliklərdə bədii dilin inkişafına təsir edən tarixi-ictimai şəraitdə, ekstralinnvistik mühitdə fərq yaranır. Monqolların türkləri istila etməsi hadisəsi başlanır. Nəsiminin yaşadığı ölkə monqol zülmünə məruz qalır. «Monqol əsarəti öz qanlı çirkabı ilə hakimiyyətinə tabe etdiyi xalqı nəinki təzyiq altında saxlayır, hətta onun ruhunu təhqir edərək əzib bo- ğurdu» (K.Marks) «XIV əsrin sonlarında Teymurun qoşunları ətraf ölkələrlə yanaşı, Azərbaycanı da istila edir<Beləliklə, XIII- XIV əsrlərdə Azərbaycanda ic- timai-tarixi prosesin əsasında monqol-tatar müdaxiləsi (və bundan irəli gələn hadisələr) dayanır ki, bu da, artıq qeyd olunduğu kimi, kifayət qədər mürəkkəb, geniş şərh tələb edən məsələdir» (Xudiyev, 2018: 159) Xalq və bədii sənət adamları monqolların zülmünü etnos adlarından da istifadə etməklə narazılıqlarını bildirirdilər: Nəsimi türk sözünü bəzən adam mənasında işlətmişdir. Nəsimi əsərlərinin üslubi imkanlarına dair apardığımız müşahidələr də göstərir ki, etnos adları da bədii əsərin ideyasının oxucuya daha asan çatdırılmasına, milli koloritin gücləndirilməsinə, obrazların daha canlı ya- radılmasına və s. məqamlarda ən dəyərli dil vahidi rolunu oynayır. Məs.: Şol mogolçin nərgisinlə çünki qapdın könlümü, Bağrımı çövrünlə pürxun, ey dilaram, eyləmə (58) Yusifim, Misrim, Əzizim, dövlətin, başım tacı, Şəkkərü qəndü nabatım, türkü tatarım mənim (148) Ənbəri-zülfün nəsimi faş olalı aləmə, Oda düşdü nafeyi-Çin, ənbəri-sara ilən (157) Nəsimi, ümumiyyətlə, şeirlərinin dilində «tatar» etnos adından çox istifadə etmişdir. Həmin etnos adının işlənmə tezliyi çox genişdir. Qliyəbu saçınla çün can ilə vüslət etmişəm, Çini-tatarı bulmuşam ud ilə mişkü ənbəri (89) Nesîmî Kitabı • 235 Cəbrayıl rayonunda kənd adı. Toponim tatar tayfasının adını yaşa- dır. Azərbaycanın Qubadlı, Şəmkir, Abşeron, Neftçala rayonlarında eyni- adlı kəndlər vardır. Xəta: Zülfünüz çəkdi çəri gəldi Xəta, Çin üstünə, Xalınız qopdu Həbəşdən Rum elini çapdı (107) Mişkin saçın səvadına mişkei-Xəta derəm, Mişki-Xəta nə nəçnədir, anı xəta derəm (141) Saçın sinində Çin mişki necə üzünü örtmüşdür, Görəndə ənbərin xəttin qələm çəkmiş xətasından (159) Aşiqin müşki-tatarı zülfi-yarın buyidir, Oda yansın nafeyi-Çin mişki-tatar olmasın (170) Ol peykər ki, taci-səltənət başındadır, Çini Macini müxtəsər eyləmək başındadır (189) Klassik əsərin leksikasının daha effektli təsnifi onun semanik-üslubi, funksional prinsip əsasındakı bölgüsündən ibarətdir. Bu cəhət bədii üs- lubda etnos adlarının böyük əksəriyyətinin üslubi canlandırmaya xidmət etdiyini müəyyənləşdirməyə əsas verir. Bu isə adların, o cümlədən etnos adlarının «üslubi pasportu» kimi dəyərləndirilə bilər (Efimov, 1961: 205) Məsələn: Tatara saçın tozunu tüccar ilə göndər, Ta kim bilələr nafeyi-tatar kimin var (193) Neylərəm mən bunda durub, çünki dildar andadır, Sanma kim anda dedigim Bursa ya larandadır (202) Şol moğolçin gözlərinlə çünki qapdın könlümü, Çün bilirsən kim, nə gizli dürlü əsrar andadır (202) Boyun Tuba dedilər əhli-məni, Belin incə, ləbin mərcan oxurlar (210) Yar əgər zülfün çəkərsə gər dərü badam dam Damə düşgü sünbül olğu nafeyi-tatar tar (211) 236 • İsmail Kazımov - Hüsniyyə Çobanova Nəsimi şeirlərində işlənən bəzi etnos adlarının informativ məna yükü uzaq tarii keçmişlə əlaqədardır. Etnos adları vasitəsilə verilən in- formasiyalar xalqın tarixinin bəzi qaranlıq səhifələrini işıqlandırmaqda müəyyən rola və əhəmiyyətə malikdir. Məs.: Varmıdır nisbət sana bir türk dər Maçini Çin Çini-zülfünüz yenə əz nafeyi-tatar tar (212) Sərvin qatında sidrəvü Tuba rəvan olur, Ləlin şərabi-kövsərin içən rəvan olur (224) Ləblərindən varalı Misrə xəbər, əttarın, Qutusundan dünü dün qənd ilə halva tökülür (233) Şol ləbi ilə ləlü gözü ahuyi-şəhr la dilfıvrıb, Şol saçı zülmət, bəni mişki - tatarım xoşmudur? (234) Ləbin ləli-Bədəxşan eylədi mat, Həbəş mülkündə xalın asdı mənşur (238) Ələm nəşrəh saçın, vəş-şəms alnın, Boyun Tuba, ləbindir abi-kövsər (243) Vücudun Misri-camedir, saçın Şam, Xorasanü Əcəm, Bulqara bənzər Mənəm əxtər bu Misrü Şam içində, Kəvakib türrəsi timara bənzər (248) Saçın buyu Məsihanın dəmidir, Kim aydır nafeyi-tatara bənzər (252) Ey Çin nigarü nəqşinə heyranü məst olan, Gəl şol nigarı gör ki, nə nəqşü nagar edər (283) Səba saçından utandı ki, nafeyi-Çindir, Məgər ki, silsiləsindən səba Xətaya düşər (289) Eynin xətasız, ey büti-Çin, tökdü qanımı, Türki-Xətadır, əslinə varar, xətası yox (301) (Bax: İmadəddin Nəsimi. Seçilmi əsərləri. İki cilddə, I cild, «Lider nəşriyyat», Bakı, 2004, 336 s.) Nesîmî Kitabı • 237 Nəsimi şeirlərinin dilində etnoimlərin tədqiqi Azərbaycan xalqının etnogenezində iştirak etmiştayfaların, dilimizin yaranmasında həlledici rol oynamış konkret dil və ya dialekt qruplarının adlarını müəyyənləş- dirmək, onları üzə çıxarmaq, xalqımızın və dilimizin tarixini yazmaq, onun yazıyaqədərki döarünün bir sıra özünəxas əlamətlərini açıqlamaq və s. baxımdan da mühüm əhəmiyyətə malikdir. Nəsimi etnonimlərdən yaradıcı istifadə etmişdir. Şəxs bildirən söz etnonimə transformasiya oluna bilir. Məs.: Nəsimidə «Xətayi» həm şəxs adı, həm də etnonim olaraq istifadə edilmişdir. Etnonimləri etnonimik səviyyədə bədii və tarixi əsərlərdə işlənmə səviyyələrinə, bədii dilin qanunauyğunluqları çərçivəsində də öyrəmək olar. Təbii ki, burada bədii əsərin dili üzrə qanunlar üstünlük təşkil edir və bu metodlar tədqiqat prosesində istifadə edilir. Təsadüfi deyil ki, etnonimlərə müəyyən məqsədlərlə tarixçilər, çoğrafiyaşünaslar, ono- masttika ilə məşğul olan alimlərlə yanaşı, klassik şairlər də müraciət edirlər. Nəsimi hansı etnosa mənsub olduğunu ictimai-fəlsəfi qəzəllərindən ən məşhurunda -«Sığmazam» qəzəlinin sonuncu bəndində göstərir. Gərçi bu gün Nəsimiyəm, haşimiyəm, qureyşiyəm, Məndən uludur ayətim, ayətə, şana sığmazam (İmadəddin Nəsimi. Seçilmiş əsərləri. İki cilddə, I cild, «Lider nəşriyyat», Bakı, 2004, 336: 9) «Candır söz» deyən şair etnos adlarını da məqamında işlədir. Bağdada gəl, ey qasid, ilət şol xəbəri kim, Şol şöbədəçi dilbəri-əyyarımı buldum (II: 95) Dəcləyəm, Niləm, Fəratam, həm mənəm abi-həyat, Kövsərəm, mai-təhuram, səlsəbilin tasıyam (108) Həm Xətaym, həm Xütən, həm nafəsi tatarının, Çinü Maçinü Moğolçın, həm gözəl fəğfuruyam. Mülki-İran, Mülki Turan, Mülki –Hindu, Mülki-Sind Mülki-Şamam, Mülki-qeysər, Rumiyəm, Ənkuriyəm. (113) Xorasan, Mazandar Kəbə yolunda eşq ilə yoldaş ol, ey həcə varan, Susamaz ol ki, yoldaşı Zəmzəm ilə Fərat olur (135) 238 • İsmail Kazımov - Hüsniyyə Çobanova Etnos adlarından üslubi məqamda istifadə etmişdir. Məs.: Ey İrəm gülzarı üzün, vey dodağın səlsəbil (159) Baxmışam ənqayi-Qafa, qürbəti-lahuta mən, Seyr ilə simurği-eşqəm, pərrü balı məndədir (164) Əlüiflam və tərs əlifba dilində etnos adları: Qaf etnomini haqqıda: Qaf-Qövseyn oldu qaşın aiqə mehrablar, Səcdəgah oldu anınçün şahi-cümlə ənbiya (216) Qaf- Qaşınla gözün, zülfü dəhanın həvaəsi Bizə nə izzətü hörmət qodu, nə klmi vüqar (219) Və s. Təcribəndlərin dilində: Qoparalı qamətin qiyamət, Tubada gör etidal olurmu (229) Məsnəvilərin dilində: Tuba ağacının nədir yemişi? Həqq onu ər yaratdı, yoxsa dişi? (249) Müləmmənin dilində: Nüsrədim Rum elində tiksə ələm, Küfrü məhv eyləyə Həbəşdə qəzat (25 Seçilmiş və təhlilə cəlb edilmiş etnos adlarının Nəsimi əsərlərində işlənmə tutumu elə də çox deyil. Statistik hesablama göstərmişdir ki, Nəsiminin dilində cəmi 27 etnos adı işlənmişdir. Əlbəttə, böyük göstərici sayıla bilməz. Deməli, Nəsiminin ustalığı bu material üzərindəki iş üs- ulundadır. Digər sözlər kimi, etnos adları da bu böyük sənətkarın misra və beytlərində, hətta bütöv şeirdə elə bir sintaktik mühitə salınır ki, bu zaman «müxtəlif bədii-üslubi mündəricə əldə olunur. Bu, bir rəngin ayrı- ayrı rənglərlə təmasda, müxtəlif rənglərin səmtində fərqli şüualar ver- məsinə bənzəyir. Bu ümumi işlənmə balansı güclü tutum yaradır (Hacı- yev T.İ. Azərbaycan ədəbi dilinin tarixi. I, Bakı, 2012,s.439) Etnonimlərin təkrarı ən çox işlək etnonim tatar adıdır. İzafətin tərkibində bu işləkliyin faizi çoxdur. Nesîmî Kitabı • 239 Nəsiminin şeirləri də etnonimlərin işləndiyi mənbələrdəndir. Azərbaycanın mühüm eteonimlərinin müəyyənləşdirilməsində Nəsimi- nin əsərləri də mənbə kimi çox dəyərlidir. Bu əsərlərdən məlum olur ki, burada türk, tatar tayfalarının adı çəkilir, münasibət bildirilir. Bunların bəziləri toponimlərin, izafət birləşmələrinin tərkibində-coğrafi obyekt adı və ya onun təşkil edən komponenetlərdən biri kimi bizə gəlib çatmışdır. Onun şeirlərində Hələb, Misir, Şirvan, Şamaxı etnotoponimlərinin adı çəkilir. Türk mənşəli etnos adlarının işlənmə tezliyi qeyri-türk mənşəli leksimkanın işlənmə tezliyindən müqayisəyə gəlməyəcək qədər yüksək- dir. Bu mənbədə etnonimlərin miqdarı onlarcadır. Nəsiminin əsərlərində aşağıdakı Azərbayan etnonimləri qeydə alınmışdır: Müstəqil etnonim kimi qeydə alınanlar: türk, tatar, xorasan və s.; Etnontoponimlərin tərkibində təsadüf olunanlar; İzafət tərkiblərinin tərkibində işlənənlər: Etnos adları onomastik vahidlərə ümumi sözlər arasında aralıq mövqedə dayanır. Bu adlar daha çox etnogenetik proseslərlə bağlı elmi və bədii əsərlərdə işlədilir. Nəsiminin əsərlərinin bir qiymətli cəhəti də on- dan ibarətdir ki, burada ayrı-ayrı tayfaların və adların mənşəyinə də toxunulur, dövrünün elmi səviyyəsinə müvafiq olaaq şərh edilir, irəli sürülən fikirlər məxəzlərə əçsaslandırılır. Nəsiminin şeirləri etnos adlarını tam halda ifadə və əhatə etməsə də, mövcud və göstəriən örnəklər bizə bir sıra elmi-nəzəri nəticələr əldə etməyə, etnonimlərin struktur-semantik tipləri aqqında da mülahizə yürütməyə, müəyyən fikir söyləməyə də imkan verir. Bəzən etnonimin izafət birləşmələrinin tərkibində yaratdığı mənanı çətin dərk etmək olur, Nəsiminin nə demək istədiyi tam anlaşılmır. Həmin adları bədii mühitdə hansı məqsədlər üçün istifadə olunması, onların statistikası, işlənmə tezlii ilə yanaşı, semantik-struktur və leksik- semantik istiqamətlərdə də öyrənmək onomastika elminə yeni perspek- tivlər aça bilər. KAYNAKLAR Musəvi T.M. (1977). Orta əsr Azərbaycan tarixinə dair farsdilli sənədlər. Bakı. Hacıyev T.İ. (1984). Azərbaycan dili və türk etnik anlayışları haqqında.- Müqayisəli-tarixi türkologiyanın aktual problemləri (Elmi əsərlərin tema- tik məcmuəsi). ADU-nun nəşri, Bakı. Qurbanov A. (2000) Azərbaycan dilinin onomalogiyası. Bakı, «Maarif» nəşriyyatı. Hacıyev T.İ. (1982) Azərbaycan ədəbi dilinin tarixi. I hissə. Bakı, «Elm» Xudiyev Nizami (2018) Azərbaycan ədəbi dili tarixi. Bakı, «Elm və təhsil» Ефимов А.И. (1961) Стилистика художественной речи. Изд. 2-е допол. М.: Изд-фо Москва ун-та. IV. BÖLÜM ŞAİR VE FİKİR NƏSİMİNİN TÜRKCƏ DİVANINDA QURANİ-KƏRİM AYƏLƏRİ VƏ HƏDİSLƏR Nəzakət Məmmədli* GIRIŞ Qurani-Kərimi dərindən bilən, müqəddəs kitabın batini mənala- rından, gizli hikmətlərindən xəbərdar olan Nəsimi İslam Şərq ədəbiyya- tında Qurandan ən sistemli şəkildə bəhrələnən, şeirlərini Qurani-Kərimin poetikası əsasında yaradan bir Quran şairidir. Nəsiminin Qurani-Kərim hərflərinə verdiyi mənalar yalnız poetik və irfani deyil, həmçinin hürufilikdən gələn, Fəzlullah Nəiminin hərflərə verdiyi xüsusi mistik mahiyyət də şairin poeziyasında öz əksini tapmışdır. Nəsimi əsərlərinin Quran işığında araşdırılmasında türk tədqiqatçısı M. Ünverin tədqiqatlarını qeyd etmək olar. Nəsiminin Qurani-Kərimə dərindən bələd olduğunu qeyd edən tədqiqatçı, təəssüf ki, şarin yaradıcı- lığında Qurani-Kərim məsələsinə subyektiv olaraq yanaşır: Kur’ân’a vukûfiyeti tartışılmaz olan Nesîmî, bu sayede Kur’an şairi ünvanını bizce hak da etmektedir. Ancak son tahlilde Nesîmî, Kur’ân’ı batıl akidesine alet etmeye çalış- mış olmakla bu ünvanı lâyıkıyla taşımamış, misyonu hidâyet olan Kur’ân’ı Hu- rûfîliğin payandası konumuna indiremeye çalışmıştır (Mustafa Ünver, 2007, 2). Bizim araşdırmalarımızda bu fikrin əsassız olduğu, Nəsiminin Qurana böyük ehtiramla yanaşdığı, onu dərindən öyrəndiyi və öyrətdiyi, Quran surələri arasındakı əlaqənin sisteminə bələd olduğu, Quranın poetikasına, rəmz və məcazlar sisteminə mükəmməl şəkildə yiyələndiyi, Quranın tədrisi və təfsiri ilə məşğul olduğu məlum oldu. Sadiq bir Müsəl- man olan, Qurani-Kərimin aşıladığı əxlaqi dəyərlərə yüksək qiymət verən, Quranı və islamı baş tacı edən şair, ilk əmri “Oxu!” olan müqəddəs kitabımızı insanları cəhalətdən qurtarmaq üçün başlıca mənbə hesab edir, bu baxımdan hər şeirində ya Qurandan birbaşa iqtibaslar gətirir, ya Qu- Doç. Dr. , Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyası Məhəmməd Füzuli adına * Əlyazmalar İnstitutu, ulya98@yahoo. com. tr 244 • Nəzakət Məmmədli ran qissələrinə təlmihlər edir, ya da Quran surələrində verilən hikmətləri geniş kütlələrə açıqlamağa çalışırdı. Nəsimi şeirində Məhəmməd Peyğəmbər və Qurani-Kərim Nəsimiyə görə Qurani-Kərim və Məhəmməd peyğəmbərin (s. ə. s. ) şəxsiyyəti ayrılmazdır. Şairin həm türk, həm də farsca divanlarında Allah Taalanın “Qurani-Kərim”də peyğəmbəri vəsf edən ayələr söyləməsi, Qurani-Kərimi ona nazil edərək aləmlərə rəhmət olaraq göndərməsi, bütün kainatın Onun şərəfinə yaradılması və s. fikirləri əks etdirən müxtəlif şeirləri vardır. Bu şeirlərdə şair açıq şəkildə peyğəmbəri mədh edir, Qurani-Kərimin Yasin, Taha, İnşirah surələrinin adını çəkir: Yüzün nuri-Xudadur ya Məhəmməd, Sana canlar fədadur ya Məhəmməd Əlif, mim bir yazıldı surətində, Şərif adun Tahadur, ya Məhəmməd (Fatih Köksal, 2009, 14) Lakin şair bəzən peyğəmbərimizin adını çəkmədən onu vəsf edir. “O maha (aya) səcdə et ki, Həqdən ona Vəscud vuaktərib ( ْوَس ْترٱهش وَسْْهدذ ٱ ) ك اٱَّل ٱوَلوت و ط ْعهً ٱ (Ələq, 19) “Səcdə et və yaxınlaş” ayəsi nazil oldu”- deyir. Buradan da onun vəsf etdiyi şəxsiyyətin Həzrət Məhəmməd (s. ə. s. ) olduğu məlum olur: Həq Taalanın kəlamı surətin təfsiridir Ey üzün innə fətəhna, Həqdən açıldı bu bab. Ey Nəsimi, səcdə qıl şol maha kim, Həqdən sana Fəbudu əyyuhu vəscud vəqtərib gəldi xitab. (Nəsimi, 2004, 27) Qeyd etdiyimiz kimi, şair burada “Ələq” surəsinin 19-cu ayəsinə işarə edir. Bu şeir, ümumiyyətlə, “Ələq” surəsinin poetik qəliblərinə yaxın formada yazılmışdır. “İqra” sözü ilə başlanan “Ələq” surəsində Haqdan gələn ilk əmr “Oxu”dur”. Nəsimi də “İnnə fətəhna” dedikdə Qurani-Kə- rimi nəzərdə tutur. “Fəth” və “Duxan” surələrində bu fəth, açılış mənasıو İnnə fətəhna ləkə fəthən mubinən( ) إ اواوَٱر ٱًْ ىٱهاولٱهَٱ وَٱرْ اًهاو ِبيًىاهاFəth, 1) və İnnə fətəhna ləkə ( ا َّٓواههاوا ٱ ْوضٱ ْلىٱههايوََ ههلولٱ ًُْٱ هرَوبيٱ ٱDuxan, 3) nəzərdə leylətən mübarəkətən- اس ٱك هرَواواههاوكىاههاوب ْىههز َس هٱو tutulur. Eyni zamanda Qurani-Kərimin ilk surəsi olan “Fatihə” (açmaq, açılış) surəsinin də mənası xatırlanır. “Dilbərin eşqində, ey salik, ikilik pərdədir” dedikdə şair “İxlas” surəsini də xatırladır, tovhid anlayışının həqiqətinə diqqət çəkir. Əsl tovhid, insanın onu Allahdan ayıran maneələri, dünyəvi həvəs və ehtirasları məhv etməsidir. Nesîmî Kitabı • 245 “Ələq” surəsinin ilk sözü olan “İqra” (Oxu) əmrində də ilkin olaraq Qurani-Kərim nəzərdə tutulur. ”Səcdə et və yaxınlaş” dedikdə “Ələq” surəsinin sonuncu ayəsinə işarə edən şair şeirin qafiyələrini belə (xitab, hicab, cavab) bu ayənin son sözünə uyğun olaraq (Vuaktarib) “b” hərfi ilə bitən sözlər seçir ki, bu da Quran poetikasında ən önəmli ünsürlərdən biridir. (Məsələn, “Nəs” surəsində sonu “s” səsi ilə, “Fələq” surəsində sonu “Q” hərfi ilə bitən sözlərdən daha çox istifadə edilir). Şairin Quran- dan gətirdiyi nümunələri çeşidləsək, onun Sevgilinin üzünü, dodağını, gözəlliyini vəsf edərkən “Şəms”, “Düha”, “Duxan”, “Qədr”, “Kövsər” surələrindən daha çox istifadə etdiyini, saçlarını “Leyl” surəsinə bən- zətdiyini, vüsalı ilə əlaqədar Şəms, Düha, Duxan surələrini hicranı ilə əla- qədar daha çox qiyamət surələrinin (İnşiqaq, İnfitar, Naziat, Vaqia) dəh- şət və heybətini sənətkarlıq və ilahi bir ilhamla təsvir etdiyini görürük. Lakin bəzən məbudun üzü nəsrun minəllah (Allahdan gələn köməyə) bənzədilsə də, saçı divan şeiri ənənəsindən fərqli olaraq, ziddiyyət kimi götürülmür. Şair sanki kəsrətdə vəhdəti, gecədə gündüzü, hicranda vüsalı gördüyü kimi saçı belə leyl, zülmət, gecə adlandırmaqdansa, fəthun ğərib qeyri-adi, sirli bir açılış, qapı və s. adlandırır. Ey üzün “nəsrün minallah” vey saçın “fəthun ğərib”, Ey bəşər surətli Rəhman vey mələksima həbib! Surətin lövhindən endirdi kitabı Cəbrəil, Ey camalın Həq kəlamı, innəhu şeyun əcib. (Nəsimi, 2004, I, 26) “Nəsrun minallah” və “fəthun ğərib” dedikdə şair Saff surəsinin 13- cü ayəsinə işarə edir: ْ وَ ٱبشش والمؤْ بىًهٱو وََٱرْحٌوتٱش بٌ ٱ ٱَأ ْخ ٱشِوتًيُِوٱ ٱٍاووٱص ٌْشوبهٱ ا وَّللا ٱ “Fəthən ğərib” dedikdə şair Saff surəsinin 13-cü ayəsini nəzərdə tutur: ْ ۗوَ ٱبشش وسلمؤْ بىًهٱو وََٱرْحٌوتٱش بٌ و ٱ ٱَأ ْخ ٱش ِٰوتًيُِوٱ ٱٍاوۖو ٱوص ٌْشوبهٱ ا وسَّلل ٱ (Sevəcəyiniz başqa bir qazanc da var: Allahdan gələn kömək və yaxın bir fəth! (Məkkənin fəthi). (Ey Məhəmməd!) möminlərə müjdə ver!) Şeyun acib dedikdə şair “Hud” surəsinin 72-ci ayəsinə işarə edir. عدًبٌو ش ًْ اخاوإ انو ٱٌزٱاو ٱل ٱ ش ْل ٌءو ٱ وَ ٱٌزٱاوبٱ ْعُلو ٱ وَأٱوٱاْو ٱ ٌ عد ُص ٱ اوَ ْ ٱُر ٱّووأ ٱأٱلذ ٱ ْ و ٱتا ٱل تو ٱ ٱ (Dedi: Vay mənim başıma gələnlər! Mən biq qoca qarıyam, ərim də bir qoca kişi olmasına baxmayaraq, uşaq doğacağammı? Doğrusu, bu çox heyrət ediləcək bir şeydir!) Bu ayədə İbrahim peyğəmbər və xanımının yaşlı zamanlarında övlad sahibi olmalarından söhbət gedir. 246 • Nəzakət Məmmədli Şair bu surədən təsirlənərək yazdığı şeirdə Peyğəmbərimizin çacı, qaşı, gözü, üzü və bütün varlığının Haqq kəlamı olan Qurani-Kərimin təcəllası, Allahın ən böyük möcüzəsi olduğunu bildirir və Ona “Bəşər surətli Rəhman” deyərək sonsuz sevgisini ifadə edir. Şair, Məhəmməd Peyğəmbəri belə vəsf edərkən Allah Taalanın “Mən səni aləmlərə rəhmət olaraq göndərdim” hədisinə işarə edir. Bəzi şeirlərində şairin Məhəmməd Peyğəmbərə, yoxsa mürşidi Fəzlullah Nəimiyə müraciət etdiyini aydınlaşdırmaq çətin olur: Üzündə surəti-rəhmanı gördüm, Qaşında qafü vəl Quranı gördüm. Züleyxatək bu gün dərdə giriftar Həzaran Yusifi-Kənanı gördüm. (Nəsimi, 2004, I, 140) Nəsiminin “Üzündə surəti-rəhmanı gördüm” cümləsindən bu şeirdə məmduhunun Məhəmməd Peyğəmbər (s. ə. s. ) olduğu məlum olur. Çünki, şair başqa bir şeirində də “Bəşər surətli rəhman” (Bax:Nəsimi, 2004, I, 26) deyərək peyğəmbərimizi mədh edirdi. Maraqlıdır ki, sevgilinin bəzən saçı, bəzən də dodaqları “Fəthən ğərib” olur: Rəvamıdur, rəvamıdır həbibi, Ki, oda yandırasan mən qəribi?... Yaza kipriklərin nəsrən minallah, Oxur dodaqların fəthən qəribi. (Nəsimi, 2004, I, 93) Bu şeir parçasında sevgilinin kiprikləri ənənəvi olaraq aşiqin qəsdinə duran ox, qılınc və sair. adlanmaqdansa, “Nəsr” surəsinin “Nəsrun mi- nəllah” (( )وصهشوبههولهAllahdan gələn kömək) ayəsindəki ifadə ilə paralelləş- dirilir. Həbibi müraciəti də Həbibullah ləqəbli Məhəmməd peyğəmbərə işarədir. Şair “Rəvamıdır ki, mən qəribi oda yandırasan?” deyərək həm də Peyğəmbərimizin “İslam qərib başlar, qərib bitər, nə xoş qəriblərə” məzmunlu hədisinə işarə edir və Peyğəmbərdən (s. ə. s. ) şəfaət diləyir. “İnnə fətəhna” sözü ilə başlayan Duxan, Fəth surələri, Nəsr surəsi bir-biri ilə çox sıx bağlarla əlaqələndirilmişdir. “Nəsr və Fəth” sözləri Qurani-Kərimdə açılış, qələbə, çətinliklərdən qurtulma ilahi kömək məna- larını ifadə edir. Təsadüfi deyil ki, Allah Taala bu surələrdə möminləri Nesîmî Kitabı • 247 altından çaylar axan, yamyaşıl bağlar və s. dünya nemətləri ilə müqayisə edilməyəcək dərəcədə gözəl olan nemətlərlə, cənnətlə müjdələyir. Şair ilk beytdəki “Oda yandırasan mən qəribi” deyərək sonrakı misradakı cənnət ayələrinə işarə etməklə bədii təzad yaradır, cənnətlə cəhənnəmi qarşılaşdırır. Od, atəş cəhənnəmə məxsus olduğu üçün bu sözün yaratdığı assosasiya ilə sonrakı beytdəki cənnətdən müjdə verən surələrin adını çəkməklə Sevgilinin hicranının cəhənnəm, vüsalının isə cənnət olduğunu bildirir. Şairin ən çox faydalandığı, təlmihlər etdiyi surələrin içərisində Musa Peyğəmbərin ağacla olan hekayəsi yer tutur. Bu barədə Qurani-Kərimdə bir çox ayələr vardır. Şair “bürhan” dedikdə sonuncu ayədəki “burhanun-mubin” ب ْشٌٱاوٱان و بويًهkəlməsini nəzərdə tutur. Yuxarıdakı ayələrdə Musa peyğəmbərin doqquz möcüzəsindən ikisinin adı çəkilir. Şair qaşın iki olması ilə iki möcüzə arasında bənzərlik görür və Sevgilinin (bir-birinə yaxın olan) iki qaşı ona Musa peyğəmbərə bir-birinin ardınca nazil olan iki möcüzəni xatırladır: Qaşın vəhyi bizə bürhan irişdi, Üzündə təvili-fürqan irişdi... Qaşınla kiprigin Turun dağında Necə bir Musiyi-İmran irişdi. (Nəsimi, 2004, I, 88) Şair bəzən bir şeirdə onlarla Quran surəsinin adını çəkir və bu surələrdə bəhs edilən mətləblərdən söz açır: Dilbəra, Şəmsüzzühadır ayəti-rüxsarınız, Ayəti-Tahavü Yasin surəti-didarınız. Sureyi-vəlleyl zülfün, gözlərin nəməlbəşər, Leyk sübhanəlləzi-əsradurur əsrarınız. Surətin vəşşəms oxuram dəmbədəm ixlas ilə Ta ki, hüsnünü bəladən saxlasın cəbbarınız. Qul kəfa billahidir zikri Nəsimi xəstənin Həq bilir kim, summə vəchullahidir didarınız. (Nəsimi, 2004, I, 68) Şeirdə ilk olaraq Düha surəsinin ilk ayəti (ضههًٰ ّو ٱvə “Şəms” ِ )َال surəsinin ilk ayəti (وَُهًٰ ًٍاو ) ٱَال اSevgilinin üzü Şəmsə (günəşə) və Sübh ش ْهمِ ٱ çağına bənzədilir. Allah Taalanın Qurani-Kərimdə and içdiyi bu iki 248 • Nəzakət Məmmədli müqəddəs məfhum Şəms və Duha yarın rüxsarı (üzü), Taha və Yasin surələi isə didarını - görüşünü, vüsalını və görünüşünü ifadə edir. Həm Taha, həm də Yasin surəsi hürufi-müqətta ilə başlayan surələrdir. Şair burada Şəms və Duha surələrinin Allah Taalanın camal gözəlliklərini ifadə etdiyini, Yasin və Taha surələrinin isə Haqqı tanımaq, onu dərk etmək üçün özəl bilgilərin yer aldığı xüsusi bir surə olduğuna diqqət çəkir. Sevgilinin saçı ilə əlaqədar ( “ ٱَالاًْهِوارٱاوٱو ْغ ٰشهً ٱٍاوVəlleylun izə yəğşa” - Örtüb gizləyən gecəyə and olsun) surəsinə diqqət çəkən şair bu surə ilə “Əsra” surəsinin paraleləşdirir. Hər iki surədə Haqqın gizlədiyi dərin məna qatlarının ifadə edildiyinə diqqət çəkən şair növbəti misrada sevgi- linin surətinini “ “ ٱَالىا ٱٍهاسوارٱاو ٱَُيً ٱٍهاوVənnəharün izə cəlla” ayəsinə bənzədərək ilahi Hüsnün təcəllası məsələsinə diqqət çəkir. Allah Taalanın camal gözəllikləri ilə yanaşı cəlal sahibi olduğunu vurğulayan şair “Hüsnünü bəladan saxlasın Cəbbarımız” deyərək bu fikri bir daha təsdiqləyir. Allah Taalanın hüsnü, lütfü, şəfqəti, rəhmi, mərhəməti olduğu kimi, eyni zamanda cəlal sifətləri - qəhri, qəzəbi, cəbri də vardır. “Rəd” surəsinin 43- ْ َههوع ْىهذٱيوع ُْه cü ayəsinə (وال رٱها و ْ وَ ٱب هاَّللوشٱهًٍذااوبٱًْى ٱ هلوَبٱًْهىٱ َْ ٱ ) ٱَ ٱقُلوالاز هٱ و ٱكفٱشَاولٱسْتٱ وب ْش ٱ ْ اَّلوۚوت ِْو ٱكفٱه ّٰوب ا (Kafirlər “Sən Allah tərəfindən göndərilmiş peyğəmbər deyilsən” dedikləri zaman de ki, sizinlə mənim aramda Allah və kitabı (Quranı) anlayanlar (Quran bilgi- sinə, ilahi elmlərə vaqif olanlar) şahid olaraq yetər). “Qul kəfa billah” (De ki bizə Allah yetər) deyərək eyni zamanda Allahın bütün bəlalardan qoruduğuna, insanı bütün bəlalardan hifz edəbilmə qüdrətinə işarə edir. Nəsiminin Fəzlullahı vəsf edərkən Qurandan istifadəsi Nəsimi Fəzlullahı vəsf edərkən də Quran poetikasından və obraz- larından yararlanır: Yusifi-Misri canü dil, yəni ki, Fəzli-Zülcəlal, Gəldi səfavü zövq ilə şəhri-bədən sərayinə. (Nəsimi, 2004, I, 41) Şair burada “ruh və ürək” Misrinin Yusifi adlandırır. Qurani-Kəri- min “Yusif” surəsindən də məlum olduğu kimi Yusif peyğəmbər quyu- dan, qardaşlarının fitnəsindən, Züleyxanın iftirasından və s. çətinliklər- dən qələbə ilə çıxaraq Misirin əzizi olmuşdur. Eyni zamanda təsəvvüfdə Misir mənalar aləmi, ilahi eşq yurdu, mənəviyyatın maddiyyat üzərində qələbə çaldığı məkan kimi də qəbul edilir. Şair şeirin ikinci misrasında “şəhri-bədən sarayı” deyərək həm insan vücudunda ilahi eşqin dünyəvi ehtiraslara qələbə çalmasına, eyni zamanda Fəzlullahın dünyanı fitnə- lərdən, mübarizələrdən qoruyacaq, əmin-amanlığı və ilahi ədaləti bərqə- rar edəcək bir xilaskar olması fikrini irəli sürür. Şairin bu bənzətmələrini Nesîmî Kitabı • 249 izləyərək digər şeirlərində də Fəzlullahdan bəhs edildiyini anlamaq çətin deyil: Itirmə Misrini sən, ey Nəsimi, Bu Misrə Yusifi-Kənan irişdi (Nəsimi, 2004, II, 88). Şair Fəzlullahı Yusif peyğəmbərə bənzətsə də, burada onların arasındakı ata-oğul məhəbbətinə bir işarə olduğu da hiss olunur. Bu baxımdan yaş etibarilə böyük olan Fəzlullah həm də Əyyub peyğəmbərə bənzədilmiş olur: Məhşəri-yövmül-hesab, qopdu qiyamət başıma, Ey Yusif surətli, məndən piri-Kənan ayılır. (Nəsimi, 2004, I, . 247) Ey yüzün cənnati-ədnin, vey boyun tubi-rəvan, Fədxaluha xalidin ondan bilindi cavidan. (Nəsimi, 2004, I, 153) Şair burada “Qurani-Kərim”də mömin bəndələrə vəd olunan əbədi olaraq cənnətlərə girin” ifadəsinə işarə edir, “Cavidan” sözünün də ondan bilindiyini qeyd edərək fikrimizcə Fəzlullahın “Cavidannamə” əsərinə işarə edir. “Fədxuluha xalidin” dedikdə Qurani Kərimdə möminlərə əbədi cənnətlərin vəd edildiyi (Nisa, 4/57, 122; Maidə, 5/119; Tövbə, 9/21- 22, 100; Təğabun 64/9; Talaq, 65/10-11; Beyyinə, 98/7-8 və s. ) ayələr nəzərdə tutulur. Şair: Surətin nəqşini yazdı, dedi rəbbülaləmin, Həzihi cənnati-ədni fədxuluha xalidin. (Nəsimi, 2004, I, 153) beytində də həmin Quran ayələrinə işarə edir. İnsan üzünün cizgilərində Quran ayələrinin yazıldığını, Allahın təcəlla etdiyini bildirir: Həq Təala çün təcəlli eylədi Tur üstünə, Musiyi-İmran dəlilidür yəqin, hüsnün nişan Natiq oldu cümlə əşya Fəzli-Həqdən aşikar, Rabbəna, ətməm ləna nurən təali filcinan (Nəsimi, 2004, I, 153) Şair burada “Ətməm ləna nurən” dedikdə Saff surəsinin 8-ci ayəsinə işarə edir: وسل ٰ ٱفشَنٱو ْ ۦوَلٱ ْوُوكٱشيٱ وَ ا سَّللوبر َِووُسي ٱ وسَّللوبأ ٱ َْ ٰ ٱٌٍُ َْ ٱ ُس ا ۟ طفـ ُاوو ٱ ْ ُٔ ًش ذَنٱ ول (Onlar Allahın nurunu söndürmək istəyirlər. Halbuki, kafirlər istəməsə də, Allah öz nurunu tamamlayacaq). Qurani-Kərimin “Tövbə” surəsinin 33-cü ayəsi də eyni məzmunda- dır. Bu surənin məalında qiyamətə yaxın Mehdi Əleyhissəlamın zühuru, 250 • Nəzakət Məmmədli yer üzündə ilahi ədalətin yaradılacağı, insanların hamısının müsəlman olacağı kimi fikirlər yer alır. Nəsimi “Fəzli-Həqq” dedikdə Allahın fəzilətini və onu yerdəki təcəllisi olan Fəzlullahı nəzərdə tutur. Və Allahın nurunu tamamlamağı Fəzlullahla əlaqələndirir. Bununla da Fəzlullaha Mehdi Əleyhissəlamın funksiyasını aid edir. Nəsimi şeirində hədislər Nəsimi bəzi şeirlərində Həzrəti-Məhəmmədlə Həzrəti Əlinin birliyini xüsusi vurğulayır, Peyğəmbərin Həzrəti Əli haqqında dediyi “Mən ondanam, o da məndəndir” hədisinə işarə edərək, Peyğəmbəri həqiqətən qəbul etmənin başlıca şərtini Həzrəti Əlini Peyğəmbərin vəsf etdiyi, qəbul etdiyi məqamda qəbul etmək olduğunu göstərir. Həmdülillah ki, bu gün mərdi-Xuda meydanıdır, Bəndeyi övladi-Heydər, Mustafa meydanıdır. Seyrini qətl eylədi, getdi aradan ikilik, “Ləhmikə ləhmi”, Əliyyül Murtəza meydanıdır (Fatih Göksal, 2009, 95) rədifli qəzəlində “Ləhmikə ləhmi” (Əti ətimdəndir”, “Mən ondanam, o da məndəndir” deyən Məhəmməd Peyğəmbər (s. ə. s. ) və Həzrət Əlinin arasındakı mənəvi birliyə, qeyri-adi sirli bağa işarə edir. Nəsimi həmçinin Peyğəmbərin Həzrəti Əli haqqında dediyi “Əlidən başqa igid, Zülfüqardan başqa qılınc yoxdur”, “Mənn elmin şəhəriyəm, Əli isə qapısıdır” məzmunlu hədislərini də poetik dillə ifadə edirdi: Uş hədisi Mustafadır la fətə illa Əli, Həm Nəbinin sözüdür, la seyfi illa Zülfüqar. Şəhr elminə Əlivü babiha dedi rəsul, Bəs Əli payində xak olmaq gərəkdir, xaksar. (Nəsimi, 1987, 59) Şairin “imamiyə” adlandıra biləcəyimiz şeirləri, həmçinin “Cəmalın qibleyi-ə hli Səfadur; Vüsalın Kəbeyi-rüknü mənadur” rədifli qəzəlində 12 imamı vəsf etdikdən sonra “Əzəldən qul olan Ali-əbayə; Nəsimitək gədayi-binəvadur” deyərək mövqeyini açıq ifadə edir. “Nuri- Məhəmmədiyyə” kimi, “Ali-Əba” və Həzrəti-Əli eşqinin də hələ dünya və içindəkilər yaranmamışdan öncə insana bəxş edildiyi fikrini irəli sürür. Nəsiminin imamiyyələrini və Həzrəti Əliyə həsr edilmiş şeirlərini oxuduqda onun Şeyx Fəridəddin Əttarın, “Məzhər”, “Məzhərəl-Əcayib” “Bisərnamə” və s. kimi əsərlərlərindən də faydalandığını görürük. Nesîmî Kitabı • 251 Ləblərin şərbətinə çeşmeyi-heyvan susadı, Sulu incilərinə təşnə kimi can susadı. Necə qəhr eyləyəsən, aşiqinə rəhm eylə, Ki, sənin rəhmətinə aşiqi-heyran susadı. Susadım, vəslini görməkliyə, ey cani-cahan, Şöylə kim, Yusif üçün Yəqubi-Kənan susadı. (Nəsimi, 1973, I, 108) Şairin “susamaq” sözünü irfani anlamda yozmasına divanın digər şeirlərində də rast gəlirik. Bəhri-mühitə düş kim, dəryayi-əzəm oldur, Adəmdən olma ğafil, neyçünki, Adəm, Oldur. mətləli qəzəlinin son beytində Ey Kəbeyi-həqiqi, ləlin nə Zəmzəm olmuş, Kim susamış Nəsimi, aydur ki, Zəmzəm oldur. (Nəsimi, 1973, I, 73) Və ya Bəhri-fənadə fani ol, gör ki nə xoş həyat olur, Abi-həyat imiş fəna, gərçi adı məmat olur. Kəbeyi-eşqə sidq ilə yoldaş ol, ey Həccə varan, Susamaz ol ki, yoldaşı Zəmzəm ilə Fərat olur (Nəsimi, 1973, I, 75) Zəmzəm dedikdə həm əbədi olaraq davam edən, bitməyən ilahi feyz- lərə, həm də dünyanın sonuna qədər davam edəcək olan Peyğəmbər nəslinə, Əhli-Beytə işarə edir. Burada susamaq sözü şairin digər qəzəllə- rində də Peyğəmbərimizdən nəql edilən bir hədisə işarə olaraq verilir: Fikrimizcə, şair burada Zəmzəm və Fərat dedikdə Məhəmməd Pey- ğəmbəri (s. ə. s) və Həzrət Əlini nəzərdə tutur. Burada susamaq kəlməsi şairin digər qəzəllərində də Peyğəmbə- rimizdən nəql edilən bir hədisə işarə olaraq verilir: Bir gün Məhəmməd Peyğəmbər həsrətlə köks ötürərərək “Qardaş- larım üçün darıxdım” dedi. Səhabələr dedilər: “Biz sənin qardaşların deyilikmi? Peyğəmbərimiz: “Siz mənim səhabələrimsiniz. Mən məni görmədən mənə iman edən qardaşlarım üçün darıxdım” dedi. Bu hədisin bir neçə fərqli variantı vardır: Rəsulullah bir gün səhabələrinə “Ah, kaş ki mənə doğru hovuza gələn qardaşlarımı bir görsəm və onlara içlində şərbət olan kasələrlə qarşılasam. Cənnətə girmədən öncə onlara Kövsər suyundan içirtsəm! Bu 252 • Nəzakət Məmmədli sözü eşidən səhabələr ”Ey Allahın Rəsulu, biz sənin qardaşların deyilik- mi? Peyğəmbər (s. ə. s. ) dedi: “Sizlər mənim səhabələrimsiniz. Mənim qardaşlarım məni görmədikləri halda mənə inananlardır. Mən o qardaş- larım üçün darıxdım və onları görməyi arzuladım. Bu məzmunda bir neçə hədisi-şərifdə Peyğəmbərimiz onu görmədən iman edənləri görməyi istəyir və onlara Kövsər hovuzundan su içirməyi arzulayır. (Bax https://sorularlaislamiyet.com/bir-hadisde-hz-peygamberin-ahir- zamanda-gelecek-kardeslerini-gormeyi-arzu-ettigi-belirtiliyor-bunun:) Dəstəmaz alan zaman ağıza su verdikdə oxunan dua da bu hədisə əsasən yazılmışdır: ْ اٱلُيٍ اَواٱْْقىلوب ْهو ٱح ُْضووٱيًَٱ و ٱكاْْااوَلٱوأ ٱ ظ ٱمأو ٱب ْعذٱيوأ ٱ ٱبذوا ا (Allahım! Mənə Peyğəmbərin hovuzundan bir kasə içir, ondan sonra heç susamayım). Nəsimi Peyğəmbərin (s.ə.s.) möminlərə əmanət etdiyi hər iki müqəddəs əmanətə - Qurani-Kərimə və Əhli-Beytə dərin sədaqət və ehtiramla yanaşmış, Qurani-Kərimi, hədisləri və dini elmləri dərindən öyrənmiş, Əhli-Beyt sevgisi və Quran nuru ilə dolmuş, Qurani-Kərimin və Məhəmməd Peyğəmbərin elmi-lədünn və hikmət çeşməsindən doya- doya içmişdir. NƏTICƏ Şair Peyğəmbərimizi və Əhli-Beyti mədh edərkən daha çox Qurani- Kərimin nazil olmasından bəhs edən Duxan, Qədr, Kövsər və s. kimi rəhmət ayələrindən nümunə gətirirsə, din düşmənlərini, saxtakarları, münafiqləri tənqid edərkən qiyamət gününün dəhşət və heybətini ifadə edən, kafirlərin uğrayacağı dəhşətli əzabdan bəhs edən surələrə (Vaqiə, İnfitar, İnşiqaq və s.), həmçinin bəd xislətli insanlardan bəhs edərkən “Nəs”, “Fələq” kimi qoruyucu funksiyaya malik surələrə müraciət edir. Bu baxımdan şairin poeziyası möminlərə, nurlu insanlara nur, nicat, xilas yolu, kafirlər üçünsə məhvedici bir tufandır. Nəsimi bəzi şeirlərində Həzrəti-Məhəmmədlə Həzrəti Əlinin birliyini xüsusi vurğulayır, Peyğəmbərin Həzrəti Əli haqqında dediyi “Mən ondanam, o da məndəndir” hədisinə işarə edərək, Peyğəmbəri həqiqətən qəbul etmənin başlıca şərtini Həzrəti Əlini Peyğəmbərin vəsf etdiyi, qəbul etdiyi məqamda qəbul etmək olduğunu göstərir. Bizim araşdırmalarımızda bəzi tədqiqatçıların Nəsiminin hürufi ideyalarını ifadəsi üçün Qurandan sui-istifadə etməsi fikrinin əsassız olduğu, Nəsiminin Qurana böyük ehtiramla yanaşdığı, onu dərindən öyrəndiyi və öyrətdiyi, Quran surələri arasındakı əlaqənin sisteminə Nesîmî Kitabı • 253 bələd olduğu, Quranın poetikasına, rəmz və məcazlar sisteminə mükəm- məl şəkildə yiyələndiyi, Quranın tədrisi və təfsiri ilə məşğul olduğu məlum oldu. Qurani-Kərim hərflərinə verilən mistik-irfani mənalarla yanaşı, Qurani-Kərim qissələrinə təlmihlər, Qurandakı obraz və süjetlərdən faydalanma, peyğəmbərlərin həyatından hekayələrin xatırlanması, insan üzünün ayrı-ayrı Quran surələri ilə müqayisəsi, lirik qəhrəmanın əhval- ruhiyyəsinə uyğun olan Quran ayələrinin seçilməsi ilə də sıx-sıx rastlaşırıq. Nəsimi hürufilik təliminə uyğun olaraq Quran surələrinin, hürufi- müqətta surələrin, müəyyən surələrdəki ayələrin, ərəb əlifbasındakı hərflərin sayları ilə insan üzünün cizgilərinin sayı arasında müxtəlif əlaqələr sistemi tapır və onları şeirlərində ifadə edirdi. Qurani-Kərimi dərindən bilən, Quran hafizi olan, müqəddəs kitabın batini mənalarından gizli hikmətlərindən xəbərdar olan Nəsimi İslam Şərq ədəbiyyatında Qurandan ən sistemli şəkildə bəhrələnən, şeirlərini Qurani-Kərimin poetikası əsasında yaradan bir Quran şairidir ƏDƏBIYYAT Qurani-Kərim İmadəddin Nəsimi (1973) Əsərləri, elmi-tənqidi mətnin tərtibi və müqəddimə Cahangir Qəhrəmanov, I c. , Bakı İmadəddin Nəsimi (1973) Əsərləri, elmi-tənqidi mətnin tərtibi və müqəddimə Cahangir Qəhrəmanov, II c. , Bakı İmadəddin Nəsimi (1973) Əsərləri, elmi-tənqidi mətnin tərtibi və müqəddimə Cahangir Qəhrəmanov, III c. Bakı Nəsimi (2004)Seçilmiş əsərləri, I c, tərtib edən H. Araslı, Bakı Nəsimi (2004) Seçilmiş əsərləri, II c, tərtib edən H. Araslı, Bakı Mustafa Ünver, İslâm’in Solunda Bir Kur’an Şâiri: Nesîmî Ve Hac Motifleri Mustafa Ünver (2006) Nesimi şiirinde Kurana referans, https://dergipark. org. tr/download/article-file/188498 Mövlanə Seyid İmadəddin Nəsimi Əbülfəzl (1987), İraq divanı tərtib edən - Qəzənfər Paşayev, Redaktor, lüğət və şərhlər – Məmmədəli Əsgərov, Bakı Seyyid Yəhya Əş-Şirvani Əl-Bakuvi (2014) Risalələr, I, (Nəsr əsərləri, fars dilindən tərcümə edən: Nəzakət Məmmədli, Bakı Konevi (1970) İcazü’l-Kuran fi Tefsir-i Ümmil-Kuran (Fatiha suresi Tefsiri) Fatih Köksal (2009) Seyyid Nesimi’nin Yayımlanmamış Şiirleri, Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, s. 77-139 1972وباکُو،ووشش اتودَلریولرسبا دان،ود ُان،ًْذوعمادوالذ هووسًمی https://sorularlaislamiyet.com/bir-hadisde-hz-peygamberin-ahir- zamanda-gelecek-kardeslerini-gormeyi-arzu-ettigi-belirtiliyor-bunun:) NESÎMÎ’NİN ŞİİRLERİNDE HZ. MUHAMMED (SAV) ALGISI Ünal Kılıç GİRİŞ Allah Rasûlü’nün yüce hayatı tarihte hiçbir insana nasip olmamış bir şekilde1 bütün yönleriyle ve en ince ayrıntısına kadar müslümanlar tara- fından tespit edilmiş ve bu konuda çok sayıda eser kaleme alınmıştır. Bir peygamber, bir mübelliğ, bir devlet başkanı, bir lider, bir kumandan, bir hakim, bir eğitimci, bir tacir, bir aile reisi, bir baba, bir dost ve arkadaş, hatta bir düşman olarak bütün maddi ve manevi yönleriyle insanlığa ör- nek davranışları ortaya koyan, mükemmel İslâm toplumunu meydana ge- tiren Allah Rasûlü’nün ağzından çıkan her söz, bir olay karşısında sus- kunluğuna varıncaya kadar her davranışı, bütün teferruatıyla günlük ha- yatı ve vücut özellikleri binlerce cildi bulan hadis külliyâtı, siyer, meğâzî, hasâis, delâil ve şemail kitapları başta olmak üzere bir çok eserde misli görülmemiş bir titizlikle tespit edilmiştir. Asr-ı Saadet’teki siyasî, idarî, adlî, askerî, iktisadî, ilmî ve içtimaî hayat ve düzenlemeler de buna bağlı olarak bu eserlerde dağınık bir biçimde ele alınmıştır.2 Peygamberimizi anlatan eserler arasında şiir ve edebiyat kitaplarının çokluğu da dikkat çekmektedir. Mü’min gönüllerde engin sevgi filizleri yeşerten Hz. Peygamber sevgisi satırlara dökülmeyecek; en güzel sözler halinde söylenmeyecek. İşte bu düşünülemez. Gerçekten Allah Rasûlü’nü sevenler ona övgüler yağdırmışlardır. O, can Peygamberi en güzel sözler- le methedenler; üstün ahlakını, yüce yaratılışını, benzersiz hasletlerini, örnek kişiliğini oluşturan meziyetlerini, hayatının çeşitli safhalarını, niha- yet aşkını işleyen nazım ve nesir türünde pek çok eser vermişlerdir. Deni- lebilir ki, eli kalem tutan, güzel söz söyleme sanatının ustalığından nasi- bini fazlasıyla almış hayli edip, şair ve hatip ona methiyeler yazmış, söy- lemiştir. Nuru yeryüzünü aydınlatmakta iken görülmeye başlanan methi- yeler, ebedi aleme göç edişinin ardından da devam etmiştir. Zaman süre- Prof. Dr., Sivas Cumhuriyet Üniversitesi İlahiyat Fakültesi,
[email protected]1 Hamidullah, İslâm Peygamberi, I, 8. 2 Ahmet Özel, Kettânî’nin et-Terâtibü’l-İdâriyye isimli eserine yazdığı önsöz, s.İX. 256 • Ünal Kılıç cinde alabildiğine artmış ve sonunda oldukça zengin bir edebiyat türü oluşturmuştur. Bu türün verileri olan methiyeler, naatlar, kasideler, mev- litler, hilyeler, mi’râciyeler ve gazavatnâmeler pek kıymetli ürünlerdir. 3 Mensur siyer kitapları da edebi üsluplarla yazılmışlar ve ilgi ile takip edilmişlerdir. Mesela Osmanlı Devleti döneminde Yazıcıoğlu Mehmed (öl. 1451) tarafından yazılan ve dokuz bini aşkın beyitten oluşan Muham- mediye isimli mensur eser, şiir dilinde ve halkın okuyabileceği sadelikte olan ve her satırında aşk-ı Rasûl ve tevhid-i İlahî kokusu yayılan bu kitap bu türde yazılanlar arasında en fazla yazma ve matbu nüshası olan eser olmuştur. Evliya Çelebi nice binlerce alimin Muhammediye’yi ezbere bil- diklerini kaydeder. Bilhassa eskiden hemen her evde bir Muhammediyye nüshası bulunur, kış gecelerinde okunur, yer yer ağlanırdı. Mevlid gibi besteli okunur, okuyanlara “Muhammediyehan” denilirdi. Bu eser hemen her devirde takdir görmüş, namına methiyeler yazılmış, daima hürmet görmüş, türbesi bir veli makamı olarak ziyaret edile gelmiştir. Muham- mediyye’nin tesirinde kalarak eserler yazılmıştır.4 Süleyman Çelebi tara- fından yazılan ve ülkemizde Mevlid olarak meşhur olan eser de Peygam- berimizi öğrenmek, anlamak ve yâd etmek isteyenlerin en fazla itibar etti- ği kitaplar arsındadır. Bu tür eserlerde Hz. Peygamber’in üstün özellikleri, insanlık için önemi, güzel ahlakı, fedakarlığı, mucizeleri, doğumu vb. gibi hususlar şi- irsel ve edebi üslupla yazılmış, okunmuş ve dinlenmişlerdir. Özellikle ka- labalık ortamlarda, merasimlerde, önemli gün ve gecelerde Peygamberi- mizin yad edileceği zamanlarda mevlitler, naatlar, kasideler okunarak hem bilgi verilmeye hem de insanların dinî heyecanlarının artırılarak hoş- ça vakit geçirilmesine çalışılmıştır. Söz konusu türdeki eserler her top- lumda revaç bulmuş ilgi ile okunup dinlenmiştir. Bahsi geçen türdeki çalışmalarda Hz. Peygamber’in özellikle fiziki özellikleri hakkında bilgiler verilmektedir. Mesela Rasûlüllah’ın dış görü- nüşü, ten rengi, gülüşü, kızgınlık anındaki durumu, oturması, kalkması, konuşması, saçlarının şekli, mest kullanması, ayakkabıları, yüzüğü, sev- diği yiyecekler, yemek yeme şekli, ağlaması, şakaları vb. gibi hususlarda bilgiler verilen bu tür eserler arasında en önemli yeri Tirmizî’nin Şemâilü’n-Nebî’si, Kadı İyâz’ın eş-Şifa bi Ta’rifi Hukuki’l-Mustafa’sı almak- tadırlar. Rasûlüllah’ın ahlakına dair bilgiler veren kitaplardan Ebu’ş-Şeyh 3 Mücteba Uğur, “Hz. Peygamber’e İlk Methiyeler”, Diyanet İlmi Dergi-Peygamberimiz Hz. Muhammed(Özel Sayı), Ankara 2000, s.527-546. 4 Yazıcıoğlu, Mehmed, Kitab-ı Muhammediyye, Tercüman 1001 Temel Eser (55-58), Hazırla- yan: Âmil Çelebioğlu, I, 31-32 (hazırlayanın takdimi). Nesîmî Kitabı • 257 el-Isfahânî’nin Ahlâku’n-Nebî ve Âdâbuh, Muhammed Havfî’nin min Ahlâki’n-Nebî ve Abdurrahman Azzam’ın Batâlu’l-Ebtâl ev Ebrâzü Sıfâti’n- Nebî isimli eseri5 meşhurdur. Özellikle yaşam biçimi noktasında kendile- rine Hz. Peygamber’i model olarak gören Müslümanlar için Rasûlüllah’ın şemaili ve delâili yani nübüvvetinin hak oluşuyla ilgili veriler önem arz etmektedir. Canlarından aziz saydıkları Sevgili Peygamberi (sav), görme imkanı bulmayan pek çok mümin için Peygamber’e dair anlatılanlar, onu daha çok sevme sevabına nail olabilmek için adeta bir ilaç gibi zorunluluk hali- ni almıştır. Peygamber’i daha çok sevme seviyesine erişebilmek için ona dair yazılan veya söylenilenler arasında özellikle şemail ve delâili ile ilgili olanlar bilhassa daha çok rağbet görmüştür. Bilginin güncele inmesi, kül- türle bütünleşmesi ve hayatın içinde varlığını sürdürmesi bakımından edibane bir şekilde ortaya konulan her bir çalışma, büyük bir rağbet göre- rek takip edilmiş, toplumda Rasulullah sevgisinin her daim canlı bir şe- kilde sürdürülmesini sağlamıştır. MUTASAVVUF ŞAİRLERİN ŞİİRLERİNDE HZ. MUHAMMED (SAV) Edebi eserler ortaya koyan mü’minler eserlerinde Peygamber’i en güzel şekilde tasvir ederek hem kendisinin Rasûlüllah (sav)’a karşı mu- habbetini ortaya koymaya hem de bu eserlerin muhatapları olacak olan Müslümanların onu daha iyi tanıyıp sevmesine gayret göstermişlerdir. Biz çalışmamızın alanı itibarıyla özellikle mutasavvuf şairlerden Nesîmî’ye dair bilgi vereceğimiz için sufi şairlerin Allah Rasûlü ile ilgileri hakkında kısaca durmak, sonra da adı geçen şairin şiirlerinde Peygamber algısı üzerinde durmak istiyoruz. Mutasavvıf şairler şiirlerini/nutuklarını İslam inancı çerçevesinde ka- leme almışlardır. İslam dininde hayat bulan, adından söz edilen, kıymet atfedilen, önemi vurgulanan hemen her konu ve kavram şiirlerde, türkü- lerde, destanlarda, menkıbelerde karşımıza çıkmaktadır. İslam dininin öngördüğü hakikatler şiir diliyle yeniden söylenmiştir. Zira geçtiğimiz as- rın başlarına kadar Anadolu ve Türk illerinde söylenecek birçok şey şiir ile de söylenmiş veya söylenmesi gereken ne varsa şiir buna vesile edil- mişti. Bunun en bariz örneği Mevlana’nın “ben nerede şiir nerede” deme- 5 Hilye türü eserlerin muhtevası ve bu konuda yazılmış eserlerin bir listesi için bkz., Mus- tafa Uzun, “Hilye”, DİA, XVIII, 44-46. 258 • Ünal Kılıç sidir. Bu söz bize Anadolu ve Türk illerinde şiirin vazgeçilmez olduğunu, söylenmesi gerekenin şiir ile söylendiğini ve söyleneceğini haber verir. Bu veçhile mutasavvuf şairlerin şiirlerinde bilhassa Cenab-ı Hak çok geniş bir yer bulmaktadır. Allah’ın varlığı, birliği, kudreti, esma ve sıfatla- rı, âlemleri yoktan var etmesi, gibi pek çok vahiy kaynaklı konu hemen her mutasavvuf şairin divanında karşımıza çıkar. Hatta şiirlerinde Al- lah’ın Resulü hakkında bir şeyler söylemeyen şairler kendilerinde nakıslık hisseder, mutlaka Allah Rasûlü’nü mısralarında yâd ederlerdi. Bu min- valde edebiyat sahasında müstakil türler ortaya çıkmıştır. Na’t, mevlid, hilye, siyer, miraciyye, hicretnâme gibi türler Hz. Peygamber’i konu edinmektedir. Mutasavvıfların Hz. Peygamber’e olan yaklaşımları, her vesile ile O’ndan bahsediyor olmaları veya O’nu yad etme hususunda gayretli ol- malarının arka planında vahyin olduğunu hatırlamak gerekecektir. Zira Ahzab suresinden biliyoruz ki Hz. Peygamber mü’minlere kendi canla- rından daha evladır.6 Yine Tevbe suresinden anlıyoruz ki Hz. Peygamber de mü’minlere çok düşkündür. 7 Hucurât suresinin hemen baş tarafların- dan biliyoruz ki müslümanlar Hz. Peygamber’e karşı son derece dikkatli davranmakta, O’nun yanında ses tonuna dahi dikkat etmektedir.8 Bütün bunlar bize müslümanlar ile Hz. Peygamber arasında çok sıkı bir sevgi bağının olduğunu göstermektedir. Bu sağlam sevgi bağı müslü- manların Resûlüllah’a olan saygılarını artırmış ve sevginin neticesi olarak mü’minler Peygamber (sav)’e koşulsuz itaat etmişlerdir. Mutasavvuf şair- lerin na’tlarında zikrettikleri peygamber sevgisi, muhabbeti hep bu temel üzere bina edilmiştir. Bu sebeple Nesîmî’nin şiirlerinde Hz. Peygamber’e dair ifadeleri değerlendirmek için konuyu arka planıyla birlikte ele alma- ya gayret edeceğiz. Nesîmî’nin Şiirlerinde Peygamber Algısı ve Sevgisinin Tezahürleri Çalışmamız esnasında fark ettik ki Nesîmî divanında Hz. Peygam- ber’e dair oldukça fazla ifade söz konusudur. 9 Müstakil olarak Resûlül- lah’tan bahseden gazel ve ilahilerin yanı sıra parça parça beyitler halinde divana serpiştirilmiş ifadeler Hz. Peygamber hakkında bize bilgiler sunar. 6 Ahzâb, 33/6 7 Tevbe, 9/128 8 Hucurât, 49/1-6 9 Nesimi ve eserleri hakkında bkz. Hüseyin Ayan, Nesimi, Hayatı, Edebi Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Divanı’nın Tenkitli Metni, TDK Yay., Ankara 2000; Kemal Edip Kürkçüoğlu, Seyyid Nesimi Divanı’ndan Seçmeler, İstanbul 1973; Yusuf Yıldırım, Seyyid Nesimi, Ketebe Yay, İs- tanbul 2018. Nesîmî Kitabı • 259 Hz. Peygamber’in nübüvveti, eşyanın yaratılmasına sebep olması, peygamberler arasında müstesna bir yere sahip olup Resûl-i kibriya ol- ması, divanda karşımıza çıkan mefhumlardan bazılarıdır. Nesîmî’ye göre alemde mevcut olan eşyanın halk edilmesine sebep, Hz. Peygamberdir. Zira Resûlüllah alemin hem bedeni hem de ruhudur ve bu beden O’nun varlığının bir tezahürüdür. Hz. Peygamber iki alemin de efendisidir: Âlemin cism ü cânı senden ötrü oldu bil Seyyid-i kevneyn-i âlem yâ Muhammed Mustafâ (1/2) Hilkat-i eflake sensin vasıta nûr-ı ilah Hem senin şanında münzel oldu levlâke limâ (6/4) Nesîmî, Hz. Peygamber’den bahsederken hem O’na dair olan ayet- lerden hem de mefhumun dışında olan ayetlerden lafzen iktibaslar yapar ve bu metodu oldukça sık tekrarlar. Örneğin bir beyitte Resûlüllah’ın su- reti Tâhâ ve Yâsîn surelerine benzetilmiş ve O’nun yüzünün aydınlığı, cemalinin ziyası Kıyamet günü ortalığı kaplayacak olan dumanı dağıtaca- ğı ilgili ayetlerle birlikte şöyle izah edilmiştir: Sûretün Tâhâ vü Yâsîn ey resûl-i muteber Fertagıb mâ fissemâi ey cemâlin gul kefâ (1/3) Konuyla ilgili bir diğer beyitinde Nesîmî, Hz. Peygamber’i şöyle tarif eder: Sûretün inna fetehna cemâlin kâf imiş Ey boyun hemçü Tebâreke geldi sidretü’l-müntehâ (1/4) Resûlüllah’ın boyu, cemali, sureti ayet lafızları ile izah edilmeye çalı- şılmış, ayrıca Hz. Peygamber ile ilgili ayetler ve diğer ayetler burada yer bulmuştur. Bu minvalde Nesîmî Hz. Peygamber’in ahsen-i takvîm üzere olduğunu ikrar etmiş ve O’nun iki yanağını ayın ikiye yarılması ile ilişki- lendirmiştir: Ahseni takvîm sensen ey elem neşrah saçın Ey rûhun şakke’l-kamer çün doğdu Şems ü Duhâ (1/5) Nesîmî divanında Hz. Peygamber’in tarihi kişiliği ve tevhid mücade- lesine de yer verir. Müşriklerin Resûlüllah’a yaptığı eziyetleri, baskıları ve bunun neticesinde O’nu hicrete zorlamaları tarihi bir vakıadır. Bu bilgi- lerden hareketle Nesîmî müşriklerden gelen eziyetlere, sıkıntılara, baskı- 260 • Ünal Kılıç lara sabredilmesi gerektiğini, zira Hz. Peygamber’in de bu baskılara ma- ruz kaldığı ve sabrettiğini kendi dilinden şöyle ifade eder: Cevrine sabr u tahammül eylegil müşriklerin Neçe kim gördü Resûl ile Aliyyü’l-Murtezâ (5/3) Nesîmî ceza gününde, Hz. Peygamber’den medet umar ve O’nun yüzü suyu hürmetine Cenab-ı Hak’tan af diler: Şol Muhammed Mustafânın yüzü suyu hakkıçün Rahm etgil men fakir ü miskine rûz-ı cezâ (5/18) Nesîmî’nin bu ilticasında, münâcâtında vahyin öngördüğü bir haki- kat yatmaktadır. Zira Nisa suresinde Hz. Peygamber’in koyduğu hükmü beğenmeyen iki kişinin Hak katında affedilmelerinin metodu izah edilmiş ve o iki kişinin Hz. Peygamber’e gelip Allah’tan af dilemeleri ön şart ko- şulmuştur: “Biz her peygamberi sırf Allah’ın izni ile itaat edilmek üzere gönderdik. Eğer onlar kendilerine zulmettikleri zaman sana gelseler de Allah’tan günahları- nın bağışlanmasını dileseler ve Peygamber de onlara bağışlanma dileseydi, elbette Allah’ı tövbeleri çok kabul edici ve çok merhametli bulacaklardı.”10 Ayetten hareketle diyebiliriz ki kendine zulmeden kişinin affedile- bilmesinin yolu Hz. Peygamber’den geçmektedir. Nesîmî de affedilmek üzere bu yolu denemiş ve ayetin çizdiği çerçeveye sadık kalmıştır. Hz. Peygamber’in yaratılmışların ilki olduğu inancı Nesîmî’de de yer bulur. Ona göre Hz. Adem su ve toprak arasında iken Hz. Peygamberin var olduğu Nesîmî dilinden şöyle ifade edilmiştir: Sensen ol nurı ki Adem beyne mâ u tîn iken Ol zaman ebnâ kılurdın cümleye sensen binâ (6/5) Hz. Peygamber’in isimleri de Nesîmî’nin şiirlerinde yerini bulur. O’nun isimlerinden olan Ahmed, Mahmud, Ebû Kâsım bir beyitte şöyle zikredilmiştir: Ahmed ü Mahmud u Kasım şâh-ı sultân-ı resul Küntü kenz’in ma’deni hem keşf-i hall-i müşkilât (19/4) Hz. Peygamber’in doğumu esnasında dünyada meydana gelen bir- takım olağanüstü hadiselerden bahsedilir. Bunlardan bazıları Nesîmî di- 10 Nisa 4/64 Nesîmî Kitabı • 261 vanında da zikredilir. O’nun doğumuyla birlikte kafirlerin sarayının yı- kıldığı, lat ve menatın titrediği şöyle ifade edilmiştir: Ey mutahhar geldiğin demde vücuda anadan Kafirin deyri yıkıldı titredi Lat u Menat (19/9) Nesimi’nin dilinde Hz. Peygamber’e salavat getirmenin gerekliliği de yine Ahzab suresinden mülhemle yer alır: Bu marifet bu tarikat hakikat oldu ayan Şeriat emri içün ver Muhammed’e salavat (20/19) Mustafa’nın ruhunu anıcağız Salavat ver ki şart u adeddir (105/25) Nesîmî bütün mahlukatın, sudaki balıkların hatta vahşi hayvanların dahi Hz. Peygamber’in medhini söylediğini zikreder: Eğer visâl-i Muhammed diler cânun şeksüz Dileğini dilegil durmagil zi-hazret-i pak Anın senasın okur vuhuş u cümle tuyur Anın midâhını söyler deniz dibinde simâk (219/5-6) Ümmetin baş tacı, gönül ışığı olan Hz. Peygamber’in Haşimîlerden olduğu Nesîmî dilinde yer bulur: Ahmed i Mahmud u Muhtar u nebiyyü’l-Haşimî Tâc-ı ümmet hem sirâcü’l-millet ü nur-ı müdât (28/11) Hz. Peygamber’in fakirliği övüncü olarak nitelemesi/el fakru fahri, Nesîmî’nin şiirlerinde işaret ettiği bir diğer unsurdur. Nesîmî’ye göre Hz. Peygamber’in bu hadisi dervişlerin sinesinde yaşamaktadır: Hırka-ı fakrı ki fakr etti anınla Mustafa Özlerine anı ser-pûş ettiler dervişler (158/5) Peygamber ile alakalı olarak Nesimi’nin şiirlerinde yer alan bir başka konu ise miraç hadisesidir. Bu dem ol demdür Muhammed seyr-i mirâc eyledi Gel ganimet gör bu demi kim bu dem kim dem değil (230/4) Sözüne sadık ister isen bugün şunu bil ki Hz. Muhammed sözüne sadık, emin birisidir. 262 • Ünal Kılıç Nesîmî Divan’ında tüm peygamberler gibi Hz. Peygamber’in de baş- lıca sıfatlarından olan sıdk ve emanet özelliğine telmihte bulunarak Resûl- i Ekrem’in son derece güvenilir birisi olduğu ve verdiği sözde duran bir kişiliğe sahip bulunduğunu Ahzab Sûresi çerçevesinde ifade eder. Şair, Peygamber (sav)’in izinden gitmenin, ona tabi olmanın ve sünnetine bağ- lılığın ancak onun söz fiil ve kavillerinden oluşan hadislerini bilmek ve mucibince amel etmekten geçtiğini söyler: Sadıku’l-va’dü’l-emini ister isen sen bugün Çün bilesen sadıku’l-kavlü’l-emin-i Mustafa 5/2 Ehl-i Beyt sevgisi de divanda üzerinde durulan hususlardır. Ehl-i Beyt’in önemi, Hz. Peygamber’in aile fertlerine olan düşkünlüğü ve onları sevmenin dini gerekliliğini ortaya koyan şiirlerde ayet ve hadislerin dik- kate alınarak ifade edilmeye çalışıldığı anlaşılmaktadır: Fatıma nakdün senün oldı Hadice mahremün Bu biri hayru’n- nisadur bu biri fahru’n-nisa (Ey Peygamber) Fâtıma senin servetindir, Hadice ise mahre- mindir. Biri (Fâtıma) kadınların en hayırlısı, biri (Hadice) ka- dınların övüncüdür. Rasûlullah Efendimiz, yirmi beş sene boyunca hayat arkadaşı olan Hatice Vâlidemiz’i çok sevmiş, her vesîleyle onu hatırlamış ve daima ha- yırla yâd etmiştir. Nitekim Rasûlüllah (sav) Efendimiz Hatice Validemiz hakkında şöyle buyurmuştur: “Zamanının en hayırlı kadını Meryem idi. Bu zamanın en hayırlı kadını da Hatice’dir.”11 Rasûlüllah Efendimiz’in nesli, Hatice Validemiz vesilesiyle devam etmiştir. Efendimiz’in evli bulunduğu yılların üçte ikisi, Hatice Vâlidemiz ile geçmiştir. O, Allah Rasûlü’nün her bakımdan muazzez ve unutulmaz bir hâtırasıdır. Bizler için de Hatice Validemiz; hem en muhtereme bir Va- lide, hem de örnek alacağımız fedakâr, cömert ve müstesna bir “sâliha hanım” numunesidir. Rasûlüllah -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz’in mübârek zevce- lerini, mü’minlerin anneleri olma hasebiyle kendi öz annelerimizden daha çok sevmeli, ümmetin annelerine kendi annelerimizden daha fazla hür- met göstermeliyiz. 11 Buhârî, Menâkıbu’l-Ensâr, 20, Enbiyâ, 45; Müslim, Fedâilu’s-Sahâbe, 69 Nesîmî Kitabı • 263 Hz. Hatice ve Hz. Fatıma’nın fazileti ve Peygamber’in onlara karşı muhabbetle ilgili pek çok şey söylenebilir. Özetle şunları zikredebiliriz: Kadınlardan en çok Fâtıma’yı, erkeklerden de Ali’yi sevdiğini söyle- yen Resûl-i Ekrem, “Fâtıma benim bir parçamdır, onu sevindiren beni 12 sevindirmiş, onu üzen de beni üzmüş olur”13 ve, “Bana melek gelerek Fâtıma’nın cennetliklerin hanımefendisi olduğunu müjdeledi” demiş 14, cennetlik kadınların en faziletlilerini saydığı bir başka hadisinde de önce Hz. Hatice ile Fâtıma’nın, sonra da Âsiye ile Meryem’in adlarını söylemiş- tir.15 Sonuç itibarı ile Nesîmî’nin divanında Hz. Peygamber’e dair pek çok konuya temas edildiğini gördük. Resulüllah’ın yaratılmışların ilki ve efendisi olduğu, alemin O’nun hatırına yaratıldığı, doğumu ve daha son- raki yaşamında meydana gelen mucizelerini anlatılan konular arasında görmek mümkündür. Nesimi Hz. Muhammed’e salavat getirmenin şer’i bir emir olduğunu, vahşi hayvanlarla birlikte sudaki balıkların dahi O’nu anmakta gaflete düşmediklerini ifade etmiştir. Hz. Peygamberin gönderilmiş diğer peygamberlerden üstün olduğu, affedilmek için de Hz. Peygamber’e sığınmak gerektiği Nesîmî’nin şiirleri konu olan diğer hususlardandır. Nesîmî’nin Hz. Peygamber hakkında inzal olan hemen her ayeti bil- diği ve bu ayetleri şiir dilinde lafzen veya manen iktibas ettiği de üzerinde durulması gereken mühim bir konudur. Bu noktada şunu söylemek mümkündür ki Nesîmî’nin bahsettiği herhangi bir konuyu idrak edebil- mek ilgili ayet ve hadislere vakıf olmaya bağlıdır. 12 Tirmizî, “Menâḳıb”, 60 13 Buhârî, “Feżâʾilü aṣḥâbi’n-nebî”, 12, 29; Müslim, “Feżâʾilü’ṣ-ṣaḥâbe”, 93-94; Hâkim, III, 154 14 Hâkim, III, 151 15 Müsned, I, 293 EDEBİYATTAN FELSEFEYE: NESİMİ’DE VARLIK VE OLUŞ Hidayet Peker İnsanoğlunun var oluş sorunu, onun hakikat arayışından başka bir şey değildir. Tersi de doğrudur yani insanın hakikat arayışı, var oluşunu anlamlı bir zemine oturtma faaliyetinden başka bir şey değildir. Esasen bütün bir eşya, bunun için yaşar. Yani her bir şey var olmak, bir başka de- yişle sahip olduğu özü en üst düzeyde var kılmak, yani yetkinleşmek için mücadele eder. Çünkü varlığın devamı elde edilen yetkinlik oranındadır. Eşya içinde yetkinliğini iktisap eden yegane varlık insandır. O, var oluş sırrını burada çözer ve onun bu iktisabı hakikat arayışından ibarettir. Büyük sufi Ruzbihan Bakli şöyle der: "(İlahi surette yaratılmış) Ruh, Allah'ın özellikleriyle nitelenince kendinde büyük ruhu buldu (yani ken- dini tanıdı). Kendini tanımakla coştu ve heyecanlandı. Hak ruhun coşkun- luğunu görünce rububiyet makamına dönerek zatından ruha izzet ma- kamından tecelli etti (Rabb’in-nâs). Öyle ki ruhu saltanat ve büyüklüğü karşısında eritti (Melîkü’n-Nâs). Bunun üzerine ruh zatın tecellisi karşı- sında ezik ve kırık bir halde geri döndü (İlâhi’in-Nâs).” Bu, şu anlama ge- lir: Allah uluhiyetin kendisine mahsus olduğunu insana gösterince benli- ğimiz varlık korkusuna kapıldı. Rububiyete ulaşma imkanını görmüşken bir anda varlığını yitirme korkusuna kapılarak sindi ve geri çekildi 1. Çün- kü uluhiyyet var oluşun bütün dinamiklerini üzerine almak demektir. Oysa uluhiyetten insana düşen şey, sadece kendi skalasına ait olanla ye- tinmektir yani kulluktur. Kulluk sınırları içinde var oluşa katılmak ya da hakikati bu noktada aramaktır. Hiç şüphesiz beşer, bu arayışını ve bulduğunu çeşitli yollarla gerçek- leştirmiştir. Bunlar felsefe, sanat/edebiyat ve bilim olarak karşımıza çıkar. Daha dar anlamda konuştuğumuzda her ne kadar farklı olsalar da, hem felsefe hem de edebiyat hakikat-arama ve hakikat-açma faaliyetleridir. Doç. Dr., Bursa Uludağ Üniversitesi İlahiyat Fakültesi, İslam Felsefesi, hida-
[email protected]. 1 Bkz. Ekrem Demirli, “Var olma tutkusu: Uluhiyet ve İnsanın En Güçlü Arzusu”, Fikriyat, Aralık 2018. 266 • Hidayet Peker İkisi de bilişsel faaliyetlerden ve açıklamalardan oluşur. Her ikisi de insa- nın hakikat arayışı yani var oluşu idrak serüveninin farklı veçhelerini oluştururlar. Ve felsefenin soyut ve kuru kavramsal diliyle anlatılamayan- lar, edebiyat ile anlatılabilmektedir. Dolayısı ile edebiyat, sadece estetik bir durum olmakla kalmayıp, belli bir düşünceyi de içerir ve iletebilir 2. Burada edebiyatımızın bize ait problemler ve bize ait çözüm yolları nok- tasında felsefeye bir imkan tanıdığını da ayrıca belirtmek gerekmektedir. Kaldı ki bu imkan, ne felsefeyi edebiyata ne de edebiyatı felsefeye indir- gemektir. Aslolan bu imkanlar üzerinden iki disiplini birbirlerine yakın- laştırmaktır. Özellikle Türk düşünce tarihi göz önüne alındığında, felsefe ve ede- biyat arasındaki ilişki can alıcı bir noktada durmaktadır. Çünkü Türk in- sanının dünyaya, hayata ve bütün varlıklara karşı aldığı tavır, yani haki- kati idrak ve ifadesi/aynı anlamda olmak üzere var oluş biçimi, ince dü- şünülmüş ve felsefi bir sistematiğe bürünmüş olmakla birlikte daha ziya- de edebi ve destani bir tavırdır3. Bilhassa bu tavır 13. yüzyıldan itibaren şiir ırmağından akmaktadır. Bize düşen bu şiir ırmağından beslenen dü- şünce deryaları oluşturmaktır. O nedenle şayet bir Türk düşüncesi ve fel- sefesi oluşturulacaksa en önemli zeminimiz hiç şüphesiz ki edebiyat ve daha fazladan olmak üzere bir bütün olarak Türk şiiridir. Bilhassa alan (edebiyat) dışı araştırmacıların bu önemli malzemeyi gündemine almaları hayati bir önemi haizdir. Biz bu çalışmada XV. yüzyılın önemli mütefekkir-şairi İmaduddin Nesimi’nin şiirlerinden hareketle onun varlık ve oluşa dair görüşlerini ir- delemeyi amaçladık. Çalışmada öncelikle şairin Türkçe divanından fayda- landık.4 Nesimi’nin hakikati idrak ve ifadesi hiç şüphesiz Kur’anî’dir. Yani insan, varlığını oluşun gerçekliği içinde anlamlı kılacaktır, bu idrak, olu- şun kendi dışındaki ilkelerini göz ardı etmek anlamına da gelmez. Tam aksine oluş, gerçekliğini metafizik-fizik bir bütünlük içinde kazanır. Kur’anî idrak tarzı, elle tutulur gözle görülür gerçeklere ağırlık veren bir ruh taşır, bu durum İslam ilim ve hikmetinin de yönünü tayin etmek- tedir. Kur’an’ın, insanın nazarını somut gerçekliklere yöneltmesindeki ıs- 2 Ali Osman Gündoğan, “Edebiyat ve Felsefe İlişkisi Üzerine”, AÜİF Dergisi, Cilt 40, sayı 1, Ankara 1999, s. 195 vd. Murat Kara, “Varoluşçuluk Bağlamında Edebiyat ve Felsefe, Şiir ve Endişe”, Bitlis Eren Üniversitesi SBE Dergisi, Cilt 8, Sayı 1. Bitlis 2019, s. 45. 3 Ali Osman Gündoğan, agm, s 203. 4 Nesimi Divanı, (Yayına hazırlayan: Hüseyin Ayan), Akçağ Yayınları, Ankara 1990. (Bun- dan sonra bu eser sadece Divan olarak belirtilecektir). Nesîmî Kitabı • 267 rarı, özellikle iki açıdan önemlidir. Bunlardan ilki, bir bütün olarak yeryü- zünün (ve daha genel olarak evrenin) insanın yetkinliğine el verecek şe- kilde takdir edilmesidir. İnsan bu takdir içerisinde etkinliğini sürdürmek zorundadır. Oluş, insanın imkan ve donanımlarını en uygun biçimde açı- ğa çıkaracak şekilde dizayn edilmiştir. Dolayısı ile dine göre insan, hem bu dünyada hem de ahiretteki mutluluğu yaşadığı fizik alanın sınırları içerisinde kazanmalıdır. Şu ayetler bu hususa dikkat çekmektedir: “Biz gökleri, yeri ve ikisi arasındakileri eğlence için, boşu boşuna yaratmadık (44/38), “Şüphesiz göklerin ve yerin yaratılışında, gece ve gündüzün de- ğişmesinde, insanlara fayda veren yüklerle denizde seyreden gemilerde, Allah’ın gökten indirerek onunla ölü haldeki toprağa can verdiği ve orada her çeşit canlının yetişmesini sağladığı yağmurda, rüzgarları ve gökle yer arasında emre hazır bekleyen bulutları evirip çevirip yönlendirmesinde aklını işleten bir topluluk için elbette nice deliller vardır (2/164)”, “O, ge- ceyle gündüzü, ayla güneşi hizmetinize verdi, yıldızlar da O’nun emrine boyun eğmişlerdir. Bunda aklını kullanan bir topluluk için önemli ibretler vardır. Sizin için yerden türlü renklerde bitirdiği şeyler de böyle; bunda da düşünüp taşınan bir kavim için büyük ibret vardır (16/12-13)” Kur’an’ın, insanın nazarını oluşa yönlendirmesinin bir diğer nedeni de, İlahi Hakikat’in oluş içinde aranması gerektiğine dair düşüncedir. Çünkü bizatihi İlahi Hakikat’e dair bir tefekkür neticesiz kalır. Bu, İlahi Hakikat’in tam olarak kavranamayacağı, dahası insanın bilişsel imkanla- rının onu tam olarak kavrama noktasında yetersizliği nedeniyledir. Bilme, nedenlere yönelik bir çabadır ve Tanrı nedensizdir dolayısıyla hem O’nun nedensiz oluşu hem de idrak yetilerinin sınırlılığı sebebiyle insan İlahi Hakikat’ı olduğu şekliyle idrakten acizdir5. Bu noktada insana düşen şey, İlahi olanı da oluş içinde idrak etme gayreti olmalıdır. Çünkü, Mutlak olan, oluş düzeyinde ve müşahhas gerçekliklerde kendini izhar eder. Kur’an’ın asıl amacı da, insanın bakışını somut ve değişim içinde olana teksif ederek, Allah ve evren ile ilgili yüksek bir şuur oluşturmaktır. Ne- simi’ye göre oluş içinde olan herbir şey farklılığı ve çeşitliliği içinde ba- rındırır ve İlahi olan varlığını bu çeşitlilik içinde devam ettirir, ki bu du- rum O’nun varlığına bir halel de getirmez. “Hayy ü kayyüm ü devamı devletim Alem-i kesret içinde vahdetim.”6 Nesimi oluşun gerçekliğini ve İlahi Hakikat’in bununla kendini izhar ettiğini düşüncesinin merkezine yerleştirir. Esasen değişmeyen ile deği- 5 Fârâbî, el-Medînetü’l-Fâzıla, Çeviri: Yaşar Aydınlı, Litera Yayıncılık, İstanbul 2018, s. 63. 6 Divan, s. 60. 268 • Hidayet Peker şen, varlık ile var olan ya da bir ile çok arasındaki ilişkinin nasıllığı, felse- fenin kadim problemlerinden biridir. Bundan dolayıdır ki, teizm, deizm, panteizm, panenteizm gibi Tanrı-evren ilişkisine dair birbirinden farklı pek çok tasavvur geliştirilmiştir. Nesimi, bizzat Kur’an’dan hareketle di- namik ve organik bir Tanrı ve evren anlayışını felsefesinin merkezine yer- leştirmiş, değişim ve gelişimi benimseyen yaklaşımlara tutkulu bir şekilde bağlanmıştır. “Çiçekler muhtelif elvan, ne mâ’nidendür ânı bil Boyakçısı bir imiş çün bu eşçarın, bu ezharın.” 7 Felsefenin üç temel konusu vardır:Varlık, bilgi ve değer. Son ikisi il- kine göre şekillenir. Din ve felsefi sistemler nasıl bir Tanrı-varlık tasavvu- runa sahiplerse, ona uygun düşen bir evren, insan, bilgi, değer, toplum, sanat vs. anlayışı geliştirmişlerdir. Bu nedenle, herhengi bir varlık alanına dair yapılacak derin bir araştırma veya arzulanan yüksek bir şuur düzeyi, o alanın dayandığı Tanrı-varlık tasavvurundan hareketle ortaya konulabi- lir. Bu, Nesimi için de geçerlidir. Her ne kadar Nesimi, salt Tanrı’ya dair bir spekülasyonu değersiz ve anlamsız bulsa da, Tanrı’nın varlığı ve etki- lerini var olanın organik bütünlüğünde aramamız gerektiğini söyler. Ona göre oluşun farklılık ve çeşitliliği, bütün bunların gerisindeki varlığın yani Tanrı’nın her an gerçekleşen etkinliğinden başka bir şey değildir. “Türlü türlü ton içinde gördüm ânı Şive birle külle yevmin hüve fî şe’n gösterir.” 8 İlahi olan ile oluş içerisinde olanı ayrı ayrı, birbirlerinden ilişkilerini koparacak şekilde ele almak Nesimi’nin düşüncesinde mümkün görün- memektedir. Onlar birbirleri ile ilişkileri bütünüyle koparılmış, etkisiz iki varlık değildirler. Nesimi’ye göre evren, İlahi Hakikat’in müşahede edilen tarafı, simgesi ve davranışıdır. İnsanın Tanrı’yı arayışı, bu müşahede edi- leni idrak etmekle gerçekleşecektir. Nesimi’ye göre Kur’an’daki bütün kevni (oluş ile ilgili) ya da tabiatın incelenmesini emreden ayetler, önce- likli olarak az önce belirtilen tavrın ve bakışın kazanılmasına yöneliktir. İnsanın, tabiatı kontrolünün amacı da, müşahede edilen Hakikat’ten, mü- şahede edilmeyen Hakikat’e ulaşmaktır ya da tabiatı bilmek Allah’ın dav- ranışını bilmektir. O, bu bağlamda pek çok ayeti zikreder. “Lâ tuharrik ayetinden oldu fâş esrar-ı kevn İsteva arş üstüne görgil ki ruhum oldu fâş.”9 7 Divan, s. 204. 8 Divan, s. 102. 9 Divan, s. 197. Nesîmî Kitabı • 269 Mutlak Varlık’ın en önemli özelliği var etmektir, yani O, var etmek- sizin duramaz. Bu aynı zamanda İlahi Zat’ın kendini yaşatması ve kendi- ni zat olarak sürdürmesi demektir ki bu, fıtratı icabıdır. Yaşamak ise belir- li bir şekil ve niteliğe, var olan ve duyulabilen bir kişiliğe sahip olmak demektir. Var olan ve duyulabilen ise topyekün evrendir. Dolayısıyla Tanrı’nın kendini evren ile (ya da evren olarak) açması, O’nun varlığının sonsuz zenginliklerini belli etmesidir. Bu noktada evren, Tanrı’nın, Tanrı da evrenin “diğeri” değildir. Çünkü düşünce ve eylem bir başka ifadeyle Tanrı’nın ilim ve yaratma fiili aynı anlamı taşır. Bir şeyin anlaşılıp bilin- mesi için, diğerinin varlığının gerekli olduğu da kabul edilemez. Çünkü bir şeyin varlığının olumlanması ya da olumlu bir kavramın oluşması için olumsuzların hiçbir faydası yoktur. Nesimi’ye göre İlahi Varlık’ın bir te- zahürü olan oluşu görmezden gelmek ve dahi onu dışta bırakacak her türlü etkinlik, yetkinlik yolunda mesafe katettirmez. “Âlimü’l-gaybin vücudu kâinatın aynıdır Ey şehadetten habersiz, câenâ yevmü’n-nüşûr.”10 Tanrı-evren ilişkisi söz konusu olduğunda, evrenin kaynağı ve ma- hiyeti konusu felsefenin kadim problemlerinden biridir ve başlıcaları içe- risinde yer alır. Evrenin, Tanrı’nın bir tezahürü olduğunun kabulü, Tan- rı’nın tamamıyla aşkın, evrenin büsbütün ötesinde ve dışında olduğu yo- lundaki görüşleri geçersiz kılmaktadır. Nesimi’nin Tanrı tasavvuru dikka- te alındığında, şunu rahatlıkla ifade edebiliriz ki, İslam düşünce geleneği içinde hatırı sayılır bir yapı, Tanrı’nın mutlak aşkınlığı üzerine vurgu yapmakla (aşırı tenzihçi yaklaşım) O’nun ferdiyetini ve yaratıcı etkinliğini nerdeyse ortadan kaldırmıştır. Tanrı’nın, var ettiği şeylerden tamamen ayrı olduğu fikri, dinamik, hep etkin, insana şah damarından daha yakın Tanrı anlayışını kelimenin en hafif ifadesiyle zedelemiş, Tanrı’yı, kendine yabancı olan bir evrene tamamen dışarıdan bakan bir varlığa dönüştür- müş ve Kur’an’da dile gelen Tanrı’yı bir “makine Tanrı (deus ex machi- na)” ve “emekliye ayrılmış-etkisiz Tanrı (deus otiosus)”ya benzetmiştir. Nesimi’nin düşüncesinde Tanrı, evrenin ne büsbütün dışında ne de onun işleyiş yasalarına tabi olan bir varlıktır. O, evreni en güzel davranışı ola- rak takdir etmiştir ki, ilahi inayet de budur. İnsan bu inayet ve bunun so- nucu olarak ortaya çıkan takdire uygun davranarak O’nu mümkün olan en üst düzeyde idrak edebilir. Buradaki mümkün olandaki imkanlar yığı- nı eşyanın farklılığı ve çeşitliliğinin nedenidir de. Ancak bu mümkünler, 10 Divan, s. 100. 270 • Hidayet Peker onu var kılanın varlığının faziletine ve üstünlüğüne hem bir halel getir- mez hem de kendisi aracılığıyla, var edenin idrak edilmesine mani olmaz. Evrenin bir olaylar ve eylemler bütünü olduğunu kabul eden Nesimi, bu eylemlerin belirli bir düzen içerisinde varlığa geldiğini ısrarla belirt- mektedir. O, bu konuyla ilgili olarak Allah’ın “Musavvir” ismine dikkat çeker. Buna göre eşya ilahi inayete uygun olarak belirlenmiş ve belirli bir formda yaratılmıştır. Form kazanmak ise bir amaca dönük ve nedensellik içerisinde var olmayı akla getirir. Allah’ın yaratmasında bir teleolojinin varlığı sözkonusu olmakla birlikte, amaç ve gaye Tanrı’nın yapıp-etmesini bir neden olarak asla determine edemez. Çünkü Tanrı için amacın bir ne- den olarak düşünülmesi, evrendeki işleyişi bir mekanizme dönüştürür. Esasen evrenin veya hayatın neden-sonuç ilişkisi içinde algılanması, insa- nın var oluşuna özgü bir durumdur. Çünkü insan karışık bir çevrede ya- şamak zorundadır. Oysa, kendisini çevreleyen eşyanın davranışına oranla ona bir çeşit teminat teşkil edecek bir sisteme bağlanmadan hayatını sür- dürmesi mümkün değildir. Bu bakımdan, çevreyi bir neden-sonuç sistemi olarak görmek insan için vazgeçilmez bir zorunluluktur. Doğayı böyle izah etmek yoluyla insan kendi çevresini anlayıp tasarrufu altına alır ve bu şekilde hürriyetini elde eder. Nesimi’ye göre şu anlamda bir teleoloji sözkonusudur: Hedef edinerek hareket ettiğimiz çok uzak bir amaç ger- çekte yoktur. Ancak hayat süreci değiştikçe, yeni gayelerin, maksatların ve ideal değer ölçülerinin gelişmiş bir şekil alışı vardır. İçinde bulundu- ğumuz durumdan çıkmakla olmak istediğimiz hale geliriz. Ki bunun yolu da aşktır. Burada kozmolojik olanla antropolojik olanın ayırt edilmediğine dikkat etmek gerekir. Yani hem kozmolojik olanın/bir bütün olarak kaina- tın hem de insanın var oluş kazanması ve bunu sürdürebilmesinin en emin güzergahı aşktır. Ayn ü şîn ü kâfa bak, yârin cemalin onda gör Kul tebarek ya Musavvir leyse fîhâ min fütur.”11 Nesimi’de insana olan vurgu, İlahi Hakikat’in, en somut ve en üst düzeyde onda tezahür etmesinden dolayıdır. İnsan, Allah’ın hem halife- sidir hem de O’nun boyasındadır. O ruhen ve bedenen ahseni takvim ve eşrefi mahlukattır. “Münkir olma, bu sözü varıp kelamullahta gör Ahseni takvim ile gösterdi insan suretin.” 12 11 Divan, s. 100. 12 Divan, s. 293. Nesîmî Kitabı • 271 Özellikle insan yüzünün Nesimi’nin şiirlerinde üst düzeyde ele alınması bu mükemmel varlığın mükemmelliğinin toplandığı yerin yüz olmasıdır. “Ey yüzün meydan-ı vahdet vey saçın fethun karib Sendedir ab-ı hayatın şemsi külli ey habib.”13 Nesimi kendisinde olanı dışarıda aramaz. Çünkü insan, Hakk’ın sı- fatlarını en üst düzeyde kendinde taşıyan tek varlıktır. “Tebarekte ey Hak sıfatlü nigar Teâleyte ey Hak sıfatlü beşer.” 14 İnsan, İlahi Hakikat’in en fazla tecelli ettiği varlıktır, tecelli yüzde daha belirgindir ve de göz tecellinin merkezidir. “Allahu nuru ayeti veç- hindedir ayan” veya “Gözlerin Allahu nuru ayetin tefsir eder.” Mutlak’ı olduğu şekliyle idrak imkansız olunca, O’nun tecelli ettiği en üstün varlık olan insana hasrı nazar etmek, Nesimi’nin bütün yapıp et- tiği işte budur. “Nazmı Nesimi’nin yakîn Allahu nur’in şerhidir”15 Sonuç olarak şunu rahatlıkla ifade edebiliriz ki, Nesimi’de oluş ha- lindeki varlık, gerçekliği üzerinde taşır ve değerlidir ve oluş halinde ol- mayan varlığın tezahüründen başka bir şey değildir. Oluşa yönelik her türlü yönelim nihai noktada onu izhar edene dönecektir. Tanrı’nın en faz- la tecelli/tezahür ettiği varlık da hiç şüphesiz ki insandır, çünkü o Allah’ın boyası ile boyanan bir varlıktır. 13 Divan, s. 79. 14 Divan, s. 170. 15 Kemal Kürkçüoğlu, Seyyid Nesimi Divanı’ndan Seçmeler, Ankara 1985, s. 342. NƏSİMİNİN DİLİNDƏ İŞLƏNƏN TƏSƏVVÜF VƏ HÜRUFİ TERMİNLƏRİ Xədicə Heydərova* Hürufilik təriqəti XIV əsrdə Fəzlullah Nəimi tərəfindən destruktural məzhəbi-təsəvvüfi cərəyanlardan biri kimi meydana çıxmışdır. Bu səbəbdən hürufi şairimiz İmadəddin Nəsiminin leksikası terminoloji baxımdan təsəvvüf ədəbiyyatına xas frazeoloji vahidlər, fikir və ideyalar, terminlər və mənsub olduğu hürufilik təriqətinin məfhum və anlayışları ilə zəngindir. Nəsimi yaradıcılığında daha çox diqqəti cəlb edən özünün “quş dili” adlandırdığı simvolikanın şair tərəfindən bütün şeirlərinə tətbiq edil- məsidir. Çünki onun hər bir sözündə, misrasında sətiraltı mənalar müşahidə olunur. Nəsiminin “quş dili” dediyi əslində “məntiqut-teyr” termininin qarşılığı olub, təsəvvüf ədəbiyyatında məfhumların simvolik təsvirini ifadə edir. Nəsimi özü bu barədə belə söyləyir: Хəttü хalın “məntiqüt-tеyri”dir əhli-vəhdətin, Quş dilin sən tərcüman еtmək dilərsən, еtməgil! Orta əsr fars şairi və mütəsəvvüfü "Fəridəddin Əttar (1136-1221- X.Heydərova) bu termini təmsili olaraq vəhdəti vücud-varlığın birliyi kimi izah edir. Onun fikrincə, quşlar-saliklər, həqiqət yolunda seyrü-sülu- kun yolçularıdır. Hüdhüd quşları digər quşlara rəhbərlik edən mürşidlər, yol göstərənlərdir. Simurq-Tanrının zühuru, aşkara çıxmasıdır... Əfifiyə görə isə quşlar-bəşəri nəfslər, simurq-Haqqın özüdür.1 Nəsiminin aşağıdakı misraları bunu təsdiqləyir: Ey künhü rif’ətindən bibəhrə əqli-mütləq, Vey gənci-binəhayət, simurği-laməkansan. Burada künhü [ər. ٌ ُك ْنو+ “bir şeyin mahiyyəti, həqiqəti, iç üzü”; Rifʼət [ər.ٌرفعح+ “yüksəklik, böyüklük, ali dərəcə”; “Nəsibsiz, məhrum” anlamını * Doç. Dr., Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyası Nəsimi adına Dilçilik İnstitutu,
[email protected]1 Arpaguş Sâfi. Tasavvufta Mantıku’t-tayr, Mevlânâ’da Hz. Süleyman ve Kuşdili Tasavvuru. M.Ü. İlâhiyat Fakültesi Dergisi. 29 (2005/2), 121-135. 274 • Xədicə Heydərova verən bibəhrə ( )تى ٌتهرهsözü əslində yanlış oxunuşdur. Şeirin ümumi kontekstindən çıxış edərək onu ərəb mənşəli bibuhrə ٌ[ ٌتثهرهər. ٌ تbi- “ilə” ön qоşması + ər. ٌ تُ ْه َرجbuhrə “geniş yer, dərənin оrtasında ən geniş və ən gözəl yer”+ kimi oxumaq, zənnimizcə, daha doğru olar. “Genişliyi ilə; ən geniş və ən gözəl yerdə; mərkəzdə” deməkdir; Əqli-mütləq-“öz varlığını bilən və müstəqil оlan bir varlıq-Allah”; gənci-binəhayət-“tükənməyən ilahi xəzinə”; simurği-laməkan-“Haqqın özü” anlamını verir. Beləliklə, yuxarıdakı beyt bu şəkildə olmalıdır: Ey künhü rif’ətindən bibuhrə əqli-mütləq, Vey gənci-binəhayət, simurği-laməkansan. Klassik ədəbiyyatda “dirilik suyu” mənasını ifadə edən “ab” leksik vahidinin iştirak etdiyi söz birləşmələrinin təsəvvüf ədəbiyyatında və hürufilikdə özünəməxsus simvolik anlamları vardır: 1) təsəv. Mərifət, ilahi feyz, zat, varlıq, kamil nəfs, ruh-i əzəm;2 2) hüruf. “İnsanın üzündəki 32 ilahi hərf qarşılığında olan 32 xəttin hər biri 4 ünsürdən ibarətdir. .. Bu 4 ünsürdan biri Kövsər və abi-həyat anlamını ifadə edir. Abi-həyatın qaranlıqda olduğu rəvayət edilir və hürufilər bunun üzdəki qara xətlərə işarət olduğunu söyləyirlər. Bu suyu içən bir daha susamır və Kövsərin qarşılığı olan xətlərin elmini öyrənən kəs əbədi həyata qovuşmuş olur.” *Cavidannameyi Sağır, cd 204; Muhabbetnameyi ilahi, cd 010].3 “Abi-çеşmеyi-hеyvan, abi-hеyvan” (dirilik suyu // ölümsüzlük, əbədiyyət), “abi-zülal” (sərin, şəffaf, duru su) birləşmələri Nəsiminin şeirlərində mənəvi saflıq bəxş edən, dərk edənə əbədiyyət qazandıran söz, nitq anlamını ifadə edir. Xızrın abi-heyvanı nitqidir anın gəl iç, Gör kim, nə həyat axar mərcani-xoşabından; Ey xətin Xızr, abi-heyvandır sözün, Söylə, ey can, söylə kim, candır sözün!; Abi-hеyvandır dodağın, ruhi-qüdsidir dəmin, Surətin Həqdir, üzün-vəllahu ə’ləm bis-səvab; Zülmət içində çеşmеyi-hеyvan imiş ləbin, Хızrın həyatı abi-zülalındadır sənin; 2 Ethem Cebecioğlu. Tasavvuf Terimleri ve Deyimleri Sözlüğü. PDF. 3 Fatih Usluer. Hurufilik. İlk Elden Kaynaklarla Doğuşundan itibaren. Kabalcı Yayınevi, İs- tanbul, 2009. 623 say., s.402, say. 274. Nesîmî Kitabı • 275 Yandırdı şövqün bağrımı, gör tabişindən kim, nеcə, Canım susamışdır, ləbin abi-zülalın arzular. Dodağın, ləbin eyni-abı-təsəvvüfdə “Sevgilinin (Allahın) sözü və bunun ifadə etdiyi xəbər”4 mənasını ifadə edir. Cə’əlna sabit oldu kim, dodağın vəsfini söylər. Kim oldu küllü-şey’in həyy dodağın eyni-abından; Burada cə’əlna küllü-şey’in həyy Quranın əl-Ənbiya surəsinin 30- cu ayəsindən iqtibas edilmişdir: “Biz hər şeyi sudan canlandıraraq yaratdıq” (ٌٍي ّ ش ْيءٍ ٌ َح ْ َ)و َج َع ْلنَا ٌمِ ن. َ ٌ ٌال َماءِ ٌ ُك َّل َ Nəsimi ayədə işlənən “minəl-məi” ()من ٌالماء, yəni “sudan” sözünü “eyni-abından” ifadəsi ilə əvəz etmişdir. Təsəvvüfdə “vəhdət, birlik, həqiqət, həm də gözəllik, üz və camal rəmzi, Tanrının camal sifətlərinin nişanəsi”5 olan afitab ٌ [fars آفتابgünəş, gün+ sözü hürufilikdə aşağıdakı mənanı ifadə edir: Peyğəmbərlərin günəş hesab edilməsi bütün peyğəmbərlərin Adəmin belindəki nütfədən gəlmələri (doğulmaları) günəşin batıdan doğmasına işarətdir *Caivi- dannameyi-sağır, cd 18-9; İsknamə, cd 30335+. Fəzlullah da "günəş"in, insani-kamil olan Adəmə işarə olduğunu söyləyir. “Hürufilik yarı dini, yarı fəlsəfi cərəyan olub panteizmə əsaslanır. Panteizmə görə, Allah mövcuddur, lakin o, təbiətdən, insandan ayrı deyil, bunların mahiyyətinin özüdür. Başqa sözlə, Allah və maddi varlıq vəhdət təşkil edir. Tanrı öz yaradılışlarında təcəllisini tapmışdır. 6 Adəmin baş və alnı Kəbədən, köks və kürəyi Beytül Müqəddəsdən (Məscidi-Əqsa-X.Heydərova), sağ əli şərqdən, sol əli qərbdən, sağ ayağı Misirdən və sol ayağı Hicazdan alınan torpaqdan yaradılmışdır. Yəni bütün yer üzü Adəmin vücudunda var. 7 Nəsiminin əsərlərində “boy”, “qədd”, “qamət” sözlərinin sətiraltı mənasını bir beytdə başa düşmək mümkün deyil, lakin digər misralarda işlənmə yerləri bir yerə cəm edildikdə və hürufiliklə, təsəvvüf terminləri ilə bağlı ədəbiyyatlara müraciət edildikdə şairin nə demək istədiyini addım-addım izləmək olur. “Uca boy” deyərkən Nəsimi obrazlı mübaliğə 4 Ethem Cebecioğlu. Göstərilən əsər. 5 Babayеv Yaqub. Təriqət ədəbiyyati: Sufizm, hürufizm. Ali məktəblərin filoloji fakültələri üçün dərs vəsaiti. Bakı: «Nurlan»2007, 128 səh, s. 50. 6 Бабаев Я. М. Хуруфизм и его влияние на азербайджанскую литературу // Молодой ученый. — 2009. — №3. — С. 100-104. — URL https://moluch.ru/archive/3/219/ (дата обращения: 11.10.2019) 7 Fatih Usluer. Hurufilik. İlk Elden Kaynaklarla Doğuşundan itibaren. Kabalcı Yayınevi, İstanbul, 2009. 623 say., s.402, say. 549 276 • Xədicə Heydərova həyata keçirdir-Yerdən cənnətlər və Ərşə qədərki məsafəni 8 nəzərdə tutur. Hürufilikdə Adəm Allahın təcəllisi olduğu üçün kainatın quruluşu insanın vücuduna köçürülərək təsvir edilir. Belə bir təcəllini Fəzlullah özünün “Cavidannameyi-sağır” əsərində Məhəmməd peyğəmbərin merac səfərini Adəmin vücudu ilə paralelliklər apararaq şərh edir: “Məscidi-Haram (Kəbə-X.Heydərova) Hz. Adəmin baş və alnı üçün alınan torpağın yeridir, yəni baş və alın məqamıdır. Məscidi-Əqsa isə kürək və köks məqamıdır” *Cavidannameyi-Sağir, cd 1 09-10+. Əli Əmiri “İstivanamə” əsərində buna bir az da aydınlıq gətirir: “İsradan bəhs edilən ayədə Məscidi-Haram olaraq göstərilən Kəbə (“ )كعثحtopuq” anlamını ifadə edən ka'b ( )كعةsözündən törəmiş bir kəlmədir. Bu səbəbdən dolayı olaraq əslində “isra” hz. Məhəmmədin üz məqamı olan Kəbədən kürək məqamı olan Beytül-Məscidi-Əqsaya gedişin tərsi deyil, ayaqdan kürək və köks, oradan da üzə doğru bir yüksəlişidir” *İstivanamə, cd 18+.9 Bu cür hürufi izahlardan sonra Nəsiminin təsvirini verdiyi boyun, qəddi-qamətin ucalığının mübaliğə ilə təqdim edilməsinin səbəbi anlaşılır. Еy üzün cənnati-Ədnin, vеy boyun tubi-rəvan, Fədхəluha хalidun ondan bilindi cavidan; Nə sidrədir ki, boyundan qiyamət oldu faş, Görün qiyam ilə qəddin bu sidrənin şabaş; Ər’əri-baği cinandır qamətin, Şaxi-tubadan nişandır qamətin; Mе’rac üzün, sidrə boyun, qaşın iki yay. Sonuncu misrada “sidrə, iki yay” ifadələri Məhəmməd peyğəmbərin َ َق merac səfəri ilə bağlıdır. “İki yay” Quranda adıkeçən “qabə-qövseyn” (ٌاب 8 Qeyd: Nəsiminin şeirlərində qədim yunan alimi Ptolomeyin geosentrik sisteminə əsaslanan nücum elmi öz əksini tapmışdır. Bu sistemin əsasını aşağıdakı postulat təşkil edir: Yer kainatın mərkəzindədir və tərpənməzdir, bütün göy cisimləri onun ətrafında hərəkət edir. Dünyanı iç-içə keçmiş şəkildə soğanın qatları kimi doqquz fələk – orbitlər çevrələyir. Yerin səmasından başlayaraq yeddi səyyarənin yeddi fələyi vardır. Səyyarələr bunlardır: Ay, Utarid (Merkuri), Zöhrə (Venera), Şəms (Günəş), Mərrix (Mars), Müştəri (Yupiter), Zühal (Saturn). Hükəma fəlsəfəsinə görə səkkizinci fələyə Kürsi, doqquzuncuya isə Ərş deyilir. 9 Fatih Usluer. Hurufilik. İlk Elden Kaynaklarla Doğuşundan itibaren. Kabalcı Yayınevi, İs- tanbul, 2009. 623 say., s.402. Nesîmî Kitabı • 277 َ )قَ ْىtermininin qarşılığı olub, “Fəzlullahın “Məhəbbətnamə” əsərində ٌِ سي ْن məhz “iki qaş” kimi şərh edilmişdir”10. Ərşi Əlanın altında yerləşən bu məfhumlar, göy cisimləri, bürclər və s., hürufi görüşlərə əsasən, Adəmin üz və ya bədən üzvləri ilə adlandırılır. Məsələn, Nəsimi deyir: Dalaq оldu Zühəl, Mərrix həm öd, Bağırsaq Müştəri, göbək Mizanım. Dahi şair yaradıcılığında təsəvvüf terminləri ilə yanaşı, frazeoloji ifadələrdən də uğurla istifadə etmişdir. Məsələn, “başını top еyləmək” ifadəsi təsəvvüfdə “Tanrının yazdığı talenin insanı bir top kimi gəlişigözəl atıb yuvarlaması”11, “həyatın risklərini öz əqidəsi uğrunda gözə alması” mənasına gəlir. Çövkən isə təsəvvüfdə “ilahi iradə” anlamını ifadə edir12. Zülfünə başın top edibən qoydu Nəsimi, Zülfün sözünü dünyada çövkan dəxi bilməz. Zülf çövkan yar ilə düşməz nihan еşq oynamaq, Başını top еyləgil, mеydana gir mərdanə sən; Can fəda qıldı Nəsimi əz dəmi-Fəzli-ilah, Başını top еylədi, çövkanın aldı çapdı. Yuxarıdakı misralarda Nəsimi “zülf” sözünü məcaz anlamda istifadə etmişdir. Bəs bu zülf nədir ki, Nəsimi uğrunda “başını top edibən” (canını fəda edib), onu “zülf çövkan yar” (Allahın ilahi irdəsinin zülfü) adlandırır, hətta ilahi iradənin bilmədiyi bir söz hesab edir. “Saç” leksik vahidini “zülf” sözünün sinonimi kimi istifadə edən şair saçı gizli xəzinə hesab edir: Gənci-məxfidir saçın çün, ey bəşər surətli həq, Niçün eylərsən bu gizli gəncə məhrəm şanəyi? Nəsimi bəzi yerlərdə saçı üzün 7 xəttindən biri adlandırır: Qaşü kirpik yeddi oldu saç ilə, Həq kitabı uşbu babdan açıla. 10 Fatih Usluer. Göstərilən əsər. s. 411. 11 Çavuşoğlu Ali. Çevgen/Çöğen Oyunu Kültürü Ve Edebî, Tasavvufî Metinlerde Yansıması. İstem, Yıl:6, Sayı:11, 2008, Say. 159-174, s.167. 12 Çavuşoğlu Ali. Göstərilən əsər. s.167. 278 • Xədicə Heydərova Başqa misralarda Quran ayələrinin əlaməti, hətta surə adı ilə təqdim edir: Hey-Hilalın qabü qövseyn, qaşların mehrabdır, Vav-Vəhdət nuru üzün, saçların vəl-mürsəlat; Ələm nəşrəh saçın, vəş-şəms alnın, Boyun Tuba, ləbindir abi-kövsər; Bəzən isə Nəsimi saçı Ərəb dilində frazeoloji ifadə olan “həblül- mətin” (möhkəm ip) adlandırır: Külli-şey’ün halikün vəchindən ayrı şək degil, Ey hidayət şəm’i üzün, vey saçın həblülmətin; Sidrеyi-tuba boyundur, sərvi-həqqin həqqinə, Üzünə vəşşəms gəldi, saçına həblülmətin; Saçın həblülmətindir, surətin həq, Hidayət şəm’i üzün, ərz edər nur. “Həblülmətin” (möhkəm ip) sözü əl-Ali İmran surəsi, ayə 103-dən iqtibas edilərək yaranmışdır. Bu ayədə “Allahın ipi” ifadəsi işlənir: “Hamınız Allahın ipindən möhkəm yapışın və parçalanmayın!” (ٌَص ُمىا ِ َوا ْعت ٌو ََل ٌتَف ََّرقُىا َّ )تِ َح ْث ِل. İslam təfsirlərində “həblülmətin” sözünün “Qurani- َ ٌَّللاِ ٌ َجمِ يعًا kərim” mənasını ifadə etdiyi göstərilir.13 Beləliklə, belə məlum olur ki, Nəsiminin yuxarıda göstərilən beytlərində “saç” sözü müxtəlif Quran ayələri və ya surə adı ilə adlandırılırsa, sonuncularda möhkəm və davamlı hidayət yolu olan Quranın özü deməkdir. Nəsiminin yaradıcılığında geniş şəkildə işlədilən və təsəvvüf ədəbiyyatına xas bir xüsusiyyət olan saçın ətrinin vəsfi dərin simvolik anlam kəsb edir. Belə ki, təsəvvüf termini kimi “qoxu” bir şeyin həqiqəti, mahiyyəti haqqında məlumat verir. Mərifəti-ilahiyyənin ruhani qoxuları bunları alan kimsələri ölümsüzlük cənnətlərinə və Kövsər bulağına qədər aparır. Əgər ilahi mərifətin qoxusu varsa, bu qoxu eyni zamanda o mərifətin həqiqətinə aparan bir rəhbərdir. Mövlanə bu barədə belə deyir: “Müşk cövhərdirsə, qoxu onun ərəzidir, keçib-gedən bir şeydir. Kim bu qoxunu duyub tək qoxu ilə kifayətlənməyərək müşkü axtarsa, bu, çox 13 https://www.kolalwatn.net/news22764 Nesîmî Kitabı • 279 yaxşıdır; lakin müşk qoxusu ilə kifayətlənən və ona sarılıb qalan yanlış yoldadır. Çünki elə bir şeyə əl atmışdır ki, o, əlində qalmayacaqdır. Qoxunun mənbəyi müşkdür, müşk hardadırca, qoxu da oraya götürüb aparacaqdır. Belə olan halda xöşbəxt o kəsdir ki, qoxunu duymuş və müşkə gedib çatmışdır”14. Saçın buyu Xətavü Rumu dutdu, Bu buy ilə məgər ənbərfəşansan?!; Mişkin saçın zəncirinə düşdü Nəsimi, ey sənəm, Zənciri-zülfün qeydinə seyd olmayan divanədir. Burada şair Quranın təsirinin Xətavü Ruma (Çindən tutmuş Roma- ya) qədər geniş yayıldığını və özünün də müqəddəs kitabın ayələrinin əsiri olduğunu bldirir. Nəsiminin əsərlərini başa düşmək üçün həm təsəvvüf, həm də hüru- filik təriqətinin mahiyyətini və terminologiyasını öyrənmək çox vacibdir. Bunları araşdırmadan mistik şairimizin “quş dili”ni çözmək qeyri- mümkündür. 14 Güçlü Betül. Mevlâna’nın Eserlerinde “Yûsuf’un Gömleğinin Kokusu”. 9-10 Ekim 2010 tarihleri arasında Manisa’da düzenlenen “Uluslararası Mevlâna ve Tasavvuf Geleneği Sempozyumu”nda sunulan bildirinin genişletilmiş ve gözden geçirilmiş hali. Marife, Kış 2013, ss. 151-167, s.154. NESÎMÎ DİVANINDA İNSANIN FİGÜRATİF GÖRÜNTÜLERİ Metin Akkuş* ÖZET İnsan Klasik Doğu edebiyatlarında, gerçek ve kurgu kimlikler halin- de edebi metinlerde yer alır. Gerçek kimlikli insan görüntüleri, din- tasavvuf, tarih-mitoloji, bilim ve sanat başlıklarıyla kümelendirilir. Kur- gusal kimlikler ise; asli ve ikincil figür adlandırmalarıyla kümelendirilebi- lir. Bu araştırma çalışmasında, Nesimi Divanı’ndaki kurgusal insan görün- tüleri tablolarla kümelendirilmiş, insanın bazı görünüşleri tanık beyitlerle tespit edilmiştir. Kurgusal kimlikler 1. Tabloda; asli ve tali kimlikler ola- rak sıralanmıştır. 2. Tablo ise; Hikaye figürleri, Meslek figürleri, Sosyal figürler, Dini-tasavvufi figürler, Mecazi/temsili figürler ve Grup figürleri küme başlıkları altında sıralanmışlardır. Hurufi sistemini şiirine mesaj olarak yerleştiren Nesimi, figüratif insanlarla görüşlerini temsil ettirir. Kurgusal insan görünüşlerinin kendi aralarında paylaşma ve zıtlaşma tavır- ları içinde kurgulandıkları bilinmektedir. Aşk ve yaşam felsefesinde, şai- rin benliğini temsil eden Aşık, rakip/zahit figürleri ve onların temsili görü- nüşleriyle çatıştırılır. Şair, aşık, rint, arif vb. kimlikleri kendi anlaşma gru- bu olarak kurgularken, rakip/zahit, kal ehli vb. kimlikleri ötekileştirir. Ne- simi, klasik edebi gelenek şairlerinin aksine, Arapça, Farsça kimlik kav- ramlarıyla birlikte Türkçe kimlik kavramlarını da şiirlerinde kullanmıştır. Anahtar Kelimeler: Klasik Türk şiiri, Nesimi Divanı, İnsan Figürleri, Gerçek Kim- likler, Kurgu Kimlikler. SUMMARY Human takes place in classical Eastern literature, literary texts in real and fiction identities. Human images with real identities are clustered under the titles of religion-mysticism, history-mythology, science and art. Fictional identities; can be clustered with the names of primary and secondary figures. In this rese- arch study, fictional human images in Nesimi Divan are clustered with tables and some aspects of human are determined by witness couplets. Primary and se- * Prof. Dr., Düzce Üniversitesi, Fen-Edebiyat Fakültesi,
[email protected]282 • Metin Akkuş condary identities. Story figures, professional figures, social figures, religious- mystical figures, figurative / representative figures and group figures are listed under cluster titles. Nesimi, who placed the Hurufi system as a message in his poetry, represents his views with fugurative people. It is known that fictional human appearances are constructed in a manner of sharing and opposing each other. In the philosophy of love and life, Aşık, who represents the poet's self, clas- hes with rival / zahid figures and their representative appearances. Poet, lover, rint, arif and so on IDs as their own agreement group, while the competitor / ca- retaker, people, and so on marginalize identities. In contrast to classical literary tradition poets, Nesimi used the concepts of Arabic and Persian identity and also Turkish identity in his poems. Keywords: Classical Turkish poetry, Divan of Nesimi, Human Figures, Real Iden- tities, Fiction Identities. GİRİŞ Klasik metinlerde insanın görünüşü, bu çalışmanın hazırlayıcısının yıllara dayalı araştırma problemlerinden biridir. Bu araştırma çalışmala- rımızda, insanın edebi metindeki gerçek kimliklerini kişilik/şahsiyet; kurgu kimlikleri ise, genelde tip kavramıyla karşıladık. Kişilikler birer isme bağ- lıdır. Hayat hikayeleri ve haklarında anlatılanlar değişmez bilgilerdir. Oy- sa tip, aynı davranış ve düşünüş biçimini temsil etmesine karşılık, çok farklı kurgu adlandırmalarla karşılanır. Çalışmalarımızda gerçek kimlikli insan görüntüleri; din-tasavvuf-tarih-mitoloji-toplum-bilim-sanat alanla- rının, tarihi süreçte kaydı olan insanları temsil eder: Aristo, İskender, Sü- leyman, Nizamülmülk, Mimar Sinan vb. Şairin, sanat dünyasında kurgula- dığı sanal/fügüratif 1 insan görüntüleri de; yaygın kullanımıyla, kurgu- sal/kurmaca insanları temsil eder: aşık, maşuk, rint, zahit, rakip vd. Son ka- yıtlar, klasik metinlerin en tanınmış insan görüntüleridir. Aynı şekilde, aşık temel kurgusunun; kul, köle, hasta, meftun (üftade), ehliniyaz gibi, daha pek çok ikincil kimlik adlandırmalarıyla okuyucu karşısına çıktığı bilin- mektedir. Ancak bunların tamamı, hep şiirin anlam dünyasındaki tasav- vurlarla, tahayyülle oluşturulmuş gerçek kimliği/varlığı olmayan sa- nal/temsili figürlerdir. Bunlardan bazıları, aynı zamanda, tanınmış anlatı metinlerinin kimlikleri (hikaye kahramanları) olarak da tanınmış figürlerdir. 1 Figür kavramının; “Fr. Resim ve heykel sanatlarında varlıkların biçimi” (TDK 2011) an- lamından hareketle, varlığa söz ve yazıyla şekil veren edebi metnin insanı biçimlendir- mesi işlevi esas alınmıştır. Kavramın; İmaj, illüstrasyon, kişi, birey, anatomi, şekillendirmek (figürasyon), rol…vb. anlamları da bu araştırmada kullanılan kavram anlamını destekler niteliktedir. Nesîmî Kitabı • 283 Mesnevi kahramanlarından Mecnun, Ferhat, Hüsrev, Vamık vb. figürlerin aşık; Leyla, Şirin, Azra, Yusuf vb. figürlerin de, maşuk/sevgili görüntüsünden başka bir şey olmadığını ifade edelim. Ya tahammül ya sefer özdeyişinin “aşk” temalı yorumlarında; Leyla’nın tahammül tavrını; Mecnun’un se- fer/kaçış tavrını temsil için kurgulandığını, aynı ilişki şekillerinin: Ya bu de- veyi güdeceksin ya bu diyardan gideceksin öz deyişinde de dile getirildiğini hatırlamakla yetinelim. Tip ve kişilik konu başlığının çözümlenebilmesi, uzun soluklu bir ça- ba gerektiriyor. Gelenek içinde yer alan tüm divanların, mesnevilerin, şiir mecmuası ve düz yazı metinlerinin taranması zaman alacaktır. Konunun metin tahlili çalışmalarında, çeşitli alt başlıklara değerlendirildiği ve Atilla Şentürk’ün çalışma örneklerinde olduğu gibi, birkaç tipin başlı başına bir çalışmaya dönüştürüldüğü (Şentürk 1995; 1996), alan çalışanlarının bilgisi dahilindedir. Bu çalışmanın hazırlayıcısı da, konu ile ilgili ilk örnek ça- lışmasını Nefi Divanı’nı tarayarak daha sonra genişletilmek üzere ders no- tuna dönüştürmüştü (Akkuş 1996). Aynı dönemlerde, mezuniyet ve Li- sans üstü seminer ve tez çalışmaları da yaptırılarak geniş bir literatür ve kavram listesi oluşması sağlanmıştır. Sonraki yıllarda bu yayınları destek- leyici örnek yayın çalışmalarıyla (Akkuş 2000; 2007) konuyu kendine bir alan araştırma problemi olarak genişletmeye devam etti. Edebi metinlerin tanınması üzerine yapılan araştırma çalışmalarında daha çok asli figürler üzerine bir literatür oluşmuştur. Tali figürler ise kö- şelerinde araştırmacıların ilgisini beklemektedir. İnsanın gerçek kimlik görünüşleri, ayrı çalışmalara konu edilmek üzere bir kenara bırakılacak olursa; kurgusal insan görünüşlerinin ilk kategorik başlığını: asli figürler ve tali fügürler başlıklarıyla basitçe kümelendirebiliriz. Asli figürler: Aşık, maşuk, rint, zahit<vb.; tali fügürler ise, aslında asli figürleri temsil ediyor olmakla birlikte, ayrı ayrı anılmaları nedeniyle; deli, mahbup, saki, mest, münafık, < zincirlemesiyle uzayıp gidecek listeleri oluşturan görüntüler- dir. Bu çalışmada, tablo ve şematik gösterimlerimizde bunların küme ad- ları ve listelenmiş halleri paylaşılmaktadır (bkz. Tablo-1). Klasik metinlerde, okuyucuyu elde tutmak için edebi eserin gerilimi aşk/felsefe çatışmalarıyla sağlanır. Paylaşma ve zıtlaşma kümeleri çerçeve- sinde figüratif insan görünüşleri; aşık-rakip-maşuk veya rint-zahit başlıkları altında çatıştırılarak yaşam tercihleri figüratif insan görünüşleriyle temsil edilir. Bu temel insani görüntüler, aynı paylaşım ve zıtlaşma tavrıyla ikin- cil görüntülerle de desteklenir: Aşık (Mecnun, gönül ehli, meftun vd.), zahit (softa, vaiz, hoca vd.) bu görev paylaşımını üstlenen figüratif insan görü- nüşleridir. Öyleyse, şairlerin klasik Doğu edebiyatları geleneği içinde, el 284 • Metin Akkuş birliğiyle kurguladıkları insanın temsili görüntüleri, gönül birliği-eylem bir- liği çerçevesinde birleşenler listesi; (aşık, maşuk, rint, saki, arif, ehlihal…vd.) ve aşk/düşünce zıtlaşmasında birleşenler listesi; (rakip, Hüsrev, zahit, ağyar, ehlikal… vd.) temsiliyle uzayıp gidecektir. Bu çalışmada her bir kurgusal insani görüntü kümelendirilerek bir tablo halinde de dikkatlere sunul- maktadır (Bkz. Tablo-2). Edebi metinde, insanın figüratif temsili daha çok tanınmış kavramlar ya da anlandırmalar çevresinde olmakla birlikte, daha onlarca temsili gö- rüntü bu temel temsili kavramı karşılar. Zahit adlandırmasıyla; softa, hoca, vaiz, müftü, müderris vb. daha çok sayıda kurgusal insan görünüşüyle edebi metinlerin zenginleştirildiği bilinmektedir. Bu durumda yapılacak kategorik çalışmalar yahut kümelendirmelerle kurgulanmış insancıkların temsil kabiliyetlerinin ne olduğu konuya hakim olmayan okuyucu ve genç kuşaklarla paylaşılabilir. Bu çalışma, Nesimi Divanı’nı esas alarak insanın sanal/figüratif görü- nüşleri çevresindeki tespit ve değerlendirmeleri ilgilisiyle paylaşmaya odaklanmıştır. Klasik şiirin renkli şahsiyetlerinden biri olan Nesimi2, propagandist bir tavırla şiirlerini yazmayı tercih eden şairlerimizdendir. Şairin okuyu- cusunu etkilemek, düşüncesini dinleyicisine aşılamak ve taraftar oluştur- mak gibi bir tercihi vardır. Yaşam felsefesini ve kabullerini en etkili şekil- de sergileyebileceği görüntüler ise, insanı temsil eden figürler üzerinden gerçekleşecektir. Gelenek çerçevesinde şiir yazan bir çok şair gibi, Nesimi de eserinde gerçek kimlikli insanlara telmihlerle şiir örnekleri vermiştir. 3 Ancak mesajını iletmek için kendi kurgulayacağı insan figürleri, şairin mesaj iletme amacına daha çok hizmet edecektir. Gerçek kişiliklerin ön plana çıkan olumlu olumsuz özelliklerinin kurgusal insan figürleri üze- rinde toplanarak anlatılması oyun kurucu şairin eylemini kolaylaştırır. Çünkü, şair tahayyüli olarak oluşturduğu insan figürünün davranışlarını kendi kurgular ve -deyim yerindeyse- ipleri kendi elinde iken oynattığı bir kuklaya dönüştürebilir. Elbette bu türden insan figürleri, edebi gele- nek içinde yüzyıllar boyunca tekraren işlenir ve artık davranış kalıpları oluşmuş bir insan görüntüsüne kavuşur. 2 Nesimi, 14. Yüzyılda yaşamış mutasavvıf şairlerdendir. 15. Yüzyılın başlarında, Hurufilik çevresindeki aşırı düşünceleri nedeniyle Halep’te öldürülmüştür (ö.1415-1418?). Fazlul- lah Hurufi’nin halifelerindendir. Şiirlerinde Hurufilik öğretilerini işlemiştir. Anado- lu’daki şöhreti, Fazlullah Hurufi’den daha fazladır. 3 Nesimi Divanı’ında gerçek kimlikli kişilikler konusunda yaptırdığımız Lisansüstü bir ça- lışma için (Bkz. Erkozan 1998). Nesîmî Kitabı • 285 Klasik edebi gelenekte kurgusal insan görünüşlerini, daha görünür hale getirebilmek için kümelendirmelerin anlaşılmayı kolaylaştıracağını düşünüyorum. Nitekim konu çevresinde bugüne kadar yaptığı- mız/yaptırdığımız çalışmalarda sıklıkla bu kategorik sunumlara yer ve- rilmiştir. Bazılarını burada ön bilgi yerine kullanabiliriz. İnsanın edebi metinlerdeki görünüşlerinin tespiti üzerine yaptığımız ilk çalışmadan günümüze gelinceye kadar literatür zenginleştirildi, konu ile ilgili deneyimler arttı. Bu deneyim çerçevesinde, Nesimi Divanı’nda4 in- san görünüşleri, konuda daraltma yapılarak gerçek kimliklerden çok, kurgusal kimlikler çerçevesinde tespit edilip değerlendirmeye çalışıldı. Klasik edebi gelenekte insanın iç dünyası, daha çok gazel nazım şekli ve türevlerine konu edilmiştir. Nesimi mutasavvıf bir şairdir. İnsanın top- lumsal yönünden çok, iç dünyasına yöneldiği görülür. Bu yönüyle şair gazeli önceler. Hurufilikle ilgili mesajlarını iletmek için, dini-tasavvufi gerçek insan kimliklerinden yararlandığı gibi, insanın asli görüntüleriyle birlikte, insani fügürlere de çokça yükleme yapar. Âteş-i Nemrûda girsem tan mı İbrâhîm-sıfât Ança bütler sıymışım kibrin kilisâsından ben (G345/6) Ben Nesîmî’yim ne gam-gîn olur isem zâhidâ Şâd u hurrem yürürüm gönlüm tesellâsından (G345/7) Sâkiyâ câmı getir kim ben uş attım tevbeyi Eski talimim benim bî-itibâr oldu yine (G398/6) Şairin mesajını iletmek için bir Dini-Tasavvufi gerçek kimlik olan Fazlullah’ı da şiirinde kullandığı görülmektedir. Şair, kendi düşünce dünyasını temsil için sıkça Fazl-Fazlullah-Fazlı rabbülalemin vb. ifadele- riyle Fazlullahı Hurufi adına gönderme yapmakta ve kelimenin anlamını iham, tevriye ve tenasüp çerçevesinde işlemektedir. El-hamdü li’l-lâh Ahmedin girdik âbâ vü şâline Bu Fazl-ı rabbü’l-âlemîn oldu Alî vü âline(G375/1) Şairin yaşam felsefesi çerçevesinde, içinde yaşadığı kültür ve mede- niyet dairesinin anlayış ve kabullerinin yüklendiği figüratif insan görü- nüşlerinin değer aktarım işlevi dikkatlerden kaçmamalıdır. Bir figüratif 4 Bu çalışmada tanık beyitler için, Nesimi Divanı’nın (Ayan 1990) künyeli baskısı esas alın- mış, ihtiyaç durumunda aynı yayının sonraki baskısı ve diğer kaynaklardan yararlanıl- mıştır. 286 • Metin Akkuş görünüş olan tip; “<toplumun temel değerlerini temsil ediyor. Dünyevi aşktan ilahi aşka geçişi temsilde aşık tipinin bir görünüşü olan Mec- nun<” kurgusu böyledir. Klasik edebiyatlarda tiplerin davranış biçimleri hal ehli-kal ehli tezadıyla yorumlanmıştır. Madde-ruh, can-beden, üzerine yapılan yorumlar ve oluşturulan tipler, aynı zamanda yaşam biçimlerini temsil ederler.5 Bu çalışmalar dönemin örneklenen insani değerlerinin günümüz kuşaklarınca yeniden keşfedilip tanınmasını sağlayabilir. Nesimi şiirine bazen coşkunluk halleri yansımaktadır. Bu durumda şair coşkunluğunu birden çok figüratif görüntüyü, bir Hakaşığı olarak, kendi aşık-maşuk görüntülerinde topladığı görülür: Sadık, vefalı, cefakar aşık; efendi, emir, şah veya sultan sevgili; Dil-efrûzum vefâ-dârım ciğer-sûzum cefâ-kârım Hudâvendim cihân-dârım emirim şâh u sultânım (G242/6) Nesimi, halk diline en yakın duran şairlerimizdendir. Tanık beyit ola- rak kullandığımız şiir metinlerinin dili günümüzde bile rahat anlaşılabile- cek bir dil dağarcığına sahip olduğu için örnek metinlerin standart Türkiye Türkçesi’ne çevrilmesine gerek duyulmamıştır. Aynı şekilde, yaptığımız çok sayıda metin taramasında, öğrencilerimize yaptırdığımız seminer ve li- sansüstü çalışamalarda, insanın edebi metinlerde görünüşleri Arapça veya Farsça kavramlarla karşılanmıştır. Oysa; yoldaş, yağmacı, yoksul gibi, Türkçe kavram adlandırmaları ilk defa Nesimi’de, tespit edilmiştir. Ne yağmacı Moğol Çîndir gözün Yâ Rab ki devrinde Yayılmıştır yasağından yedi iklime yağması (F406/3) Mâ-sivâ’llâhtan el çekip şimdi Aşkın ile hemîşe yoldaşım (Trc3/III) TANIK BEYİT ÖRNEKLERİ Uzun listeler halinde, kümelendirilip tablolar halinde kaydedilen in- san figürlerinden bazılarını kendi kümeleri içinde birkaç tanık beyitle de tespit edelim. Asli figürler Aşık-Maşuk Âşıka meyhâne güncinden gelir ilhâm ü vecd Sûfîye mescid bucağından gelir peygâm-ı gam (G261/4) 5 Akkuş (1996), s.20. Nesîmî Kitabı • 287 Mâşûk ile âşık oldu vâhid Ceffe’l-kalem oldu kıssa kûtâh (G373/2) Sufi Sûfî gelgil şarâb-ı sâf içelim Gel beni gör ki nece hoş-başım (Trc3/III) Sûfî ne bilir tarîk-ı vahdet Meyhâneye çünkü bulmadı râh (G373/3) Rint Çünkü ben bî-nevâ vü kallâşım Meygede içre rind ü evbâşım (Trc3/III) Rind ü kallâşım bana zâhid deme ey müddei Lâübâli âşıkı âlemde bed-nâm eyleme (G372/6) Zahit Nahnu razzaknâ gününden kısmet olmuş her kime Zâhide seccâde vü tesbîh ü rinde câm-ı Cem (G261/5) Ey Nesîmî kılma da’vet zâhidi sen aşka kim Bu mesel rûşen durur kim olmaz imiş hâm ham (G261/6) Tali figürler Habip/Mahbup Ben şikâyet kimden edem ey habîp Özleridir özleridir özleri (Tyg321) Latîfim nâzikim hûbum habibim turfe-mahbûbum Hicâzım Ka’be vü Tûrum behiştim hûr u Rıdvânım (G242/4) Nigar Nigârım dil-berim yârım enîsim munisim cânım Refîkım hem-demim ömrüm revanım derde dermânım (G242/1) Mest/Sermest/Mahmur Mest olanda lebiden iy hüşyâr Nergisin gözleri hem oldu humâr (Trc3/III) 288 • Metin Akkuş Bezm-i ezelde içmişim vahdet meyinin cür’asın Şol cür’adan kim tâ ebed sermest ü mahmur olmuşum (G248/5) Arif Ma’rifet sırrını mutlak söyledi Ârif âmenna ve saddak söyledi (Tyg 312) Sırr-ı ezel oldu Âşkârâ Ârif nece eylesin müdârâ (Msn1/2) Ferraş Zülf ü hüsnün hevâsiyle her dem Subh-demde nesîme ferrâşım ((Trc3/III) Sadık Kıblesiyim sâdıkların ma’şûkıyum aşıkların Mansûruyım lâyıkların çün Beyt-i Ma’mûr olmuşum (G248/2) Deli/Divane Çün ben Nesîmî gevherim gencim size fâş eylerim Ben bir deli dîvâneyim gör kim ne ma’mûr olmuşum (G248/7) Figürlerin Diğer Görüntüleri (Genel) Hikaye Figürleri Vamık/Azra Kişi her neyi sevse odur hem zikr ü tesbîhi Nitekim dâimâ Vâmık dilinde Azrâ (G9/6) Şirin-Ferhat Gelmişim dîdârına tâ cânımı kurbân edem Ey dudağı cân-ı Şîrîn gör ne Ferhâd olmuşum (G247/2) Şirin-Husrev Sensin bugün ey emîr-i hûbân Şîriînlere Hüsrev ü şehen-şâh (G373/6) Dini-Tasavvufi Figürler Münkir Sûretin münkirine ilm ile îmân ehli Ana kim dîv ile şeytân dediler gerçek imiş (G201/5) Nesîmî Kitabı • 289 Kâfir Zülfünün küfrün egerçi ehl-i Fazl îmân bilir Ey Nesîmî sorma sen kim kâfir îmân isteye Mesleki Figürler Saki Eşme-i la’lin suyundan bir kadeh sun sâkîyâ İştiyâkından Nesîmî’nin gözün cân eyleme (G372/8) Nakkaş Nakkâş bilindi naki içinde La’l oldu ıyân Bedahş içinde (Msn1/3) Tabip/Hekim Ey nigârın sûretinden hâsılın nakş u hayâl Derdimi sordum tabibe sendedir dermân dedi (G400/6) Fakîh Küfrünü sordu bana zülfün fakih ey cân dedim Âşıkın îmânıdır kâfir zehî îmân dedi (G400/7) Toplumsal Figürler Şaki Kim ki bildi kendüyi bildi Hakı Bilmeyenler nefsini oldu şakî (Msn3) Yoldaş Mâ-sivâ’llâhtan el çekip şimdi Aşkın ile hemîşe yoldaşım (Trc3/III) Enîs/Refîk Nigârım dil-berim yârım enîsim munisim cânım Refîkım hem-demim ömrüm revanım derde dermânım (G242/1) Küme Figürleri Ehlitevhit Kim ki Hakkı dîd ü vâ-dîd eyledi Adını Hak ehl-i tevhîd eyledi (Tyg 309) 290 • Metin Akkuş Ehlinazar/ Ehlibasiret Lebine ehl-i nazar cân dediler gerçek imiş Ağzına nokta-i pinhân dediler gerçek imiş (G201/15) Kimde kim ehl-i basîretden ola endişe La’l-i nâbını görüp cân dediler gerçek imiş (G201/10) Ey Nesîmî nazar ehli ki vücûdun evine Lâ-mekân gencine vîrân dediler gerçek imiş (G201/12) Kemalehli/ Ehlikemal Dediler kâmetine Sidre kemâl ehli velî Halk anı sandı ki yalan dediler gerçek imiş (G201/3) Sana bu hüsn-i cemâl ile ayâ ehl-i kemâl Kim ki gördü ise sultân dediler gerçek imiş (G201/9) İman Ehli/ Ehliiman Sûretin münkirine ilm ile îmân ehli Ana kim dîv ile şeytân dediler gerçek imiş (G201/5) Aliaba/Ehlibeyt El-hamdü li’l-lâh Ahmedin girdik âbâ vü şâline Bu Fazl-ı rabbü’l-âlemîn oldu Alî vü âline(G375/1) Temsili Figürler Şem-Pervane (aşık-maşuk) Sendedir Leylî niçin Mecnûn olup dîvânesin Şem’ bigi hem yanarsın ne acep pervânesin (G347/1) Rüzgar/yel (Postacı/Ulak) Sen Nesîmî râzını ey tan yeli yâre yetir Sensizin hâlim perîşân bî-karâr oldu yine (G398/7) Nesîmî Kitabı • 291 TABLOLAR Tablo-1: Asli ve Tali İnsan Görüntüleri Listesi Asli Figürler Tali Figürler Aşüfte Avare Bende Deli/Divane Aşık Fakir Geda Hakir Mecruh Uşşak Aşina Bigane Canan Habip Sevgili/Maşuk Mahbup Maşuk Nigar Peri Yar Adu(vv) Ağyar/Gayr Rakip Cadı Hasit/Hasut Kallaş Pelit Rint Mest Sermest Meyperest Bibasiret Gafil Zahit Hace Sufi Vaiz Zerrak Tablo-2: Nesimi Divanı’nda İnsan Figürlerinin Kümelenmesi (Genel)6 NESÎMÎ DİVANI’NDA İNSANIN FİGÜRATİF (TASAVVURİ/TAHAYYÜLİ) GÖRÜNTÜLERİ Azra Leyla Hikaye Vamık Ferhat Mecnun Figürleri Yusuf Hüsrev Şirin Fakih Meyfüruş Pasban/Ases Meslek Harami Mir Saki Figürleri Ferraş Münadi Şaki/Eşkıya Hammar Nakkaş Tabip/Hekim Cahil/Nadan Miskin Sayrı Sosyal Düşman Mutrıb Serhoş Figürler Ehil Nadan/Cahil Sermest Enis Niknam Serseri 6 Tabloda yer alan genel liste oluşturulurken; ilgili Yüksek Lisans dersinde yaptırdığımız bir seminer çalışmasındaki (Günbaş 2001) tüm kavramların alfabetik listesi esas alınmış, ancak ekleme ve çıkarmalarla yeniden düzenlenen tablo ayrıca kümelendirilerek güncel- lenmiştir. 292 • Metin Akkuş Erbap Padişah (Sultan, Sultan (Bkz. Pa- Esrik Şah) dişah) Evbaş Padişah / Ha- Şah (Bkz. Padi- Gafil kan / Hünkar / şah) Garip Sultan / Şah Şahid/Şahidisalus Hakan (Bkz. Pa- Pirimugan Şehriyar (Bkz. dişah) Pirinurani Padişah) Hammar Püser Yağmacı Hünkar (Bkz. Pa- Refik Yoksul dişah) Sadık Yoldaş Mert Saki Mecazi/ Pervane Temsili Rüzgar/yel Figürler Şem Abit Muttaki Abdal Kalender Sahipzaman Din- Agah (Bkz. Arif) Mümin Salik Tasavvuf Arif (Agah) Münafık Şakir Figürleri Derviş Münkir Tahir Habir Müşrik Talip Kafir (Küffar) Sahipnazar Aliaba/Ehlibeyt Ehlinazar Ehliaraf Ehlisafa Kemalehli Ehlibasiret Ehlitevhit Leşker Ehlibazar Ehliyakin Merdirah Grup Ehlibeyt/Aliaba Ehlizerk Muhib Figürleri Ehlidil Hakehli Nesara Ehlifazl Hakikatehli Ümmet Ehliirfan Halehli Yecuc Ehlikemal İmanehli Yehud Ehlimana Kalenderi SONUÇ Nesimi; Şiirinde gerçek ve sanal/kurmaca kimlikleri çokça kullanmıştır. Hurufilik sistemini şiirlerinde çokça işlemiş bir şairdir. Düşüncesini, temsil ettirdiği insan figürleri aracılığıyla okuyucusuna iletir. Grup figürleri içinde yer alan Ehlifazl, tevriyeli kullanılarak Fazlullah taraftarları anlamına da gönderme yapmıştır. Benzeri kullanımların geçtiği beyitleri olan şairin, kendi katılım grubunu öncelediği düşü- nülmelidir. Nesîmî Kitabı • 293 Edebi Gelenekte rastlanan insan figürleriyle birlikte, dini-tasavvufi ve sosyal kimlikler oluşturarak kurmaca insan adlandırmalarından da yararlanmıştır. Ya klasik geleneğin erken dönemini temsil ettiği, yahut Türkçe’den yana tercih kullandığı için yoldaş, yağmacı, yoksul gibi, Türkçe kimlik adlandırmaları da kullanmıştır. Bu tavır, mesajını halka ulaştırmak için muhatabın diliyle şiir yazma tercihi olarak da değerlendirilebilir. KAYNAKÇA Ağırcan, Tuba (2018). Ecri Divanında Tip ve Kişilikler. D Üni., FEF, TDEB, MT. Düz- ce. Akkuş, Metin (1996). Nefî Divanı’nda Tipler ve Kişilikler, AÜ, FEF Yayını, 1.bsk. Er- zurum 1995; 2. bsk., 150 s. Akkuş, Metin (2000). Divan Şiirinde İnsan-I. Dini Kişilikler, AÜ, FEF Yayını, Erzu- rum. Akkuş, Metin (2007). “Klasik Edebiyatta Tipler”, Türk Edebiyatı Tarihi, Edt: Talat Sait Halman vd. Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayınları, İstanbul: C.2, s. 395- 403. Ayan, Hüseyin (1990). Nesimi Divanı. Ankara: Akçağ Yayını. Ayan, Hüseyin (2002). Nesîmî, Hayatı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Divanının Tenkitli Metni, I-II. Ankara: TDK Yayını. Aydoğdu, Eyüp (2018). Ahmed Bin Hemdem Kethüda Süheyli Divanı’nda Tipler Ve Kişilikler. D Üni., FEF, TDEB, MT: Düzce. (Dan. Prof. Dr. Metin Akkuş) Doğruel, Elif (2019). Tipler Ve Kişilikler Çerçevesinde Ahmet Cezbî’nin Şiir Dünyası. DÜ, FEF, TDE, MT. Düzce. (Dan. Prof. Dr. Metin Akkuş) Durmaz, Gülay (2005). Divan Şiirinde Rind. Uludağ Üniversitesi, Fen-Edebiyat Fa- kültesi, Sosyal Bilimler Dergisi. 8. 57-76. Erkozan, M. Zeki (1998). Nesimi Divanında Kişilikler. Atatürk Üni., FEF, TDEB, MT. Günbaş, Savaş (2001). Nesimî Dîvan’ında Tipler. AÜ, SBE, Yüksek Lisans Semineri. (Yön. Doç. Dr. Metin Akkuş). Öztoprak, Nihat vd. (2019). “Nesimi”, Üniversiteler İçin Eski Türk Edebiyatı Metin Şerhi I-II. S. 62-75 İstanbul: İdeal Kültür Yayıncılık. Şentürk, Ahmet Atilla (1996). Klâsik Osmanlı Edebiyatı Tiplerinden Sufî yahut Za- hid Hakkında, İstanbul. Şentürk; Ahmet Atilla (1995). Klâsik Osmanlı Edebiyatı Tiplerinden Rakib’e Dair, İs- tanbul. Tökel, Dursun Ali (2000) Divan Şiirinde Mitolojik Unsurlar, Şahıslar Mitolojisi, An- kara. NƏSİMİNİN BƏDİİ-FƏLSƏFİ DÜNYA GÖRÜŞÜNÜN ELMİ ƏSASLARI Mətanət Abdullayeva* Tarixin bütün dövrlюrindю gözюl fikir – fюlsюfi yüklü müdrik söz gözюl qюlibdю – poetik formada verilib. Nюsimi yaradıcılığı bюdii dilin gözюlliyi vю mükюmmюlliyi ilю fюlsюfi idrakın dюrinliyinin maksimal hюddю sintezinin ifadюsidir. Nюsimi yaradıcılığında, ümumiyyюtlю, bюdii obraz metaforik qюlib olaraq varlığın hюqiqюtinin dюrk olunmasında юsas element kimi çıxış edir. Əsrlюr boyu metaforaya maraq dünyanıdюrkю maraqla bağlı olub. Neçю yüzilliklюr юrzindю metafora dünyanın sirlюrinю açıqlıq gюtirmюk istюyюn yaradıcı insanların юsюrlюrindю юsas vasitю olub. Nюsimi poeziyasında da bюdiilik örtüyündю cilvюlюnюn metaforanın, rюmz- lюrin koqnitiv funksiyası çox dюrindir; onlar dahi şairin dünyagörüşünü aşkarlamağa vю anlamağa imkan verir. Nюsiminin istifadю etdiyi bюdii qюliblюr - metaforalar bюdii юdюbiyyatda «yol verilmюz» informasiyaların bizim şüurumuz tюrюfindюn dюrk olunmasına kömюk edюn vasitю kimi çıxış edir, eyni zamanda, gizli informasiyaları «yad gözlюrdюn» gizlюdir, naşı münasibюtlюrdюn qoruyur. Gizli, ezoterik mahiyyюtli юsюrlюrin fюlsюfi dюrki mюhz onların юsas elementlюrinin – polisemantik metaforaların sakral mahiyyюtlюrinin, koqnitiv funksiyalarının, gizli semantik mюz- munlarının üzю çıxarılması ilю mümkündür. Nюsimi, demюk olar ki, bütün yaradıcılığı boyu «kainat elminin», o cümlюdюn, kosmoqoniyanın bir sıra problemlюrinю toxunur. O, bюdii dilin imkanlarından mюharюtlю istifadю edюrюk dünya, yaradılış, kainat haqqında fikirlюrini çox böyük ustalıqla bюdii qюliblюrdю tюqdim edir. Bюdii qюliblюr mütюfюkkir-şairin poetik nitq imkanları ilю fюlsюfi tюfюk- kürünün sintezi şюklindю dünyanı dюrkin fюrdi modeli kimi çıxış edir. “Metafora şeylюrin eyniliyinin fюrqliliyindюn daha юhюmiyyюtli olduğu (vahid) alюmю yaxınlaşmanı bildirir, o alюmi ki, orada şeylюr arasında zahiri oxşarlıq olmasa da, özlюrinin tюmюlindю eynidir” (13, 65). Nюsimi, heç vaxt kosmoqonik görüşlюrini şюrh vю sübut etmюyю çalışmayıb, yalnız metaforik dillю tюsvir edib. * Prof. Dr., Bakı Dövlюt Universiteti
[email protected]296 • Mюtanюt Abdullayeva Astrofizika, astronomiya, fizika elmlюrinin son yüzillikdю юldю etdiklюri bюzi nюticюlюr ezoterik юdюbiyyatda, o cümlюdюn, Nюsimi poezi- yasında metaforik dillю tюsvir edilmiş informasiyaları tюsdiqlюyir. Bu fakt kosmoqoniya mюsюlюlюrinin ezoterizm müstюvisindюn çıxaraq günün aktual probleminю çevrildiyini göstюrir. Bu gün cюmiyyюtdю vю elm alюmindю kainatın mюnşюyi ilю bağlı gedюn debatlara nюzюr salsaq, görюrik ki, insanların mюsюlюyю fюrqli baxışları, юslindю birbaşa cəmiyyətin və insanların mənəviyyat problemlюrini ifadю edir. Daha çox eqosentrik olan insanlar hюyatın, kainatın vюhdюtdю mövcudluğu ideyasını qюbul etmirlюr, kainat onlar üçün mexaniki strukturlu mюkandan başqa bir şey deyil, onun epitetlюri isю sonsuzluq, qaranlıq, soyuqluq vю s.-dir. Son yüzillikdю elm adamları kainat fenomeninю başqa müstюvidюn baxmağa başlayıblar - onlar kosmosu mexaniki konstruksiya yox, bölünmюz bütöv adlandırırlar, belю yanaşmanın elmi юsaslarını tapırlar. Müasir elmi cihazların, kollayderlюrin, mikroskopların kömюyi ilю kvant alюminin tюdqiq edilmюsi kainatın bütöv struktur formasının anlaşılmasına elmi «don» geyindirdi. «Kvant simlюr nюzюriyyюsi»nin kюşfi hadisюsi fюlsюfюdю holizm, «vahid hюyat» konsepsiyasının elmi izahını verir. Elmi müstюvidю tюsdiqini tapana qюdюr kainatın bütöv sistem olması ideyası – vahid hюyat dünya görüşü bюşюr tarixinin hюlю ulu dövrlюrindю yaranmış müxtюlif dini vю dini-fюlsюfi tюlimlюrindю görünür. Mюnbюlюrdю verilюn ideyaları ümumi axara salsaq, görюrik ki, söhbюt dünyanın vahid formada mövcudlu- ğundan gedir, yюni deyilir ki, mövcud olanlar, bütün юksliklюrlю birlikdю, юslindю, vahid hюyat adlandırılan sonsuz «ümmanın» tюrkibidir, möhtю- viyyatıdır. Fizikada bu, vahid sahə (kvant sюviyyюsi) adlanır. Filosoflar bazisdюn çıxış edюrюk ümumvəhdət fəlsəfəsini yaradıblar. Dahi şairimiz Nюsimi ümumvюhdюtin юsaslarını – vahid sahю ideyasını bюdii qюliblюr vasitюsilю yüksюk poetik formada bizю çatdırır. Bu mюqsюdlю şairin yara- dıcılığında tez-tez rast gюldiyimiz zülf metaforası diqqюtimizi çюkir. Zülf bюdii metafora kimi sevgilinin gözюlliyini ifadю edirsю, koqnitiv metafora kimi kainatın struktur bütövlüyünü göstюrmюyю xidmюt edir. “Zülf vю sima ilahi atributların - emanasiya alюminin işarюlюridir. Sufi tюfюkkürü kontekstindю bu işarюlюr ali mövcudluğun qüdrюt vю gözюlliyinin tюcюllasına işarю edir” (18,154). Nюsimi belю deyir: “Vəhdətin sirri, qırılmaz silsilə yar zülfüdür,// Mən bu zülfə bağlıyam, etməz rəha, xoşdur mənə “ (1, 414). Düşünürük ki, Nюsiminin bюdii-fюlsюfi dilindю işlюnmiş «qırılmaz silsilə yar zülfü» ifadюsi enerji konsepsiyasını bildirir. Vahid hюyat fюlsюfюsi bütövlükdю universal enerji konsepsiyasına dayaqlanır. rюha - qurtulma. Nesîmî Kitabı • 297 Görkюmli italiyalı fizik Qabriyel Venesianonun 1970-ci ildю elm alюminю tюqdim etdiyi «Kvant simlюr nюzюriyyюsi» universal enerji konsepsiyasını elmi cюhюtdюn tюsdiqlюyir. Bu konsepsiyanın lakonik elmi modeli belюdir - bütün fundamental hissюciklюr vю onların bir-birinю fundamental tюsiri ultramikroskopik kvant simlюrin titrюyişi vю bir-birinю tюsiri nюticюsindю yaranır. Ultramikroskopik kvant simlюrin kюşf olunması materiyanın, zaman vю mюkanın strukturuna daha dюrin nюzюr salmaq zюrurюtini yaradır vю kainatın vюhdюtinin sirrinю açıqlıq gюtirir. Kvant mexanikasının yaradıcıları N.Bor vю V.Heyzenberq Şюrq dünyagörüşü ilю kvant mexanikasının fюlsюfюsi arasındakı oxşarlığa diqqюt yetirirdilюr. Kvant mexanikası yaranmasaydı, zülf metaforasının müasir oxucu üçün anlaşılması mümkün olmazdı. “Ezoterik mюtndю metaforanın funk- sional xüsusiyyюtlюrindюn biri onun yalnız bir çox metafiziki mюsюlюlюrin sirr pюrdюsini açmaq deyil, hюm dю hюqiqюti gizlюtmюkdir. Metaforanın kodlaşdırma keyfiyyюti imkan verir ki, müюyyюn inkişaf mюrhюlюsindю dayanan cюmiyyюtin qюbul etmюyю hюlю hazır olmadığı biliklюr açılmasın, lakin onlara işarю edilsin. Qюdim Şюrq müdrikliyindю deyilir ki, hюqiqюt haqqında xюbюr verilmюlidir, amma hюqiqюt gizli saxlanılmalıdır” (12). Belю görünür ki, müasir fiziklюr kvant alюminin tюsvirini simlər metaforası vasitюsilю verirlюrsю, Nюsimi bunu silsilə zülf metaforası ilю tюqdim edir. Zülfün silsilюliyi kvant simlюrinin fasilюsizliyini ifadю edir. Zülfю bağlılıq hюyatın tюmюl prinsipi olduğu üçün ondan çıxmaq, qurtulmaq mümkünsüzdür, - fikrini bюyan edюn Nюsimi belю bilik sюviyyюsinю çatmasının sюbюbini dю göstюrir: ”Əhli-dünya tək nə dövlət, nə də dinar istərəm, Bir fəqirəm möhtəşəm, fəqrü-fəna xoşdur mənə (1, 414). Adi insanların arzuları Nюsimi üçün tamamilю yaddır, çünki o, eşq yolunda fюqirlik qazanaraq fюna fi-Llah mюrtюbюsinю yüksюlib. Hюqiqi möhtюşюmlik fюqirlikdю юldю olunur. “Fюqir bir şeyi olmayan, yюni heç şeylю maddi alюmю bağlanmayan, fюnafillah olana deyюrlюr. Hюqiqюtdю fюqir elю bir şюxsю deyюrlюr ki, o fюqir vasitюsizdir, yюni onun bixud vю ya fюnafillah olması üçün digюr varlığın vю yaxud başqa bir alюmin юlaqюsi lazım olmayıb, yalnız o özünün mücюrrюd vю pak ruhu vю ixlası ilю fюqir- liyю nail olur vю fюnafillah mюrtюbюsinю yetişir. O fюqirin vücuduna şölюlю- rin rabitюsi vardır, yюni ilahinin юks etmюsinin şölюlюri onun varlığına rabitю vю onu ilahi varlığa qovuşdurandır” (2, 158). İsa peyğюmbюr demişdir ki, uşaq qюdюr saf olmayanlar tanrının padşahlığına daxil ola bilmюyюcюklюr. Allahın nuruna yalnız dünya yükündюn azad olan yetişю bilюr. İlahi nura yetişюn, dünyanın sirlюrinю vaqif olur. “Ən yüksюk pillю - 298 • Mюtanюt Abdullayeva ilahi pillюdir. Hюqiqюtin tam açılması, biliklюrin юn işıqlı halı bu pillюdю olur. Əql alюmi dю, ilahi nurun (Nur юl-юnvar) sayюsindю işıqlanır (3, 34). Nюsiminin kainat haqqında biliklюrini tюcюssüm etdirюn metaforalar adi reallıqla yüksюk reallıq arasında юlaqю yaradır, rasionalla irrasional arasında körpü funksiyasını yerinю yetirir. Adi reallıq - kюsrюt alюmi görünюn alюmdir; yüksюk reallıqsa mюrifюt sahiblюri üçün görünю bilюn vюhdюt alюmidir. Bu sюviyyюdю hюqiqi vюtюn yaşanılır. Nюsimi belю deyir: “Silsiləsində zülfünün can vətən eylədi neçün,// Yəni ki, canımın yeri cəhni- cinan içindədir” (1,176). Can energetik substansiya olaraq vюhdюt alюminю mюxsus olduğu üçün o, «silsilю zülf»dю, yюni vюtюndю cюnnюtini yaşayır. Başqa bir misal: ”Zülfündə məskən eylədi canı Nəsiminin// Canın həmişə məskəni şol aşiyanədir1” (1,187). Vahidin çoxluqda (kюsrюtdю) isbatı haqqında Nюsimi belю deyir: “Bavücudəm vəhdəti kəsrətdə isbat eyləyim,//Musayəm anəstünara, nur ilə Tur olmuşam” (1, 154). İzah: Çoxluq (kюsrюt) alюmindю mövcud olan vücudum vюhdюtin isbatıdır. Musa kimi oda alışmışam (Musa peyğюmbюrin Tur dağında yanar işıq seli ilю danışmasına işarюdir. Görünür, özünün introspektiv tюcrübюsinю işarю edir), hюm surюt, hюm mюna olmuşam. «Kün-fəkanın çünki əsli zat imiş // Cümlə əşya vəhdətə ayat imiş» (1, 314) deyюn Nюsimi tюzahür olan hюr bir şeyin vюhdюtin юlamюti olduğunu vю hюr şeyin юslinin ondan gюldiyini söylюyir. «< Əşyanın varlığının özü ona, bir olan Xaliqю şюhadюtdir vю bu, hюr şeyin içindю Allahın olması deyil, hюr yaradılışın vahid Yaradıcısı olduğu demюkdir. (Hюr şey Onu hюmd ilю tюsbih edюr, lakin siz onların tюsbihini anlamırsınız)) (Quran 17:44)» (4, 82). Nюsimi özünün alюmi çoxluq kimi qюbul etmюk dünyagörüşündюn qurtularaq vюhdюtю yetişmюsi haqqında belю deyir: “Çün aləmin Nəsimi qurtuldu kəsrətindən,// Vəhdətdə gör bəqasın bimüddəti – əcəldir” (1, 189). Mюnadan başıçıxma, sonsuz vahidliyi qavrayabilmю, supramental, qlobal görmю kimi xarakterizю olunan bюsirюtlik, yaxud yüksюk ruhani sюviyyю, kamillik mюrtюbюsi eşq körpüsündюn keçюnlюrin, eşqin ali sюviyyюsinю yetişюnlюrin nюsibidir. Nюsimiyю qюdюr dю Şюrq müdriklюri üçün ümumvюhdюtin юsasını tюşkil edюn enerji konsepsiyası mюsюlюsi aşkar idi. Onlar yaradıcılıqlarında belю problemin üstündюn adlayıb keçmюmişlюr, ontoloji yanaşmada varoluşun dюrin qatlarına, müasir terminologiya ilю desюk, kvant sюviy- yюsinю nüfuz etmişlюr, dünyanın enerji mюnzюrюsini görю bimişlюr. İbn юl- Ərюbi yazırdı:”Bütün mövcudatda elю bir varlıq, elю bir hissюcik yoxdur ki, 1 Aşiyanю - yuva, sığınacaq Nesîmî Kitabı • 299 sюninlю (Allahla – M.A.) onlardan Sюnю vю Sюndюn onlara uzanan incю bağlarla (rюqaiqlюrlю) birlюşmюmiş olsun” (11, 37). İşraqilюrin emanasiya doktrinası universal enerji konsepsiyasının ifadю formalarından biri kimi qюbul oluna bilюr. “Kvant enerjisi – maddi mühiti 100 faiz tюşkil edюn tюmюl (materiya yaradan) maddi hissюcikdir. Kvantlar bölünmюz eynitipli hissюciklюr olaraq dюyişmюz maddi vahidlюrdir. Qeyri-struktur obyektlюr olan kvantlar bir-birlюrilю birbaşa tюmas mövqeyindю olaraq hюcm dюyi- şikliklюrinю mюruz qalmır vю bu, onlarda tюzahür olunan mюkan xarak- teristikasının ayrılmaz cюhюtidir. Kvant qeyri-struktur obyekt olaraq maddi tюzahüründю çюkisiz olur, lakin bütün maddi şeylюr kimi hюcmю malik olur. Kvant qeyri-struktur olduğu üçün bölünmür”(10). Nюsimi Azюrbaycan bюdii-fюlsюfi söz sюnюtindю kainatın enerji strukturundan xюbюr verюn ilk sюnюtkar deyil. Nizami Gюncюvinin юsюrlю- rindю kainat, yaradılış haqqında ezoterik biliklюrin dюrinliyi diqqюti cюlb edir.. O, “Sirlюr xюzinюsindю” kainatdakı nizamın çox böyük dюqiqliklю gözlюnildiyi deyir: “Cahan mülkü sənin saçların kimi bir-birinə qarışar,//Əgər sənin saçlarından bir tük əskik olsa”. Beytdюn anlaşılır ki, kainatın quruluşunda o dюrюcюdю dюqiqlik var ki, oradakı hюr hansı bir ünsür bir tük qюdюr mюhvюrindюn юyilsю (yaxud yox olsa), bütün kainat qarışar (dağılar). Nobel mükafatı laureatı fizik Maks Plank yazır: «Hara diqqюtimizi yönюltsюk, nюyi müşahidю etsюk, hюr yerdю elmlю din arasında ziddiyyюtin olmadığını görюrük. Əksinю, biz юsas bюndlюrdю, xüsusюn dю, tюbiюtşünaslıq sahюsindю onlar arasında mütlюq ahюngin olduğunu tюsdiqlюyirik. Dindю olduğu kimi, elmin özü dю son nюticюdю hюqiqюt axtarır vю Allahı etiraf edir» (16, 35). Maks Plank kainatın Ali Şüur tюrюfindюn mюqsюdyönlü idarю olunduğunu vurğulayır. Kainatdakı mюqsюdyönlü fюaliyyюtin Yaradan tюrюfindюn hюyata keçirildiyi Quranda deyilir: «Əgюr Haqq onların nюfslюrinin istюdiklюrinю tabe olsaydı, göylюr, yer vю onlarda olanlar korlanıb gedюrdi (alюm bir-birinю qarışıb nizamı pozulardı). Xeyr, Biz müşriklюrю onlar üçün öyüd-nюsihюt vю şюrюf olan Quranı gюtirdik, onlar isю bu öyüd-nюsihюtю fikir vermir, şюrюflюrindюn üz döndюrirlюr» (Quran 23:71). İsaak Nyuton kainatdakı nizam vю nizamın idarю olunması ilю bağlı yazır: «Günюşin, planetlюrin vю kometaların qeyri- adi nizamlı düzülüşü yalnız ağıllı vю qüdrюtli varlığın iradюsi vю ali hakimiyyюti nюticюsindю yarana bilюrdi. O, bütün bunları ruh kimi yox, varlıq alюminin ali hakimi kimi idarю edir vю o, ali hakimiyyюtdюn ibarюt olduğu üçün, adюtюn, ona «Qüdrюtli Allah» deyirlюr» » (15, 76). Nюsiminin yaradıcılığında kainatın yaradılışı mюsюlюsi ilю dю bağlı fikirlюr diqqюti cюlb edir. Lüdюn elmindю (müasir terminologiya ilю desюk, ezoterikada) nöqtю юzюli vю sonsuz olan ilahi substansiyanın – mütlюq 300 • Mюtanюt Abdullayeva varlığın rюmzi, hюmçinin abstrakt mövcudluqdan potensial mövcudluğa differensiyasiyanın simvoludur. Antik dövr filosoflarının tюlimlюrindю nöqtю başlangıc vюziyyюt hesab olunur. Belю ki, nöqtю - vahiddir, iki nöqtюdюn düz xюtt alınır, üç nöqtю - artıq müstюvidir” (4). XV юsrdю yaranmış nöqtюvilюr cюrюyanına görю, bütün sirlюr nöqtюdю yerlюşir, nöqtю öz içindю sonsuzluğu daşıyır, nöqtю mюrkюz olmaqla юtrafında çюkilюn dairю zamanı, yaradılışı göstюrir. Qюrb teosofiyasında İlahinin rюmzi işarюlюrindюn юn birinci sayılanı nöqtюdir – başlanğıclar bağlanğıcı (9, 67). Nizami Gюncюvinin ontoloji görüşlюrindю nöqtюdюn alюmlюrin intişarı mюsюlюsi aktuallıq kюsb edir (14, 315). Mahmud Şюbüstюrinin “Gülşюni- raz” юsюrindю xal metaforası nöqtю rюmzinin mюna yükünü daşıyır (6, 81- 82). Nюsimi nöqtюnin sirrini tövhid mюqamında anladığını deyir: ”Tövhid içində nöqteyi-əsrarı bulmuşam,//Sahibi-nəzər gərək ki, bu halə xəbir ola” (1, 25). Bюs, nöqtюnin sirri nюdir, onun gizli mahiyyюti nюdюn ibarюtdir vю bunu elmi-lüdюn bilicilюri necю tюsvir edirlюr? Nюsimi dю, öz sюlюflюri kimi, dünyanın yaranışdan юvvюlki vюziyyюtini metaforik dillю belю tюsvir edir: Aləmin xəlq olmağından xeyli əvvəl , şübhəsiz, Surəti mənavü zati-müstəan2 biz olmuşuq. (1, 363). Nöqtю metaforasının koqnitiv mahiyyюtini dюrin anlamaq üçün Mюhюmmюd Füzulinin yaradıcılığına müraciюt etmюk düzgün olar. Belю ki, Füzulinin ontoloji görüşlюrindю dю nöqtю ilahi Zatın batindюn xaricю intişarının ilkin vюziyyюtini bildirir, yюni nöqtюdю bütün yaradılış ehtiva olunduğu deyilir. Tanrı alюmlюri yaratmamışdan vю xюlq olunanlar cismю gюlmюmişdюn юvvюl hюr şey bir nöqtюdю mövcud idi. Nöqtю rюmz olaraq fюlsюfi poeziyada ilahi substansiyaya – Zata işarюdir. Nöqteyi-xalinə bağlanmış idi canü könü Gəzmədən daireyi-dövrdə pərgar hənuz (6, 114). İrfan işığı ilю ziyalanmış görkюmli mütюfюkkirlюrimizin söylюdiklюri kosmoqonik-fюlsюfi hikmюt XX юsrin ortalarında elmi araşdırmaların müюy- yюn mюrhюlюsindюn юldю olunan nюticю olaraq Böyük Partlayış nюzюriyyюsi kimi elm alюminю tюqdin olunur. «Kainatın yaranmasına gюtirib çıxaran mюlum fiziki nюzюriyyю olan Böyük Partlayışda Kainatın bütün materiyası (юvvюlcю şüalanma formasında, sonra maddiyyat formasında) özünün sonsuz fiziki xassюlюri ilю – sonsuz parlaqlığı, sonsuz temperaturu, sonsuz kiçik ölçülюri vю s. vю i.a. ilю «bir nöqtюdюn» yaranıb. Böyük Partlayış başa çatmayıb, Qalaktikalar hюlю dю yaranmaqdadır» (15, 129). «Böyük Partlayış» 2 Müstюan - sığınacaq Nesîmî Kitabı • 301 nюzюriyyюsi bu gün dю fizika, astrofizika, kosmo-logiyanın qarşısında duran mübahisюli mюsюlюdir. Alimlюrin bu nюzюriyyюyю münasibюti birmюnalı deyil. Atom tюdqiqatlarının Avropa tюşkilatında (İsveçrю) mütюxюssislюrin xüsusi layihюsi ilю elementar hissюciklюrin tezlюşdiricisi olan Böyük adron kollayderi hazırlanmışdır. Onun uzunluğu 27 metr, çюkisi dörd min tondur. Tezlюşdirici üzюrindю dörd eksperimentin aparılması nюzюrdю tutulub. Bu layihюnin hюyata keçirilmюsinю 38 ölkюdюn, o cümlюdюn, Azюrbaycandan mütюxюssislюr cюlb olunub, onun qiymюti yarım milyon dollardan artıqdır. Bюs, bu kollayder nюyю lazımdır? Alimlюr hesab edirlюr ki, hissюciklюrin (sürюtlюndirilmiş protonların) kollayderdю toqquşmasından elmю mюlum olan vю mюlum olmayan minlюrlю yeni hissюciklюrin юmюlю gюlmюsi ilю müşayiюt olunan Böyük Partlayışın mюnzюrюsi yaranacaq. Tюcrübюnin юsasında Eynşteynin enerjinin kütlюyю çevrilmюsi nюzюriyyюsi durur. O zaman, alimlюr güman edirlюr ki, dünyanın yaranması vю kainatın genişlюnmюsi prosesinin mexanizmini tюcrübю vasitюsilю görюcюklюr. Böyük Partlayış nюzюriyyюsi bizю dahi mütюfюkkirlюimizin metaforik dilini anlamağa vю yaradılış fюlsюfюsinin kiçik bir cığırına addım atmağa imkan verdi. Nюsiminin aşağıdakı beytlюri Böyük Partlayışa qюdюr kainat enerjisinin (o cümlюdюn, insan da daxil olmaqla, bütün canlıların) ilkin halını -antimateriya halını (buna antiproton alюm dю deyilir) düşünmюyю юsas verir. Ol gün ki yoxdu cismimiz, vardı ədəmdə3 nəqşimiz, Eşqinlə bir munis idi şövqü məhəbbətdə bu can (1, 413). Qurana юsasюn, nöqtюnin genişlюnmюsi nюticюsindю meydana gюlюn kainat nю vaxtsa yenidюn yığılıb nöqtюyю qayıdacaq. «Göyü kitab sюhifюsi kimi büküb qatlayacağımız günü yadınıza salın. İlk dюfю yaratdığımız kimi qaytarıb юvvюlki halına salarıq. Biz yerinю yetirmюli olduğumuz vюdi mütlюq yerinю yetirюcюyik» (Quran, 21:104). Aktiv dövrdю – yoxluqdan varlığa keçiddю, zülmюtin nurlanması dövründю abstrakt mövcudluqdan potensial mövcudluğa keçid teosofiyada nöqtю vю юtrafında çevrю ilю göstюrilir. Bu, nöqtюnin genişlюnmюsidir. Nöqtюnin genişlюnmюsi nюticю- sindю surюt alюmi-kainat yaranır. Elmi mюlumatlara юsasюn, kainatın geniş- lюnmюsi hюlю dю davam edir. Kainatın bir nöqtюdюn yaranması, genişlюnib- yığılması mюsюlюlюrindю Qюrb teosofiyası Qurandakı konsepsiyadan bюhrюlюnюrюk onu юsas kimi götürür. «Kainat başlanğıcda olduğu kimi юvvюlcю yavaş-yavaş, sonra isю sonsuz yoğunluq vю sonsuz hюrarюtdю, sonsuz kiçiklikdю bir nöqtю halına gюlюcюk» (9, 20). 3 Ədюm - yoxluq 302 • Mюtanюt Abdullayeva Fюlsюfю üzrю elmlюr doktoru, prof. Əli Abasov deyir ki, Şюrq юnюnюlюri yeganю böyük mюqsюd güdür – psixoloji fəaliyyətin dünya kosmik nizamı ilə vəhdətini bərpa etmək. Vюhdюt konsepsiyası bütün bюşюri düşüncюnin yekunudur. Hюyatın müxtюlifliyinin tюmюlindю vahidlik durur vю idrakımızın düzgünlüyü, hюqiqiliyi vю dюqiqliyi özümüzü hюmin vahidliklю nю dюrюcюdю eynilюşdirmюyimizlю bağlıdır. Fiziki alюmin tюsiri ilю yaranan dünyagörüşün şюrtlюndirdiyi kosmik biliklюri birtюrюfli yox, çoxmюnalılıq prizmasından dюrk edюn müdriklюr, kainat elminin dюrin bilicilюri, dahi söz ustadları, o cümlюdюn, İmadюddin Nюsimi mövcudluğun юsil mahiyyюtinю gedib çıxırdı. Dahi şюxsiyyюt olan belю filosof-şairlюr kosmoqonik biliklюrini populyarlaşdırmaq, eyni zamanda, nadan yanaşmalardan gizlюtmюk üçün onları bюdii-estetik for- maya salırdılar. Bu gün heyranlıqla oxuduğumuz Nюsimi poeziyası buna bariz nümunюdir. Hюyata qlobal baxış prizmasından baxan Nюsiminin idrakı rasional tюfюkkür çюrçivюsini aşaraq insan – kainat probleminin dюrin qatlarına, mücюrrюd fюzalarına daxil olmuşdur. Ədəbiyyat: Nюsimi. Seçilmiş юsюrlюri. Bakı: Maarif, 1985 Babayev Y. Tюriqюt юdюbiyyatı: sufizm, hürufizm, Bakı: 2007 Xюlilov S. İşraqilik vю müasir fюlsюfi tюlimlюr. Bakı: Azюrbaycan Universiteti, 2005 Əlizadю A. Pifaqorçular vю yeni pifaqorçuluq. alizadeh.narod.ru Nizami Gюncюvi. Xosrov vю Şirin (Filoloji tюrcümю). Bakı: Elm, 1981 Şюbüstюri Şeyx Mahmud.Gülşюni-raz.Bakı:Elm vю hюyat, 2013 Füzuli. Əsюrlюri: 5 cilddю, I c. Bakı: Azюrb. SSR EA nюşriyyatı, 1958 Rusca Азимов К. Азербайджанские мыслители о человеке. Баку: Язычи, 1986 Блаватская Е.П. Тайная доктрина. Том I. Харьков: Эксмо-Пресс, 2001, 877 с. Дырда Михаил. Мироздание (Квантовый мир). secretspace.ru Ибн ал-Араби. Мекканские откровения. Санкт-Петербург: Петербургское востоковедение, 1995 Кузьминская С.И. Особенности функционирования метафоры в современном эзотерическом тексте. grani.agni-age/net Полозова И.В. Метафора как средство философского и научного познания. - М., 2006 Хоружий С.С. Идея Всеединства от Гераклита до Бахтина. dd.bfrz.ru / news / rus_filos / ch o ryg. 1.htm Хулуси Ахмед. Аллах. Баку: Адильоглы, 2006 Планк М. Религия и естествознание // Вопросы философии. – N8 – 1990 ƏNƏNƏVİ MİFOLOJİ GÖRÜŞLƏR NƏSİMİ YARADICILIĞINDA YENİ FƏLSƏFİ MƏZMUN DAŞIYICISI KİMİ Sevinc Qocayeva* Açar sözlər: Nəsimi, təsəvvüf, mifologiya, Xızır, dirilik suyu Mifologiya Azərbaycan yazılı ədəbiyyatının bəhrələndiyi əsas qaynaqlardandır. Orta əsr şairləri mif və əsatirlərdən bədii özünüifadə vasitəsi kimi faydalanmışlar. Şərq xalqlarının mənəvi irsinə və qədim inanclara dərindən bələd olan İmadəddin Nəsimi mifoloji görüşlərə müraciət edərkən onları öz təfəkkür süzgəcindən keçirmiş və beləliklə, orijinal fəlsəfi məzmun yaradaraq Şərq bədii fikir tarixində yeni poetik nailiyyətlər əldə etmişdir. Ana dilində yazdığı beytlərində doğma dilin gözəlliyini, axıcılığını, eləcə də şairlik məharətini nümayiş etdirən şair, şeirdə mənaya önəm vermiş, lirik örnəkləri dərin fəlsəfi məzmunu ilə seçilmişdir. Müxtəlif qaynaqlara müraciət edərkən şairin əsas məqsədi insan, zaman və cəmiyyətlə bağlı düşüncələrini bədii yaradıcılıqda əks etdirməkdir. Mütəfəkkirin fikrincə, fərd özünü dərk edərək həqiqətə doğru gedə bilər. Tanrının şah əsəri olan insan kainatın kiçik modelidir. Özünü dərk etməyən dünyanı və həqiqəti dərk edə bilməz. Həzrət Əlinin bir kəlamında deyilir: “Ey insan! Sən özünü xırda və dəyərsiz varlıqmı sanırsan? Sən heç də kiçik varlıq deyilsən! Sən böyük bir aləmsən”. Rumiyə görə, insan xəyalın, düşüncənin sərhədlərinə sığmayacaq qədər böyükdür. Mənəvi bütövlük baxımından bəşər kainatla eyniləşdirilə bilər. Bunu daha aydın belə ifadə etmək olar ki, “bütün kainat bir aləmi-əsqar (kiçik aləm) və eyni zamanda kainatın fihristidir (kiçildilmiş şəklidir, maketidir, modelidir). İnsanda hər şey vardır” (8, 74). Nizami Gəncəvi də bu fikirdə idi ki, dünyanı dərk etmək istəyən yaradılışındakı mənanı anla- malıdır. Bu düşüncə Q. Bürhanəddin yaradıcılığında da əks olunmuşdur: Kəndözini bilməyən qaçan bilə Rəbbi, Bilməyən səni bulamadı ilahın. (7, 65) * Doç. Dr., Bakı Dövlət Universiteti,
[email protected]304 • Sevinc Qocayeva İ.Nəsimi bəhs etdiyimiz mənanı ifadə edərkən sələflərindən və müasirlərindən fərqli olaraq Musa peyğəmbərlə bağlı mifə müraciət edir və Quran ayəsini iqtibas alaraq fəlsəfi məzmun yaratmağa müvəffəq olur: “Rəbbi-ərni”nin cavabı “Lən tərani” çün gəlir, Səndə gör didarı, andan özgə didar istəmə. (9, 369) Şair Musa peyğəmbərlə bağlı rəvayətə − Tur dağında baş verən hadisəyə işarə edir. O, “vəhdəti-vücudla bağlı düşüncələri əks etdirir. Hə- min şeirdə şairin insana müraciətlə özünə yar olmağı, başqasının didarını istəməməyi tövsiyə etməsi insanın öz-özlüyündə ilahi Varlığın bir parçası olmasından irəli gəlir. İnsan “ləntərani” cavabını eşitməmək üçün özü ilə ünsiyyətdə olub, özündə olan nuru, odu aşkara çıxarmalıdır” (6, 99). Kainatın məzhəri olan insan hürufi düşüncəsində Allahın məzhəri- dir. Yaradanın kamil insanda təcəllisidir. Kamil insan isə ruhun pak işığı olaraq xarakterizə olunur. Hürufilikdə əsas məqsəd batinə nüfuz etməkdir. İnsan ruhunun pak işığı da cismin qaranlığında gizlənmişdir. Kamil insanda bu işıq özünü aydın büruzə verir. Təsadüfi deyildir ki, Nəsimi bir beytində özünü Musa peyğəmbərə bənzədərək qəlbinin Tur dağı olduğunu və burada Tanrı nurunun təcəlli etdiyini diqqətə çatdırır: Musa mənəm kim, həqq ilə daim münacat eylərəm, Könlüm təcəlli nuridir, anın üçün Tur olmuşam. (9, 153) Beytin I misrasından anlaşılır ki, bu təcəlliyə çatmaq üçün mistik kamilləşmə əsas şərtdir. Mütləq varlığa hədsiz sevgi ilə dolu qəlbdə Allah nuru təcəlli edir. Beləliklə, Musa, Tur dağı və “anəstünarən”lə (Mən bir od gördüm) bağlı rəvayətdən faydalanan Nəsimi pak, sevgi dolu qəlb- lərdə Tanrı nurunun təcəlli etdiyini bildirir ki, buradan yeni fəlsəfi məz- mun yarandığını görürük. Nəsimi bəzən mifik təfəkkürdə yer alan şam və pərvanə obrazlarına da müraciət edərək fəlsəfi düşüncələrini bölüşür: Anəstünarın sirrini faş etdi şəmindən üzün, Ta nurinə pərvanə tək kövnü məkan yaxasan. (9, 392) Sevgilinin üzündə təcəlli edən Mütləq Varlığın vüsalına çatmaq üçün pərvanətək aşiq olmaq lazımdır. Nəsimi dünyaduyumunda əsl aşiq özünü dərk edərək Mütləq Varlığa doğru yönələn insandır. Nəsimi şeirlərinin məna dərinliyinə endikdə təhlillərdən məlum olur ki, o, “öz varlığında həm Uca Tanrını, onun təcəlli nurunu, həm də Tanrısına Nesîmî Kitabı • 305 qovuşmağa can atan, daim münacat edən insanı birləşdirir, bununla vəhdəti-vücudun özündən doğan tövhid anlayışına sadiq qalır” (6, 98). İ.Nəsimi Qaf dağı, Simurq quşu ilə bağlı əfsanələrə də müraciət edərək təsəvvüfü məzmun yarada bilir. Simurq əfsanəvi quşdur. Nəsimi şeirlərindən birində rəmzi olaraq eşq Simurq quşu, aşiqsə Qaf dağıdır: Eşq imiş simurğü aşiq kuhi-Qaf, Eşqə sığmaz lafü eşq olmaz gəzaf. Kim ki, istər Kəbəyi qılmaq təvaf, Həm içi safi gərək, həm daşı saf. (9, 578) Təsəvvüf ədəbiyyatında Simurq ilahiyyatın timsalı, divan şeirində qənaətkarlıq rəmzidir. Qaf dağı isə ucalığı bildirir. Nəsimi şeirində Simurq Mütləq Varlığı ifadə edir. Allaha qovuşmaqda eşqin və nəfsin paklığının rolu aparıcıdır. Bu səbəbdən də şairin məqamı Simurqun məskəni olan Qaf dağıdır. Sufi təsəvvürünə görə, Allaha qovuşmaq eşq sayəsində mümkündür. Simurq Qaf dağının yüksəkliyinə can atdığı kimi, aşiq də Mütləq Varlığa qovuşmağa səy göstərir. Allahla ruhi-mənəvi yaxınlığa ancaq eşq ilə çatmaq olar: Eşq ilə hər dəm, Nəsimi, seyr edirsən kuhi-Qaf, Sənsən ol ali məqamda şəhpəri-ənqayi-eşq. (9, 30) Mifik təfəkkürdə Simurq qəhrəmana kömək məqsədi ilə lələklərindən birini verərək “çətinliyə düşsən, tükümü yandır” deyir. İnsan bu tükü yandırdıqda Simurq gələrək onu təhlükədən qurtarır. Klassik ədəbiyyatda Simurq Ənqa quşu ilə eyniləşdirilir. Eşq ilə Qaf dağının seyrinə çıxan Nəsimi həmin anda eşq ənqasının lələkləridir. Bu beytdə iki irfani məna gizlənmişdir. Uca Yaradana olan hədsiz sevgi aşiq üçün hidayət yolunu işıqlandıraraq onu arzuladığı yüksəkliyə − Allaha doğru apararaq həqiqətə çatmasına səbəb olur. Belə ki, “Allahın sirri və təcəllisinin rəmzi də eşqdə gizlidir... Eşqin qaynağı Allahla bağlıdır” (11, 163). Digər məna isə ondan ibarətdir ki, Simurq yaxud Ənqa təsəvvüf ədəbiyyatında rəmzi olaraq Tanrıya işarədir ki, bu mövqedən yanaşdıqda Simurq və lələkləri deyimi vəhdəti-vücudun küll və zərrə anlayışına uyğun gəlir. Xalq düşüncəsində insan Simurqun lələyini yandıraraq qaranlıqdan, çətinlikdən qurtula bilirsə, Nəsimi fəlsəfi düşüncəsində eşq ilə yanaraq ruhunu cismin qaranlığından, fəsadlı dünyanın çirkabından aydınlığa çıxara bilər. Təsəvvüfə meyil edən şairlərin yaradıcılığında eşq, sevgi dörd ünsür sırasından oda bənzədilir. Şifahi ədəbiyyat örnəklərində 306 • Sevinc Qocayeva Xızırın butasını içən gəncin sinəsi od tutub yanır. M.Seyidovun ehtimalına görə, doğma təfəkkürdən doğan Xızır obrazı özü istilikdir, qüvvədir, bu səbəbdən də gəlişi ilə istilik, hərarət gətirir (10, 110). Alim Azərbaycan mifik təfəkkürünün qaynaqlarını araşdırarkən Xızırı və badəni Günəşlə bağlayır (10, 130). Xızır da Simurq kimi darda qalan insanlara yardım edir. Nəsimi yaradıcılığında Xızırın lədün elmini bilməsinə işarə olunur. Sevgilinin dodaqlarını dirilik suyuna bənzədən şair ikianlamlı “heyvan” sözündən cinas yaradıcılığında istifadə edir. Məsələn: Abi-heyvan qiymətin heyvana sorma, Xızra sor, Çünki idrak eyləməz hər dəğmə heyvan sizlərə. (9, 20) Nəsimiyə görə, “zülmətdə zahir olmaz heyvanə abi-heyvan”. Təsəvvüfdə “abi-heyvan” yalnız dirilik çeşməsi deyil, həm də mərifət bulağı hesab olunur. Quranda Xızrın Məcməül-bəhreyndə olması göstərilir. Bu ölü balığın dirildiyi yerdir. Yəni Qeybə dair biliklərə malik olan Xızrın balığın dirildiyi yerdə olması ilə bir növ dirilik və mərifət, elm anlayışların yaxınlaşmış olur. Ümumiyyətlə, klassik şeirdə elm, bilik dirilik suyuna bənzədilir. XIV əsr şairi Həqiri də Nəsimidən təsirlənərək çeşmeyi-heyvandan içməyənə heyvan deyir: Ləblərin (yar), çeşmeyi-heyvandurur, Kim ki andan içmədi, heyvandurur. (9, 365) Fəlsəfi poeziya prizmasından yanaşdıqda Nəsimi beytlərinin məna dərinliklərində gizli bir şifrələnmənin olduğunu görürük. Ruh cismin qaranlığında həbsə məhkumdur. Pak ruhu korlayan cismin, yəni maddi olanın tələbatlarıdır. Ş.Sührəvərdi müasirlərinə “əgər pak olmaq istə- yirsinizsə, ruhlarınızı bədənlərinizdən çıxardın” deyə səslənirdi. Su da təmizlik, paklıq nişanəsidir. Su həyat deməkdir. Mifik təsəvvürdə əbədi həyat verən su qaranlıq dünyanın zülmətində gizlidir. Ruh, eləcə də dirilik çeşməsi, yəni su – hər ikisi pakdır və qaranlıqdadır. Sufi təfəkkü- rünə görə, eşqin sayəsində nəfsin “tərbiyələndirilməsi” ilə insan ruhunun pak işığı meydana çıxır. Xızır dirilik çeşməsindən su içməklə əbədiyyəti qazanırsa, insan mənəviyyatı ilə, özünü dərk etməklə, dünyadakı missiyasını düzgün anlayaraq bilik və bacarığını cəmiyyətin rifahına yönəldərək yaxşı əməlləri ilə yaddaşlarda qalaraq əbədi ola bilər. Hələ XII əsrdə Xaqani yazırdı: “Əbədiyyət və puça çıxmaq insanın öz əlindədir. Ey insanlar, gəlin yaxşılıq edib ölməzlik suyu içək” (5, 504). Sonralar Məhəmməd Füzuli “Su” rədifli qəsidəsində İslam peyğəmbərinin Nesîmî Kitabı • 307 mənəviyyat yolunu rəmzi olaraq suya bənzədirsə, “Qələm” rədifli qəsidəsində qələmi Xızıra, mürəkkəbi dirilik suyuna bənzədərək qələminin ona əbədiyyət bəxş edəcəyini bildirir. Qəlb bilgisinin təzahürü olan söz əsrdən əsrə keçərək yaşayır. Suyun da yaddaşı var. Bu, yapon alimi Masaru Emotonun təcrübələri əsasında sübut olunmuşdur. Suyun hafizəsi olduğu kimi, zamanın da yaddaşı var. İ.Nəsimi Xızır və dirilik bulağı ilə bağlı rəvayətə müraciət edərək sətraltı məzmunda insan mərifət kəsb etməklə, yaxşı əməlləri və bilgisi ilə əbədiyyəti qazana bilər fikrini ifadə etmişdir. Divan şeirində “Dirilik duyu” zülmətdə yerləşir. Mifik düşüncədə Div zülmətin rəmzidir. “Ural Batır” dastanında heybətli bir div insanları “Dirilik bulağı”ndan məhrum etmişdir. “Məlik Məmməd” nağılında gənclik almasını oğurlayan da divdir. Ən qədim dövrlərin abidəsi olan “Avesta”da bu mifik varlıq şərə, pis ruhlara işarədir. Nəsimi yaradıcılığında div şeytanla eyniləşdirilir: Ey həqdən irağ olan Əzazil, Gər div deyilsən, Adəmi bil. (9, 564) Beytin batini yozumundan anlaşılır ki, şair zahirən İblisə səslənsə də, əsas məqsədi insanları haqqa çağırmaq, kamilliyə səsləməkdir. İnsana makroaləmin və nəfsin zülmətindən nicat verən isə bilgidir. Şair Adəm peyğəmbərlə bağlı miflərə müraciət edərək Allah, insan və yaradılışla bağlı fəlsəfi düşüncələrini açıqlayır. Təsadüfi deyildir ki, Nəsimi yaradıcılığında elmü-lədün (Tanrı dərğahından olan elm) və abi-həyat məfhumları vəhdətdə verilir” (6, 102). Şair bəzmi-ələst rəvayətinə işarə edərək yazır: Elmi-lədündən tələb qılan təşnə Xızr sifət gərək, Cami-əzəldə əsriyən abi-həyat əmər nədir? (9, 459) Fikrimizcə, Nəsiminin əbədiyyət qazanmış Xızır obrazına müraciət etdiyi bu beytdə Əzəl məclisini xatırlaması təsadüf sayıla bilməz. Bu rəvayət təsəvvüfi görüşlərdə həqiqətə çatmağın əsas silahının Allaha olan nəhayətsiz sevgi olmasını əks etdirir, “eşqə əzəli və əbədi bir məna verir, insanın hələ xəlq olunmazdan əvvəl Tanrı eşqi ilə əsir olmasını bildirir. Məhz bu eşq insanı Tanrını duymağa, dərk etməyə sövq edir. Bunun üçün insan Xızır kimi abi-həyat içməlidir” (6, 102). Dörd ünsürə münasibətdə Nəsimi yaradıcılığı diqqəti xüsusilə cəlb edir. Yaradıcılığında hürufiliyi təbliğ edən Nəsimi dörd ünsürün Allaha tabe olması fikrini şeirlərindən birində belə ifadə edir: 308 • Sevinc Qocayeva Ey məni nahəq deyənlər, qandadır bəs yaradan, Gəl gətir isbatını, kimdir bu şeyni yaradan. Odu su, torpağı yeldən böylə surət bağlayan, Böylə dükkan yassıyan kəndi çıxarma aradan? (9, 351) S.Şıxıyevaya görə, Nəsiminin bu şeirində “sufilərin xalıq öz xəlq etdiyindən kənara çəkilmədi, özü öz yaratdığı gözəllikdən uzaqlaşmadı, əksinə o, öz gözəllikləri vasitəsilə özünə doğru çağırır” (12, 38) mülahizəsi poetik şəkildə əks olunmuşdur. Nəsimiyə görə, insanı əbədiyyətə aparan saf mənəviyyatdır. Tanrının bəxş etdiyi bilgini düzgün istiqamətləndirən, Allaha hədsiz sevgi bəsləyən və bu fonda Yaradanın surəti olan yaradılışa sevgi ilə yanaşan insan əbədiyyətə çata bilər. İlahi eşqə çatmada insanın daxilində gizlənən enerjinin rolu danılmazdır. İlahi enerjiyə köklənən insan daxili enerjisini artırmaqla Mütləq Varlığın enerji sisteminə daxil ola bilər (4, 44). Buna müvəffəq olanlar “Həqiqət haqqında biliklərin daşıyıcıları və bəşəriyyətin SOS siqnalına cavab verə bilən qüvvələridir” (1, 113). Nəsimi yaradıcılı- ğında elmiliklə bədiiliyin vəhdətini görməmək mümkün deyil. Bu mütəfəkkirin şeirlərində 7 rəqəminə münasibətdə də özünü büruzə verir. Atəşpərəstlikdə 7 rəqəmi xoşbəxtliyə, İslam dinində sonsuzluğa işarədir. Hürufilikdə 7 rəqəmi həm də iki qaş, dörd cərgə kirpik və saçı bildirir. Hürufilikdə olduğu kimi, Nəsimi yaradıcılığında da hərflər, eləcə də 7 rəqəmi daxil olmaqla rəqəmlər məqsəd deyil, fikirlərin isbatı üçün vasitədir: Ey qaşınla kiprigin, zülfün yedi, Ol yedi kim, şeytan anı bilmədi. Həqq bu sirri Əhmədə kəşf eylədi, Anın üçün adını ümmi dedi. (9, 330) 7 rəqəmi sirli və gizli olanları öyrənməyə yönəlir. Nəsimi bu parçada İblisin Adəmə baş əyməməsi ilə bağlı mifi xatırlayaraq, yeddi rəqəminin mistik bilgiyə işarə olmasına diqqət çəkir. Varlığın mənası, kainatın sirri 7 rəqəmindədir fikri ilə çıxış edir ki, bu da əski rəvayətlərə fəlsəfi məzmun gətirir. Təsəvvüfdən təsirlənən şairlərin yaradıcılığında üz, saç, dodaq, göz, xal və sair rəmzlər geniş əks olunur. Təsəvvüfdə saç-zülf dünyaya bağlılıq və kəsrət rəmzidir. Saç həm də üzün pərdəsidir. Üz sufi rəmzlərində Nesîmî Kitabı • 309 vəhdəti bildirdiyindən saçlar nburun pərdəsi sayılır. Beləliklə, saçlar həm üzün hicabı, həm də dünyəvi həvəslərin əksidir ki, aşiqin ürəyi məşuqun zülfündə məskən salır. Gözəlin xalı buğda dənəsinə bənzədilir, saçlarının isə tələ olduğu bildirilir. Xala yaxınlaşan zülfün tələsinə düşərək imansızlığa uğrayır, yəni buğda dənəsinə tamah salan dünyəvi həvəslərə meyil edərək dünya qəfəsinə düşür. Dünya isə fəsadlı məkandır. Təsəvvüf ədəbiyyatında bu rəmzlərin yaranması heç də təsadüfi deyildir. Hələ ilk insanın-Adəmin cənnətdən uzaqlaşmasına səbəb buğda dənəsi olmuşdu. Nizami “Sirlər xəzinəsi”ndə yazır: “Ey yolunda can damarı itmiş insan (adam), sənə tələ həmin buğda dənəsi oldu. Arpa çörəyi ye və səbr et ki, Adəmi aldadan buğda yeməyəsən” (3, 83). Bu fikir Xaqani yaradıcılığında da əks olunmuşdur: “Adəm buğdaya görə cənnət- dən uzaqlaşdı, mən himmət qapısından çörək üçün uzaq düşdüm. Adəm cənnətdən kənarda qaldı, mən cəhənnəmə düşdüm. O, buğdanın bəla- sıyla, mən isə çörək dərdindən” (2, 17). Nizami və Xaqaniyə görə, insan öz mənəviyyatını çörəyə satmamalıdır. Xətayinin ifadə etdiyi fikir isə təsəvvüfü məzmun daşıyır. Eyni fikir Xətayidən öncə Q. Bürhanəddinin bir beytində ifadə olunmuşdur: Xalını danə eyləmiş, zülfini dam ta məgər, Danəsinə təmə’ qılub damına bən düşəm deyü. (7, 244) Adəmin buğda dənəsinə tamah salmasına və buğda dənəsinin bəla tələsi olduğuna dair eyhama İ.Nəsimi yaradıcılığında da rast gəlirik: Üzündə, ey sənəm, görəlü zülfü-xalüni Dami bəlada danə gibi danəyəm yinə. (9, 371) Nəsimi Adəmin qissəsinə müraciət edərək tələ olan dünyanın çirka- bından qurtulmaq üçün insanın öz nəfsinə nəzarət etməsinin vacibliyini vurğulayır. İ.Nəsimi şeirlərinin batini məzmununda gizlənən düşüncələrinin məna tutumuna işarə edərkən də mifologiyaya müraciət edərək “Bu, quş dilidir, bunu Süleyman bilir ancaq” deməklə dünyagörüşünün mistik- fəlsəfi şərhinin ariflər tərəfindən anlaşılacağını bildirir. ƏDƏBİYYAT Abdullayeva M. Klassik poeziya: ezoterik xəzinə. Bakı: Bakı Universiteti nəşriyyatı, 2009, 368 s. Araslı N. Nizaminin poetikası. Bakı, 2004, 454 s. Gəncəvi N. Sirlər xəzinəsi. Bakı: Lider nəşriyyat, 2004, 264 s. 310 • Sevinc Qocayeva İbrahimov S. Klassik ədəbiyyatda vəhdəti-vücud. Bakı: MBM MMC, 2007, 148s. Kəndli-Herisçi Q. Xaqani Şirvani (həyatı, dövrü, mühiti). Bakı: Elm, 1988, 592 s. Qasımova A. Quran qissələri XIV-XVI əsrlər Azərbaycan ədəbiyyatının ideya- bədii qaynaqlarından biri kimi (Qazi Bürhanəddin, Nəsimi, Xətai və Füzulinin ana dilində olan əsərləri əsasında). Bakı: Nurlan, 2005, 346 s. Qazi Bürhanəddin. Divan. Bakı: Öndər nəşriyyat, 2005, 728 s. Mevlana Celaleddin-i Rumi. Mesnev-i şerif. Mütercim: Süleyman Nahifi. Sadeleştiren: prof. Dr. Amil Çelebioğlu. İstanbul, 2006. Nəsimi İ. Seçilmiş əsərləri. Bakı: Azərnəşr, 1973, 676 s. Seyidov M. Azərbaycan mifik təfəkkürünün qaynaqları. Bakı: Yazıçı, 1983, 326 s. Səfərli Ə. Divan ədəbiyyatı sözlüyü. Bakı: Elm və təhsil, 2015, 136 s. Şıxıyeva S. Orta əsrlər ədəbiyyatında “eşq” anlayışı / “Cahan”, 1997, № 2, s. 36-39. NƏSİMİ YARADICILIĞINDA İNSAN KONSEPTİ: FİZİKİ-BİOLOJİ VƏ MENTAL-MƏNƏVİ QAVRAMLAR Sevda Sadıqova* XIII-XIV əsrlər Azərbaycanda bədii yaradıcılığı təsəvvüf fəlsəfəsinə söykənən insan, dünya və yaradan kontekstində formalaşır. Nəsimi sənətkarlığı bu dövrün bədii fikir və dil tarixinin fərqli, zəngin mərhələsi və zirvəsidir. XIV və XXI əsrlər arasında düşüncə və dilin inkişaf tarixində baş verən dəyişikliklər, gəlib keçən ədəbi-tarixi hadısələr Nəsimi şəxsiy- yətinə marağı azaltmamış, Nəsimi sözünün aktuallığına toxunmamışdır. Onun əsərləri müasir dövrün ədəbi-bədi-mənəvi-idraki proseslərində belə, mükəmməl bələdçidir. Bu yaradıcılıq fenomeni Şərq və Qərb alim- lərinin də tədqiqatlarında xüsusi yer alır, düşüncənin, dilin inkişaf tarixi baxımından dəyərli mənbə kimi araşdırılır. Nəsiminin söz dün-yasına hər zaman müraciətin səbəbi onun yaradıcılığının əsasında kamil insan konsepsiyasının və insan konseptinin mərkəzi-aparıcı qüvvə olmasıdır. Sənətkarın bədii-elmi dil mühitində bütöv sistem yaradan insan, insan və dünya, eləcə də tanrı konteksti metafizik bilik sisteminə daxil olur. Dil dünya mənzərəsini təqdim edən düşüncə modelidir. Dünya canlı aləmin mövcudluq formalarından biridir. İnsan bu formanın hissəsi və əsas atributudur. Dünyanın mahiyyətini gerçəkləşdirən insandır. Dünya onun düşüncəsində əks olunur, sistemləşir, insan-dünya paralelliyində xüsusi əhəmiyyət daşıyır. Maddi dünyanın mövcudluğu, insan da daxil olmaqla fiziki, kimyəvi, bioloji, riyazi qanunlar sistemi birliyində dövr edir. Yer müstəvisində bu sistemin əsas fərqləndirici mexanizmi insanın fəaliyyətidir. Bütün mövcudatı araşdırmaq, bilmək istəyi, səbəb və nəti- cələri öyrənmək marağı, nəyisə yaratmaq, dağıtmaq, icad etmək, qurmaq və s. xüsusiyyətlər məhz insandadır. Yəni insan dünya sisteminin və özünün fəaliyyət funksiyasını dərk etməyə cəhd edən, həyat fəaliyyətini bu anlam üzərində quran cism və ruhdan ibarət maddi varlıqdır. Bu aspektdə insan fenomeni konkret-məhdud və geniş məzmuna malik olub zahiri görüntü və daxili məna kimi iki keyfiyyəti özündə birləşdirir. * Doç. Dr., Bakı Dövlət Universiteti,
[email protected]312 • Sevda Sadıqova Bütün yazılı abidələr özünəməxsus dil xüsusiyyətləri ilə konsept və qav-ramların inkişaf mənzərəsini təqdim edən tutarlı faktlarla zəngindir. Dilin tədqiqində əsas məqsəd mənanın öyrənilməsidir, bəşəriyyətə ötü- rülən ideya-məzmunu mənimsəməkdir, çünki bütün insan cəmiyyətləri ötürdükləri maddi-mənəvi irslə tarixə düşür, inkişaf və ya tənəzzül yolu keçir. İnsan konsepti Azərbaycan və türk dillərində, yazılı mənbələrdə, ədəbi bədii nümunələrdə, o cümlədən də Nəsimi yaradıcılığında əsasən insan, adəm//adam, kişi, bəşər leksemləri ilə verballaşır. Bu vahidlər düşün- cədə xüsusi maddi forma və keyfiyyətlərə malik canlı fiziki–ruhi varlığı assosiativ şəkildə obrazlaşdırır. Nəsimi öz yaradıcılığında insan anlayışının qlobal səviyyədə, fiziki- ruhi varlıq səviyyəsində tam olaraq bədii-fəlsəfi təhlilini verir. Onun baxış bucağında insan fiziki-bioloji varlığı, sosial-psixoloji mahiyyəti, keyfiyyət səviyyələri və dəyişmələri, eniş və yüksəliş yolu ilə mövcud olan maddi dünya və ilahi substansiyanın vəhdətindən ibarətdir: İnsanü bəşərsən, ey Nəsimi, Həq der ki, haman, haman mənəm mən! (5,26) misralarının “Ey Nəsimi, sən insan və bəşərsən, ancaq haqq səsi deyir ki, elə həmənki mənəm, hər şey mənəm, mən səndə, sən məndəsən” məzmu- nu, poesemantik və mistik semantik strukturu insanı İlahi substansiyaya bağlayır. İnsan və bəşər təsviri dilçilik aspektindən dubletlərdir, sinonim cərgə yaradır, ancaq misrada konseptual səviyyədə fərqlər görünür, bəşər mətn içərisində daha geniş məna daşıyır, dünya, aləm, mövcud olanlar, bütün yaradılanlar anlamında işlənir, belə yanaşmada misranın məz- munu da dəyişir: beytin məna yükü Nəsimi–insan-bəşər-haqq istiqamətində qavranılır. Bu, ənəlhəq fəlsəfəsindəki heç olmaq, Allahın içində yox olmaq ideyasının təqdimidir. Yeri gəlmişkən, insan konseptini ifadə edən dil vahidləri içərisində “Mən” əvəzliyini xüsusi qeyd etmək lazım gəlir. Şairin “mən”ə yönlən- dirdiyi fikirlərin məhz məntiqi-ağılla dərkolunması qeyri mümkündür. “Mən” Nəsimi yaradıcılığında xüsusi koqnitiv semantika daşıyır, dilin strukturundakı I şəxsin təkini ifadə etmək funksiyasını fəlsəfi mahiyyətin içərisində əridir, I şəxs kontekstindən çıxır. Mütəfəkkir şairin sözlərinin mahiyyəti yaşantılarına, keçdiyi məqama uyğun dəyişir, metaforik dərinlik artır, fərdi, kiçik “mən”dən Vahidə doğru semantik keçid baş- layır. Hətta İnsan konseptinin dil-ifadə vahidindən dünya anlayışının ifadə vasitəsinə çevrilir. “Mən” əvvəlcə külli-insan paralelliyində aydınlaşır, fərqli rakurslardan hissə-hissə, varlıq, bəşər, cahan, can, ruh, Nesîmî Kitabı • 313 aşiq, sevgili, nadan və s kimi bütün keyfiyyət, əlamət və varlıqları-dün- yada, kainatda olan hər şeyi özündə cəmləşdirir. “Mən” tamı ehtiva edərək bütöv məzmunu ilə görünür. Digər dil vahidləri də “Mən”in koqeziyasının açılışında aktivləşir: Mən mülki-cahan, cahan mənəm mən! Mən həqqə məkan, məkan mənəm mən! Mən ərş ilə fərşü kafü nunam, Mən şərhü bəyan, bəyan mənəm mən! Mən kövnü məkanü kün-fəkanam, Bilgil ki, nişan, nişan mənəm mən!(5,25) Və yaxud Uçmaq ilə rizvan mənəm, damu ilə niran mənəm, Dana ilə nadan mənəm, həm inü həm an olmuşam. Zahid mənəm, abid mənəm, asi mənəm, fasiq mənəm, Mö’min mənəm, kafir mənəm, mən külli-insan olmuşam(4,135) Şair sözlərin fəlsəfi anlamını bir neçə qat da dərinləşdirərək daha qəti qərarlarla çıxış edir. Beytlər arasında ardıcıl rabitə yaranır, sirlərdən nişan kimi cüzi ipucu verilir. Sirri-ənəlhəq söylərəm aləmdə, pünhan gəlmişəm, Həm həq derəm, həq məndədir, həm xətmi-insan gəlmişəm.(5,23) Ənəlhəq, nominativ mənada “Mən Haqqam”, əslində isə fənafillah məqamında “Allaha qovuşma; Allahda özünü yox etmə” deməkdir. Təsəvvüf alimlərinin əsərlərində “Mən sənəm, sən mənsən” deyimini anlaşıqlı, sadə izahı belə verilir: “Məcnundan Leylanı soruşanda, deyir: “Leyla mənəm. O, Leyla ilə Leylada qeyb olmuşdur.... Onun üçün Leyladan savayı hər şey qeyb olmuşdur” (16,158). . Sərrac Tusi Şiblidən gətirdiyi başqa bir misalla fikrini daha da dərinləşdirir: “ İki sevgili gəmiyə minir. Birdən birisi dənizə düşür, az qalır boğula. O birisi də ozünü atır suya. Hər ikisini sudan çıxartdıqdan sonra birinci o birindən soruşur: “Mən bilmədən suya yıxıldım. Bəs sən özünü niyə dənizə atdın?”. Cavab verir “ Mən səndə özümdən keçdim, elə bildim mən sənəm” (16, 159). Bunun kökü, əsası isə “Allahın zatı vahid və bölün- məzdir. Ən müxtəlif və zidd sifətlərə malik olmasına baxmayaraq, bu 314 • Sevda Sadıqova sifətlər vahid zata aiddir və bu, zatın bölünə biləcəyi və ziddiyyətli olması demək deyil”(16, 13) ideyasından qaynaqlanır. Nəsiminin “Mən”inə məhz bu müstəvidə baxmaq, onun dilinin, ifadə tərzinin analizini də mövcud fəlsəfi düşüncə istiqamətində aparmaq lazım gəlir. Eyni anlayış, digər leksika ilə, adəm sözü ilə daha geniş və açıq təqdim edilir: Hər nə yerdə, göydə var, adəmdə var Hər nə ayda, ildə var adəmdə var Hər nə əldə üzdə var, qəddəmdə var Həq sözün fəhm etməyən adəm də var.(5,273) İnsan konseptinin dil vahidi kimi “adəm” lekseminin semantik yükü dünyanın sadalanan əlamətləri və “fəhm etməyən” tərkibi feillə açılır. Şair sufi dünyagörüşün 4 ünsür və insan mikrokosmosdur ideya təməlini yerin, göyün bütün əlamətlərinin adəmdə cəmlənməsi şəklində təqdim edir. Fəhm etməyən adəm birləşməsi isə hələ dərketmə yoluna çıxmayan, özünü yalnız maddi dünya qanunları çərçivəsində tanıyan insanı anladır. Beləliklə, birinci və ikinci misradakı “adəm” ümumiinsan anlayışını, sonuncu “adəm” isə konkret olaraq , fiziki aləmdə “ilişib qalan” insanları nəzərdə tutur. Nəsimi dilində insan və adəm leksik vahidlərinin bir dubleti də müasir Azərbaycan dilində semantik yükünü daraltmış kişi sözüdür: Var özüni faş etmə, Nəsimi, kişiyə kim, Aləmdə bu gün məhrəmi-əsrar bulunmaz (5,.17) Bu misradakı kişi vahidi hər hansı bir adam anlayışı da daxil olmaqla fərd, qrup, toplum, cəmiyyət-ətrafda var olan adi düşüncə ilə yaşayan sosial varlıq şəklində assosiallaşır, məhrəmi-əsrar izafəti ilə əkslik yaradır. Məhrəmi-əsrar (sirlərə məhrəm, yaxın olan) semantik strukturuna görə insan anlayışının keyfiyyət dəyişməsini ifadə edir və bu insan hər hansı bir adam və kişidən mahiyyətinə görə fərqlənir. İrfan elmində sirri açmamaq gərəkir, çünki onu adi düşüncə ilə qavramaq mümkün deyil. Ümumilikdə, Nəsimi şeirində konkret olaraq üç insan tipi sistemli təqdim edilir. 1. Maddi dünya insanı, başqa sözlə özündən xəbəri olmayan. Bunun bir tipi də cahil insan ola bilər 2. Eşq yolçuluğuna düşən, oyanışa gedən, kamillik yolunu seçən 3. Bilinməyən-sirli insan və bunun əsas tipi isə kamillik yolunda İlahi idraka yetişən. Nesîmî Kitabı • 315 Dil vahidlərinin semantik fəallığı nitq aktında dəqiqləşir. Ayrılıqda hər hansı bir nominativ məna ifadə edən leksik vahidin nitq prosesində məna dərinliyi genişlənir, fəallıq diapazonu dəyişir. Bütöv informasiya sahəsini əhatə edən dil faktları struktur-forma və struktur-məzmun cəhətdən qruplaşır. Konsept müstəvisində bu, şüur səviyyəsində gedən və dilə otürülən daimi prosesi əhatə edir. Bu dinamikada dil faktları müxtəlif semantik qruplarda birləşir: kişi, qadın, ər, arvad, ata, ana, əmi, dayı, bibi, xala, oğlan, qız; mən, sən, o; uşaq, cavan, böyük, kiçik; həkim, müəllim, əkinçi; alim, cahil, aşiq, sevgili və s.. İnsan konseptinə müxtəlif səviyyələrdən, həm də fraqmental baxışı, tamın hissə-hissə təqdimini təmin edən dil vahidləri müxtəlif qavramlar qrupunu yaradır: 1.fiziki-bioloji (cism, bədən, vücud; üz, göz, tel, saç, ürək; nəfəs, növ; və s) 2. mental-mənəvi (ruh, can, hal: ağıl, idrak; rəqib, aşiq, dilbər; cahil, nadan, və s) 3 . hissi-psixoloji ( sevgi, həsrət, nifrət və s) . Fiziki- bioloji qavramlar-insanın maddi dünya görüntüsünü, fiziki- bioloji mahiyyətini əks etdirən dil faktlarıdır. Bu aspektdə konseptin ilkin vizual-verbal əksi bədən, vücud, cisim, tən, sözlərində cəmlənir. Yəni insan sözünün düşüncədə yaratdığı forma bədən və bədən üzvlərindən ibarət bir obyektdir. Bəzi türk dillərində bədən anlamında boy, etöz də işlənir. Eləcə də somatik adlar-baş, üz, əl, ürək, dil, göz, dodaq və ş. və bir qrup- nəfəs, növ, cins, heyvan-canlı mənasında) və s kimi dil vahidləri də tamın hissələrini ifadə edir. Bu vahidlərin işlənməsində bir cəhət də milli və alınma mənşəli dil faktlarından paralel şəkildə istifadə olunmasıdır: baş-sər; yüz-rux-cəmal- hüsn; ürək-del; əl-dəst; ayaq-pa, qaş-əbru, göz –çeşm, eyn və s. Bu dil vahidlərinin Nəsiminin ədəbi nitq mühitində funksionallığının əsas cəhəti fəlsəfi mahiyyəti və batini mənanı təqdim etməkdir: görünənin içərisində gizli olanı çatdırmaq isə sənətkardan dərin bilik və məharət tələb edir. Ümumilikdə, fəlsəfi poeziyanın söz-ifadə sistemində fiziki varlıq qavramını ifadə edən dil vahidləri insanın zahiri görüntüsünü canlandırmaqla, spesifik səciyyə, xüsusi məram və məqsəd daşıyır; görünən vasitəsilə görünməyəni, bilinən vasitəsilə bilinməyəni çatdırmağa, zahirdən batinə nüfuz etməklə özünüdərkə xidmət edir. Bu heç də poeziyanın gerçək lirik mahiyyətini inkar etmir. Məsələn: Nəsiminin “Üzünü məndən nihan etmək dilərsən” qəzəlində lirika görünəndir. Ancaq ona başqa rakursdan baxdıqda ilk oyanış mərhələsi kimi də qavramaq olar. Çünki eşq yolçuluğu çoxpilləli və çoxmərhələlidir. Sərhədlərin ifadə və təqdimi isə dil vahidlərinin koqnitiv funksionallığı ilə müəyyənləşir. Eyni dil vahidinin fərqli müstəvidə işlənməsi, anlam 316 • Sevda Sadıqova olaraq fərqli məna daşıması dil və ifadə tərzinə görə bədii və fəlsəfi məzmunun, bu müstəvidə isə bəii-fəlsəfi və realist poeziyanın ayrılma nöqtələrindən biri, bəlkə də əsasıdır. Nəsimi yaradıcılığında fiziki-bioloji qavramları ifadə edən somatik adların işlənmə məqamları fərqli, üslubi funksiyası genişdir.(10) Onlar həm sərbəst, həm də birləşmə içərisində işlənir, nominativlikdən çox məcazi məna daşıyır, bu aspektdə bədii dilin 1. obrazlılığını təmin edir; 2.klassik dilin fəlsəfi tutumunun açılmasında iştirak edir; 3.batini, rəmzi məna daşıyır. Nəsiminin dilində bu ifadə tərzi xüsusi qat yaradır: Başını top еyləgil, gir vəhdətin mеydanına, Еy könül, müştaq isən gər zülfünün çövkanına.-(4,19) Tədqiqatlarda milli oyun növü kimi yazılı abidələrdə çovkan haq- qında məlumatlardan bəhs edilir. “Kitabi-Dədə Qorqud”un “Salur Qaza- nın evinin yağmalanması” boyunda da Qaraca çobanın dilindən verilən mətndə “çovkan” sözü çomaq mənasında işlənir: “Qılıncını nə öyərsən, mərə kafir?! Əyri başlı çovkanımca gəlməz mana” (8, 42). O cümlədən, Nizaminin “İskəndərnamə “əsərində də maraqlı məqamlara təsadüf olunur. “İskəndərnamə”də bu oyunun tarixi Əhəməni hökmdarı III Dara dövrünə qədər aparılır. Belə ki, poemanın“Dara elçisinin İskəndərin yanına gəlməsi” adlı hissəsində Daranın İskəndərə qasid vasitəsi ilə göndərdiyi əşyalar arasında çövkan və top da olur: Başqa bir qasidi göndərdi Dara, Kin ilə gözünü dikdi yollara. Qasidə tapşırdı bir top, bir çövkan. Bir çuval küncüd də verdi ərməğan (8, 114). Dara bunlarla İsgəndəri topla, çövkanla oynayan uşaq sandığını və əgər qürurundan əl çəkməzsə, küncüd sayı qədər ordusu ilə onu məhv edəcəyini ifadə edir. İsgəndər cavabında topun Yer kürəsi olduğunu və bu oyunda topu idarə edən çövkanın artıq onun əlində olduğunu bildirir və saray quşla- rına küncüdü dənlətdirməyi əmr edir. (8,39-49) “Təsəvvüf terminləri lüğətində “cövkən”in sufi-mistik anlamı haq- qında təqdim edilir: “Sufilər Allahın iradəsi qarşısında insanı dəyənək- lərin önünə atılmış çövkan topu timsalında görürlər” (8,39-49) Nesîmî Kitabı • 317 Müqəddəs məbədimdi pənahım, iqamətim, Döndü çövkən topuna çövkən qəddim, qamətim. Ətəyimi yığaraq öz yaxama bağladım. Top dalınca yel kimi hey kükrədim, çağladım. Çövkənin ağacı da, topu da öz canımdı, Qanad verib uçuran sonsuz həyəcanımdı( 8,39-49) Nizaminin bu parçasında çövkən sözünün çox mürəkkəb mistik məzmun daşıması diqqəti çəkir və “Çövkənin ağacı da, topu da öz canımdı “ misrasının məna tutumunun Nəsimi sözündə daha açıq ifadəsi görünür. Nəsiminin misralarında çövkən oynunun mahiyyəti açılır. Bənzətmə və köçürmədən istifadə etməklə oyunun atributlarından: top başla, əsas alət çövkan isə saçla bərabərləşdirilir. Batini məna Çövkən oyunu-dünya-vəhdət paralelliyində görünür. Baş dünyanı öyrənən ağılın simvoludur, zülfün klassik poeziyada metaforik mahiyyəti isə iki cür yozulur: həqiqətin qarşısını kəsən maneə, başqa sözlə, haqqı qoruyan, sirləri gizlədən pərdə(9,88) və vahid kainat enerjisi (1,222). bu məzmuna Q.Bürhanəddində də rast gəlirik: Bən varlığımı bəndə verib gisularına Bu yol ilə kəndözümi azad edisərəm(6,16). Saçın informasiya daşıyıcısı və ötürücüsü olması ideyası şamanizmdə də müşahidə edilir. Dünya oyunundan çıxıb sirlər pərdəsini qaldırmaq istəyirsənsə, arzulayırsansa, vəhdət meydanına gir, başını-ağlını toparlayıb top kimi dünyaya at və ya dünyanı burax, oyunu bitir, ilahi biliyə, sirlərə vaqif ol. Bunların heç biri insandan kənarada deyil. Beləliklə, çövkən-dünya oyunu insanın öz daxili, mental- mənəvi dünyası, saç -sirli pərdə arxasındakı ilahi bilik və vahid enerji elmi, baş və top isə maddi varlıq aləminə aid olan ağılı və dünyanı tərənnüm edir . Cəmalın sirri-qur’an mənzilidir. Dodağın abi-heyvan mənzilidir (5, 25) beytində “Üzün Quran sirrinin, dodağın dirilik suyunun mənzilidir“,- deyərək üzü müqəddəs məkan hesab edir. Üz və dodaq burada rəmzi məna daşıyır. Bədii ifadə sistemində İlahi məna (sirri-quran və dirilik suyu) surət aləminin obyektiv əlamətləri (mənzil, dodaq, cəmal) vasitəsilə reallaşdırılır. Söz və ifadə kombinasiyalarında camal və dodaq gözəlliyin, sirrin rəmzidir, onların müqayisə obyektləri isə müqəddəslik simvollarıdır: cəmal- sirri—quran, dodaq- abi-heyvan. Deməli, cəmal, dodaq ilahi substansiyaya aiddir. Üz Vəhdətə, dodaq isə Allah tərəfindən 318 • Sevda Sadıqova Adəmə üfürülən cana, nəfəsə, eləcə də sözə, Allah kəlamına işarədir. Ağızın kiçikliyi ilahi sirlərin incəliyinə bənzədilir. Bəzən də nöqtə və zərrəyə təşbеh еdilir. Ağızın kiçikliyi ilahi bilik və sirlərin yığcam ifadəsi mənasında da anlaşılır. (17,49,51) Kim ki, həqqi pərdəsiz üzündə, еy can, görmədi, Bibəsirətdir, gər ana bibəsər dеrsəm, nola? (4, 14) beytində də eyni sxemdən istifadə edilir. İnsanın üzündə həqqı görə bilməyənlər bibəsirət-uzağı görməyən, anlaqsız və bibəsər- qafil, anlamaz adlandırılır. Göz və üz vahidləri birlikdə mətnaltı mənanı sirr aləminə yönləndirir. Bəzən misra və beytlərdə, bəzən də bütöv qəzəldə somatik adlar digər qavramların ifadə vasitələri ilə zəncirvari bağlanır, fikrin hüdudlarını genişləndirir: Canda ki eşq olmadı, dildə xəbər nə faidə? Gözdə ki görmək olmadı nuri-bəsər nə faidə?(4, 1) Birinci misrada informasiya can-eşq-dil-xəbər halqalarından ikinci misraya ötürülür. Gözün və görmənin maddi dünya funksiyası ilə, irfani mənası birləşir. Artıq maddi gözlə deyil, könül gözü ilə görməyə işarə olunur. Əvvəl görünən, real olan, sonra hikmət, nəhayət, nəticə və qəti qərar semantik qavram olaraq beytin məzmun strukturuna paylanır. Bu ardıcıllığı bir qəzəldə və yaxud da fərqli qəzəllərdə beyt- beyt qruplaşdırmaq mümkündür: Can gözilə baxdın isə kainatın eyninə (5, 140) Andan özgə nəsnə varmı, həsbətənlillahı gör- beytində “Can gözü və ya könül gözü, ruh gözü ilə kainatın zatına, əslinə baxsan, Allahdan başqa heç bir şey görməzsən “ fikri məhz son, nəticə kimi təqdim olunur. Fiziki-bioloji qavramların ifadə tərzində fərqli dinamika müşahidə edilir: poetik semantika ilə fəlsəfi məzmunun fəallıq nisbəti dəyişir, bədiilik və fəlsəfilik növbələşir: Adəmi növ’ində mislin görmədi dövri-fələk, Şol cəhətdən gər sana хеyrül-bəşər dеrsəm, nola?(4, 14) Nəsimi, sanki Allahın sirrini- ilk “ol” əmrindən öncəsini bildiyi üçün dediklərində əminlik duyulur. Burada “növ” leksik vahidi əslində bioloji növ anlayışını izah edir. Adəmi –növ, yəni adəm növü ifadəsi ilə Nəsimi XIV əsrdən XXI əsr elminə düzəliş edir; insanın hansısa bir canlı varlığın dinamik dəyişməsinin, təkamülü və inkişafının nəticəsi deyil, ayrıca bir bioloji növ- bəşərin, varlığın ən xeyirli yaranışı olduğunu təsdiqləyir. Nesîmî Kitabı • 319 Nola? sualı əsərin estetik-emosional səviyyəsini artırır, diqqəti ideyaya yönləndirir. Nə olar? ritorik- sualına düşüncədə inamla verilən “Heç nə olmaz” passiv-pozitiv cavabı ilə daxili qorxu yox edilir və əminlik hissi güclənir ki, bu da Nəsimi poeziyasının mübarizlik keyfiyyətindən qay- naqlanır. Sənətkarın ifadə zənginliyində gizlənən informativ yükün dəqiqliyini müəyyənləşdirmək üçün isə qəzəlin bütün dil faktlarını nəzərdən keçirmək, digər nümunələrin dil-ifadə sistemindəki bütün məlumatları birləşdirərək analitik- linqvotekstoloji təhlil aparmaq lazım gəlir. Ancaq bu sistemli tədqiqatla heyrətamiz Nəsimi zəkasına yaxınlaş- maq olar. Nəsiminin dilində insanın zahiri görünüşünü ifadə edən dil vahid- lərindən cism, bədən, vücud dubletləri də çeşidli fəallığı ilə diqqəti cəlb edir. Bu şeirlərdə zahiri formadan batini mənaya yol fiziki-bioloji və mental-mənəvi qavramların düşüncə və dil keçidlərinin ritmik poetik modellərində qorunub saxlanır: Daldım yenə bir bəhrə ki,ümman dəxi bilməz Küfrün sözünü dünyada iman dəxi bilməz Buldum vücudun sübhi-əzəl vəhy ilə münzil Vəchin sözünü dünyada bürhan dəxi bilməz İnsan oluban camə geyib dünyaya gəldim İnsan sözünü dünyada ehsan dəxi bilməz.(4, 11) Şair maraqlı dil konfiqurasiyaları, əqli sxemlər çəkir. Sanki qurulan ifadə qəlibi ilə fikir düşüncə yarışı; məntiq, ağıl və ruh, qəlb arasında söz oyunu başlayır, bu isə batini mənanın açılmasını tənzimləyir: 1) Ümman mənim daldığım bəhri bilməz 2) Küfrün danışdığını iman bilməz, yəni iman küfr nə olduğunu bilməz, olmadığı şeyi necə bilsin?! 3) Vücudun əzəl başdan-ilk açılan səhərdən, yəni ilk yaradılış günündən- Allahın hökmü ilə endirilməsinin mənasını tapdım. O surətin sözünü bu dünyada dəlil bilməz, yəni dünyada heç bir dəlil üzün, surətin mənasını aça bilməz. 4) “İnsan oluban camə geyib dünyaya gəldim” misrasında şair fiziki bədən anlayışını ənənəvi cism, bədən, vücud dubletlərindən fərqli dil vahidi, geyim adı-camə ilə əvəz edir. Belə ifadə tərzi türk təsəvvüf ədəbiyyatı nümayəndələri Mövlanə Cəlaləddin Rumi və Yunus Əmrə yaradıcı- lığında da görünür: Sənin bədənin ruhun libasından özgə bir şey deyildir; Ətə kəmiyə büründüm Yunus olub göründüm. 320 • Sevda Sadıqova İnsan sözünün mənasını, insan anlayışını heç bir ehsan-yaxşılıq, bağışlama, bəxşiş, lütf, kərəm kimi mənəvi dəyərlər belə ifadə edə bilmir, yəni insan varlığı bu camə içində- bədəndə dərk olunmazdır. Burada şair söz oyununu daha da dərinləşdirir, eyhamlı söz- ifadə sistemi ilə insanı fiziki-bioloji varlıq səviyyəsindən sirli, bilinməyən yaradılış aləminə çəkir. Vücud sözü isə bütün fiziki-bioloji insan strukturunu ümumiləşdirərək növbəti qavrama keçid edir: libas-camə geyib dünyaya gələn ruhun dəlilini surət aləmində tapmaq olmaz. Bu, idrak səviyyəsində anlamadı, onu ancaq hal yaşantısında olan bilər, belə təsirli, dəqiq ifadə edər. Nəsimi “Heç kimsə Nəsimi sözünü fəhm edə bilməz” gerçəyi və “Vəhy ilə olan bir şeyi ağılla dərk etmək mümkün deyil” həqiqəti ilə oxucunu üz-üzə qoyur. Mental-mənəvi qavramların işləkliyi bu fikir keçidində fəallaşır. Mental sözü lüğətlərdə əqli fəaliyyətə aid olan ağıl, bilik və zehin kimi tərcümə olunur. Bəzi lüğətlərdə ruh halı mənası da əlavə edilir. (18) Ağıl, düşüncə, şüur, idrak terminləri insanın əqli inkişaf səviyyəsinin və həyat fəaliyyətinin göstəricisi kimi qavranılır. İnsan konseptinin əsas mahiyyəti cisim, can, ruh və ağıldan ibarət olan vahid kontekstdə daha dəqiq anlaşılır. Ağıl sözünün düşüncə sərhədlərində yaratdığı assosiasiya elm və bilikdir. Elm və bilik maddi dünya təcrübəsinin vacib hissəsi sayılır, ikili səciyyə daşıyır: maddi dünya çərçivəsində ağılla qavranılan və maddi dünya çərçivəsinə sığmayan. Odur ki, elm-bilik bir qrup insanlar üçün ancaq təcrübədən əldə edilən faktların yaddaşdakı toplantısı, digər qrup üçün isə öyrənmə, bilmə, anlama vasitəsi və daxili işıqlanmadır. Əbu Hamid Əl-Qəzali “Əməllərin mizanı” əsərində qeyd edir ki, “... idrakın köməyi ilə qazanılan bilik bu dünya ilə bağlı olan biliyə və axirətlə bağlı olan biliyə bölünür. Onların yolları fərqlidir. Bunların birincisinə daha çox diqqət ayıranlar çox halda ikincidən az bir şey anlayacaqlar”(2,95). İnb Ərəbiyə görə isə Allahın tanınması mövzusunda ağıl və fəlsəfə kifayət deyildir, Allahı tanımağın əsl rəhbəri eşqdir. Ibn Ərəbinin vəhdət anlayışı əsrlərlə davam edən fəlsəfi təsəvvüf ənənəsinin də təməlini qoymuşdur. (12,35). Yunus Əmrə isə biliyi özünüdərk prosesinin ayrılmaz hissəsi olaraq belə ifadə edirdi: Elm elm bilməkdir Elm kəndin bilməkdir Sən kəndini bilməzsən Bu necə oxumaqdır. Nesîmî Kitabı • 321 İnsanın əqli fəaliyyəti inkişaf etdikcə, bilik artdıqca insan maddi dünya sərhədlərində möhkəmlənir, güclənir. Bu gücün zəifliyi ancaq qlobal hadisələr fonunda duyulur. Nəsimi bu məqam üçün “Ey özündən bixəbər, qafil, oyan “ çağırışını səsləndirir və özünün irrasional dərk səviyyəsini, həq sirlərindən xəbərdar olma mərhələsinə çatdığını dilə gətirməkdən çəkinmir: Еynəl-yəqin həq sirrinə idrak еdən insan mənəm, (eynəlyəqin-gözlə görmə, şübhəsiz) Еy mə’rifətdən biхəbər, insafa gəlgil, biriya.(4, 17) İrfan elmində Allahın ağılla deyil, könüllə dərk edilməsi ayrıca bir xətt kimi keçir. Bu mənada. ürək, könül, qəlb dubletləri silsiləsində könül mental anlam daşıyır. Könül Allahın əlaməti olan ruhun məkanı hesab edilir. Yunus Əmrə bunu belə ifadə edirdi “Könül Çələbin taxtı, Çələb könülə baxdı Ağıl və könül qarşılaşması maddi dünya çərçivəsində bədən və ruh, surət və məna aləmi arasındakı anlam fərqini, mahiyyəti özündə əks etdirir. Kamillik yolunun pillələrinə, inkişaf xəttinə uyğun olaraq ağıldan- rasionaldan könülə -ruha, onun vasitəsilə isə idraka yüksəlişlə irrasional dərk başlayır. Tədqiqatlarda da deyilir ki, “....ağıl materiyanın çərçivəsinə qədər işləyir (maddi dünya anlayışı hüdudunda), idrak isə materiya çərçivəsindən kənarda olanları öyrənir”(1,.55). Müasir yoqa təlimlərində belə əsrlərdən gələn bu məlumatlar yeni rakursda təqdim edilir: “İlk baxışda belə görünə bilər ki, işin çoxunu ağılın şüurlu hissəsi yerinə yetirir, amma hətta sadə mühakimələrin vasitəsilə görmək olar ki, ağılın şüurlu düşünmələri onun funksiyasının yalnız bir qismidir. Geniş mənada insanın ağlı üç səviyyədə fəaliyyət göstərir”(11,211). Nəticə olaraq isə könülə üstünlük verilir: “Bütün bəşəriyyətin həqiqi və dəyişilməz Vəhdətinin yeganə təməli ürək dinidir. Ürək dini-Sevgi dinidir” (15,13). İnsan konseptini təqdim edən mental-mənəvi qavramlar içərisində ruh leksik vahidi spesifik cəhətlərə və xüsusi intensivliyə malikdir. Qədim türk dilində ekvivalenti tın sözüdür. Ruh məfhumu can sözü ilə də ifadə olunur. Can leksik vahidinin məna tutumu ikili səciyyə daşıyır: 1) ruh, can, yəni İlahi substansiya; 2)bioloji nəfəs, yəni insanın həyat fəaliyyətini, bədənin canlılığını, dirilik keyfiyyətini təmin edən, bədənlə ruh arasında rabitə yaradan əsas mexanizm. Cisim insan anlayışının varlıq səviyyə- sində görünən, ruh isə görünməyən, müxtəlif hal yaşantıları ilə duyulan tərəfidir (əhli-hal sözünün məna tutumu buradan qaynaqlanır). Nəsimi yaradıcılığının poetik strukturunda ruh, can bədii-fəlsəfi koqnitsiyanı , mənanın dərkini qüvvətləndirən aktiv və dinamik dil faktıdır. 322 • Sevda Sadıqova Mе’racə çıхdı ruhi-Nəsimi Buraq ilən, Şol laşədən nə faidə kim, la-zəlul ola? (4,16) Merac və Buraq kəlmələrinin mərkəzinə ruhi-Nəsimi birləşməsi daxil olmaqla müqəddəslik anlayışını aktivləşdirir. Merac və Büraq İslam peyğəmbərinə aid əhvalatla bağlıdır. Birinci misrada mental qavramın ifadə vahidi olan ruh sözlərlə (merac, Buraq) xatırlanan qeyri-adi əhvalat- hadisə fonunda aydınlaşır, sonra şairin özünə(ruhi-Nəsimi) yönləndirilir. Merac, Buraq leksemləri dini inanc və müqəddəslik kontekstində təəssüratı gücləndirir və cümləyə emosionallıq yükləyir. İkinci misrada isə fiziki bədənin faydasızlığı ilə qarşılaşdırma aparılır. Bu vasitə ilə fikirdə ruh və bədən istiqamətində funksional- üslubi səviyyədə təhlil formalaşır. Q. Bürhanəddində də buna bənzər məna eyni leksik vahidlərlə təqdim edilir: Büraqi-eşqə binübən qılır könül merac (6,,254) Geyübən ol tonı kim toxımaz ani nəssac -“Könül heç bir toxucunun hörə bilmədiyi eşq donunu geyərək merac edir”-ilk baxışda məzmunca eyni fikir ifadə olunur, ancaq Q. Bürhanəddində bədiilik, Nəsimidə isə fəlsəfi dərinlik və dəqiqlik aparıcıdır Nəsiminin Mərhəba, хoş gəldin, еy ruhi-rəvanım, mərhəba! Еy şəkərləb yari-şirin, laməkanım, mərhəba! (4,13) qəzəli xüsusi semantik-ideya tərkibi, dil aspektləri ilə diqqəti cəlb edir. Lirik ifadə tərzi ilə şair qəzəldə söz müstəvisindən düşüncə müstəvisinə, konsept anlayışına harmonik keçid yaradır. Fəlsəfi fikrin emosional-hissi qavrama səviyyəsində dərki ey şəkərləb, yari-şirin, laməkanım, cəmilim, еy cəmalim, bəhrü kanım, surətim,əqlim, üqulim, ey mələk surətli, cismü-canım, еy хırdadəhanım kimi bədii təyinləri, can fədadır yoluna frazeologizmi və digər dil vahidləri ilə bədii ifadə və obrazlılıq modelinə yerləşdirilir. İlk baxışda qəzəlin dil vahidlərinin semantik-informativ əlaqəsi bu mətnin lirik-aşiqanə məzmunla bağlılığını, aşiqin sevgilisinə sonsuz məhəbbətinin ifadəsi olduğunu söyləməyə imkan verir. Ancaq faktların ardıcıllıq, informativlik və funksionallıq baxımından təhlili başqa fikir yaradır. Qəzəldə can leksik vahidi iki anlamda : müqəddəs ruh və ruhla bədən arasında rabitə, bağlantı yaradan nəfəs mənalarında işlənməsini cismü canım sadalamasındakı (ü və məzmunu daşıyır, yəni cismim və Nesîmî Kitabı • 323 canım) canım sözü ilə ləbin -cami-Cəm oldu nəfхеyi-Ruhülqüdüs cümləsin- dəki nəfхеyi-Ruhülqüdüs və ilk misradakı ruhi-rəvan izafətlərinin əlaqə- sində görmək olar. Rəvan-axan, gedən; hazırlanmış, əzbərlənmış, yaxşı öyrənilmiş; həyat; diri; yaxşı rahat mənalarını ifadə edir. Ruhi-rəvanın lüğəti mənası istəkli kimi tərcümə olunur. Nəfхеyi-Ruhülqüdüs birləş- məsi isə (nəfx(ə)- üfürmə, şişirtmə; ruhülqüdüs-müqəddəs ruh) üfürülən müqəddəs ruh məzmununda başa düşülür. Dini anlamda Cəbrayıla, ümumilikdə Yaradana işarədir. Gözəl müqəddəs ruh nəfəsli kimi təşbehləndirilir. Dodaq sözündən də tanrının həyatverici ruhu, dirilik suyu (17,53) mənasında. müqəddəs ruhun rəmzi kimi istifadə olunur. Qavramlar sözlərdə, söz qruplarında toplanır. Düşüncənin və nitqin sərhədsiz fəzasında bir söz bir neçə anlayışı ifadə edə bilir. Sözün enerji vibrasiyaları insanın mental varlığında əks-səda verir və onun özək mənası deyənin, eşidənin təfəkkür və hiss səviyyəsi ilə sərhədlənir. Qəzəldə ruhülqüdüs və can eyni məna məxrəcinə malikdir. Bunların hər birinin görünməyən bir neçə passiv məna qatı da vardır. Dini düşüncələrə görə, Allah insana öz müqəddəs ruhundan can üfürmüşdür. Bütün fəlsəfi poeziya nümunələrində can sözünün ikili məna yükü və hər iki statusda fəallığı da bununla əlaqələndirilə bilər. Cami- Cəm əfsanəvi İran şahı Cəmşidin dünyanın hər yerindən və gələcəkdən xəbər verən camıdır. Cam təsəvvüf poeziyasında eşq meyinin içildiyi piyalə, yəni qəlbin rəmzi ifadəsi olan badə, qədəh, piyalə kimi leksik cərgəyə daxildir. Cami-Cəm ifadəsinin batini mənası yaradılışa aid məlumatları özündə ehtiva edən müqəddəs ruh, can, başqa sözlə ilahi substansiya kimi başa düşülür. Bədii təyinlər Dilbərin maddi, fiziki mahiyyətini dəyişdirir, beləliklə də dilbər adi dünyəvi gözəldən ilahi obraza keçir. Doğrudur, bədii təxəyyülün ifadə tərzi məcaz, mübaliğə, təşbeh və s. təsvir və ifadə vasitələri ilə zənginləşir. Nəsimi şeirlərində isə sözdən cümləyədək bütün dil vahidləri vahid məzmun ətrafında birləşərək bədii təxəyyülün batininə fəlsəfi anlam qatır. Mərhəba, хoş gəldin, еy ruhi-rəvanım, mərhəba! qəzəlini Nəsimi mistisizminin təzahür forması, ruhun oyanışa titrəyiş məqamı, könül gözü ilə Yaradanı duyma mərhələsinin bədii təqdimi kimi qəbul etmək olar. Sufilərin müxtəlif zikr-trans halında qeyri-adi yaşantılara düşməsi barədə kifayət qədər tədqiqatlar vardır. Bu halda duyulan aşiqlik halının real insan düşüncəsinə çatdırılma vasitəsi eşqin tərənnümü ilə məhz belə ifadə tərzi ola bilər, o anda ağıl və dil susur, ancaq qəlb danışır. Mərhaba, xoş gəldin ifadələrinin, ey nidasının, halımı sordu cümləsinin yaratdığı psixoloji-emosional duyum da bu fikri təsdiqləyir. Nəsimi yaradıcılığında hal və nəfs vahidləri də ruhun yaşantılarını ifadə edən mental qavramlardandır: Хəstə Nəsimi, yarın əhvalını hеç 324 • Sevda Sadıqova sormaz, Sormağına çün gəlməz, barı gələ yasına;.(4,18) Gözlərinə əsir olan halını könlümün bilir Kim ki, bu halə düşmədi qoy vara kəndi halinə(4,43); Nəfsini hər kimsə kim, tanıdı, ol həqqi bilir, Arifi, rəbb oldu ol kim, tanıdı, buldu səbat.(5,187)36;Dünyanın sevgisi ağır yük imiş, məndən eşit, Nəfsini yük etmə ana, ey səbükbar, istəmə!(5,59) “Hal ilahi vəcd (ekstaz) və ilham yolu ilə əldə edilən, batini nurlanma hissidir, ilahi vergidir. Yalnız müəyyən məqam üçün verilir və sonra keçib gedir. Hal məvahib, yəni ilahi tərəfindən bəxş olunan hissdir” (17,51). Nəfs sözünün isə lüğətdə bir neçə mənası verilir, açıqlamasında da fərqlər müşahidə edilir. Ümumilikdə, nəfsi insanı maddi dünyaya bağlayan can da adlandırmaq olar. Nəfs dünyaya bağlananda ağırlaşır, ruh bağını tapanda yüngülləşir, azad olur. “Bilənə həll olmuşam Bilməzə müşkilatam” -deyən Nəsimi düşüncəsi və sözü təqdim etdiyi konseptlər və poetik-fəlsəfi dil parametrləri ilə aparılan bütün araşdırmalar fonunda yenə də bilinməyəndir. Onun söz dünyasının mistik gücü bu gün belə davam edir və edəcək: Xuda saxla Nəsimini sirr içrə Fələk fanidürür, baqi Uğanım. Bu məsafədən Nəsimi dünyasına yol ancaq canla, könüllə, ruhla gedilə bilər. Ədəbiyyat Abdullayeva M. Klassik poeziya-ezoterik xəzinə. Bakı, 2009, 327 s. Əbu Hamid Əl-Qəzali “Əməllərin mizanı. Bakı 2007, 212s İmadəddin Nəsimi. Əsərləri. Üç cilddə. I cild. Bakı, 1973, 656 s. İmadəddin Nəsimi. Seçilmiş əsərləri. İki cilddə. I cild. Bakı,2004 İmadəddin Nəsimi. Seçilmiş əsərləri. İki cilddə. II cild. Bakı,2004 Qazi Bürhanəddin. Divan. Bakı, 1988. 656 s. Mövlanə Seyid İmadəddin Nəsimi Əbülfəzl. İraq divanı, Bakı -1987, Nəcəfzadə Ə. Nizami yaradıcılığında çövkan oyunu qədim türk məişətinin parçası kimi. Elmi əsərlər №3(4),2016 S. 39-49 Nəsib Göyüşov. Təsəvvüf anlamları və dərvişlik rəmzləri. Bakı, 2001,240s Sadıqova S.Somatik adlar klassik dilin söz birləşmələrində. Elmi axtarışlar. 2009, I, Bakı, «Nurlan», 100-111 Sadıqova S.. Sufii elmi, aşiq sözü. Elmi axtarışlar, 2009, II, Bakı, «Nurlan». S.51-60 Seyid Yəhya əş-Şirvani əl-Bakuvi. Şəfa əl-əsrar. Bakı, 2010, 408 s. Sərxan Xavəri. Milli mədəniyyət sistemində poetik təsəvvüf kodu.Bakı, Elm, 2016 Süleyman Uludağın tərtib etdiyi “Təsəvvüf terminləri sözlüyü” Cвами Bишнудевананда. Йога: польное иллюстрированное руководство.1988 Təsəvvüf nurunun iki çırağı: Mənsur Həllac və Sərrac Tusi .Bakı, 2007, 190 s. Yaqub Babayev. Təriqət ədəbiyyatı. Sufizm, hürufizm. Bakı. 2007, 144 s. http://philosophystorm.org/v-chem-otlichie-mentalnogo-ot-kognitivnogo V. BÖLÜM ŞAİR, GELENEK VE TESİR ELİF HARFİNİN DİVAN ŞİİRİNDEKİ YOLCULUĞU Mahmut Kaplan GİRİŞ Mebde-i kevn ü mekândur besmele Bâṭın-ı cân u cihândur besmele Sırr-ı ġayba bulmaḳ istersen vüṣûl Dilde ḫoş vird-i zebândur besmele1 Harf, tanımı ve anlamı: Günlük hayatta iletişimi sesli veya yazılı bi- çimde yaparız. Sözlü ifadedeki sesler yazıda harf sembolleriyle gösterilir. İnsanlığın medenî gelişiminde harflerin önemi tartışılamaz. Yine de bazı kaynaklarda harf için verilen tanımları vermek konunun anlaşılması bakı- mından gereklidir: ‚Bir elifbayı terkîb eden ve okuyup yazmağa âlet olan işâretlerin behe- ri‛2 ‚Dildeki sesleri gösteren ve alfabeyi meydana getiren işaretlerden her biri. Söz, laf.‛3, ‚dildeki bir sesi gösteren ve alfabeyi oluşturan işaretlerden her biri‛4, ‚alfabeyi meydana getiren işaretlerden her biri. Divan şiirindeki sevgilinin güzellik unsurları alfabedeki harflere benzetilegelmiştir.‛5 ‚Alfa- beyi oluşturan seslerin her birine ait yazı, çizgi ve çizgi grupları türünden işaretlere, kelimelerin oluşumunda bir anlamda belitleyici taraf olmaları se- bebiyle harf adı verilmiştir.‛6 Klasik Türk edebiyatında şairler, amaçlarını ifade etme, görünür kılma ve şiirlerini kurgulama aşamasında benzetme maksadıyla alfabedeki harfleri kullanmışlardır.7 ‚Harflerin imkân verdiği benzetmeleri ve anlam ilgilerini çözmek de bazı bilgiler gerektirmektedir: ‚Harfler tek başına birer simge olmaktan ziyade, kendisiyle ifade edilmeye çalışıldığı dilin yapı ve anlam özelliklerini de yansıttığından, Divan şiirinde Prof. Dr., Celal Bayar Üniversitesi Emekli Öğr. Üyesi,
[email protected]1 Risâletün fi Esrâri’l-Ḥurûf, Süleymaniye Ktp. Reşid Efendi 0593/1, yk.2b. 2 Şemseddin Sâmî, Kâmûs-ı Türkî, İstanbul 1989, s.544. 3 İlhan Ayverdi, Misalli Büyük Türkçe Sözlük, C II, Kubbealtı, İstanbul 2008, s.1204. 4 Türkçe Sözlük, TDK, Ankara 2011, s.1049. 5 İskender Pala, Ansiklopedik Divan Şiiri sözlüğü, İstanbul 2004, s.193. 6 İsmail durmuş, ‚Harf‛, Diyanet İslam Ansiklopedisi C.16, İstanbul 1997, s.158. 7 Dursun Ali Tokel, Divan Şiirinde Harf Simgeciliği, Ankara 2003, s.25. 328 • Mahmut Kaplan kullanılan harf benzetmelerini çözebilmek ve anlayabilmek için de bu harf- lerin ait olduğu Arapça gramerinin değişik kural ve terimlerini bilmek ge- rekmektedir.‛8 Klasik edebiyatımızda harfler çeşitli deyim ve sözlerde karşımıza çık- maktadır. Bu hususta geniş bilgi için hocam Amil Çelebioğlu9 ve Dursun Ali Tokel’in belirtilen makale ve eserlerine bakılabilir. Harfler görünüşleri itibariyle beyitlerde vücut organları ile vücudun görünüşü ile yakından ilgilidir. Harflerle ilgili olarak, ilm-i huruf ortaya çıkmış ayrıca ‚ulum-ı garibe‛, ‚ulûm-ı hafiyye‛ de ‚cifr‛, ‚remil ve fal‛ or- taya çıktığı bilinmektedir. Harflerin tasavvuftaki önemi da ‚esrârü’l-hurûf‛, ‚havass-ı huruf‛ konusunda yazılmış eserlerden anlaşılmaktadır.10 Mutasavvıflar, harflerin birer remiz olarak mana ve mefhumlarından yararlanmış, türlü yorumlar ortaya atmışlardır: ‚Arapça, dönmek, meylet- mek anlamına gelen bir kelime. Tasavvufî anlamda, Hakk’ın kulunu, bazı ibârelere muhâtab kılmasıdır. Cifr ilmine göre harfler, nurânî ve zulmanî olmak üzere ikiye ayrılır. Nûrânî harflere Hakk’ın harfleri, zulmanî harflere de halkın (yaratıklarının) harfleri denir. Abdülkerim-i Cîlî’ye göre, noktalı harfler ilm-i İlahîdeki a’yân-ı sâbite’den ibarettir. Noktasızlar ise, harflere birleşenler ve birleşmeyenler diye ikiye ayrılır. Bunlar beştir: Elif, Dal, Râ, Vav ve Lâm. Elif, olgunluğun gereklerine işarettir.‛11 Hz. Ali’ye atfedilen bir sözde şöyle denmektedir: ‚Allah’ın tüm sırları semavî kitaplardadır. Semavî kitaplarda ne varsa Kur’an’da, Kur’an’da ne varsa da Fatiha’dadır. Fatiha’da olan her şey besmelede ve besmelede olan her şey besmele’nin be’sindedir. Besmele’nin be’sinde ne varsa be’nin altın- daki noktadadır. Ve ben be’nin altındaki noktayım‛12 İbn Arabî’ye göre harfler son derece önemlidir, hatta harfler adeta can- lı birer varlıktır: ‚harfler de ümmetlerden bir ümmettir. Onlar da muhataptırlar ve mükelleftirler. Harfler arasında da kendi cinslerinden peygamberler vardır. Onların da isimleri vardır;< Harfler alemi lisan bakımından en fasih, beyan bakımından da en açık âlemdir.‛13 Divanlarda harflerle yapılan sanatlar, benzetmeler ve söz oyunları araştırmcıların dikkatini çekmiş, konuyu inceleyen, değerlendiren çeşitli 8 Tokel, a.g.e. s.27. 9 Amil Çelebioğlu, ‚Harflere Dair‛, Milli Kültür, C.II, S.1 (Haziran 1980). 10 Amil Çelebioğlu, ‚Harflere Dair‛, Milli Kültür, C.II, S.1 (Haziran 1980), s.62. 11 Ethem Cebecioğlu, Tasavvuf Terimleri ve Deyimleri Sözlüğü, Ağaç, İstanbul 2004, s.254. 12 Fatih Usluer, Hurufilik, İstanbul 2009, s.183. 13 Muhyiddin İbn Arabî, Harflerin İlmi, çev. Mahmut Kanık, İstanbul 2018, s.101. Nesîmî Kitabı • 329 makaleler, bildiriler, kitaplar kaleme alınmıştır. Bu çalışmaların başında merhum hocam Amil Çelebioğlu ilk örneği verenlerdendir.14 Dursun Ali Tokel de konuyu kitap hacminde araştıran ve zengin bir kaynakça ile ince- leyen bilim adamlarımızdandır.15 Şairlerin Harflere Dair Düşünceleri: Şairler, harflerle ilgili olarak ortaya çıkan deyimlerin yanısıra harflerin şekilleriyle insan bedeni arasında benzerlikler kurarak kelime oyunları yapmış, şiirlerini zenginleştirmeye çalışmşlardır. Harflerin kelime içindeki konumları da türlü sanatlar yapmaya imkân tanımıştır. Bu yazımızda ko- nuyu açıklamak için bazı beyitleri örnek olarak sunmak yararlı olacaktır: Nesîmî, harflerle ilgili olarak düşünce ve duygularını divanındaki üçüncü mesnevîde şehir metaforu ile özetle şöyle ifade etmiştir: İnsan pek çok bedenleri burçları olan ulu bir şehirdir. Bu burçların muhafızları 28 ki- şidir. Şehirde her yer bunların sesleri ile doludur. Bunlar, aynı zamanda Hak teala’nın sözlerinde zatı olan sıfatlarıdır. Bunlar Hakk’ın kelamı olup her tarafa elleri ulaşır. Bu 28 kişinin seslerini, şöhretlerini iştenler gaflet uy- kularından uyanırlar. Bunlar diri söz, Tanrı’nın zatıdır. Bunlar arşın nuru, Rahman’ın veçhidir. Mana âleminde siretleri bir olduğu halde görünüşleri farklıdır. Aslı birken kesretle çoğalmışlar. Hepsi elif gibi birdir. Bunları bir- birinden ayırt edebilenler sırlarından haberdar olurlar. Zahir ve batın her şey bunlardan ibarettir. Bunlar isim, ayn, esmanın harfleri ve ses, söz ve is- min müsemmalardır. Bütün varlık bunlardan ibarettir: İsm ü ayn ü harf-i esmâdır bular Savt u nutk u hem müsemmâdır bular16 -/- Nesîmî Nesîmî’ye göre, ‚Lamelif‛ üç harften meydana gelmiş olup buna ‚lâ/ ( ‛ )الdiyen harflerin aslını anlayamamıştır: Lâm elif üç harf oluptur bil ki Simürġ-ı cihân Bilmedi aslın hurufûn kim dedi bu harfe lâ Sevgilinin yüzünde, Fetih sûresinin ilk ayetine telmihte bulunularak (inna fetâh/doğrusu biz açtık) ayeti yazılıdır. Yüzde 32 harfin tamamı bu- lunduğundan insanın yüzünü halk eden, onda harf harf ‚hatm-ı Kur’an‛ı yazmış bulunmaktadır: 14 Çelebioğlu, a.g.m. 15 Tokel, age. 16 Nesîmî Divanı, haz. Hüseyin ayan, Ankara 1990, Mesneviler 3, s.62-63. 330 • Mahmut Kaplan Sûretinin safhasında yazılı innâ fetâh Harf harf anun yüzünde hatm-i Kur’an gizlidir -/- Nesîmî D.g.44/2. Sevgilinin benlerini, ayva tüylerini, saçlarını gören herkes yüzdeki bu sırra eremez; bunun için basiret olması gerekir ki bu nokta harfin manasını anlayabilsin: Hâl ü hatınla zülfünü her göz kaçan görür Ol nokta harfi bilmege ehl-i basar gerek -/- Nesîmî Nesîmî, yüzdeki sırları çözmenin kolay değikolay olmadığını şu beyit- te açık bir biçimde dile getirmiştir: Sordum ervaha yüzün vasfını harfen harfâ Kimsenin şerhine gelmez bu gül-i ter dediler -/- Nesîmî D.g.88/4 Ruhlara yüzün sırlarını harf harf sordum, bu taze gül kimse- nin şerhine gelmez, dediler. Nesîmî, şu beytinde yukarıda herkesin kolay kolay çözemediğini söy- lediği sırrı açıklar: Ben nakş ü hayâl ü hatt u hâlim Ben harf ü lisân lisân benim ben Ben nakış/suret, hayal, ayva tüyleri ve ben’im. Ben harf, lisa- nım. Yani ben harflerden ibaret bir lisan, bir insanım. Bu harf- lerin sırrına eren, ‚ben‛i anlayabilir. Nesîmî, kimsenin çözemeyeceğini, şerh edemeyeceğini söylemekle bir- likte aşağıdaki beyitte sevgilinin zülüf ve beninin şerhinin, aslında kendi- sinde/insanda olduğunu, kendisinin bu meselenin harflerine ve misali- ne/örneğine sahip olduğunu, bu sebeple yazıp şerh ettiğini söylemiştir: Zülf ü hâlin şerhini ben yazarım harfen be-harf Çün bu mevzun noktanın harf ü misâli bendedir -/- Nesîmî D.g.144/6 Nesîmî mensup olduğu anlayış doğrultusunda varlığı; harf ve yazı ile ilgili kelime ve kavramlarla açıklamaya çalışmıştır: Ebcedim ü hecâyım harfim ü satr-ı kitâb Levhim ü hem mürekkeb kilküm ü hem devâtım -/- Nesîmî D.g.260/6 Bütün mahlukât 28 harften halk edilmiştir: Çü aʻdâd olıcak cemʻ olur yigirmi sekiz harf Ne kim nâzil ve münzeldir görün der-sûret-i insan -/- Nesîmî D.g.310/5 Nesîmî Kitabı • 331 Allah, sevgilinin yüzünde henüz hat, beyan, harf ve kalem yazılmadan önce 32 harfi yazmıştı: Vechinde yazmış idi anun otuz iki harf Hatt u beyân u harf ü kalem olmadan henüz -/- Nesîmî d.g.184/6 Onun/Fazl’ın yüzü Kur’an’a teşbih edilir: Yaş ve kuru her şey onda mevcuttur: Yüzündür ey sânem ol Mushaf-ı ilâhî kim Bulundu âyet ü harfinde hem kuru hem yaş17 -/- Nesîmî D. g.206/14 Sevgilinin saçı ve ‚ben‛inden iman ve din fasılları şaire açılır ve o, bu harf ve noktadan birçok sırlara vakıf olur: Açıldı zülf ü hâlinden bana îmân ü dîn bâbı Bu harf ü noktayı gör kim neler feth oldı bâbından -/- Nesîmî D.g.320/9 Zülüf ‚harf‛, açılınca kesret ortaya çıkar ve Nesîmî, vahdetten kesretin nasıl tecelli ettiğini bu zuhurdan anlayıp dînin hakikatini kavrar. Ben siyah nokta yani gaybu’l-gayb olup, ona iman etmeyi gerektirir. Bu noktanın açı- lımından da imanın hakikatini kavradığını ifade eder. Sevgilinin/Allah ce- malinden ders alan, okuyan şair, cemalin bir harfini binlerce cennet hurisi- ne değişmeyeceğini söyler: Gülistân-ı cemâlinden okudum yüz varak ammâ Anun bir harfini vermen hezârân hûr-ı Rıdvan’a -/- Nesîmî D. g.360/5 Ariflerin, Hak âşıklarının amacı Cennet değil ‚rü’yet-i cemâl‛dir. Dünyanın bin yıllık hayatı cennetin bir anına; cennetin bin yıllık hayatı da bir anlık rü’yet zevkine denk değildir. Nesîmî sadece ‚yüz varak‛ okudu- ğunu söylediği ‚cemâl‛in bir harfini binlerce huriye tercih ettiğini söyler- ken asıl amacının sadece ‚rü’yet‛ olduğunu ifade etmektedir. Nesimî’nin, cezbe halinde söylediği anlaşılan şu mısralarda ‚harf pen- ceresinden‛ kendinin/insanın tanımını yapıtoğı anlaşılmaktadır: Mushafın harfi vü evrâkı benim Küllü şey’ün hâlikün bâkî benim Mey benim sâğar benim sâkî benim Âlemin semmi vü tiryâki benim -/- Nesîmî D.T.230 17 Yaş ve kuru ne varsa hepsi apaçık bir kitaptadır. Kur’an, En’am 6/59. 332 • Mahmut Kaplan Nesîmî’ye göre Allah’ı tanımak, bilmek, ‚marifetullaha erme‛nin yolu harfleri bilmekten geçer. Zira harfler Allah’ı tanıtan göstergelerdir. Aşağı- daki tuyug bu düşüncenin güzel bir ifadesidir: Ger dilersen Hâlikı etmek ayân Harfsiz son nece eylersin beyân Harfden özge Hâlika yokdur nişân Ger tapıpsan gel beyân eyle beyân -/- Nesîmî D.T251 Ahmedî, sevgilinin nergise benzeyen gözlerinin kendisine kat be kat eziyet ettiğini tecvit terimiyle açıklamaktadır: Muzacaf olalı cevri bu nergis gözüñüñ câna18 Müşedded harf bigi uş içümde oldı müdgam gam -/- Ahmedî D.g.423/7 Ey sevgili bu nergis gözünün eziyeti muzaaf/kat kat oldu. İşte şeddeli harf gibi içimde gam müdgam oldu. Müdgam, Arapçada arka arkaya gelen iki kelimeden birincinin son harfi ile ikincinin ilk harfinin aynı olması anlamında bir gramer terimidir.19 Muzaaf, müşedded kelimeleri de Arapça gramerle ilgili kelimelerdir. Ahmed Paşa, levh-i mahfuz’da hiçbir harfin eğri yazılmadığını söyle- yerek Allah’ın, hatasız olan, sanat harikalarına yan gözle bakmamayı tavsi- ye eder: Kitâbı sun’-ı Yezdân bî-hatâdır dogru bak Ahmed20 Kalem yazmadı levh üzre çü bir harf-ı siyâh egri Ahmed Paşa D.g.331/7 Ahmed, kalem, levh/levh-i mahfûz üzerine siyah bir harfi eğri yazmadığından, Allah’ın hatasız sanat kitabına doğru bak. Kaşlar harfe/ra harfine teşbih edilir: Kaşların harfini resm etmeğe yol bulmaz hayâl Gözlerin remzi çü hadden taşradır pergârda -/- Ahmed Paşa D.g.284/4 Pergelde gözlerin remzi hadden aşkın olduğundan hayal, kaş- larının harfini çizmeye yol bulmaz. 18 Ahmedî Divanı, haz.Yaşar Akdoğan, Kültür ve Turizm Bakanlığı e-kitap. 19 Ferit Devellioğlu, Osmanlıca-Türkçe Ansiklopedik Lugat, anakara 2010, s.828. 20 Ahmed Paşa Divanı haz. Ali Nihat Tarlan, ankara 1990. Nesîmî Kitabı • 333 Karamanlı Aynî21 terci-i bendinde yüzü güneş kitabına mazhar olan harfe teşbih eder: Noktaoldı ağzun anda muzmer vücûd-ı zerre Harf oldı rûyun anda mazhar kitâb-ı hurşîd -/- K. Aynî D.T.23. IV/4 Ağzın, içinde zerrenin gizlendiği nokta oldu. Yüzün, güneş ki- tabının mazhar olduğu yüzün oldu. ‘Aynî lebün gözler velî çıkmaz rakîbün aradan Ol şerbet-i ‘azb-i cinân bir harf ile olur ‘azâb -/- K. Aynî D.g.50/7 Aynî, dudağını kollar fakat rakip aradan çekilmez; cennetin o tatlı şerbeti bir harf ile azap olur. Rakip ‚azb ‛ عذبkelimesinin içine sızan bir harf olup ‚azb‛i ‚azab’ ‛ عذابa çevirir. Ayva tüyleri harf, ben noktaya teşbih edilir: Dest-i kudret levh-i hüsnin yazıcak Nokta vü harf oldı anda hâl ü hatt -/- K. Aynî D.248/2 Kudret eli güzelliğinin levhasını yazınca ben ve ayva tüyleri onda nokta ve harf oldu. Manaların anlaşılması harflere bağlıdır. Şemsî deh Murg adlı mesnevi- sinde bu hususu şu beyitlerle izah etmiştir: Ma‘ni fehm olmazdı ger harf olmasa22 Ol dahı ṣavt ile kuvvet bulmasa -/- Şemsî/Deh Murg b.626 Eğer harf olmasaydı mana anlaşılmazdı. O da (harf) ses ile kuvvet bulmasaydı... İkisin ‘akl eyledüñse bunları Harf u ṣavt olur kelâmuñ mazharı -/- Şemsî/Deh Murg b.627 Eğer bunların ikisini anladıysan harf ve ses kelamın mazharı olur. Tacizade Cafer Çelebi harf kelimesini lugat anlamı ile kullanır: Muhâl oldı baña hâlüm yazup dildâra bildürmek Ki bir harfin komaz eşküm yuyar her ne k’idem tahrîr23 -/- CÇD, g.63/3 21 Aynî (Karamanlı) Divânı, haz. Ahmet Mermer Ankara 1997. 22 Deh Murg-ı Şemsî, haz. Mahmut Kaplan, Manisa 2003. 23 İsmail Erünsal, The Life and Works of Taci-zâde Caʻfer Çelebi: eith criticaledition of his Divan, İstanbul 1983. 334 • Mahmut Kaplan Benim için, halimi yazıp sevgiliye bildirmek imkânsız oldu, zi- ra gözyaşım ne yazsam bir harfini bile bırakmadan yıkar/siler. Eşrefoğlu Rûmî de harf kelimesini sözlük manasyla kullanan şairler- dendir: Her tasavvurdan münezzehtir bu aşk Söylenür bi-harf ü bi-savt aşk dili 24 Aşk her tasavvurdan münezzehdir. Aşk dili harfsiz ve ve ses- siz söylenir/konuşulur. Karamanlı Nizamî, sevgilinin boyu, saçı ve ağzını harf olarak niteler: Göreli kâmet ü zülf ü dehenüñ harflerüñ Ugradum fârig ü âzâde yürürken eleme25 Karamanlı Nizâmî D.g.104/4 Sevgilinin boyu, saçı ve ağzının harflerini göreli, rahat ve öz- gür yürürken, eleme uğradım. Kâmet elif, zülüm lam ve ağız mim harfi olduğundan ortaya elem ( )الن kelimesi çıkar. Şeyhî, sevgilinin güzelliğini kitap yaprağına, bu yaprağın her bir har- finin de bin cana ders olduğunu söyler: Cihan hüsnü yüzünden bir varaktır Ki her bir harfi bin cana sebakür26 -/- Şeyhî D.g.30/1 Cihan, her harfi bin cana ders olan güzelliğinden bir yapraktır. Âhî, harf kelimesini gönül levhasındaki aşk yazısının unsuru olarak niteler: Nokta-veş ayırsa tenden başumı tîğ-i ecel Harf-i ‘ışkuñ mümteni‘dür levh-i dilden k’ola hak -/- Âhî D.g. 23/4 Ecel kılıcı, başımı gövdemden nokta gibi ayırsa bile aşkının (bir) harfinin gönül levhasından silinmesi imkânsızdır. Gelibolulu Âlî, harf kelimesini, ‚kün‛ lafzının iki harfi, safa ögesi, ya- zı işareti olduğunu söyler: 24 Eşrefoğlu Rumî Dîvânı, haz. Mustafa Güneş, İstanbul 2006. 25 Haluk İpekten, Karamanlı Nizâmî Hayatı Edebî Kişiliği ve Dîvânı, Ankara1974. 26 Şeyhî Dîvânı, haz. Mustafa İsen-Cemal Kurnaz Ankara 1990 Nesîmî Kitabı • 335 Sipâs u hamd-i lâ-yuhsâ ki ol yektâ-yı bî-hemtâ İki harf ile yokdan var idüp kıldı bizi peydâ27 -/- Gelibolulu Âlî D.K.1/1. O, eşsiz tek ve benzersiz olan (Allah’a) övgü ve hamd olsun ki bizi iki harften (kün/ )كيyoktan yaratıp ortaya çıkardı. Hayâlî28 harf kelimesini alfabedeki ‚işaret‛ anlamında kullanır: Edince vasf-ı ruhun harfini rakam âşık Yakasın eyledi çâk oluban kalem âşık -/- Hayâlî D.g.228/1. Âşık, yüzünün övgüsünü yazınca kalem âşık olarak yakasını yırttı. Kesret-i taʻdâd-ı savt ü harfden dil-gîr olup Nokta gibi dâʻiremde kendimi ferd isterim -/- Hayâlî D.g.300/3 Harflerin ve seslerin çokluğunu saymaktan sıkılıp dairemde nokta gibi kendimi fert/yalnız isterim. Nâmemi ilten kebûterden gele bûy-ı kebâb Âteş-i dilden eger bir harf yazsam kâğıda -/- Hayâlî D.g.353/4 Eğer gönül ateşinden kâğıda bir harf yazsam mektubumu ile- ten güvercinden kebap kokusu gelir. Hayretî29, harf kelimesini alfabedeki seslerin karşılığı olarak ifade eder: Fenn-i ʻışḳı şol kadar maʻlûm idindüñ ey göñül Bâb-ı ġamda kalmadı bir harf-i mechûlün senün -/- Hayretî D.g.228/2. Ey gönül, aşk sanatını o kadar öğrendin ki gam/keder bölü- münde sana meçhul bir harf bile kalmadı. Helâkî30, harf sözcüğünü kelime/husus anlamında değerlendirir: Harf-i vefâda bildügini cümle unıdur Hatt-ı cefâyı su gibi ammâ revân okur -/- Helâkî D.g.30/3 Vefa konusunda bildiğini tamamen unutur( bir harfini bile ha- tırlamaz); cefa yazısını ama su gibi akıcı (bir biçimde) okur. İshak-ı Üskübî31, harfi ‚elif‛ anlamına gelecek şekilde sevgilinin boyu için kullanmıştır: 27 Gelibolulu Mustafa Âlî Divanı, haz. Kudret Altun, Niğde 1999. 28 Hayâlî Bey Divanı, haz. Ali Nihat Tarlan, Ankara 1990. 29 Hayretî, Divan, haz. Mehmed Çavuşoğlu-M.Ali Tanyeri, İstanbul 1981. 30 Helâkî Divanı, haz. Mehmed Çavuşoğlu, İstanbul 1982. 336 • Mahmut Kaplan Nakş-ı ‘âlem yoğ iken İshâk tahrîr eyledi Kâmetüñ harfin derûn-ı dilde levh-i sâdeye -/- İshak-ı Üskübî D.g.255/5 Daha âlem yaratılmadan/resmi yokken İshak, boyunun harfi- ni/tasvirini kalbinin içinde lekesiz (kirlenmemiş), tertemiz lev- haya yazdı. Mesîhî32 sözlük anlamıyla harfe beytinde yer vermiştir: Hüsnüñi yazmaga nakkâş âlet aldukça ele Yazamaz bir harfini ditrer eli âlet düşer -/- Mesîhî D.g.78/3 Ressam, güzelliğini işlemek için aleti eline aldıkça bir harfini (bile) yazamaz/çizemez; eli titrer, alet elinden düşer. Nev’î33, harf sözcüğünü ilk beyitte sesin alfabedeki karşılığı, ikinci be- yitte ise kelime anlamında kullanmıştır: Şarâb-ı nazmı içer zarf-ı harf ile Nev’î Harîf olur ana devr içre şimdi şâ’ir yok -/- Nev’î D.g.232/5 Nev’i, harf kabından nazım şarabı içer; bu devirde şimdi ona arakadaş olacak bir şair yok.(Ona denk bir şair yok) Miftâh-ı bâb-ı mülk-i fenâdur disem n’ola Meftûh ider neye ki duhul itse harf-i lâ -/- Nev’î D.g.1/2. La kelimesi neye girse açar; (bu yüzden) yokluk ülkesinin ka- pısnın anahtarıdır desem nola/şaşılmamalı. T. Yahya (16.yy)34, harfi, alfabedeki işaret ve manaşarabının kadehi, olarak nazma çeker: Çünki bî-harf u sadâdur sözümüz ey zâhid Sana biʻllâhi bu dili nice ta’lîm ideyin -/- Yahya D.g.347/4 Ey zahid, bizim sözümüz sessiz ve harfsiz olduğu için billahi bu dili sana nasıl tarif edeyim bilemem. Harfleri câm-ı mey-i maʻnevî Okuyanun şevkini eyler kavî -/- Yahya D.mes. Harfleri okuyanın şevkini kuvvetlendiren manevi şarap kade- hidir. 31 Üsküplü İshak Divanı, haz. M.Çavuşoğlu-M.Ali Tanyeri, İstanbul 1990. 32 Mesîhî Divanı, haz. Mine Mengi, Ankara 1995. 33 Nev’î Dîvânı, haz. Mertol Tulum ve M. Ali Tanyeri, İstanbul 1977. 34 Yahya Divanı, haz. Mehmed Çavuşoğlu, İstanbul 1977. Nesîmî Kitabı • 337 Azmizade Hâletî35de harf alfabedeki ses işareti olarak arz-ı endam eder: Eger derd-i derûnum itsem izhâr Çıkar âlûde-i hûn harf-i güftâr -/- Hâletî D.k.37 Eğer içimin derdini açıklasam, sözlerin harfleri (ağzım- dan)kana bulanmış olarak çıkar. Mezâkî36de harf söz anlamında kullanılmıştır: Bilmezin ben harf-i leb-cünbân-ı şekvâ n’eydügin Zulm iden iklîm-i hüsnüñ pâdişâhıdur baña -/- Mezâkî D.g.4/4 Bana zulm eden güzellik ülkesinin padişahı olduğundan ben dudak kıpırdatarak şikâyet (etme)kelimesinin ne olduğunu bilmem. Nailî-i Kadîm37, harf kelimesini memduhunun övgüsü için sesin işare- ti anlamında kullanmıştır. Zihî vezîr-i Aristô-meniş ki sözlerinin Nizâm-ı devlete her harfi bir kitâb olmuş -/- Nailî-i Kadîm D.k.3/41 Sözlerinin her bir harfi devlet nizamına bir kitap olmuş Aristo tabiatlı ne iyi bir vezir! Neşâtî38 harfi kelime/durum olarak şiirine katmış görünüyor: Levh-i pür-nakş-ı safâyem harf-ı gamdan sâdeyem Hem giriftar-ı mahabbet hem yine âzâdeyem -/- Neşâtî D. g. 83/1 Ben, gam harfinden arınmış, safa dolu bir gönülüm; hem aşka düşmüş hem yine azadeyim, özgürüm. Kâtip-zâde Sâkıb39’ ta harf alfabedeki işaret, sözcük, cüz karşılığı ola- rak kullanılmıştır: Sâkıb sipihre kevkebe-i nazmuñ ‘arz kıl Her harf-i âteşînüni bir dâg-ı encüm it -/- Sâkıb D. g.48/5 Ey Sâkıp, feleğe şiirinin yıldızını/tantanasını sun. Her ateşli harfini bir yıldız dağı/yarası yap. 35 Bayram Ali Kaya, Azmî-zâde Hâletî Hayatı, Edebî Kişiliği ve Divanının Tenkitli Metni, Doktora Tezi, Edirne 1996. 36 Ahmet Mermer, Mezâkî: Hayatı, edebî Kişiliği ve Divanı’nın Tenkidli Metni, Ankara 1994. 37 Nâilî-i Kadîm Dîvanı, haz. Haluk İpekten, ankara 1990. 38 Neşâtî Dîvânı, haz. Mahmut Kaplan, İzmir 1996. 39 Mehmet Kırbıyık, Kâtip-zâde Mustafa Sâkıb: Hayatı, eserleri, edebî kişiliği ve Divanı’nın Tenkidli metni, basılmamış doktora Tezi, Konya Selçuk Üniv.1999. 338 • Mahmut Kaplan Ol gonca-lebün tengdür ol denlü dehânı Bir şemme kadar harf-i vefânun yeri yokdur -/- Sâkıb D.g.116/4 O gonca dudaklının ağzı o denli dardır ki (içinde) bir kokucuk kadar bile vefa harfine yer yoktur. Harf-i şi‘ri harf-i çeşm-i yâr ile hem-şîvedür Tab‘-ı Sâkıb gamzesinden ders-ḫân-ı fitnedür -/- Sâkıb D.g.212/5 Şiirinin manası sevgilinin gözünün anlamıyla aynı üsluptadır; Sâkıb’ın şairliği (sevgilinin) gamzesinden fitne dersini okur/öğrenir. Oldı hatâ hemîşe cihân içre kârumuz Harf-i sevâb defter-i a‘mâlümüzde yok -/- Sâkıb D.g.344/4 Dünyada işimiz daima hata oldu; amel defterimizde sevap harfi/kelimesi yok. Leb-i la‘lün şarâbın va‘de itdün Sâkıb-ı zâra Safâ-yı harf-i cân-bahşunla geldi agzuma cânum -/- Sâkıb D.g.426/5 Dudağının şarabını inleyen Sakıb’a vaad ettin; can bağışlayan sözünün sevinciyle canım ağzıma geldi/ çok sevindim. Sırrî Üsküdârî40 harf kelimesini söz, ibare anlamıyla nazma çekmiştir: Ne mümkin nâme ile şerh-i hâl-i iştiyâk itmek Kalur nâ-güfte sad harf-i sîtem tahrîr idersem de -/- Sırrî D.g.103/2 Mektupla özlem halini ifade etmek ne mümkün; yazsam bile yüz(lerce) sitem kelimesi/sözcüğü söylenmemiş kalır. Neyleyem itmiş debîr-i sadr-ı dîvân-ı kazâ Nâme-i âʻmâlümi harf-i tesellâdan tehî -/- Sırrî D.g.113/5 Ne yapayım; kaza divanının kâtibi amelim mektubumu/ def- terimi teselli sözünden boş yazmış. Elimden bir şey gelmez. Süheylî41 harfi, söz ve işaret olarak almıştır: Cerîde-i dile ki ol nüvişt ola bir harf Gelür mi hâme-i tedbîr ile aña tagyîr -/- Süheyli D.g.71/2 Gönül kütüğüne yazılmış olan bir harfi tedbir kalemiyle değiş- tirmek ne mümkün! 40 Şevkiye Kazan, Üsküdarlı Sırrı hayatı, şahsiyeti, eserleri ve Divanı, tenkidli metin-inceleme, Ba- sılmamış doktora Tezi, Gazi Üniv. Ankara 2003. 41 Süheylî Divanı, haz. Mehmet Esat Harmancı, Ankara 2010. Nesîmî Kitabı • 339 Mazhar-i şeş cihet ü si vü dü harfem ezelî ‘Ârif-i men ‘arefem sanma beni hod-râyem -/- Süheylî D.g.211/3 Ben altı yön ve otuz iki harfin mazharıyım; men aref sırrına aşinayım. Beni kendi kafasına giden/hareket eden sanma. Vahyî42de harf elifbadaki şaret olarak kullanılmıştır: Satr-ı eşcâr-ı bülendümde olan her harfüm Ten-i acdâya birer hancer-i bürrân oldı -/- Vahyî D.k. 21/25 Yüksek şiirlerimin her satırında olan her harfim düşmanların tenine (saplanan) birer keskin hançer oldu. Ol mertebe revâcda bâzâr-ı lutf-ı yâr Her harf-i vacd-i vuslatı bir nakd-i cânadur -/- Vahyî d.g.86/6 Sevgilinin lütuf pazarı o kadar revaçta ki vuslatının her vaadi bir can pahasıdır. Câzim (18.yy), harfi söz anlamında kullanmıştır: Kısa bir söz, bir kelime: ‘İbret erbâbını bir harf-i sitem eyler helâk Farkı yok zehrüñ bakılsa telhî-i düşnamdan -/- Câzim D. Bakılsa zehirin küfür acılığından bir farkı yok; bir sitem sözü ibret erbabını öldürür. Hafîd’de43, harf sözcüğü alfabedeki anlamı ve söz anlamındadır: Âyet-i ruḫsâr-ı ḥüsnüñ mû-be-mû ḥıfẓımdadır Musḥaf-ı rûyundaki hep ḥarf-be-ḥarf ezberde var -/- Hafîd D. g.90/2 Güzelliğinin ayeti inceden inceye hafızamdadır; yüzünün mushafındaki her şey ezber(im)de var. Bir harf-i niyâza bile olmaz mütehammil El vermez o gösterme Hafîd dest-i temennâ -/- Hafîd D.g.11/5 Ey Hafîd, istek elini uzatma, o el vermez (zira) bir yakarış sö- züne bile tahammülü yoktur. Haşmet,44 harfi, güzel kokulu manalar oluşturması bakımından ‚süm- bül‛e; etrafı, insanların iç âlemini aydınlatmada vasıta olduğu için de ‚kan- dil‛e teşbih eder: 42 Hakan Taş, Vahyî Divanı ve İncelemesi, Doktora Tezi, Marmara Üniv. İstanbul 2004 43 Hacer Ünal, XVIII. Yy. Divan Şairi Hafîd: hayatı, eseri, edebî kişiliği ve Divanı’nın tenkidli metni, Gazi Üniv. Sos. Bil. ENst. Basılmamış YL. Tezi, Ankara 2003 44 Haşmet Külliyatı, haz. Mehmet Arslan-İ.Hakkı Aksoyak, Kültür ve Turizm bakanlığı e-kitap. 340 • Mahmut Kaplan Sarîr-i hâme bülbül harf sünbül gonce-gül mazmûn Yedimde levha-i dîvân-ı nazmım gülşenâsâdır -/- Haşmet D.k.10/53 Kalem cızırtısı bülbül, harf sünbül, gonca gül mazmun; elimde şiir divanımın levhası gülbahçesi gibidir. Harf kandîl ü satr sâk u maânî nükhet Şiʻrimin mısra-ı vâlâsına benzer sünbül -/- Haşmet D.k.21/36 Sümbül şiirimin yüce mısralarına benzer: Harf kandil, satır sap/baldır manalar güzel koku. Kâmî45 şiirlerinde harfi alfabe işareti, söz/kelime anlamlarında kullanır: ‘Âşık bakar mı mushaf-ı hüsnüñde hattuña Âyât-ı hüsn harf-be-harf ezberindedür -/- Kâmî D.g.45/3 Âşık, güzellik ayeti harf be harf ezberinde olduğundan güzel- liğinin Mushafı’nda ayva tüylerine bakar mı?/bakmaz. Sen mehveşe çok ‘arz-ı niyâz eyledük ammâ Bir harf sudûr itmedi lâ ve na‘amuñdan -/- Kâmî D. g.156/2 Sen, ay gibi güzele çok yalvardık, yakardık ama hayır veya evetinden bir harf/söz çıkmadı. Felek tâ ol kadar nâ-ehli ser-şâr-ı merâm itdi Degül harf-âşnâ lafz-ı mübârek-bâddan gayri -/- Kâmî d.g.208/6 Felek, ‚mübarek olsun‛ lafından başka kelime bilmeyen, pek çok ehil olmayan harf tanımazı (cahil), murada erdirerek se- vindirdi. Kânî (Tokatlı)46 harfi söz, ibare, kısa bir kelime anlamlarındad kulla- nılmıştır. Zebânum hüsn-i taʻbîr-i merâmum itmeden ʻâciz Kelâmum imtizâc-ı harf-i istihsâna hasretdür -/- Kânî D.g.35/4 Dilim, meramımın güzel tabirlerini söylemekten aciz, sözüm/ şiirim, beğeni sözüyleuyum sağlamaya (işitmeye) hasrettir (Herhangi kimseden şiirimi beğendiğine dair bir söz işitmeye hasretim). Dehânından visâle dâ’ir olmaz harfcik mesmû‘ Çıkan hep vardandur emr-i mümkin yokdan çıkmaz -/- Kânî D.g.78/4 45 Kâmî Dîvânı (Edirneli Efendi Çelebi), haz. Ali Yıldırım, Ankara 2009. 46 Tokatlı Kânî Divanı, haz. İlyas Yazar, İstanbul 2010. Nesîmî Kitabı • 341 Ağzından kavuşmaya dair bir harfçik duyulmaz; çıkan hep vardandır, yoktan, mümkün(olabilecek) iş çıkmaz. (Sevgilinin ağzı yok denecek kadar küçük olduğundan kavuşmaya dair bir sözcük tabii olarak (ondan) çıkmaz. Çünkü yoktur. Yoktan bir şey meydana gelmez.) Muvakkitzade Pertev47 harf i sözcük, söz anlamlarında kullanır: Pertev nedîm-i bezmi ider mest nağmesi Mutrib ki harf-ı râzumı gûş-ı rebâba kor -/- Pertev D.g.CXV/5 Ey Pertev, mutrib, sırrımın harfini rebabın kulağına koyunca nağmesi meclis arkadaşını/dinleyeni sarhoş eder. Yıllar geçer o Pertev’e bir harf söylemez Vasf-ı lebinde bu aña her gün gazel virür -/- Pertev D.g. CLVII/6 Pertev dudağının övgüsünde her gün ona gazel verdiği halde o, yıllar geçer de bir harf/kelime (bile) söylemez. Mirza-zâde Sâlim48: Kâinatın aslı iki harflik bir kelimden meydana gelmiştir: Çünki aslı kâ`inâtıñ iki harf olmuş anıñ Kâle gelmez ebced ü zâ`irçesi yok mutlakâ -/- Sâlim D.k.13/10 Kainatın aslı iki harf (kün )كيolduğundan o kale/söze gelmez ve zairçesi mutlaka yoktur. Sâmî Arpaemînizâde49 harfe kelime manasında şiirinde yer vermiştir: Bî-harf çeşm-i yâr ile itdük mükâleme Râz-âşinâ-yi nükte-i ʻirfân olan bizüz -/- Sâmî D.g.47/2 İrfan sırlarının nüktelereine aşina olan biziz; (bu yüzden) sev- gilinin gözüyle kelimesiz konuştuk. Şeyh Gâlib50’in harfi konu alan beyitlerinden birkaç örnek: Kalemi hurdekâr-ı fikretdir Harfi maʻnâdan etmez istimdâd -/- Şeyh Gâlib D.k.24/16 Kalemi fikrin inceliklerini bilir; manadan harfi yardıma çağır- maz. 47 Muvakkit-zâde Muhammed Pertev Divanı, haz. Ekrem Bektaş, 48 Mirza-zâde Sâlim Divanı, haz. Adnan İnce, Ankara 1994. 49 Arpaemini-zâde Mustafa Sâmî Dîvân, Ankara 2004. 50 Şeyh Gâlib Divanı, haz. Muhsin Kalkışım, Ankara 1994. 342 • Mahmut Kaplan Sehâb-ı harf içinde mihr-i maʻnâ Eder çarh-ı dili fânûs-ı gül-gûn -/- Şeyh Gâlib d.tar.38/2 Mana güneşi harf bulutu içinde gönül feleğini gül renkli fanus eder. Zulmet-i harfde seyyâre-i ma’nâ Gâlib Gevher üşkûfesidir zülf-i siyehten görünür -/- Şeyh Gâlib D.g.56/7 Gâlib, harf karanlığında mana gezegeni siyah zülüften görünen gevher çiçeğidir. Tefe’’ül eyledim ol âfetin çeşm-i siyâhından Sevâd-ı harf-ı vahşet geldi dîvân-ı nigâhından -/- Şeyh Gâlib D.g.237/1 O afetin siyah gözlerinden tefeül ettim; bakışının divanından vahşet harfinin karalığı geldi. Şeyh Gâlib, harfi üzerliğe teşbih eder: Şu’le-i ma’nâyı idrâk et sipend-i harfden Dâğ-ı dildir merd-i rûşen-tıynetin pervânesi -/- Şeyh Gâlib D.g.307/7 Harf üzerliğinden mana parıltısını anla (ki) aydın gönülü kişi- nin pervanesi gönül yarasıdır. I. Elif: Elif harfinin klasik şiirimizde çok kullanılması dikkat çekmiş, araştır- macılar bu konuda makaleler kaleme almıştır. İlk yazılan makalelerden biri Amil Çelebioğlu’nun yukarıda sözü edilen makalesidir. Bu makaleden son- ra Saadet Karaköse51, Kerim Kara52, Reyhan Keleş53 aynı konularda makale- ler kaleme almışlardır. Elif, ‚elifbamızın ilk harfinin ismi. Elif memdûde uzun elif; elif maksu- re kısa elif. Arabî’de yalnız fethayı takviye edene elif, ve müteharrik yahud sâkin okunana hemzedenilirse de, lisânımızda ( )اşeklinde yazılana ale’l- ıtlak elif denilip, hemze ismi ( )ءşekline hasr olunmuştur. Mec. Doğru ve mevzun kad, kâmet-i sehî‛54, ‚Arap alfabesinin ilk harfidir. Düz bir çizgi- den ibaret olup noktanın uzatılmasıyla meydana gelmiştir. Noktası yoktur, 51 Saadet Karaköse, ‚Bir Elif Çekmek: Klasik Edebiyatımızda Elif‛, Uluslararası Türkçe Edebiyat Kültür Eğitim Dergisi S. 2/1 ‘013,ss.199-228. 52 Kerim Kara, ‚Karabaş-ı Velî’nin Elifbânın İlk Dört Harfini İbn Arabî’nin Perspektifinden Yorumlaması Üzerine‛, Tasavvuf ilmî ve akademik araştırma dergisi, S.26, ‘010, s.179-207. 53 Reyhan Keleş, ‚İnsanî Değerlerin İnşasında Doğruluk Sembolü Olarak Elif‛, Uluslararası Sempozyum, İnsani Değerlerin Yeniden İnşası, Bildiri Kitabı I.C., Erzurum 2015. 54 Şemseddin Sâmî agk. S.156. Nesîmî Kitabı • 343 kendinden sonraki harfle bitişmez.‛55, ‚Bitişik Nabât yazısından geliştiril- miş olan ve Nabâtî–Ârâmî halklarıyla Fenike yazısına bağlanan Arap alfa- besinin aynı şekil ve aynı isimle anılan ilk harfidir. ‚Zayıf, hor ve hakir gö- rülen adam; cömert; birçok haslet ve ve faziletleri kendinde toplamış, eşi az bulunan kimse‛ gibi anlamlara da gelen elifin ebced hesabındaki sayı değe- ri birdir.‛56 Elif tabiatın dört unsurundan ateşin simgesidir. Firuzâbâdî El- Besâʼir’inde elifin kırk ayrı lakabını zikrederek örnekler verir. 57 Elifin, ebced hesabında değeri ‚bir‛dir. Allah lafzı elifle başlar. Bu özelliklerinden dolayı elifle ilgili çok değişik tasavvurlar ortaya çıkmıştır.‛58 Tasavvufta Elif: Tasavvufta elifle ilgili zengin bir tefsir, tevil ve yorum çeşitliliği vardır. Bunlardan bazıları :‚Elif, kendi mükemmelliği içinde Zat’ın varlığı için bir simgedir. Çünkü elif herhangi bir harekeye muhtaç değildir.‛59 ‚Elif, harfler âleminde Allah’ın halifesidir, tıpkı insanın bu âlemde Allah’ın halifesi oluşu gibi<‛60 ‚Elif’in gösterdiği daima Kadim olan Varlıktır.‛61 Elif harfinin kendinden sonraki harflerle bitişmemesi bütün yaratılmışların Allah’a muhtaç olmaları, Allah’ın ise kimseye muhtaç olmadığı anlamına gelir.62 Risâletü’n- fî-Esrâri’l-hurûf’ta elifle ilgili şu açıklamalar yer alır: Noḳṭadan oldı çün elif inşâ Ez elif şod heme ḫurûf ifşâ Nesr: Elif bâ’da nihândur. Pes ẕâtın iẓhâr itmek diledi ẕâtdan bâ’ya te- celli eyledi< Bâ’nın ʼâṭını elifdür ki ism-i aʻẓamdur. İsm-i aʻẓam ḫod is- mu’llâhdur. Mıṣraʻ: İsm-i aʻẓam her dilüñ miftâḫıdur Nesr: Ve bâ beḳâsına işâretdür. İsm-i ẕât olan ḫod ḫurûf ḫarfü’l elifdür. Pes anuñ bâṭını bâḳî ve ism-i ẕât lafẓatu’ııâh olıcak aña lâ diyen lâbüd güm- râh olup müşrikînden olur. Ve bâ-ı melfuẓî ki iki ḫarfdür bâṭını elifdür. Elifi basṭ itsen üç ḫarf olur ki elifdür. Xaḳ sübḫânehu ve Teʻâlanuñ hezâr u yek 55 Pala, ags. S. 137. 56 Ahmet Turan Arslan, ‚Elif‛, TDV. Ask. C.11, s.35. 57 Arslan, a.g.m. s.35. 58 Dursun Ali Tökel, Divan Şiirinde Harf Simgeciliği, Ankara 2003, s.81. 59 İbn Arabî, a.g.e.s.109. 60 İbn arabî, a.g.e.s.115. 61 İbn arabî, a.g.e.s.119. 62 Ali Akpınar, ‚Kur’an’da hece harfleri (Hurûf-i Mukattaa) veKuşeyrî’ninHece harfleri Yo- rumu‛, Tasavvuf İlmî ve Akademik Araştırma Dergisi, Ankara 2003, s.62. 344 • Mahmut Kaplan nâmına işâretdür. Lafẓatu’llâh ḫod ism-i ẕât müstecmaʻ-ı cemîʻ-i ṣıfâtdur. Elif biñ birinci ism-i delîldür ve lif içinde elif vardurbiñ bir isme işâretdür. Naẓm: Sırr-ı küntü kenze ḳıldum ihtimâm Bâ’da buldum ḳudret olduḳda tamâm Nesr: Keẕâlik bâ cümle ḫurûfûn aṣlıdur Ve müselsel kitâbet olsa evvel elif âḫir ġayndur. Bu daḫı sırr-ı elife maẓhardur. İmdi ḥaḳîḳatde elif ʻayn-ı ġayndur. Pes ikilik gidüp bir ḳaldı. Bir daḫı bâ’da nihân oldı. Ve 28 ḫurûf taḫt-ı bâ’da cemʻ oldı. Ve ümmü’l-kitâb daḫı bâ’da bulunur beyân-ı meẕkûr üzre< Cümle cihana bâ âyîne olup Ḥażret-i Ẕât andan ẓuhûr itdi<‛63 ‚Zât-ı ahâdiyet. Allah’ın mutlak tekliği ve birliği. Elif bir rakam şek- linde yazılır ve ebced hesabındaki sayı değeri de birdir. Bu bakımdan elif Allah’ın mutlak birliğine işaret eder. Notadan elif, eliften diğer harfler meydana gelir. Diğer harfler elifin çeşitli biçimlere sokulmuş şeklidir. Bütün varlıkların Allah’tan (Bir’den) zuhur ve südur etmesi, diğer harflerin eliften çıkmasına ve meydana gelmesine benzetilir. Bütün harfleri elifte görmek mümkün olduğu gibi bütün varlıkları Bir’de görmek de mümkündür. Her şey eliftedir. Elif harflerin evvelidir. Allah da evveldir. Elif ile elf (bin) ynı şekilde yazılır. Bin birdir, bir de bindir; kelime olarak Allah’ın binbir ismini simgeler. ‚Gönül bana dedi ki: ‘Ledün ilmine hevesim var öyleyse başla: Elif! Tamam,’ dedi, ‘geri kalanına gerek yok. Eğer evde biri varsa bir harf kâfidir.‛64 ‚Yunanca’da ‚alfa‛nın karşılığıdır. Tasavvuf ıstılahı olarak, Zat-ı Eha- diyyet’e işaret eder. Zira O, ezellerin ezelinde eşyanın ilkidir< Muhyî sana olan himmet Âşık isen cana minnet Elif Allah, mim Muhammed (s.) Kisvemizdedir dâlımız‛65 İsmail Hakkı Bursevî: ‚ اAllahu Teʻâladur ki mebdeʼ oldur ve yedi ʻadet noḳṭayı müştemildür ki esma-i sebʻadur. Zîrâ ʻavâlimi küllîye ve cüzʼiyeniñ be-ḥasebü’t-tecellî nüzûl ve istirsâli anuñ ḥaḳâyıḳına nâẓırdur. Tâʼife-i ṣûfiyyenüñ esmâ-i meẕkûreye tevaġġulı nüzûl ve ʻurûcı fehm ve sırr-ı ezelîyi idrâk içindür. Sâlik-i mecẕûb evvelü’l-evrâd Lâilâhe il- 63 Risâletün fi Esrâri’l-Ḥurûf, yk.3b-4a. 64 Süleyman Uludağ, Tasavvuf Terimleri Sözlüğü, Kabalcı Yay. İstanbul 2005, s.121. 65 Ethem Cebecioğlu, a.g.s., s.189. Nesîmî Kitabı • 345 la’llâh’dur. Ve eğer mecẕûb-ı sâlik ise lafẓa-i Celâldür. Zîrâ nefs-i mecẕûbda nefiy olıncaḳ vehim ḫayâl yoḳdur. Şol cihetden kiceẕbe-i İlâhiyye’niñ evṣâf-ı nefsaniyesin nefy etmişdir<.‛66 Risâle-i Ḥurûf Terceme-i Abdülmecid bin Ferişte ʻİzzeddin: ‚İmdi bil ve âgâh ol noḳṭa ol noḳṭadur ki aṣl-ı uṣûl-ı esmâ-i küllî vâḳıʻ olmışdur ancıla- yın esmâ-i küllî ki ʻibâretdür Kelime-i Muḥammediyeden ve kelime-i âdemiyeden ki zîrâ kelimât-ı mezbûruñ binâsı ḥurûf-ı elif üzerinedür ki her birisiyle ülfet ṭutup her ṭarafdan bir ṣûretle tecelli eylemişdür. Ve elif-i mezbûruñ binâsı yedi noḳṭa üzerinedür ki ol yedinüñ birisi noḳṭa-i Ẕât- dur. Ve noḳṭa-i vücûd-ı muṭlaḳdur ki aña noḳṭa-i ḥayât daḫı dirler. İmdi âsmânuñ noḳṭa-i aṣliyesidür ve ol altı noḳṭadur: -/- Noḳṭa-i ʻilm ve noḳṭa-i irâdet ve noḳṭa-i besmele ve noḳṭa-i baṣîr ve noḳṭa-i tekellümdür ki mâ- bâḳîs, ism-i esmâdur bu mecmûʻı ʻibâretdür, e’ẕ-ẕât meʻa’ṣ-ṣıfâtdan lâce- rem ḥarf-i elif mertebe-i Ẕât oldı isbât ṣıfâtıyla ve noḳṭa daḫı maḳâm-ı Ẕât oldı... eḥadiyet-i câmiʻîyye ki dâʼire-i vaḥdetden ʻibâretdür. Zira ki ol noḳṭa ki noḳṭa-i vücûd-ı muṭlaḳdur, anda hîç bir veçhile taʻayyün ve ve taʻaddüd ve tekessür ve isim ve resim ve zaḥmet ve ṣıfat ṣıġmaz. Ve çün ki altı noḳṭa ol noḳṭa-i Ẕâta munẓam ola ki denilmişdür: Ṣıfât-ı ḳadîm peydâ olur ve mecmûʻ-ı noḳṭa ki noḳṭa-i Ẕâtdur ve noḳṭa-i ṣıfâtdur elif dimekle müsemmâ olına. Çün ki Ẕât maʻa’ṣ-ṣıfât ki elifdür, iḳtiżâ-i ẓuhûr idüp esmâ mertebesine tenezzül eder ki mertebe-i bâdur ve maḳâm-ı âdemdür (as) ki<.‛67 ‚Ahmed b. Atâ-i Ruzbârî der ki, ‚Allah Teâlâ harfleri yaratınca onları kendisi için bir sır yaptı. Hz. Âdem’i yaratınca, Allah onlardaki sırrı ona öğretti ama taşıdıkları manayı meleklerinden hiçbirine öğretmedi. Böylece harfler Hz. Âdem’in lisanı üzerinden birtakım sanatlar ve değişik diller olarak ortaya çıktı. Allah Teâlâ, harfleri, değişik dillerdeki manalar için bir suret yaptı.‛68, ‚İbn Ata bu sözüyle, açıkça harflerin sonradan yaratılmış şeyler olduğunu belirtmiştir. Sehl b. Abdullah Tüsterî de, ‚Harfler Allah’ın fiilini gösteren bir alâmettir; zâtının lisânı değildir çünkü onlar yaratılan varlık- larda değişik şekillerde bulunan şeylerdir.‛ der. Bu söz harflerin yaratılmış ol- duğunu göstermektedir< İbn Arabi, ‚harfler ilmi‛ olarak nitelediği bu fe- nomeni tabiat üzerinde etkide bulunma aracı olarak görmez. O harfleri, 66 İsmail Hakkı, Esrârü’l-Ḥurûf, Süleymaniye Ktp. Hacı Mahmud, 02537/4,21b. 67 Risâle-i Ḥurûf Terceme-i Abdülmecid bin Ferişte ʻİzzeddin, Süleymaniye Ktp. Nafiz Paşa 01509/20, 272b-273a. 68 Hür Mahmut Yüceer ‚Vahdet-i Vücûd Nazariyesinin İzahında Nokta Sembolizmi ve Muh- yiddin-i Rûmî’nin Temsîl-i Nokta Adlı Eseri‛, Türk Kültür ve Sanat Araştırmaları Dergisi Vol 6, N.2, March 2017, s.217. 346 • Mahmut Kaplan harekeleri, harflerin şekillerini, ibdal ve irab kaidelerini ve daha pek çok dilsel ve yazısal öğeyi kendi düşüncesini açıklamakta birer sembol olarak kullanmaktadır. Dolayısıyla harflerin ve dilin, bir temsil aracı olarak kul- lanımı ile tılsım ve büyü aracı olarak kullanımı arasında bu bağlamda bir ayrım yapılmalıdır.‛69 Karabaş-ı Veli’nin ‚Elif‛le ilgili görüşleri şöyle özetlenebilir: Âlem-i la- hut, ya‘ni ‚elif ‛ hakikattir, Zat-ı Mutlak’a delalet eder. ‚Kuntu kenzen mahfiy- yen<‛ makamına bizatihi ve sıfatihi ve ef ‘alihi ve esmaihi kaimdir, zira nokta sela- sedendir. Ve muttasıl olmaları ilmullahda cumlesi mevcud olmasına delalet eder. Ve harekat-ı selaseden hali olması ‚Ganiyyun ‘ani’l-‘alemin‛ olmasına delalet eder. Ve cihat-ı sitte nokta-i vusta ile yedi olur. Etvar-ı insana delalet eder. Zira eimme-i es- ma insanda mevcuddur, gayride ma‘dumdur. İnsan-ı kâmil esma-i husnâ ile mu- semma oldukda bazılar sırrın zabt idemeyub‚Ene’l-Hakk‛ tablını vurdular.‛70 Bu girişten sonra divan şairlerinin elif harfini şiirlerinde nasıl bir este- tik öge olarak kullandıklarını örnekleriyle görmeye çalışalım: Elif vahdeti temsil eder, Allah’ı hatırlatır: Elif- Vahdet/Allah: Bütn harfler nasıl bir olan eliften meydana gelmiş- se varlık da aslında bir olan’dan (Vâhid) kün emriyle yaratılmıştır: Sûret-i kesretle olmuş muhtelif71 Cümlesinden zâtı birdir çün elif -/- Nesîmî D. mes. 3/98 Hepsinden zatı elif gibi birdir (fakat) kesret görüntüsüyle fark- lı olmuş. Elif Allâhtır ki olmaz nutk-ı zâtından cüdâ Uş kitâb-ı vahy-i mutlak uş Mesîhî mu’cizât -/- Nesîmî D. g.27/14 Elif Allah’tır; sözü onun zatından ayrı olmaz. İşte mutlak va- hiy kitabı, işte Mesîhî mucizeler. Elf-i Allâhtır cemâlin sidre boyun müntehâ Çün cemâlindir senin Rahmân âle’l-arşistevâ72 -/- Nesîmî g.4/1 Güzelliğin Allah isminin elifidir, boyun Sidretü’l-müntehâdır; zira Arşa istiva eden Rahman senin cemalindir. 69 Yücer, a.g.m.s.218. 70 Kara, agm.s.189. 71 Nesîmî Divanı, haz. Hüseyin Ayan, Ankara1990. 72 Kur’an 20, Taha/5: Rahman, Arş’a istiva etmiştir.(Veya Rahman, Arş’ı hükmü altına almış- tır. Ayrıca /, A’râf/54: Şüphesi ki Rabbiniz, gökleri ve yeri altı günde yaratan, sonra Arş’a is- tiva eden<‛ Kur’an-ı Kerîm ve Me Açıklamalı Meâli, TDV. Ankara 2014. Nesîmî Kitabı • 347 (Elf) Allâh yârı kılarsa bana Derdimi irişdirem dermâna ben -/- Nesîmî g.307/15 Eğer elif/Allah bana yardım ederse derdimi dermana ulaştırırm. Elif gibi tek ol, ikilikten, şirkten arın: Geç ikilikten elif tek vâhid ol Hakkı gör Âdemde Hakka sâcid ol Gel fenânın bahrına düş hâlid ol Ka’beyi tanı vü Lâta âbid ol -/- Nesîmî Ty.193 İkilikten geç, elif gibi bir ol. Adem’de Hakk’ı gör, onasecde et. Gel yokluğun denizine düş, ebedi ol. Kabe’yi tanı Lât’a ibadet et! Elif gibi tek olmayan, birliğe ulaşmayanın bütün emekleri boşa gitmiştir: Kim elif tek vâhid ü ferd olmadı Bilme merd anı kim ol merd olmadı Kim ki hak râhında bî-gerd olmadı Dögdüğü cüz âhen-i serd olmadı -/- Nesîmî Ty.289 Her kim elif gibi bir ve tek olmadı; onu mert tanıma (çünkü) o mert olmadı. Kim ki doğru yolda, Hak yolunda günah kirle- rinden, şirkten arınmadıysadövdüğü parça sert demir olmadı. Elif, bir giysi adı olarak da beyitlerde kullanılmıştır: Hem-reng-i nûr-ı vahdet olupdur külâhımuz Mülk-i hidâyete elifî şâh-râhımuz -/- G. Âlî D.mus.tb.9-III/1 Külahımız vahdet nuruyla aynı renge bürünmüştür, hidayet mülküne ana yolumuz elifî kıyafettir. Elifî, dervişlerin giydiği keçeden yapılmış bir kumaştır. Bir buçuk, iki arşın uzunlukta, dört parmak eninde bir keçe üzerine kumaş kaplanır; bir ucuna uzunca bir şerit dikilip kemer gibi bele bağlanır.73 Şekil olarak elife benzediği için elifî adıyla anılır. Şair, mevlevîliiğe intisabndan söz ederek bu giysinin hidayet yolunu ifade ettiğini belirtmektedir. Her ihtidaya evvel ü âhırsın ey Ehad Oldı elif niteki ser ü pây-ı ibtidâ -/- Nev’î D.g.1/6 Elif nasıl ibtidanın/başlangıcın başı ve sonu olduysa sen de ey Ehad hidayete erme yolunun evveli ve ahirisin. 73 Karaköse, a.g.m.s.205. 348 • Mahmut Kaplan İbtida kelimesinin başı ve sonu eliftir)(اتتدا: Ney şekil olarak elife benzediğinden çeşitli sanatlara vasıta edilmiştir: Elifden başlamış gerçi henüz vahdet kitabın nây Okur ezber rumûz-ı ‘ilm-i Mevlânâ’yı söyletsen -/- Nev’î D.g.240/3 Gerçi ney vahdet kitabını eliften başlamış (okumaya) (fakat) konuştursan Mevlânâ’nın ilminin remizlerini ezber okur. Aşağıdaki beyitte Vecdî, elest bezmindeki tevhid ikrarını ifade etmek- tedir: Levha-i îcâda kudret kilki yazmadan elif74 Zatuñı bir añlayup tevhide oldum muʻterif -/- Vecdî D.s.213. Kudret kalemi, icat levhasına elif yazmadan(önce) zatını bir bi- lip tevhidi itiraf ettim. Vecdiyâ tevhîd-i Hakk işʻâr eder her bir giyâh Zât-ı pâkin birleyip kaldurdı barmak çün elif -/- Vecdî D.s.213 Ey Vecdî, her bir ot elif gibi parmağını kaldırıp Hakk’ın bir- liğini ikrar edip bildirir. Çimenin elif harfini andıran görüntüsü şairlerin dikkatini çekmiş ve tevhidi anlatmada benzetme unsuru olarak kullanılmıştır. Bu düşünceyi Yahya Beg şu beyitte dile getirmiştir: Her çemen güyâ elifdür kim olur andan ʻayan Kâdir-i Perverdigârun sırr-ı vahdâniyyeti -/- Yahya Beg D.k.28/10 Her çimen sanki bütün mahlûkatı besleyen Kâdir olan Allah’ın birlik sırrının kendisinden göründüğü bir eliftir. Fasîhî’nin aşağıdaki beyti de çimen vahdet ilişkisini göstermektedir. Çimenler elif gibi dimdik duruşlarıyla Allah’ın eşsiz sanatlı yaratma gücü- ne tanıklık eder: Çemenler kaldurup barmakların yer yer ider ikrâr Kemâl-i sun‘-ı vahdâniyyetin dâ’im elif-âsâ -/- Fasîhî d.1/8 Çemenler yer yer parmaklarını kaldırıp daima elif gibi vahda- niyetin yaratmadaki mükemmelliğini ikrar eder. Taşlıcalı Yahya Beg ‚elif‛i vahdet simgesi olarak tasvir etmiş; vahdete ermenin önemini vurgulamıştır: 74 Filibeli Vecdî Dîvânı, haz. Hasan Kavruk-Bahir Selçuk, Malatya 2009. Nesîmî Kitabı • 349 Harf-i elif gibi yüri var ‘ayn-ı vâhid ol Halk ortasında kalma hemişe niteki lam -/- Yahya Beg D.Tc.b.4-I/2 Halk ortasında daima lam gibi kalma; yürü var elif harfi gibi birliğin kendisi ol. Vâhid kelimesinde elif vardır ()ًاحد. Halk kelimesinin ortasında lam harfi vardır ve bu haliyle kesret içinde kalmış gibidir zira halk kesrettir: خلق Nâmî kesret vahdet ilişkisini şu beytinde dile getirmiştir: Cemʻ-i kesret ʻayn-ı vahdet mi degüldür Nâmiyâ75 Bir elif iken netîce safha üzre bu sevâd -/- Nâmî D.g.306/7 Kesret, vahdetin aynısı değil mi? Sonuçta sayfa üzerinde bu kalabalık (harfler)bir eliften meydana gelmiştir. Elif, harf olarak nokta ve harekeye ihtiyaç duymaz: Hareke nokta kabûlünden elif müstagnî Vahdete işte nişân bir var imiş bir yog imiş -/- Kânî D.g.88/12 Elif, hareke ve nokta kabulüne ihtiyaç duymaz; işte vahdete nişan, delil bir varmış bir yokmuş. Elif-Ahmed: Hz. Peyganber’in isimlerinden biri olan Ahmed de içinde elif bulun- duğu için türlü sanatlara konu edilmiştir: Diledi kim yaza hatt-ı muhtelif76 Nakş kıldı evvel Ahmedden elif -/- Usûlî D.miraciye-35 Elif, farklı yazılar yazmak isteyince önce Ahmed ismini yazdı. Elif, Allah isminin ilk harfi ve simgesidir. Allah, kâinatı yaratmayı di- leyince önce ‚Nur-ı Muhammedî’den, dolayısıyla Ahmed isminden başla- dı; Ahmed kelimesinin de ilk harfi eliftir: ()احود. Aşağıdaki beyitte Kuddusî, elif Hz.Muhammed’dir derken Usulî’yi te- yit ediyor: Elif Allâhıñ habîbidür Muhammed Mustafa77 Be beni dûr itmesün rahmetle ışkdan ol Hudâ -/- Kuddûsî D.g.16/1 Ellif, Allah’ın Habibi Muhammed Mustafa’dır; be, beni o Allah rahmetiyle aşktan uzak etmesin. 75 Ahmet Yenikale, Nâmî Divanı ve İncelemesi, İstanbul Üniv. Sosyal bil. Enst. Basılmamış dok- tora Tezi, İstanbul 2002. 76 Usûlî Divanı, haz. Mustafa İsen, Ankara 1990. 77 Kuddûsî Divanı, haz. Ahmet Doğan, Ankara 2002. 350 • Mahmut Kaplan Elif-Kur’an: Defterinden elif durur Kur’ân Nokta şeklinde gör ne dîvânım -/- Nesîmî Tb.1-IV/2 Bak divanım nasıl nokta şeklinde ki Kur’an defterinden eliftir. Dört kitâbuñ ma‘nîsi bellüdür bir elifde Bî dédürmegil baña ben bu yoldan azaram -/- Yunus Emre g.88/4 Dört kitabın manası bir elifte bellidir. Bana bi dedirtme ben bu yoldan saparım. Âyet-i İnnâ fetahnâ78 da elifler gibidür Devletünde ser-firâz olmış durur aʻlâm-ı dîn -/- Âşık Çelebi D.k.10/88 Devletinde din sancakları aşını yükseltmiş İnnâa fetahna aye- tindeki elifler gibidir. انافتحنا Beyitte ‚Fetih‛ suresinin ilk âyetine işaret ediliyor. Bu iki kelimede üç adet elif vardır. Şair, memduhunun döneminde dîn adına kazanılan zafer- lere, bu zaferlerin sancaklarına dikkat çekmiştir. Elif-tecerrüd: -/- Elif kendisinden sonra gelen harflerle bitişmediğinden bir derviş ka- naatkârlığı göstermiş gibi düşünülmüştür, yani tecerrüdün simgesi olmuş- tur: Ḳayd-ı ʻâlemden mücerred ol elif-veş tâ senüñ79 Ey Sehâbî menzilüñ fark-ı ser-i eflâk ola -/- Sehâbî D.g. 32/5 Ey Sehâbî, dünya bağlarından kurtul ki menzilin elif gibi fe- leklerin zirvesi olsun. Eflâk ( )افالكkelimesinin başında elif var ve elif, felek kelimesinin ba- şındadır. Şair felek kelimesinin çokluk hali ve elifle kelime oyunu yapmak istemiştir. Elif-bâ: Âşık dersini doğrudan elif ile temsil edilen Allah’tan alınca onun razı olduğu kullar zümresine katılır ve haşirdeki sualden kurtulur: 78 Sana açık bir fetih nasip ettik. Feth 1. 79 Sehâbî Divanı, haz. Cemal Bayak, İstanbul 1988. Nesîmî Kitabı • 351 ‘Işk etegin tutmak gerek ‘âkıbet zevâl olmaya80 ‘Işkdan okuyan bir elif kimseden su’âl olmaya -/- Yunus Emre g.5/1 Akıbetin zeval olmaması için aşkın eteğinden tutmak gerek; zira aşktan bir elif okuyan kimseden ahirette sual sorulmaz. Karamanlı Nizâmî, bir fahriye edasıyla söylediği aşağıdaki beyitte aşk yolunda olduğundan dolayı akıl ihtiyarının kendisinden ancak elifbadan başlayarak ders alabileceğini iddia etmektedir: Tıfl-ı nâdân gibi eyler elif ü bâya şurû’ Pîr-i dânây-ı hıred gelse bugün mektebüñe -/- K.Nizâmî D.g.95/2 Yaşlı akıl bilgini, bugün senin mektebine gelse, bir şey bilme- yen çocuk gibi elifba’dan (okumaya) başlar. Fuzulînin aşağıdaki iki beyti anlam bakımından birbirine yakın olup ilk beyitte elifin doğru oluşundan dolayı başköşeyi kaptığını, baş olduğunu; ikinci beyitte ise yâ’nın insanların arasına karıştığı için yatak gibi ayakaltın- da çiğnendiğini söyler: Doğruluk ile harflere sadrdır elif Yâ harfini ayağa bırakmışdur iʻvicâc -/- Fuzûlî mk.5/2 Elif doğrulukla harflere baştır; ya harfini ise eğrilik ayakaltına bırakmıştır. (( ا) (ى Yâ ihtilâtı ile serîr oldu pây-mâl Başta makâm tuttu elif nusret ile tâc -/- Fuzûlî D.mk.5/4 Taht, yâ ile karıştığı için ayaklar altında çiğnendi, elif ise taç ise elifin yardımıyla başta makam tuttu. Serîr kelimesinin içinde yâ harfi vardır ve iki hecedir. Taç tek heceli olup için- de elif vardır: سزيز/تاج Bilindiği tahtın üzerine oturulur, yani çiğnenir. Taç ise başta taşınır. Pertev’in aşağıdaki beytinde mübalağalı bir tefahür vardır: Pîrân-ı ʻaşḳı ṭıfl iken irşâda başladum81 Ben ders-i ʻaşḳa çünki elif-bâda başladum -/- Pertev D.g.CCCXXXIV/1 Ben aşk dersine elifbada başladığım için (daha) çocukken aşk pirlerini irşat etmeye başladım. 80 Yunus Emre Divanı, haz. Mustafa Kaçalin, İstanbul 2004 81 Muvakkit-zâdePertev Divanı, haz. Ekrem Bektaş 352 • Mahmut Kaplan Eliften başlamak: Bu sözden kast edilen okula yeni başlayan çocuğun alfabeye başlaması manasına geldiği gibi bir işe yeniden başlama manasına da kullanılır.82 Bir debistân-ı hünerdür nazmumuz ey Hâletî83 Eyledi bu tıfl-ı dil şimdi elifden ibtidâ -/- Hâletî D.g.1/7 Ey Hâletî! Nazmımız bir hüner mektebidir; bu gönül çocuğu şimdi eliften başladı. Nâbî, gördüğü/sevdiği bir yeni yetmenin kendisini aşk dersinde eliften başlatmasından endişe duyar: Ol ṭıfl-ı mektebi ḫavfum budur pîrâne-ser Nâbî84 Seni eyler sebaḳ-ḫân-ı maḥabbet tâ elif beyden -/- Nâbî D.g.557/5 Ey Nâbî! Korkarım o okul çocuğu bu ihtiyar halinle seni elif- badan aşk dersi okuyan biri eder. Lâm elif: Aşağıdaki tuyugta Nesîmî, sevgilinin güneş gibi yüzünü tasvir eder- ken bazı telmihlerde bulunmaktadır. Yüz, hurûfîlkte 32 harfin tecelli etiği yerdir. Yine Buharî/istizan 1, Müslim, Bir,115’te ‚Allah Adem’i kendi sure- tinde yarattı‛ mealinde bir hadis vardır. Tuyug’un son mısraı bu hadisin açıklaması olarak değerlendirilebilir: Ey güneş nûr-ı tecellîdir yüzün Sûreti fi’l-cümle ma’nîdir yüzün Sûreti bî-çûn u mevlîdir yüzün Ebced ile lam elif bidir yüzün -/- Nesîmî Ty.155 Ey güneş, yüzün tecelli nurudur. Yüzünün sureti tamamen manadır. Yüzün biçun ve Mevladır. Yüzün ebcedle lâm elif bedir (sayı değeri Lam 30, elif 1, b 2= 33). Elif lama ulaşırsa eğrilik bulaşır: Benüm serv-i ser-efrâzum rakîbüñ yanına varma Elif kim ulaşa lâma olur bî-iştibâh eğri -/- Nacâtî D.g.597/4 Ey benim başı yüce servim rakibin yanına gitme zira elif lama ulaşırsa şüphesiz eğri olur. 82 Amil Çelebioğlu, ‚Elif harfiyle İlgili Bazı Husûsiyetler‛ İ.Üniv. Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Dergisi, C. XXIV-XXV, İstanbul 1986, s.45. 83 Bayram Ali Kaya, Azmî-zâde Hâletî: hayatı, edebî kişiliği ve Divanı’nın tenkitli metni, Trakya Üniv. Sos.Bil. Enst. Basılmamış doktora Tezi, Edirne 1996 84 Nâbî Dîvânı, haz. Ali Fuat Bilkan, İstanbul 1997. Nesîmî Kitabı • 353 Rakîb eğridir, kötü niyetlidir. Onunla ülfet eden onun kötü huyların- dan edinir. Şair bunu lamla birleşen elifinn şekil olarak aldığı eğri hal ile izah ediliyor. Elif, tek başına dosdoğru iken lamla bitişince biraz eğilir: ()ال Mecdî’nin aşağıdaki beytinin manası da Neceâtî’nin beytiyle örtüşü- yor: Lâmveş kec râ olan ağyâra olma muttasıl85 Ey elif kaddüm benüm kimse sana lâ dimesün -/- Mecdî, g.70/3 Ey elif boylum, kimsenin sana lâ/hayır(eğri) dememesi için lam gibi eğri yollu olan rakiplere yanaşma! ل ا ال Zülf ü kaddüñle dehânuñı nice sevmeyeyin86 Her kaçan mushafa el ursam elif lâm açılur -/- Revânî D.g.105/3 Senin saçın, boyun ve ağzını nasıl sevmeyeyim; ne zaman Kur’an’a el atsam elif lâm açılır. Zülüf lâm, boy elif ve ağız mimdir: Elif lâm, mim. Bakara suresinin ba- şında ilk âyet< Yahya, lam elifi Hz. Ali’nin kılıcı zülfikara, yâ’ları da feleğin yayına benzetir: Her görinen lâmelifi Zülfikâr87 Yâları kavs-i felek-i nâmdâr -/- Yahya Beg D.mes/35 Zülfikar görüntü olarak lâmelife benzer. Aynı benzetmeyi Fasîhî’nin de yaptığını görüyoruz: İdince zülfikârın lâmelif lâ-dîn â‘dâya88 ‘Alî cümle bütün sındurdı muhkem yâ resûlallâh -/- Fasîhî D.3/20 Ey Allah’ın Rasülü, Hz. Ali, dinsiz düşmana Zülfikar’ını lame- lif edince hepsini tamamen kırıp geçirdi. Kânî, elifba okuduğu yıllardaki bir sergüzeştini şu beyitle ifade eder- ken elif harfinden yararlanmıştır: Tâ rabbi yessir okur iken ol elif-kadim89 Kaddüm dönerdi lâm-elife yâd ider misin -/- Kânî D.g.136 85 Mecdî Mehmed Efendinin Gazelleri (Metin-İnceleme), haz. Ayşe Derya Eskimen, Gazi Üniv. Sos. Bil. Enst. YL. Tezi. 86 Revânî Divanı, haz. Ziya Avşar, Kültür ve Turizm Bak.e-kitap 2017. 87 Taşlıcalı Yahya Divanı, haz.M.Çavuşoğlu, İstabul 1977. 88 Haluk Gökalp, Fasîhî Divanı: İnceleme-Metin, Çukurova Üniv. Sos Bil. Enst. YL. Tezi, Adana 2001. 89 Kânî (Tokadi) Divanı, haz. İlyas Yazar. 354 • Mahmut Kaplan Hatırlar mısın? O elif ayaklı daha rabbi yasir okurken boyum lamelife dönerdi. Elif lâma çıkmak: Kur’an okurken Fatiha’dan sonra talebenin ‚Elif lâm mîm‛ ile başla- yan Bakara suresine geçmesini ifade eder.90 Can virdi kad ü zülfüne dil mekteb-i gamda Gûyâ ki elif lâma çıḳup itdi konukluk -/- Necâtî D. 280/2 Gönül, gam mektebinde boyuna ve saçına can verdi. Güya elif lama çıkıp konukluk etti, (ikramda bulundu). Bir elif Çekmek: Göğse elif harfi şeklinde yara açmak, ya da sevgiliye sarılmak anla- mında kullanılan bir deyimdir. Aşağıdaki beyitte sevgilinin şairin göğsün- de çizdiği eliften sözedilmiştir: Bir elif çekdi yine sîneme cânân bu gece91 San sarıldı baña bir serv-i hırâmân bu gece -/- Âhî D. g. 100/1 Sevgili, bu gece yine göğsüme bir elif çekti. Sanki bu gece bana bir salınan servi sarıldı. II. Elif-Sevgili Sevgili ile ilgili olarak elif: Divanlarda elif genel olarak sevgilinin bo- yu söz konusu olduğu zaman türlü sanat ve kelime oyunlarına konu edilir. Aşağıda bu konudaki örnekler üzerinde durulacaktır: Lebüñ mîm ü kaşuñ nûn-ı mucanber Kadüñ sîmîn-elif zülfün-durur dâm -/- Ahmedî D. g. 440/4 Dudağın mim, kaşın amber kokulu nûn; boyun gümüşten elif saçın tuzaktır. Nakkâş-ı Ezel nûrdan itdi bir elif nakş Oldı boyuñuñ servi bigi râst misâli -/- Ahmedî D.g. 663/2 Ezel nakkaşı(Allah) nurdan bir elif çizdi; servi gibi boyunun dosdoğru misali oldu. Elif tek cevher-i yektâ boyundur Dudağın çeşmesin hayvân okurlar -/- Nesîmî D. g.66/2 Boyun elif gibi tek/eşsizcevherdir. Dudağının çeşmesini Âb-ı hayat derler. 90 Çelebioğlu, a.g.m. s.46. 91 Âhî Divanı, haz. Mustafa s. Kaçalin, 1996. Nesîmî Kitabı • 355 Sevgilinin boyunu elife benzeten çok uzun hayal kurmuş olur. Tul-ı emel caiz değildir: Kametüne elif diyen gör ne uzun hayâl eder Kim ki diler visalini arzû-yı muhâl eder -/- Nesîmî D. g.81/1 Boyuna elif diyen gör ne uzun hayal kurar. Sana kim kavuş- mayı dilerse imkânsız arzuda bulunur. Ahmed Paşa mektepte sürekli sevgilinin elif gibi boyundan bahsettiği için doğru bir harf öğrenemediğini söyler: Gönlümün levhinde okurdum elif kaddin revân Ben dahi bir dogru harf ögrenmedim üstâddan -/- Ahmed Paşa D. g.240/3 Ben de hocadan bir harf öğrenmeden gönlümün levhasında durmadan elif boyunu okurdum. Sultan Cem, sevgilinin boyu, saçı ve kaşından dolayı duramadan Kur’an’dan elif, lâm, râ okuduğunu ifade etmiştir: Dil tıflı kadd u zülf ü kaşun yâdına müdâm92 Mushafda okıdugı elif lâm râ-y-ımış -/- Cem Sultan D.g.147/2 Gönül çocuğunun daima boyun, saçın ve kaşını hatırlayıp Mushaf’tan okuduğu elif lâm râ imiş. Bazı şairlerin benzer beyitlerinden birkaç örnek: Levḥ-i göñülde yazdı elif ḳaddüñi çü Ḥaḳ93 ʻIşḳuñ muʻallimi bana virdi o dem sebaḳ -/- Harîmî Divanı g.16 Allah, gönül lehasında elif boyunu yazdığında aşkının mual- limi bana o an ders vermeye başladı. Şu dem kim gamzen oḳları yüregümi nişân eder Elif ḳaddüm nûn eder sitemden ol kemân ebrû -/- Harîmî Divanı g.31/1 Gamze oklarının yüreğimi nişan aldığı an elif boyumu o ke- man kaşlı nun eder. Şîve-i kaddi elifler ile pür eyler cismüm Tîg-ı nâzından irer sîneme herdem şehnâz -/- G.Âlî D.k.14/9 Boyunun görünntüsü cismimi eliflerle doldurur. Nazının okundan her an sineme şehnâz gelir. 92 Sedat Engin, Cem Sultan’ın Türkçe Divanı’nın Tahlili, Basılmamış YL. Tezi Çukurova Üniv. Adana 2006. 93 Harimî (Şehzâde Korkud) Dîvânı’nın Nesre Çevirisi ve İncelemesi, Marmara Üniv. Basılmamış YL. Tezi, İstanbul 2009. 356 • Mahmut Kaplan Şair musiki terimleriyle bir tenasüp içinde durumunu ifade etmiştir. Kâkülüñ tevkîcinüñ hükmi begüm baş üstine İy elif-kadd lâm-ı zülf emrine kimse lâ dimez -/- Bâlî D.g.72/2 Ey elif boylu, zülf lâmının emrine kimse lâ/hayır diyemez; (bu yüzden) kâkülünün buyruğunun hükmü baş üstüne beyim. Boy elif, zülüf lâm olunca ortaya la çıkar: () ال Fâl açdum idi ey yüzi Mushaf añup kaduñ Geldi elif Figânîye oldı huceste fâl -/- Figânî D.g.46/5 Ey yüzü Mushaf (olan), boyunu anıp fal açtım Figâniye elif geldi; uğurlu fal oldu. Benzetirdim kad-i mevzûnuña fi'l-cümle eğer Cân içinde elif etseydi kabûl-i harekât -/- Fuzûlî D.g.38/2 Eğer can içinde elif hareke kabul etseydi onu tamamen düz- gün boyuna benzetirdim. Elif harfi can içinde ve sakindir: جاى Dil-i nâlânum ile ḳâmet-i hüsnüm üstinde94 Elifler târlardur gûyâ çeng ü rebâb üzre -/- Mecdî, g. 84/4 İnleyen kalbimle güzelliğimin boyu üstünde elifler güya çeng ve rebâb üstündeki tellerdir. Şair, sevgilinin boyunun özlemiyle bütün göğsüne elifler çektiğini mü- zik aletlerinin tenasübü içinde dile getirmiştir. Elif kaddüñle hattuñ zînet-i tugrâ-yı dîvânî Fürûg-ı tal’atüñle sadr-ı devlet tâb-dâr olsun -/- Nev’î D.k.XLI/2 Elif boyunla ayva tüylerin divânî tuğranın süsüdür; güzelliği- nin ışığıyla devletin sadrı/kalbi(sadrazamlık), aydınlansın. Hat-ı ‘ârızuñ hayt-ı subh-ı sa’âdet Elif kâmetüñ resm-i hatt-ı mu’addil -/- Nev’î D.k.LVII/5 Yüzünün tüyleri saadet sabahının çizgisi, elif boyun (ise) dü- zelten, tadil eden buyruğunun resmi, görüntüsü. Secdeye vara niyaz ehli hemân dal gibi Ol elif-kad ki kıyam itmeğe kamet getüre -/- Yahya Beg D.G.377/3 94 Ayşe derya Eskimen, Mecdî Mehmed Efendinin Gazelleri (Metin-İnceleme)Gazi Üniv. Sos. Bil. Enst. YL. Tezi. Nesîmî Kitabı • 357 O elif boylu kıyam etmeye kamet getirince niyaz ehli dal gibi hemen secdeye varsın. Mektebe vardukda evvel ey elif-kâmet baña95 ʻAyn-ü-şîn-ü-kâf ta'lîm itmiş üstâdum benüm -/- Zâtî D. C.II.g.877/2 Ey elif boylu, mektebe vardığımda hocam bana ilkönce ayn şın ve kaf talim etmiş: aşk. Zülfi altında yüzi mushaf elifdür kaddi96 Hakkı setr itmeyelüm togrusını söyleyelüm -/- Ziyâî d.g.282/6 Hakkı gizlemeyelim, örtmeyelim, doğrusunu söyleyelim: Onun saçının altında yüzü Mushaf, boyu eliftir. ʻArz idüp elif kaddin kul itdi beni cânân ‚Men ʻallemeni harfen kadd sayyereni ʻabden‛ -/- Ziyaî D.g.373/3 Sevgili elif boyunu arz edip beni köle etti: Bana bir harf öğre- tenin kölesi olurum. (Hz. Alî’nin sözü.) Fal bakarken elif denk gelmesi uğur kabul edilir: Geldi fâlumda elif takdîre oldum muntazır Rast geldüm togrusı yâruñ kad-i bâlâsına -/- Zâtî D. C. 1.g.431/2 Falımda elif geldi, kaderi bekler oldum; doğrusu sevgilinin uzun boyuna rast geldim. Eyleme kaddüñi hevâya elif Züll-i ʻacz ü niyâza vir lâm it -/- Nâmî D.g.Tetime IV/6 Boyunu nefsinin arzularına elif etme/dikbaşlılık yapma; acz ve yakarış horluğuna ver lam et. Süheylî ol perînüñ kâmetin yâd eyleyüp dilde97 Elif geldi tefe’’ül niyyetin itdüm kitâb açdum -/- Süheylî D.g.215/7 Süheylî, o perinin boyunu gönülde anıp tefeül niyetiyle kitap açtım; elif geldi. 95 Zâtî Divanı, C II, haz. Ali Nihat Tarlan, İstanbul 1970. 96 Mostarlı Ziyaî Divanı, haz. Müberra Gürgendereli, Kültür ve Turizm Bakanlığı e-kitap. 97 Süheylî Divanı. 358 • Mahmut Kaplan Elif-Kaş: Hayâlî, çok sevdiği hükümdarını doya doya seyredebilmek için göğ- sünde elif ve dağ şeklinde yaralar açtığını söyler: Elifle dâğ ile cismim serâser göz ve kaş ettim98 Doyunca her nazar seyr etmege Sultân Süleymânı -/- Hayâlî D.g.410/4 Her bakışta Sultan Süleyman’ı doyuncaya dek seyretmek için cismimi elifl ve yanık yaralarıyla baştanbaşa göz ve kaş ettim. Elif-Burun: Klasik şiirimizde burunla ilgili teşbih ve istiareler fazla yaygın olma- makla birlikte burun gümüşten çizilmiş elif harfine benzetilir: Dil tıflı için çekti kaşıñ gül varakına Bir sim elif üstüne anberden iki med -/- Ahmed Paşa D. g.29/3 Gönül çocuğu için kaşın gül yaprağına bir gümüş elif üstüne iki amberden med çekti. Nev’î’nin aşağıdaki beytinde göz hâ’ya elif burna benzetilmiş: Didüm benzer Elifle Hâ’ya ol çeşm ile ol bînî Işidüp ‘âşık-ı zâruñ birisi didi âh ebru -/- Nev’î D.g.384/3 O göz ve o burun elifle ha harfine benzer dedim; inleyen bir âşıkın işitip ‚ah ebrû‛ dedi. Bînî-i pâkine elif-i ân disem n’ola99 Ebrû-yı dil-keşi aña medd-i keşîdedür -/- Neşâtî D. g.38/2 Gönül çekici kaşının ona çekilmiş medd olduğu temiz burnu- na güzellik elifi desem şaşılmaz. Burun elif, kaş da nun olunca ortaya ân/güzellik çıkar: ()آى Bînidür bâgçe-i zanbak ya ay üzere elif100 Câmi‘-i hüsnüñde yahûd minber-i a‘lâ mıdur -/- Süheylî D.k.47/9 Burun zambak bahçesi mi ay üstünde elif mi; yoksa güzelliği- nin camisinde yüce minber midir? Sevgilinin elif gibi burnu, kaşı ve saçı canı meydana getirir ()جاى: Elifî bîni vü ebrun ile zülfün cândur Levh-i sinemde anuñ menḳabesi oldı cünun -/- Nâbî D.g. 653/5 98 Hayâlî Bey Divanı, haz. Ali Nihat Tarlan, Ankara 1992. 99 Neşâtî Divanı, haz. Mahmut Kaplan, İzmir 1996. 100 Süheylî Divanı. Nesîmî Kitabı • 359 Elif gibi burun ve kaşınla zülfün/saçın candır. Gönlümün lev- hasında onun menkabesi cünun oldu. Elif –Parmak: Az da olsa sevgilinin ince parmakları elife teşbih edilir. Taşlıcalı Yahya Hz.Peygamber’in ‚şakk-ı kamer‛ mucizesine şu beytiyle işaret etmiştir: Parmaġınuñ elifiyle ol cân Kurṣ-ı mâhı iki şaḳḳ itdi hemân -/- Yahya101 Parmağının elifiyle o can, ayın kursunu hemen iki parça etti. Parmak elif; ay yuvarlağı ise kurs/mim. III. Bazı Kelimeleri Oluşturmada Elif Şairler elif harfinin yardımıyla türlü kelime ve isimler yazmakla hü- nerlerini sergilemeye çalışmışlar. Bu tür kelime oluşturmalara hemen her divanda rastlamak mümkündür: Âdem: İnsanlığın babası Âdem’in ismi ya da insan anlamında âdem, en kolay oluşturulan kelimelerdendir: Elif kıyâm u rükû oldı dâl u secde mîm deme Namâz kıl ki namâz oldı ayn-ı âdeme dâl -/- Necâtî Elif kıyam, rüku dal, secde mim oldu demenamaz kıl ki namaz âdemin kendisine delil oldu. Ayakta durma elif, rükûda duruş dal, secde ise mim harfine benzer. Dolayısıyla namazın bu rükünlerini yerine getiren kişi, hareketiyle ‚âdem‛ yazmış olur: آدم Şeyh Gâlib, âdem olmak için başka şartlar ileri sürer: Bir dem ü bir elif gerek âdeme âdem olmağa102 Gâlib o remzi keşf eder kâmet-i Hak-nümâ-yı ney -/- Ş.Gâlib D.g.305/12 İnsana adam olmak için bir nefes bir de elif gerek; ey Gâlip ney’in, hakkı gösteren boyu o sırrı açıklar. Ney elif gibi uzun bir nefesli musiki aletidir. Neyin ses çıkarması ney- zenin nefesi lazımdır. Ney ayrılıklardan, dolayısıyla insanın ezeli macera- sından, ıstırabından bahs eder. Nefes/an anlamına gelen ‚dem‛ ve elif gibi nay bir araya gelince ‚adem‛ ortaya çıkar: ()آدم 101 Çelebioğlu, a.g.m. s.57. 102 Şeyh Gâlib Divanı, haz. Muhsin Kalkışım, Ankara 1994. 360 • Mahmut Kaplan Benim bu dediğim âdem elif kalksa kalan bir dem103 O demdir eyleyen icad kün emrin eyleyen icrâ Rıza.D.Hilkat-i Muhammediye 107 Benim bu âdem dediğim‘den elif kalksa geriye bir dem kalır; yaratan ve kün emrini icra eden o demdir/o an veya nefestir. Âb: Gönülde zülfü gamı lâm gibi kalb içre Gözümde kâmeti aksi elifdir âb üzre -/- Necâtî D. g. 523/2 Gönülde saçının gamı, üzüntüsü kalbin içinde(ki) lam gibi, gözümde boyunun yansıması su üstündeki elif gibidir. Kalbdeki lâm: قلة, kalbi üzer. Âb üstünde elifte ise şair, sevgilinin boyunu hayal edince ağlıyor ve su üstünde elif yan âb yazısı ortaya çıkı- yor: ()آب Ad: Elif kaddüñle dâl zülfüne teslîm-i rûḥ itdüm104 Bu daḫı zümre-i ʻuşşâḳ içinde başka ad olsun -/- Ulvî Elif boyunla dal zülfüne ruhumu teslim ettim, bu da âşıklar zümresi içinde ad olsun. Boy elif, saç dâl harfi; sonuç ad: ()آد Şol elif-bâlâ görüp ben kâmeti dâl olmuşu Yanına aldı cihân içinde bir ad eyledi -/- Necâtî D.g.648/3 Şu elif boylu, ben boyu dal olmuşu görüp yanına aldı dünyada bir ad/şöhret yaptı. Sevgili daleme göstermek için âşığı yanına almışa benziyor; bakın aş- kımdan nasıl dâl harfi gibi iki büklüm olmuş demeye getiriyor: ()آد Güzellik ülkesinin padişahı ad yapmak, namsalmak için boyu dal gibi bükülen aşığı elif boyunun yanına almıştır ( (آد Şehr-i hüsn içinde ye sultân-ı hûbân ad içün Şol elif kaddin hevâsıyla boyum dâl eyledin -/- Necâtî D.g.297/3 103 Kolağası Ali Rıza Büyük Divanı, haz. Mustafa Uğurlu, Lisans bitirme tezi, Atatürk Üniv. Erzu- rum 2010 104 Çelebioğlu, a.g.m.s.48. Nesîmî Kitabı • 361 Âh Gerçi rakîb âhuma nâzır degül ammâ105 Tîr olur anuñ cânına âhir elif-i âh -/- Hamdî D.g.CLVII /3 Gerçi rakip ahımı beklemiyor ama sonunda her bir ah elifi onun canına bir ok olur. Âşık mazlumun ahı arşa çıkar, sözüne telmih ediyor. Mazlumun ahı yerde kalmaz. Mushaf-ı hüsninde fâla niyet itdüm ol şehün106 Evvel elifle hâ geldi âhirinde mîm ü dâl -/- Mihrî D.k.XII/16 O şahın güzelliğinin Mushafı’nda fala niyyet ettim önce elif ve hâ ( )آهgeldi sonunda mîm ü dâl. Âşık sevgilinin hasretiyle göğsüne elif ve nokta şeklinde yaralar açar. Elif, keskin, sivri aletle açılan yara, dağ ise atşe yarası: Sînede sıfr u elif dâgını benden sorman Kim anuñ sırrını yürekde olan âh bilur -/- Necâtî D.g.64/7 Sînede sıfır ve elif yarasını benden sormayın zira onun sırrını yürekte olan âh bilür. Sıfır ve elif bir araya gelince âh olur: ()آه Cism-i rîk-âlûdı pür-dâg ü elif gören sanur Meşk içün yazmış debîr-i ‘ışk ser-tâ-ser nişân -/- Âşık Çelebi D.k.10/10 Toza bulanmış cismi yara ve eliflerle dolmuş gören aşk kâtibi- nin baştan sona meşk için örnek yazdığını sanır. Dağ ve elifler bir araya gelince âh ( )آهkelimesi ortaya çıkar. Şair kita- betle ilgili kelimelerle tenasüb yapmış. Nacl u elifler ile göñülde nişân-ı caşk107 Tugrâ-yı hükm-i husrev-i câlem-penâhdur -/- Bâkî D.g.61/5 Aşkın gönülde nişanı olan nal ve elif gibi yaralar âlemin ken- disine sığındığı padişahın tuğrasının hükmüdür, buyruğudur. Kehkeşan elif’e çarh sıfırdır. İkisi bir araya gelince ( )آهâh olur: Kehkeşân şekl-i elifdür sıfrdur hâle bu çarh108 Ânuñ derdi-y-ile sinesinde yazmış âh -/- Meʼâlî D.g.91/6 105 Hamdullah Hamdî Divanı, haz.Ali Emre Özyıldırım, www.kulturturizm.gov.tr. 106 Mihrî Hâtun Divânı, haz. Mehmet Arslan. 107 Bâkî Divanı, haz. Sebahattin Küçük, Ankara 1994. 108 Edith Ambros, Candid Penstrokes: the lyrics of Meâlî an Ottoman poet thev 16.century, Berlin 1982 362 • Mahmut Kaplan Samanyolu elif şekli hale sıfırdır; bu felek onun derdiyle sine- sine ah yazmış. Göktaşı ya da kayan yıldız şekil olarak elif, dolunay sıfır; ikisi bir ara- da âh ( )آهolur: San elifdürür şihâb ü sıfrdur meh giceler Âstânuñ gussasıyla âh ider âsmân -/- Meʼâlî D.g.177/8 Geceleri sanki akan yıldız elif, ay ise sıfırdır; eşiğinin tasasıyla gökyüzü ah eder. Hâdî olımazsa elif-i âh-ı seher-gâh109 Dergâhuña bir togru güzer-gâh ne müşkil -/- Nev’î D.g.291/2 Eğer seher vakti ahının elifi yol gösterici olmazsa dergâhına varan doğru bir yol (bulmak) çok zor/mümkün değil. Âşığın alevli ahı, geceleyin sevgilinin dergâhının yolunu bulma klavu- zu olarak tarif edilmişir. Sen serv-kadd *ü+ lâle-ruhun hasretinden âh110 Sad pâre sînede elif ü dilde dâg zâr -/- Rahmî D.k.4/28 Sen servi boylu ve lale yanaklının hasretinden ah, sinede yüz parça elif ve gönülde yanık yarasının iniltisi. Elif gibi boy meşakketle lama dönünce lam elif olur. Âşık lâle gibi gö- nül yaralarını açığa vurur, ah çeker ()اللو, ()آه: Şehâ lâm oldı âlâm-ı meşakkatde elif kaddüm Ne var lâle gibi dâg-ı derûnum âşikâr itsem -/- Rahmî D.k.5/21 Ey şah, elif boyum meşakkat elemiyle lam oldu; lale gibi iç ya- ramı âşikâr etsem şaşılır mı? Şair çektiği meşakkatin tesiriyle ah edip derdimi göstersem ayıplama- yın demek isiyor. Âlâm kelimesinde elif bulunduğu gibi lâle kelimesinde de elif vardır. Bundan dolayı âşığın gönül yarasını ifşa etmesi kaçınılmaz olur. Aşağıdaki beyitte Rahmî göğsünde iki elif ve kollarında birer dağla iki kez ah demek istediğini ifade ediyor. Kalenderi dervişler göğüslerine elif şeklinde yaralar açtıkları gibi kollarına da çeşitli yaralar açıp öylece gezer- lermiş. Bazen de yaraya ok saplanmış olduğu halde ortalıkta dolaşırlarmış: 109 Nev’î Divanı, haz. Mertol Tulum, M.Ali Tanyeri, İstanbul 1977. 110 Rahmî Divanı, haz. Ahmet Mermer, İstanbul 2004. Nesîmî Kitabı • 363 Sînede iki elif kolumda iki dâg-ı gam111 Sen vefâsız serv-kad gül-ruh elinden âh âh -/- Rahmî D.g.294/4 Sinede iki elif, kolumda iki üzüntü yarası, sen vefasız servi boylu, gül yanaklı elinden ah ah< Sıfr ile şekl-i elifdür yazıla kabrümde112 Her ne dem cân vire dil ‘aşkuñ ile âh diye -/- Sehî Bey D. g.246/4 Gönül aşkınla her ne zaman ah diyerek can verse kabrimde yazılan sıfır ile eliftir. Şair alevli ahlar çektiğini, bu ahların göge yükselme zamanı olduğunu ifade ederek ıstırabının şiddetini anlatmak istemiş: Yiridür çarha irse dûd-ı kebûd113 Elif-i âhı idelüm memdûd -/- Atâyî D.Mer.2-II/6 Ah elifini uzatalım; mavi duman göklere çıksa yeridir. Elif-i medd-i âh-ı subh-ı niyâz114 Serv-i bâlâ-yı ser-bülendümdür -/- Tecellî D.g.42/3 Yakarış sabahının ahının uzatılmış elifi benim uzun boylu ser- vimdir. Âl, şairlerin en çok tevriye ve cinas gibi sanatlarla kullandıkları keli- melerin başında gelir. Al kırmızı ve hile anlamlarıyla tevriyeye çok elveriş- lidir: Âl ile almaz idüñ gönlün Necâtî bendenüñ Kâmetün cânâ elif zülfün eger lâm olmasa -/- Necâtî d. g.461/5 Ey sevgili, eğer boyun elif zülfün lam olmasa köle Necâtî’nin gönlünü hileile almazdın. Kamet, elif; zülüf ise lam şeklinde olduğundan yanyana geldiklerinde âl oluşur: ()آل Revânî, Necâtî’nin beytini adeta kopya etmiş gibi aynı durumu şöyle anlatmıştır: Al ile almaz idüñ göñlin Revânî bendeñüñ115 Kâmetüñ cânâ elif zülfüñ eger lâm olmasa -/- Revânî D.g.321/8 111 Rahmî Divanı, haz. Ahmet Mermer, İstanbul 2004. 112 Sehi Bey Divanı, haz. Hakan Yekbaş, İstanbul 2010 113 Saadet Karaköse, Nevʻî -zâde Atâyî Divanı, Ksımî Tahlil-Metin, İnönü Üniv. Sosyal Bil. Enst. Basılmamış doktora Tezi. Malatya 1994 114 Tecellî Divanı, haz. Sebahat Deniz, İstanbul 2005. 115 Revânî Divanı, haz. Ziya Avşar, Kültür ve Turizm Bak.e-kitap 2017. 364 • Mahmut Kaplan Ey sevgili, eğer boyun elif, zülfün lam olmasa Revânî bende- nin gönlünü hile ile alamazdın. ʻAlem: Ferman yazılarında elif, serviye teşbih edilir. Nâbî Cafer Paşa övgüsünde nazmettiği kasidesinde hükümdarın tuğrasını överken eliflerini istikamet, dürüstlük, doğruluk alemi/ sembolü olarak tavsif eder: İstiḳâmetde ʻalem her elif-i mümtâzı Bâġ-ı fermânda nişân-dih görinür serv-âsâ -/- Nâbî D.k.18/2 Âmin: Duaların sonunda tekrarlanan âmîn kelimesi sık olmamakla birlikte bazı beyitlerde şu biçimde karşımıza çıkar: Boyı elif ü m'imi ağızı zülfi yi vü nûn116 Kaşı olana alhışum âmîn degül midür K. Burhaneddin G 741/3 Boyu elif, mimi ağzı, zülfü yi ve nun; kaşı olana alkışım âmîn değil midir? Boy elif, ağız mîm, saç ye ve nun harfleri olunca yazıln kelime ‚âmîn‛ olur: () آهيي Ân: Güzellik cazibesi, alım. Şiirlerde sık kullanılan kelimelerdendir. Şairler bu kelimeyi ifade eden türlü söz oyunları srgilemekten keyif alır: Fâtihadır anun yüzü nûn u eliftir âyeti Sallû ve sellimû ala sûret-i cân-fezâyına -/- Nesîmî g.368/6 Onun yüzü Fatiha, ayeti elif ve nündür. Can artıran suretine salat ve selam olsun. Yüz fatiha, kaş: nun; burun elif. İkisi bir araya gelince ân meydana ge- lir: ()آى Aşağıdaki beyitte ‚ân‛ hem o zamiri hem de alım, güzellik anlamında kullanılarak tevriye yapılmış: ()ٱى Kaşı nûnuyla kâmeti elifin Gördükçe ayruk biz ansuz olmazız -/- Ahmed Paşa D. g.111/2 Kaşının nunuyla boyunun elifi gördükten sonra artık biz on- suz olmayız/o güzelliksiz olmayız. Elifdür kaddi yâruñ kaşları nûn İlâhî eyleme ʻuşşâḳı ansuz -/- Zâtî D.g. 531/2 116 Kadı Burhaneddin Divanı, Haz. Muharrem Ergin, İstanbul 1981. Nesîmî Kitabı • 365 Sevgilinin boyu elif kaşları nündür; allah’ım âşıkları on- suz/ansız bırakma! Elif ve nun ân kelimesini oluşturur ( )آى: Ey yüzi âyet-i Hak yine ne efsun okudun117 Ân-ı vâhidde elif kâmetümi nûn itdüñ -/- Hayretî D.g.223/2 Ey yüzü hak ayeti yine ne efsun okudun; bir anda elif boyumu nun ettin. Hilâlüñ ḳâmetüñ ḥüsnüñle ânuñ vasfın itmekden Yine Nevʻî elifle nûn ile ṭoldurdı dîvânı. -/- Nev’î D.g.533/5 Nevʻî, hilal kaşın, boyun, güzelliğinin övgüsünü yapmaktan yine divanı elif ve nûn harfleriyle doldurdu. Elif ve nûn: Ân ( ) آى Elif kaddüñle ḳaşuñ nûnıdur cân tende anuñçün118 Ne ben bir laḥẓa cansız oluram ne cân bir an sensüz -/- Şuhûdî D.g.81/2 Can, tende elif boyunla kaşının nunudur; onun için ne ben bir an cansız olurum ne o bir an sensiz. ( )آى ( )جاى Aşağıdaki beyitte burun elife, gözler nuna, kaşlarsa ‚med‛ işaretine teşbih edilerek sevgilinin yüzünde kudret elinin çifte ân yazdığı ifade edil- miş: Elif bîni vü nûndur dîdeler ebrû dahi meddür Bu yüzden vech-i yâra kilk-i kudret çifte ân yazmış Pertev D.g.CCXLIII/4 Belâ, sevimsiz bir kelime olmakla birlikte şairlerin sanat yapmak için ilgi gösterdikleri bir kelimedir: Mahabbet bahrıdır cismim elifler anuñ emvâcı Belânın kânıdır gönlüm o laʻl-i cân-fezâ hakkı -/- Hayâlî D.g.437/4 Cismim muhabbet/aşk denizidir, elifler onun dalgaları; o can artıran dudak hakkı, gönül belanın madenidir. ‘Uşşâka işüñ cefâdur ey dost119 Kaddüñ elif-i belâdur ey dost -/- Revânî D.g.28/1 117 Hayretî Divanı, haz. Mehmed Çavuşoğlu-M.Ali Tanyeri, İstanbul 1981. 118 Şuhûdî Divançesi, haz. Ertuğrul Can, Çukurova Üniv. Sosyal Bilimler Enst, YL. Tezi, Adana 2005. 119 Revânî Divanı. 366 • Mahmut Kaplan Ey dost, işin âşıklara cefadır, boyun (ise) belâ kelimesinin eli- fidir. ()تال Câh ( )جاه, makam kelimesinin yazılışına aşağıdaki beyit güzel bir ör- nektir: Cîm-zülfüñle elif-kaddüñ dehânuñ sıfrıdur Baña âlemde câh ey pâd-şâh-i muhterem -/- Meʼâlî d.g.149/5 Cim saçınla elif boyun (ve) ağzının mimidir bana dünyada makam ey muhterem Cân, cânân çok sık karşılaşılan kelimelerdendir. Can kelimesinin orta- sındaki elif ve kelimenin tek heceli oluşu bazı söz oyunlarına kolayca imkân verir. Aynı şekilde ‚canan‛ da barındırdığı iki elifle şairlere güzel bir hüner gösterme fırsatı tanır: Cihân içinde Nesîmî elif tek oldu ferd Eger inanmaz isen uşta şer’ u uşta güvâh -/- Nesîmî g.354/12 Nesîmî, dünya içinde elif gibi tek oldu; eğer inanmazsan işte şeriat ve işte delil. Cihân kelimesinde bir tek elif vardır: ( ) جياى. Bu beyti okuyunca ister istemez akla, Nesîmî’nin akıbetini hissetmiş olduğu geliyor. İşte şeriat ve iş- te delil diyerek muhamekemesini ve idamını sanki hissetmiş. O da feci, ci- ğersuz akıbetiyle neredeyse elif gibi ‚ferd‛ olmuştur. Taci-zâde Cafer Çelebi aşağıdaki beyitte ‚can‛ ve ‚an‛ kelimelerini birlikte kullanmıştır: Kâmetiñe benzedügi-çün elif ey nûr-ı ‘ayn Tende cânı cân içinde saklaram anı dürüst -/- TCÇD, g.13/5 Ey göz nuru boyun elife benzediği için tende canı, can içinde onu dosdoğru saklarım. Can, tende saklanmış, can içinde ise ân saklıdır: ( آى- )جاىAn kelimesi hem o, hem de güzellik anlamında kullanılmıştır. Mihrî hatun da ‚can( ‛)جاىve ‚an( ‛)آىkelimeleri ile hünerlerini sergi- lemiştir: Şöyle kim dil-hânesinde mihr-i cânân gizlidür Nitekim cânda elif ten içre hem cân gizlidür -/- Mihrî D.g.42/1 Gönül evinde sevgilinin aşkı; canda elif, tende can nasıl giz- lendiyse öyle gizlidir. Nesîmî Kitabı • 367 Cân içinde sakladum mihrüñ elif gibi senüñ Gitmedi bilmem nedür cürmüm senüñ benden kînüñ -/- Mihrî D.m. V/1 Sevgini cân içindeki elif gibi sakladım; (buna rağmen) bilmem suçum nedir, bana kinin gitmedi. Emri, kâkül, kad ve kaş kelimeleriyle bir ‚cân‛ resm etmiş ( )جاى: Kâküli cîm anuñ kaddi elif kaşları nûn Ne diyem aña ki başdan ayaga cân olmış -/- Emrî D.g.242/4 Onun perçemi cim, boyu elif, kaşları nun; ona ne diyebilirim ki baştan ayağa can olmuş. Elif harfi dosdoğru olduğu için canın koynuna girdiği gibi âşık da doğrulukla ancak sevgilinin koynuna girebilir: Togrılar girse ʻaceb olmaya cânân koynına İstikâmetle duḫûl itdi elif cân ḳoynına -/- Zâtî D. g.1424/1 Sevgilinin koynuna doğrular girse şaşılmamalı (zira) elif doğ- rulukla canın koynuna girdi. Tabîbüm gördi derdüm ḳodı engüştin dehân içre Elif ṣandum o lebler arasında anı cân içre -/- Zâtî D.g.1448/1 Tabibim derdimi gördü (hayretinden) parmağını ağzına koy- du; onu dudaklar arasında, can içindeki elif sandım. Beyitte geçen ‚dehân ( ‛)دىاىve ‚cân‛kelimelerinin içinde elif vardır. Şair, ağızdaki parmağı can ( )جاىiçindeki elife benzetmiş. Sehâbî, boy, kaş kelimeleriyle güzel bir tablo çizmiş: Ol sehî-kad kim elif-veş hasreti cânumdadur120 Cilvegâhı cûy-bâr-ı çeşm-i giryânumdadur -/- Sehâbî D. g.133/1 O düzgün boylunun elif gibi hasreti canımdadır; göründüğü yer ağlayan gözümün ırmağındadır. Hasret can ( )جاىiçinde gizlenen elife teşbih edilmiş. Hasret gözle gö- rülmez gizlidir ancak gözden akan yaşlarla açığa vurulur. Sen elif-veş sâkin-i halvet-sarây-ı cân iken Turfa hâletdür ki cân olmış taleb-kâruñ senüñ -/- Sehâbî D.g.208/2 Sen elif gibi can halvet yerinde sakinken şaşılacak bir durum var ki can seni ister olmuş. ()جاى 120 Sehâbî Divanı, haz. Cemal Bayak, İstanbul 1988. 368 • Mahmut Kaplan Cemâl, güzellik anlamına gelen bu kelime koynunda sakladığı elifle türlü sanatlara cilvegâh olmuştur. Aşağıdaki beyitte zülf cim; fem mim; boy elif; turra, kâkül lam bir araya getirilerek cemâl kelimesi nakş edilmiş ()جوال: Cîm zülf ü mîm fem bâlâ elifsin turre lâm Sende olmışdur cemâl-i Hâkik-ı Bîçûn ‘ıyân -/- K.Nizâmî D.g.88/3 Cîm zülf, mim ağız, boy elif ve kâkül lâm; Allah’ın cemali gö- rünmüştür. Ol cemâlüñçün dehânı mîmdür kaddi elif İki zülfeynüñ birisi cîm ü biri lâm olur -/- Revânî D.g.80/5 O güzelliğin için ağzı mimdir, boyu elif, iki zülfün birisi cim ve biri lâm olur. Ağız mim, kad/boy elif, yüzün iki yanındaki saç lüleleri inden biri cim biri lam olunca ortaya ( ) جوالkelimesi çıkar. Çâk, yarık, yırtık demek olan bu kelime anlam ve yapı itibariyle elifle yapılacak kelimelere kolaylık sağlar. Aşağıdaki beyitte göğsün yüz parça olması şaire çâk ( )چاكkelimesinde elifi çağrıştırmış. Beyitte elife benzetilen mızraktır: Yiridür sîne-i sad-çâke sinânuñ çekelüm Yazılurmış sanemâ çünki elif çâk içre -/- Emrî D.g.455/2 Paramparça olmuş sineye senin kılıcını çekmek, basmak yeri- dir; ey put gibi güzel, çâk kelimesinin içine elif yazılırmış. Dâd ( )داد: Adalet anlamındaki bu farsça kelime de elifle yapılan söz oyunlarının mekânıdır: Pâdişâhum kişver-i hüsn içre dâd itsen nola Kaddini çünkim elif zülfeynini dâl eyledin -/- Hayâlî D.g.273/5 Padişahım madem boyunu elif, iki zülfünü dal harfi yaptın; güzellik ülkesinde adalet etsen ne olur? Boy elif, yüzün iki tarafındaki zülüfler de dâl harfi olunca ortaya ‚dâd‛ adalet çıkar. İki zülfü dala benzer ortada kaddi elif Vây bu zâlim şöyle başdan ayağa dek dâddur -/- Necâtî D.g.120/5 Necâtî’nin yukarıdaki ıdaki beyti de aynı tasavvurla ‚dâd‛ yazmak için düzenlenmiştir: Nesîmî Kitabı • 369 Dâġ ( )داغ: Yanık yarası, İnsan ve hayvanın tenine kızgın demirle vuru- lan işaret, yara. Aşağıdaki beyitte Gelibolulu Âlî elifleri ucunda kırmız gül açılan dallara benzetmiştir: Elifler ser virür kırmuzı gül (kim) tâze dâġumdur Şeh-i ʻışkam dilâ saḥn-ı feżâ-yı sîne bâġumdur -/- G.Âlî D.g. 161/1 Rahmî ise elifleri serviye, yanık yaralarını güle; diğer yaraları goncaya benzetmiş: Elifler servlerdür dâglar gül yâreler gonca121 Vücûdum bâg-ı mihnet âh eşküm cüst u cûyıdur -/- Rahmî D.g.70/2 Dâm ( )دام, tuzak. Kuşları avlamak için kıldan yapılan için daha çok kullanılır. Aşağıdaki beyitte sevgilinin kıvrılmış saçları, elif boyu ve mim gibi ağzının, gönül kuşunu avlamak için kâfi bir tuzak olduğu belirtilmiştir: Cân u dil murġını ṣayd itmeğe dâm ise yiter Dâl zülfüñ ve elif kâmetüñ ü mîm dehenüñ -/- Nizâmî122 Elif-elem: Necâtî, aşağıdaki beytinde elife benzeyen kad, lama benze- yen zülf ve mime benzeyen ağız kelimelerinin ‚elem‛ oluşturduğunu be- lirtmiştir ( ) الن Kadd ü zülf ü dehenün oldı elif lâm ile mîm Ol sebebden dil ü cân lezzetin aldı elemin -/- Necâtî D.g.322/2 Em ( )ام, ilaç. Aşağıdaki beyitte Kadı Burhaneddin, elife benzeyen bo- yunu ve ağzının mimini gören kişi bilir ki ölü diriltmek yine peygamber mucizesidir, diyerek em kelimesini verir: Elifî boyını seven gişi mîmini göricek Bile ki ölü diriltmek yine hem peyâmberîdür K.Burhaneddin G 395/3 Nizâmî de boy ve ağzın simgeleri olan ‚elif‛ ve ‚mim‛le em ( ) امkeli- mesini dikkatlere sunmuştur: Elif ü mîmdür agzuñ ile kaddüñ çü senüñ123 Derdüme ol ikisin ben ne içün em dimeyem -/- K.Nizâmî D.g.75/3 Senin ağzınla boyun elifle mim olduğu için ben nasıl o ikisinin derdime em demeyeyim? 121 Rahmî Divanı, haz. Ahmet Mermer, İstanbul 2004. 122 Çelebioğlu, a.g.m.s.52. 123 Haluk İpekten, Karamanlı Nizamî Hayatı Edebî Kişiliği ve Divanı, Erzurum 1974. 370 • Mahmut Kaplan Hâk, toprak. Elif kelimesi toprak anlamındaki hâk ( )خاكklimesini içinde bulunduğuna dikkat çekilir: Tîr-i dil-dûzı anuñ sîne-i sad-çâk içre Bir elif gibi-durur kim yazılur hâk içre -/- Emrî D.g.455/1 Onun yürek delen oku yüz parça göğüs içinde toprak içinde yazılan elif gibidir. İnsan bedeninin topraktan yaratıldığına telmih yapılıyor. Hemze: Bir bakıma eliftir: Bu kej zülfündedür toğru cânum derç Zîrâ sûret durur elife hemze K. Burhaneddin G 1243/2 Benim canım doğruca bu eğri saçında derç edilmiştir; zira hemze elife surettir. Îmân/yaman: İman kelimesinden elif giderse geriye yaman/kötü, kötü- lük kalır: O kul ki toğrı ola hıdmetünden eyleme dûr124 Yaman olur elif îmândan gidince hemîn -/- Yahya Beg D. k. 19/34 Hizmetinden dürüst olan kulu uzaklaştırma, zira îmandan elif giderse yaman olur. ( )ايواىbu kelimden elif çıksa geriye yaman ( )يواىkalır. İrem ()ارم: Şeddad’ın yalancı cenneti olup şairler bu kelimeile çeşitli hünerlerini sergiler: Çün elifdür kâmetüñ râdur kaşuñ mîm ol dehân Yüzüñe kılsam nazar görsem diyen bâġ-ı İrem -/- Meʼâlî D.g.149/6 Boyun elif, kaşın râ, ağzın mîm olduğundan İrem’i görsem di- ye yüzüne nazar kılsam. Kan ()قاى: Kan kelimesinin ortasında elif vardır. Şair bunu ağlayan göze batan ok; kan içinde elife benzetir: Batalı kana okun dîde-i giryân içre Bir elifdür sanasın kim yazılur kan içre -/- Fuzûlî D.g.254/1 Ağlayan göz içine okun, kana batalı beri sanki kan içindeki bir eliftir. Kur’ân () قرآنkelimesinin içinde e elif bulunması bazı söz sanatlarına izin vermiştir: 124 Taşlıcalı Yahya Divanı. Nesîmî Kitabı • 371 Elifdür gûyiyâ Kur’ân içinde zaḫmuñ iy ġonce125 Nihâl-i gül dürür yâḫod dikilmişdür gülistana -/- Zâtî D.C III, g.1319/4 Ey gonca, açtığın yara sanki Kur’an içindeki elif veya gül bah- çesine dikilmiş fidandır. Lâ: Hayır kelimesi ‚lam‛ ve ‚elif‛le yazılır: ( )الZülüf ve elif gibi boy lâ kelimesini ifade eder: Nice nefy iderdi ḫâṭırdan güzeller fikrini Zülf ü ḳaddüñ naḳş-ı dilde olmasaydı lâ eger -/- Kemal Paşazade126 Eğer zülüf ve boyun, gönül nakşında lâ/hayır olmasaydı gü- zeller düşüncesini (âşık) nasıl hatırından sürüp çıkarırdı. Mâ, su kelimesini, aşağıdaki örnekte elif boy ve mim ağız simgesiyle mâ kelimesinin yansıl yazıldığınıgörüyoruz: ()ها Elif ḳaddüñle laʻlüñ mimini gördükçe ʻaksinden Olur mirʼât-ı çeşmümde hemân ol laḥẓâ mâ peydâ -/- Yahya127 Elif-mâh ()هاه Çün dehânuñ mîm ü zülfüñ sıfrdur kaddüñ elif128 Yaraşur sen sîm-ten dil-dâra dirsem ben de mâh -/- Sehî Bey D. g.250/2 Ağzın mim, zülfün sıfır ve boyun elif olduğu için sen gümüş tenli sevgiliye mah/ay desem yakışır. Mâr: Yılan ( )هار Mim aġzuñla elif kaddüñ kaşuñ râsınuñ âh129 Gussası ey âfet-i câñ zehr-i mâr oldı bana -/- Meʼâlî d.g.24/6 Ey can âfeti, mim ağzın, elif boyun ve ra kaşının ah tasası bana yılan zehiri oldu. Med: Uzatma işareti, elifin üzerine konur, bir bakıma elifi ifade eder, elifi belli oranlarda uzun okutur. Elif üzerindeki med okuyuşu uzatmak için kullanılır, bu da sermedi ömür anlamına gelir şair için: Kadd-i mevzûnın elifdür didiler kaşını med ‘Ömr-i sermeddür hele ben bildügüm ol serv-i nâz -/- Nev’î D.mk.32/2 125 Zâtî Divanı C.III. 126 Çelebioğlu, a.g.m.s.52 127 Çelebioğlu, a.g.m.s.50 128 Sehî Bey Divanı, haz. Hakan Yekbaş, İstanbul 2010 129 Edith Ambros, Candid penstrokes: the lyrics of Meâlî an Ottoman poet thev 16.century, Ber- lin 1982 372 • Mahmut Kaplan Düzgün boyuna elif, kaşına med dediler; hele benim bildiğim o naz servisi ebedi ömürdür. Nahl-ı niyâz: Nâbî, Abdî Paşa’nın tuğrasını methederken tuğradaki elif harfini gü- zellik bahçelerinin fidanına teşbih ederken zülfesini de hurilerin zülfüne benzetir: Her elif nahl-ı niyâz-ı behcet Zülfeler her biri zülf-i havrâ -/- Nâbî D.k.19/3 Her elif güzellik bahçesinin yakarış fidanı, elifin üstündeki szülfe denilen saçakların her biri hürlerin zülfü. Nâr: Ateş. Ayrılık, âşık için ateşten yakıcıdır. Nâr kelimesi içinde elif vardır () نار Firâkıñ an-ı nâr anuñ içinde bir elif oldum Ne farḳum var benüm deryâ-yı âteşde semenderden -/- Zâtî D.g.1177/3 Raʻnâ: güzel, latif, hoş.( )رعنا Kaşlar nun ve ra, boy elif göz ayn harfi olunca güzel anlamına gelen (raʻnâ) kelimesi kendini ele verir: Nûn u râdur kaşlarun kaddün elif çeşmün ayın130 Bunları vasf eyledüm gâyetde ra'nâ eyledüm -/- Enverî, D.g.165/6 On sayısı: Elif gibi boy ve sinedeki sıfıra benzeyen ben 10 sayısını ve- rir: (٠١) Ey elif-kad gösterip sinendeki hâli yine131 Hayretî’nüñ cânda dâgın bir iken on eylediüñ -/- Hayretî, D.g.199/5 Elif boy ve göğüsteki ben, Hayretî’nin derdini bir iken on ey- ledi. Salâ ( )صال: Çağrı, çağırma, meydan okuma. Salâ kelimesinde elif şairi aşağıdaki hüner gösterisine sevketmiştir: Sad-çeşm ü lâm-zülf ü râst-kâmetsin elif132 Sal elüñ hân-ı visâle eyle ‘uşşâka salâ -/- Sehî Bey D.g.6/4 Sad gözlü, lam zülüflü, doğru boysun elif; elini sal kavuşma- sofrasına (gelmeleri) için âşıkları çağır. 130 Mürekkepci Enverî Divanı, haz. C.Kurnaz-M.Tatcı, Ankara 2001. 131 Hayretî Divanı, haz. Mehmed Çavuşoğlu-M.Ali Tanyeri, İstanbul 1981. 132 Sehi Bey Divanı, haz. Hakan Yekbaş, İstanbul 2010 Nesîmî Kitabı • 373 III. Elif –Âşık: Elif harfi sevgilinin boyu için bir benzetme unsuru olurken şair için üzüntü ve aşk acısından ya da sevgilinin eziyetinden dola- yı eğilip bükülmesini tasvir etmede kullanılır. Bu husus aşağıda örnekleriy- le gösterilmiştir: Boyu dâl olmak: Eğilmek, bükülmek. N’olduğum zülf ü zenahdânı gamından bilür ol Ki elif kaddi anuñ dâl ola zindân içre -/- Emrî D.g.457/4 Onun, saç ve çene çukurunun gamından ne çektiğimi elif boyu zindanda dal olan bilir/anlar. Bilürin zülfi elif kâmetümi dâl eyler133 Kur’a-i ‘ışk Revânî çü benüm fâlümdür -/- Revânî D.g.77/5 Saçının elif gibi boyumu dal edeceğini bilirim; Ey Revânî çün- kü aşk kurası benim falımdır. Ḳullaruñ ey ḫâce Ẕâtî’den sebaḳ alsun diyü Levḥ-i ʻışḳuñda elif ḳaddin büküb dâl eyledüñ -/- Zâtî d.g.671/5 Ey efendi, kulların Zâtî’den ders alsınlar diye aşkının levha- sında boyunu büküp dâl eyledin. Elif-Yâ () ى: Âşığın boyu elif iken ya gibi eğilip bükülür: Çekelden sineme tîr-i kazasın134 Elif kaddüm olupdur yâ misali -/- Ubeydî D.g.330/4 Kazasının okunu sineme çektiğimden beri elif boyum yâ gibi olmuştur. Elif-Nun: Boy, ibadet ile tevazudan nun gibi kıvrılır, böylece Zünnûn hatırlanmış olur: Tâʻat-i Hak’da elif kâmetüñi nûn eyle Sende de tâ ki ẓuhûr eyleye ḥâl-i Zü’n-nûn -/- Ubeydî D.1/1 Allah’a ibadette elif boyunu nûn eyle; ta ki sende Zü’n-nûn ha- li ortaya çıksın. Balık tarafından yutulan Hz. Yunus’un lakabı Zünnûn’dur. Ayrıca meşhur veli Zünnûn-ı Mısrî de beytin çağrışım alanı içinde görünüyor. 133 Revânî Divanı, haz. Ziya Avşar, Kültür ve Turizm Bak.e-kitap 2017. 134 Ömer Arslan, Ubeydi Divanı: Metin-İnceleme, basılmamış YL.Tezi İstanbul Üniv. Sos.Bil.Enst. İstanbul 2013. 374 • Mahmut Kaplan Elif- lâm: Aşağıdaki beyit güzel bir hüsn-i ta’lil örneğidir: Sanma kim itdi elif-kaddüm benüm âlâm lâm135 Bir hümâ saydına oldı halka-i endâm dâm -/- Sâkıp D.g.123/1 Elemler benim elif boyumu lam etti sanma; bir hüma kuşu av- lamak için endamımı tuzak halkası ettim. Elif-Keman:Yay, kavis. Âşığın boyu içinde elif harfi olan kemana teş- bih edilir: İden daʻvî-i yek-tâyî ser-i meydân-ı maʻnâda Kemâl-i istikâmetle elif kaddin kemân itsün -/- Sâkıp D.g.140/8 Mana meydanının başında teklik iddiasında bulunan istika- met üzere elif boyunu keman gibi büksün. Yani çok çalışsın. Elif-Nâl: Kamış kalemin içinde bulunan zarımsı teller.136 Ḫâme yazmaz ḥarf ehl-i ḥarfe hem-ḥâl olmasa Bâṭın-ı ṭabʻında hem şekl-i elif nâl olmasa -/- Nâbî D.g. 743/1 Tabiatında elif görünümlü nâl olmasa kalem, harf ehli ile hem- hâl olup harf yazmaz. Elif ve Şerha: Kalenderîler göğüslerine elif ve nal şeklinde yaralar aça- rak dolaşırlarmış. Divan şairleri de bu örneklerden hareketle gögüslerinde sevgilinin elif boyu özlemiyle elifler çizdiklerini, yaralar açtıklarını söyler- ler. Aşağıda bu hususta örnekler verilmiştir: dağ-ı elif Sînem üzre görinen kanlu elifler sanman Safha-i derd ü gama sürh ile cedvel çekdüm -/- Bâkî D.g.327/2 Sinemimin üstünde görünenleri kalnlı elifler sanmayın, dert ve gam sayfasına kırmızı ile cetveller çektim. Hâsiyyet ile yâre yakîn itmek içündür Bâkî ki biraz kanlu elifler kola yazdı -/- Bâkî D.g.529/5 Bu özellikle sevgiliye yanaşmak için Bâkî kol(un)a biraz kanlı elifler yazdı/çizdi. Ciger kanıyla bulmış perveriş hûnîn elif sanman Kadüñ yâdına dil tende nihâl-i ergavân besler -/- Emrî D.g.177/4 135 Sâkıp Dede Divanı, haz. Ahmet Arı, ankara 2003. 136 İskender Pala, Ansiklopedik Divn Şiiri Sözlüğü, İstanbul 2004, s. 348. Nesîmî Kitabı • 375 Ciğer kanıyla beslenmiş kanlı elif sanmayın, senin boyun hatı- rasına gönül tende erguvan fidanı besler. Peyk-i ‘ışkam şâh-ı gam sevdâya salmışdur beni Sînede na‘l-i elif elde nacagumdur benüm -/- Emrî D.g.319/6 Aşk habercisiyim, gam şahı beni sevdaya salmıştır. Sinede eli- fin nalı benim nacağımdır (balta). Tenümde biñ elif çeksem elif üzre ‘aceb sırdur Tefâvüt itmez ol bâlâ kadüñ yanında hep birdür -/- Emrî D.mt.153 Tenimde elif üstüne bin elif çeksem yine de; sevgilinin yanın- da, şaşılacak bir sırdır, değeri yoktur, yine hep birdir. Elifle naʻl ile zeyn oldu sînem O tıfla tahta-ı taʻlîme benzer -/- Hayâlî D.g.136/4 Sinem elif ve nallar ile süslendi; o çocuk için talim tahtasına benzer. Göğüsteki kanlı yanık yaralarıyla şerhalar şaire etrafı nar ağaçlarıyla çevrilmiş bahçe manzarası çağrıştırır: Buldu zînet kanlı dağımla Hayâlî her elif Servler etrâfını gûyâ ki ettim nârlık -/- Hayâlî D.g.232/5 Ey Hayâlî, her elif kanlı yaramla süslendi, güya servilerin etra- fını narlık ettim. Nakş-ı hüsnünle dili ey büt-i Çîn deyr eyle Erganûn oldu eliflerle tenim seyr eyle -/- Hayâlî D.g.369/1 Ey Çin putu, güzelliğinin resmiyle gönlü kiliseye çevir; elifler- le erganuna dönen tenimi seyreyle. Gûşe-i fakr dilâ kişver-i Cemdir bilene Tende dâğ-ı elifi tabl-ı ʻalemdir bilene -/- Hayâlî D.g.370/5 Bilene fakr köşesi Cem’in ülkesidir. Bilene tendeki dağ ve elif yaraları bilene davul ve sancaktır. Nâgeh Hayâlî Leylî güzer eyleye deyu Mecnûn teninde yer yer elif doğru râh idi -/- Hayâlî D.g.436/5 Ey hayâlî, ansızın Leyla (oradan) geçer diye Mecnun teninde yer yer elif doğru yoldu. 376 • Mahmut Kaplan Gülşen-i sinemde ḳanlu dâġlarla her elif137 Pür-şükûfe bir nihâl-i erġavân oldı bana -/- Mecdî g.3/2 Sîne bahçemde kanlı yaralarla her elif benim için bol çiçekli bir erguvan ağacıdır. Dag üzre elif resmini sinemde şanurlar Yârüñ işigi kâ’besine kıble-nümâdur -/- Nev’î D.g.161/3 Sinemde yanık yarası üstünde elif resmini, sevgilinin eşiği ka- besine pusula sanırlar. Elifler üzre Nev’î dâg-ı pür-hûnum görenler dir Düşürmiş berg-i gül bâd-ı seher râh-ı gülistana -/- Nev’î D.g.415/5 Ey Nevʻî, elifler üstünde kan dolu yaralarımı görenler seher yeli gül yaprağını gülbahçesine düşürmüş der. Sînemdeki elifler sehm-i sitemdür ey dost138 Bu kaldı yâdgârı her bir kaşı kemânun -/- Rahmî D.g.157/5 Ey dost, sinemdeki elifler zulüm payıdır/okudur; her bir kaşı kemandan bu hatıra kaldı. Ko beni sînemüñ üstinde elifler çekeyin ‘Işk ser-menziline irmek için yollar olur -/- Revânî D.g.87/4 Beni bırak sinemin üstüne elifler çekeyim; (bunlar) aşk menzi- line varmak için yollar olur. Dâg-ı şevküñle elif bu sîne-i pür-çâkde Tâze rengîn gül budâgıdur ki bitmiş hâkde -/- Revânî D.g.380/1 Şevkinin yarasıyla elif bu paramparça sine üstünde toprakta ( )خاكbitmiş taze renkli gül budağıdır. Âteşîn dâğ u elifler birle cânâ ḳametüm Gül-bün-i gül-zâr-ı gamdur hem güli hem hârı var -/- Sehâbî D. g.54/4 Ey sevgili, ateşten dağ ve eliflerle boyum, hem gülü hem dike- ni bulunan gam gülbahçesinin gül fidanıdır. 137 Mecdî Mehmed Efendinin Gazelleri (Metin-İnceleme)Gazi Üniv. Sos. Bil. Enst. YL. Tezi. haz. Ayşe Derya Eskimen 138 Rahmî Divanı. Nesîmî Kitabı • 377 Burc-ı bârûdur elifler bu hisâr-ı tende139 Dâg-ı mihnetdür anuñ sînede yer yer bedeni -/- Sehî Bey D. g.286/3 Bu ten hisarında elifler burçtur; yer yer onun bedeni sinede mihnet yarasıdır. Elifler dâġlar ṣanman görinen mahbes-i tende140 Olupdur raḫneler yollar revân olmaġa can yir yir -/- Şuhûdî D.g.58/2 Ten mahpesinde görünenleri yanık yaraları sanmayın, canın çıkıp gitmesi için yer yer yarıklar, yollar açılmıştır. Olmuşum tekye-i aşk içre Ubeydî abdâl141 Yol yol eylersem eliflerle tenüm yolumdur -/- Ubeydî D.g.75/5 Ey Ubeydî, aşk tekyesinde abdal olmuşum; tenimi eliflerle yol yol edersem (şaşrımayın zira) yolumdur. Zeyn eyledünı elifler ile levh-i sinemi Her biri şâhrâh-ı diyâr-ı ‘adem gibi -/- Yahya Beg D.g. 439/3 Sine levhamı, her biri yokluk ülkesinin ana yolu gibi olan elif- lerle süsledim. Şerh itmege ne çekdügümi kadd-i yâr içün142 Yir yir elifler oldı tenümde zebân-ı hâl -/- Yakînî D.g.116/3 Sevgilinin boyu için ne çektiğimi şerh etmeye tenimde yer yer elifler hal dili oldu. ‘Âkıbet nolacagum dâg u elifden bilürem Safha-i sîne yiter tahta-i remmâl bana -/- Atâyî D.g.5/2 Sine tsayfası benim için remilci tahtası olarak yeter; sonunda ne olacağımı dağ ve eliften bilirim. Hâl ü hatı cevrini hisâb eylemek içün143 Dâg u eliflerle ‘Atâyî rakam eyle -/- Atâyî D.g.216/5 139 Sehi Bey Divanı. 140 Şuhûdî Divançesi, haz. Ertuğrul Can, Çukurova Üniv. Sosyal Bilimler Enst, yayınlanmamış YL. Tezi, Adana 2005. 141 Ömer Arslan, Ubeydi Divanı: Metin-İnceleme, basılmamış YL. Tezi İstanbul Üniv. Sos. Bil. Enst. İstanbul 2013. 142 Ömer Zülfe, Yakinî (ö.1568) Divan, Tenkitli Metin-Tetkik-Dizin, Marmara Üniv. Sos. Bil. Enst. Doktora T.İstanbul 2004. 143 Saadet Karaköse, Nevʻî -zâde Atâyî Divanı, Ksımî Tahlil-Metin, İnönü Üniv. Sosyal Bil. Enst. Basılmamış doktora Tezi. Malatya 1994 378 • Mahmut Kaplan Elif çekdükce sînemde n’ola olursa hûn peydâ Sanasın şîşe-i ter şerhasından reşh ider sahbâ -/- Fasîhî D.mat.26 Yanık yaraları kalkan, elif gibi yaralar ise kılıca teşbih edilir: Hüsn iline şehsin kamu ‘uşşâk-ı siyâhuñ Dâg u elifi anlara tîg ü siper itdüñ -/- Hâletî D.g.438/2 Güzellik ülkesine şahsın; bütün siyah âşıklarına dağ ve elifleri kılıç ve kalkan yaptın. Mushaf-ı sînemi açdukça elifdür görinen Kûyına ‘azm idemem bir niçe fâl eylemesem -/- Hâletî D.g.516/6 Gönül Mushafımı ne zaman açıp baktımsa falımda açtıkça gö- rünen eliftir (bu yüzden) semtine gelemem. Fark-ı serde n’ola hicrüñle elifler çeksem Bu imiş başuma çün rûz-ı ezelden yazu -/- Hâletî D.g.699/4 Ayılığından dolayı başımın üstüne elifle çeksem şaşılmaz zira ezel gününde başıma yazılan yazı budur. Açılmış gülşen-i mihnetde bir pür-dâne sünbüldür144 Nişân-ı seng-i cevrünle tenümde her elif yer yer -/- Ş.Yahya D.g.56/2 Eziyet taşının izleriyle gögsümde yer yer açılan her elif, sıkıntı gülbahçesinde çok daneli sümbüldür. Lutf idüp çekdün elifler sîne-i bî-kîneme Oldı ammâ kim hasûdun cânına her biri dâg -/- Ş.Yahya D.g.169/3 Kinsiz sineme lutf edip elifler çektin ama (bunlar) kıskanç (ra- kibin) canına saplanan her biri bir yara oldu. Degül dâg u elif ten safhasında kâtib-i mihnet Başumda yazılan âlâmı cem itdi rakam dökdi -/- Ş.Yahya D.g.382/2 Ten ayfasında görünenler dağ ve elif değildir; mihnet kâtibi başımda yazılan (kaderimde olan) elemleri toplayıp yazıya döktü. Seng-i mihnet sahn-ı sînem eylemişken senglâh Nahl-i gam yine eliflerden salupdur nice şâh -/- Ş.Yahya D.müfredat-4 144 Şeyhülislam Yahya Divânı, haz. Hasan Kavruk, Ankara 2001. Nesîmî Kitabı • 379 Mihnet taşı gögüs sahnemi taşlık yapmışken gam fidanı yine eliflerle birçok dal salmıştır. Dâglar dâne elifler dâm sînem dâmgâh Sayd olunmaz bir hümâ fikriyle ömrüm geçdi âh -/- Ş.Yahya D.g.303/1 Dâğlar tane, elifler tuzak; avlanmaz bir hüma/güzel düşünce- siyle ömrüm geçti ah< Ey tıfl-ı nâz kadün içün çâk olup145 Oldı sahîfe-i dil-i zârum elif elif -/- Y.Avnî D.g.199/3 Ey naz çocuğu boyun için yırtılıp inleyen gönlümün sayfası elif elif/tel tel oldu. Elif-Mismâr/çivi: elif harfi görüntü itibariyle çiviye de teşbih edilir: Sîne mihnet tahtasıdur her elif mismâr-ı gam ‘Işk içün bir hâne bünyâd eyledi mi‘mâr-ı gam -/- Emrî D. g. 344/1 Sine mihnet tahtası, her elif bir gam çivisi; gam mimarı aşk için bir ev inşaetti. Elif-Ḫâr: Diken. Elif harfinin benzetildiği varlıklardan biri de dikendir: Şâh-ı gül tekye-i gülşende bir abdâluñdur Dâg-ı hûnîn gül-i sürh u elifdür hârı -/- Emrî D.g.530/3 Gül fidanı, kırmızı gül kanlı yara, dikeni elif olan gülbahçesi tekyesinde bir abdalındır. Elif ve Dûd-ı Dil: Şair, aşağıdaki beyitte gönül dumanının göğe yükselişini elife teşbih etmiştir: Nûn-ı nâzuñ beni yâ kaşuña hem-tâ kıldı146 Elifi dûd-ı dil-i ʻarʻar-ı bâlâ kıldı -/- Emrî D.m. IV Nazının nunu beni yâ kaşına eş etti (boyumu büktü), elifi yük- sek gönül ar’arının/dağ servisi dumanı kıldı. Elif-Gül-bün, gül fidanı da elife benzetilir: Eşk-i dîde cûy güller dâg gülbünler elif147 Âşık olmışdur benüm gibi meger bir sebze bâg -/- Ş.Yahya D.g.169/2 145 Yenişehirli Avnî Divanı, haz.mehmed Çavuşoğlu, mezuniyet tezi, İstanbul 1962. 146 Emrî Divanı, haz. M.A. Yekta Saraç, İstanbul 2002. 147 Şeyhülislam Yahya Divânı, haz. Hasan Kavruk, Ankara 2001. 380 • Mahmut Kaplan Gözyaşı ırmak, güller yanık yarası, gül fidanları elif; benim gönlüm meğer bir yeşil bahçeye aşık olmuş. Elif –Doğruluk: Elif harfiinin en önemli özelliği doğruluğun sembolü olmasıdır. Elifin kelimelerden sonra en çok vurgulanan yönü dümdüz, rast, dosdoğru olmasıdır. Aşağıdaki örneklerde bu durumu görmek mümkün- dür: Zerre zerre yir ü gök rast durup şöyle ki elif Varlıgına dahı birligine şâhiddür ü dâl -/- Ahmedi L/9 Zerre zerre yer ve gök, elif gibi şöyle doğru durup (Allah’ın) varlığına ve birliğine şahid ve delildir. Serv-i bâlası olalı râst elif Lâm bigi ortaya aldı cânı belâ -/- Ahmedi 15/7 Servi boyu doğru elif olalı, bela lam gibi canı ortaya aldı. Ahmedî togrı yüri egrilere eş olmaġıl Kim elif egri olur çün sohbet eyler lâm-ıla -/- Ahmedi 575/7 Ahmedî, doğru yürü eğrilerle, kötülerle arkadaş olma; zira elif lamla sohbet edince eğri olur. ( ) ال Şol elifler kim yazılmış nüshasında şi‘rüñüñ Râst serv-i cûybâr-ı gülşen-i eş‘ârdur -/- T.C.Ç.D. Kıta‘-2/17 Şiirinin nüshasında/divanında yazılmış olan şu elifler şiir gül- bahçesi ırmağının (kenarındaki) dosdoğru servileridir. Ey elif boylum yolunda elif gibi doğruyam Râ kaşunla dâl zülfün itmesünler beni red -/- Necâtî D.g.49/3 Elif boylum, senin yolunda elif gibi doğruyum; râ kaşın ve dal zülfün beni red etmesinler. Teveccüh eyledi İshak râh-ı ihlâsa Giderse râst elif gibi vardı buldı ihlâs -/- İshak-ı Üskübî D.g.117/5 İshak doğruluk yoluna yöneldi, eğer bu yolda doğru giderse vardı, ihlası buldu (demektir). Ḫattuña kul olmağa Nev‘î elif-veş toġrulup Ol misâl-i bî-misâle imtisâl üstindedür -/- Nev’î D.g.87/6 Nesîmî Kitabı • 381 Nevʻî hattına kul olmak için elif gibi doğrulup benzersiz misa- le uyma azmindedir. Serdâr olur ekâbire her dem elif gibi Toğruluğ ile kim ki bu yoldan ide ʻubur -/- Yahya Beg D.g.129/6 Kim bu yoldan doğrulukla geçse büyüklere her zaman elif gibi serdar olur. Olursañ istikâmetde elif devletde lâm ey dil Yine dirler benî-nev‘-ı zamân geh râst gâhî kec -/- Sâkıp D.g.16/10 Ey gönül, doğrulukta elif; devlette/tali yaver olduğunda lam gibi olursan yine zamanın çocukları (sana) bazen doğru bazen eğri derler. IV. Silahlar- elif: Şekil benzerliğinden hareket eden şairler kılıç, ok, mızrak, süngü gibi silahlarla elif harfi arasında benzerlik kurarak türlü hü- nerler sergilerler: Elif-Kılıç: Görüp kabza-i tîguñ elde elif teg Salîbini terk itdi cümle revâhib -/- Süheylî D.k.7/54 Elinde kılıcın kabzasını elif gibi görüp bütün rahipler haçlarını terk etti. Tiğ-Hançer: Nâkiz-i hükmünüñ kat’-i fesâdiyçin eliflerden Kelâmu’llah bî-hadd tîg çekmiş bî-kerân hançer -/- Fuzûlî D.k.4/26 Hükmünün zıddının fesadını kesmek, bertaraf etmek için Allah’ın Kelâmı eliflerden sayısız kılıç, sınırsız hançer çekmiş. Her elif bir hancer-i hun-rîz-i bürrandır saña Hancer-i hûn-rîz-i bürrandan hazer kılmaz mısın -/- Fuzûlî D.mk.31/2 Senin için her elif bir keskin hançerdir, sen keskin hançerden sakınmaz mısın? Elif-Mızrak Mışr-ı derdüñ kal’asın feth itdüm ey Yûsuf-cemâl148 Her elif bürc-i beden üzre sinânumdur benüm -/- Zâtî D. C.2.g.870/4 148 Zâtî Divanı, C II, haz.Ali Nihat Tarlan, İstanbul 1970. 382 • Mahmut Kaplan Ey Yusuf cemalli, derdinin şehrinin kalesini feth etmek için her elif beden burcunda benim bir mızrağımdır. Elif-Nîze: Leb-i yâḳût-ı cânânuñ yanında ol elif gûyâ149 Dikilmiş nîzesi Ḫıżruñ kenâr-ı Âb-ı Ḥayvâna -/- Zâtî D. C.III, g.1319/5 Sevgilinin yakut dudağı yanında o elif güya Hızır’ın Âb-ı Hayât kenarında dikilmiş mızrağıdır. Elif-Ok Belâ nâvekleri gibi tokınur çeşmüme şimdi Elifler hoş görinürken nihâl-i serv-i ra‘nâdan -/- TCÇD, k.22/42 Elifler, güzel servi fidanından hoş görünürken şimdi bela ok- ları gibi gözüme batar. Bagrına basdı göñül tîrüñi cânânı gibi Sakınur cânı içinde elif-i cânı gibi -/- Hamdî D.g.CLXXXIII. /1 Gönül senin okunu sevgilisi gibi bağrına bastı; onu, canı içinde canının elifi gibi sakınır. Ol kemân ebrûdan iren baña sanmañ nâmedür Tîr-ı fürkatdür k’içinde her elif peykânıdur -/- Revânî D.g.60/3 O yay kaşlıdan bana ulaşan/saplanan mektup değil, içinde her elifin peykan olduğu bir ayrılık okudur. Her elif döndi tîr-i dil-dûza Nâmede harf atup idince ‘itâb -/- Atâyî d.g.12/4 Mektupta harf atıp azarlayınca her elif gönül delen oka dön- dü. Çeşm-i ʻaduya kim elif-i ismi tirdür Dalı şükûh-ı nâm ile dal-ı dil-averi -/- Neşâtî D.k/19-14 İsmindeki her elif düşmanın gözüne oktur, (isminin) dal’ı ulu- luğun şöhreti ile kahramanlığın dal’ıdır. V. Elif -Nergis İrdügi yirde yazar âhları gösterüben Nakş-ı sıfr u elif-i asfer ü ahzar nergis -/- TCÇD. -/- k–28/62 149 Zâtî Divanı C III, haz.Mehmed Çavuşoğlu-M.Ali Tanyeri İstanbul 1987. Nesîmî Kitabı • 383 Nergis, ulaştığı yerlerde sıfır ile sarı ve yeşil elifleri ahları ya- zarak gösterir. Nergis diküñ ki hey’et-i sıfr ü elifdürür Tâ kim mezârum üsti kamu şekl-i âh ola -/- Necâtî D.g.20/7 Mezarımın üzerinde sıfır ve elif ten ibaret olan nergis dikin ki ah şekli olsun. Elif –Minare: Minareler göge yükselen eliflere teşbih edilir. Her menâr oldu Stanbulun teninde bir elif Rahm kılmaz mı Şeh-i gerdûn cenâb-ı Edrine -/- Hayâlî D.g.362/5 İstanbul’ın teninde her minare bir elif oldu; Edirne’nin dünya şahı merhamet etmez mi? VI. Elif –Köprü: Yahya, Kasım Paşa’nın yaptırdığı köprü münasebetiyle söylediği kasi- denin bir beytinde su üzerinde uzayıp giden köprüyü elife teşbih etmiştir: Siḥr ise ancaḳ olur kime naṣîbolmışdur Rûy-i âb üzre elif ḫaṭṭınıyazmaḳ ʻacabâ -/- Yahya VII. Elif -Dünya: Dünya kelimesinin sonu ya olduğundan, yani içinde elif bulunmadığından alçak kabul edilir. Aslı denîdir dünyanın içinde yoktur bir elif Terkîbini gör bak anun şol yi vü nûn u dâline -/- Nesîmî g.362/7 Dünyanın aslı alçaktır, ye, dal ve nundan oluşan terkibine bak ki içinde elif yoktur. VIII. Elif-Özgürlük: elif kendinden sonraki harflerle bitişmediğinden şair muhayyilesinde özgür kabul edilir. Dünyâ vü âhirette âzâd idim elif tek Çekti beni belayâ bâlâsının belâsı -/- Nesîmî g.407/11 Ben dünya ve âhirette elif gibi özgür idim; beni yüce boyunun belâsı belaya çekti. Elest bezmindeki ‚bela‛ sözünün kendisini bu dünya belasına çektiği- ni, anlatmak istiyor. IX. Elif -Uzunluk: Risâleden görinür her elif şeb-i yeldâ Midâd ile yazılırsa olur bu kıssa tavîl -/- Âlî D.k.22/21 384 • Mahmut Kaplan Risaleden her elif şeb-i yeldâ gibi görünür; mürtekkeple yazı- lırsa bu kıssa çok uzar. X. Elif -Taze Nihâl: Gül-şen-i bâğ-ı mahabbetde diker taze nihâl Her elif kim sîneme ol kameti carcar çeker -/- Bâkî D.g.183/3 O dağ ardıcı boylu sevgili, sineme her elif çektiğinde muhab- bet gülbahçesinde taze bir fidan diker. XI. Elif-Servi: Her pelîd ol serv ile salınmak ister dir isen150 İy sabâ servün elif kaddi hasedden dâl olur Mürekkepci Enverî, D. g.77/3 Ey saba, eğer o servi ile her alçak salınmak ister dersen servin boyu kıskançlıktan dal (gibi) olur. Elifin serv-i bâg-ı ‘irfân it Bâların berk-i yâsemen-bû kıl -/- Kânî D.g.elifnâme-2 Elifini irfan bahçesinin servisi et. Ba’larını kokulu yasemen yaprağı kıl. XII. Elif-Mû: Bir münakkaş haymedür cismüm muhabbet şâhına151 Mûlarum anda elifler şemselerdür dâglar -/- Figânî D.g.14/3 Cismim muhabbet şahına bir nakışlı çadırdır; saçlarım onda elifler, dağlar (ise) şemselerdir. XIII. Elif-Tınab/çadır ipi: Dâg-ı ‘ışkuñ sînede bir haymedür gam şâhına Kim aña her yañadan çekdüm eliflerden tınâb -/- Revânî D.g.17/3 Sinede aşkının yarası, gam şahı için (hazırladığım), her taraf- tan eliflerden ip çektiğim bir çadırdır. XIV. Elif-Mil: Tîr-i hâmem aldı meydânı ‘Atâyî her elif152 Mîl-i menzildür kenârında satûruñ gûyiyâ -/- Atâyî D.g.1/7 150 Mürekkepci Enverî Divanı, haz. C.Kurnaz-M.Tatcı, Ankara 2001. 151 Figânî Divanı, haz. Abdülkadir Karahan, İstanbul 1966. 152 Saadet Karaköse, Nevʻî -zâde Atâyî Divanı, Ksımî Tahlil-Metin, İnönü Üniv. Sosyal Bil. Enst. Basılmamış doktora Tezi. Malatya 1994 Nesîmî Kitabı • 385 Ey Atâyî, kalemimin oku meydanı aldı, her elif güya satırın kenarındaki menzil milidir/işaret. XV. Elif-Tuğra: Elifler iʻtidâl-i istikâmetden ʻibâretdür153 Virür zülfeyle zencîr-i ʻadâletden nişân tuğra -/- Sâmî D.k.23/4 Elifler, istikametin itidalinden ibarettir. Tuğra, zülfeyle adalet zincirinden nişan verir. SONUÇ Klasik Türk edebiyatında şairlerin sanat göstermek için en çok baş- vurdukları harf, örneklerden anlaşılacağı üzre eliftir. Elif ebcet, cifir ve ta- savvuf bakımından çeşitli tefsir ve yorumlara konu olmuştur. Elif harfi düz ve yalın oluşu, kendisinden sonraki harflerle bitişmemesi gibi özellikleriyle şairlerin ilgisini çekmiştir. Ayrıca Allah ve Ahmed isminin ilk harfi oluşu da tasavvufî ve kelâmî bazı yorumlarla çeşitli sanatlar yapmaya imkân ta- nımıştır. Şairler sevgili tavsiflerinde boyu ve burnu elife teşbih etmişlerdir. Elif, kelime kurmada da diğer harflere oranla daha zengin imkânlara sahip olduğundan cân, âh, dâd, ad, yâd, kan, ân gibi kelimelerde sanat ve kelime oyunları yapmaya elverişlidir. 153 Arpaemini-zâde Mustafa Sâmî Divanı, haz. Fatma Sabiha Kutlar, Ankara 2004. MEVLÂN VE NESİMÎ Mehmet Çelik* Bilinen adıyla Seyyid İmameddin Nesimî’nin doğum yeri ve tarihi hakkında söylenenlerin çoğu rivayetten öteye geçememiştir. Bununla bir- likte onun Fazlullah Hurûfî’ye intisap edip, halifeleri arasına girdiğine dair araştırmacıların çoğu hemfikirdir. Fuat Köprülü1 ve diğer araştırma- cılar bu konuda yazdıkları makalelerde konuyu oldukça derinlikli bir şe- kilde ele alıp incelemiştir. Ali Emiri Efendi2 Âşık Çelebi’nin Meşairü’ş-Şuara adlı tezkiresine düş- tüğü kaydı şöyle desteklemektedir: ‚Seyyid Nesimî’nin Divan-ı Eş’arındaki bazı tabirat-ı kadimede şive-i elfaz-ı şehre muvafık olmasına nazaran< Ne- simî ile biraderi Handan’ı Diyarbakırlı (Amidî) saymaktadır.‛ Bunun gibi Nesimî’yi kullandığı dilsel özelliklerden dolayı Diyarba- kırlı, Kastamonulu, Tebrizli, Bağdatlı diye tanıtan yazarlar çoksa da Ne- simî’nin fikri yapısı ve itikadı konusunda ihtilaf olduğu söylenemez. Bu- nun yanısıra Azerbaycan Türkçesi ile yazdığı konusunda da ihtilaf yok gibidir. Ben bu incelememde Nesimî’nin hayatı hakkındaki görüş ve görüş ayrılıklarına değinmeyeceğim. Bunun yerine araştırmacıların çoğunun hemfikir olduğu üzere Nesimî’nin edebî kişiliğinde Fazlullah Hurûfî ön- cesindeki Mevlânâ Celaleddin Rûmî tesirleri üzerinde duracağım. Nesimî, Fazlullah Hurûfi’nin tesirine girmeden önce Mevlevi tarikatına yakın durmuştur. Söyleyişlerinde genelde Fars şairlerinin, özelde ise Mevlâ- nâ’nın büyük etkisi görülmektedir. Onun bazı şiirlerinde Mevlânâ’ya ade- ta nazire yazma gayretinde olduğu gözlenebilir. Nesimî, bazen Mevlânâ’nın kullandığı bir redifi aynen alıp onunla biten Türkçe şiir yazmakta, bazen de Mevlânâ’nın söylediğini Türkçe söyleyişle yeniden söylemektedir. Bunlardan birisi ‚Mest‛ redifli gazeldir. Mevlânâ’nın mest redifli gazeli Nesimî’nin aynı redifli gazelinden kısa ise de kullanılan ka- fiye ve tema açısından büyük benzerlik göstermektedir. * Prof. Dr., Bahçeşehir Üniversitesi,
[email protected]. 1 Hüseyin Ayan, Nesimî Divânı, Ankara, 1990, s.28. 2 Ayan, a.g.e, s.18. 388 • Mehmet Çelik ‚Sarbâna uşturan bin ser-be-ser kattar mest Mir mest û hâce mest û yâr mest ağyar mest.‛ diye başlar. Bilindiği üzere tasavvufta mest, sarhoş, sekr gibi içki ile ilgili kavramlar, mecazi olarak kullanılır. Mest-i elest tabiri de sık sık kullanılır. Buna göre sûfîlerin sarhoşluğu alkolden değil, ruhlar meclisinden Allah’ın ‚Ben Rabbiniz değil miyim?‛ hitabına karşı ruhların ‚Belâ‛ diyerek, ‚Ha- yır, Sen Rabbimizsin.‛ şeklinde ezeldeki sözleşmeye dayanır.3 Buna göre ‚Kalubelâ‛ gününde Allah’ın sesi ve cemalinin parıltısı, hakikat yolcusunu sarhoş etmiştir. Bu sarhoşluk tasavvufun şark şiirini etkilediği günden beri dile getirilmiştir. Mevlânâ da aynı vurguyu sürdürenlerdendir. Konunun izahı için Mevlânâ’nın ‚Mest‛ redifli gazelinin Türkçesine bakalım. 1- Ey kervancı develeri gör baştan başa katar mest, mir mest, hoca mest, yar mest, yabancı mest 2- Ey bahçıvan, çalgıcının gök gürültüsüne benzer sesi ve sakinin bulu- tu değince, bağ mest oldu, ağaç mest oldu, gonca ve diken mest oldu. 3- Gökyüzünde nasıl dönüp dolaşır unsurlar bak onlara su mest, rüzgar mest, toprak mest, ateş mesttir. 4- Görünen hal böyle iken görünmeyeni sorma hiç, ruh mest, akıl mest, toprak mest, sırlar mesttir. 5- Bakışını cebirden(zorlamadan) ayır, toprak ol ki göresin zerre zerre toprağa baksan onun Cebbâr Allah’ın cemalinden mest olduğunu görürsün. 6- Tâ ki kış vaktinde, bağda sarhoşluk kalmadı demeyesin, o sadece bir müddet sarhoşluğunu hileci gözlerden ayırmıştır. 7- Ağaçlar adeta gizlice şarap içip, mest olmuşlar(kışın) biraz sabret o sarhoşların ayıldığını göreceksin. 8- Sana sarhoşlardan gelen bir küp ulaşırsa incinme! Sakiyle, çalgıcıyla olan nasıl mest olmaz ki zaten. 9- Ey saki bir kadeh sun nereye kadar bu kavga gürültü, dostlar ikrâr- dan, düşmanlar inkardan mesttir. 10- Rüzgârın şiddetini arttır ki çözülsün zülfün düğümü, baş yerinden oynasın sarık bile mest olsun. 11- Burda ya sakinin hasedi var ya da rüzgârın fitnesi, iki eşitsiz yoldaş olamaz, onlar ayrı ayrı mest olurlar. 12- Sararmış yüzleri gör, gül renkli şarabı sun, çünkü şarapsız, sararmış yüzler nasıl kızarıp mest olur. 3 Kur’an-ı Kerim, A’râf Sûresi, 172. ayet. Nesîmî Kitabı • 389 13- Ey Şems-i Tebrîzî senden uzakta kimse ayık değil; kafir, mü’min ha- rap zahid ise mesttir.4 Nesimî Türkçesi’ni nesren verdiğimiz bu gazeli adeta Türkçe söyler. O da Mevlânâ gibi ezel bezminde içilen şarabın etkisi ile canlı, cansız bü- tün varlık ve kavramların ebedi bir sarhoşluk yaşadığına inanmaktadır. Devletşâh Tezkiresi’nde sûfî şairlerin şiir söylerken içine düştükleri sekr yani manevi sarhoşluk hallerini şöyle dile getirir: ‚Şeyh Arif-i Azerî: Bü- tün şairler şiir söylemek hususunda söz toplantısında bir kadehten sarhoş olmuşlar. Fakat bazılarının şarabına sakinin gözünün tesiri de karışmıştır. Ma’na âleminin dili ile konuşan bu şairlerin ağızları, şiir söyledikleri za- man suret alemine karşı kapalıdır. Bunlar hakikat denizine ağ atmış ol- gunluk deryası dalgıçlarıdır. Sen bunları öteki zümre ile bir tutma zira bunların şiirlerinde şairlikten başka senin anlamadığın bir şey de vardır.‛ 5 Bu mest olma, manevi cezb olma hali daha önceden söylediğimiz gi- bi Nesimî’den önceki şairlerde de sonrakilerde de sıkça işlenmiş bir te- madır. Mesela Nesimî’den iki yüzyıl önce yaşamış olan Yunus Emre şöy- le der: Bir sakiden içtik şarap arştan yüce meyhânesi Ol sakinin mestleriyiz canlar onu peymânesi Yunus ve Yunûsâne söyleyenlerin de ortak teması olan bu mest ge- nelde şiirin tamamında sürdürülen bir izlek olmaktan ziyade mazmunun yerli yerinde kullanıldığı vurgular şeklinde belirir. Fakat tercümesini ver- diğimiz Mevlânâ gazelinde de Nesimî’nin göstereceğimiz mest redifli ga- zelinde de ‚Mest olmak‛ kavramı, ezelden başlayarak insan ömrünün bü- tünün kapsayacak şekilde genişleterek kavramsallaştırılır. Mest olan sa- dece insanlar değil melekût aleminden toprağın en küçük zerresine kadar her şeyi kuşatan bir mestlikle alemin tamamı sarhoş olmuştur. Nesimî şöyle der: ‚Çün beni bezm-i ezelden eyledi ol yâr mest Ol cihetten görünür bu çeşmime deyyâr mest Mest-i dergâhım ne mestim bu şarâb-ı cüz’iden Sanma ey hâce beni kim olmuşum bî-kâr mest 4 Mevlânâ, Divân-ı Şems-i Tebrizî, (Hazırlayan Muhammed Necefî), Tahran, 1375, s.153. 5 Tezkire-i Devletşah‛ (Çeviren: Prof. Necati Lugal), Ankara, 1994. 390 • Mehmet Çelik Şöyle mestim tâ kıyâmet dahı hüşyâr olmazam Çün beni vahdet meyinden eyledi dil-dâr mest Rind ü kallâşım makâmım gûşe-i mey-hânedir Gelmişim kâlûbelâdan âşık u hammâr mest Cûş kıldı akl-ı kül geldi vücûda kâ’inât Kâf u nûn emrinden oldu bu cihân yek-bâr mest İns mest ü cinnî mest ü cümle bu vahş u tuyûr Hâk mest ü bâd mest ü âb mest nâr mest Cümle bu meyden oluptur bu cihân yek-bâregi Arş mest ü ferş mest künbed-i devvâr mest Nüh felek bu çarh-ı eflâk mest olup gerdişdedir Şems mest ü mâh mest ü kevkeb-i seyyâr mest Aşk-ı sübhâni meyinden vâlih oldu şöyle bil Arş u kürsî her dü âlem bu kamu kirdâr mest Çün ezelden mest ü şeydâ geldi mestân-ı elest Mest durur ol lâ-yezâlî bâdeden ebrâr mest Yeddi yer gök yeddi deryâ yeddi Mushaf yeddi hat Nutk-ı Haktan mest oluptur heft ü penç ü çâr mest Şöyle bil tahte’s-serâdan ta Süreyyâ her ne var Oldu ey hâce ser-â-ser ez-mey-i cebbâr mest Âdem ü Havvâ melâ’ik hûr u gılmân u beşer Kevser ü Tûbâ vü Rıdvân cennet ü dîdâr mest Nûh u Dâvûd u Süleyman u Zekeriyyâ Şu’ayb Mûsi mest ü Îsî mest ü Ahmed-i Muhtâr mest Şah-ı merdân şîr-i Yezdân pîşvâ-yı ehl-i dîn Kâşif-i sırr-ı velâyet Haydar-ı Kerrâr mest Nesîmî Kitabı • 391 Enbiyâ vü evliyâ vü esfıyâ vü etkıyâ Oldular Hak meclisinde şöyle bî-hüşyâr mest Kâdı mest ü müftî mest ü sûfi mest ü safâ mest Cür’a-i câm-ı elestden mü’min ü küffâr mest Hâce-i mey-hâne mest oldu vü hem pîr-i mugân Ka’be vü büt-hâne mest ü hırka vü zünnâr mest Küfr ü îmân mest oldu cümle ayn-i yek-diger Âşık u ma’şûk mest ü yâr mest ağyâr mest Münkirin inkârı çün gitti vü geldi devr-i câm Sûfi mest oldu bu meyden eyledi ikrâr mest Cür’a-i câm-i ilâhi âşıkı mest eyledi Câm mest ü bâde mest ü sâkî vü ebrâr mest Çün şarâb-ı cân-fezâ geldi bize hum-hâneden Oldu anun katresinden bu ser ü destâr mest Çeng ü def hem ûd u ney ser-mest olup efgân eder Bu harabâtın içinde söylenen güftâr mest Sadr u bedr-i enbiyâ vü bih-terîn-i kâ’inât Hâce-i nûr-ı du âlem seyyid-i sâlâr mest Mest olup gir şehr-i aşka gör Hakı anda ayân Sûret-i hûbân-ı âlem çâr-sû bâzâr mest Mîr mest ü hâce mest ü bende mest ez-câm-ı aşk Râh mest ü hâne mest ü bu der ü dîyâr mest Mest olup söyler ene’l-hak aşk ile âlemde bil Ya’nî kim Mansûr âşık oluban ber-dâr mest Devlet-i dîdâra vasl olduk ezel bulduk visal Gaflet uykusundan olduk çünkü biz bîdâr mest 392 • Mehmet Çelik Gönlümüz nûr-ı tecellî cismimizdir kûh-ı Tûr Cânımız dîdâra karşı oldu Mûsî-vâr mest Devr-i Mehdîdir hidâyet eyledi sâhib-zamân Vechini Fazl etti Yezdân gün kimi izhâr mest Burka’ı yüzünden açtı zâtını kıldı ayân Eyledi kevn ü mekânı nûr ile envâr mest Cennet-i adnın gülistânında bülbüldür dilin Nağme-i cân-sûzu her dem eylegil tekrâr mest Cânımız vasl oldu Hakka gönlümüz oldu emîn Beytimiz ma’mûr kıldı aşk ile mî’mâr mest Ey Nesîmî sırr-ı Hakkın mahremi sensin bu gün Söyledin kudret dilinden ma’nî-i esrâr mest‛6 Sûfî terminolojisinde mest olma haline ‘sekr’ denir. Sûfîler mest ol- mayı ilahî tecellinin bir çeşidi olarak görmektedirler. Hakkın güzelliği ya- ni cemalini ezel bezminde gören tasavvuf yolcusu kendisini ezelden ebe- de kadar sarhoş yani mest görmektedir. Mest olmaya ‘Zehab-ı akıl’ da denilmiştir. Buna göre mest yani sarhoş olan kişi yeryüzünü ve gökyüzü- nü delinin eşyayı idrak edememesi gibi idrak edemez. O da cisimleri ruh- ları renk ve arazları bilmez görünen alem karşısında da bir başı dönmüş- lük ve hayret hali yaşar. Bundan dolayı gösterdiği haller ve söylediği söz- lerden bir çeşit kendinden geçmişlik durumu yaşamaktadır. Bu durumda sûfî şairler Hallac-ı Mansur’un ‘Enel-Hakk’ demesi gibi zahiren İslam Şe- riatı ile çelişen sözler söyleyegelmiştir. Vahdet-i Vücud anlayışını benim- seyen sûfî şairler mest olmayı yalnız kendilerine has bir durum olarak görmezler. Varlıkta eğer birlik varsa, şahısla, parçası olduğu birlik alemi ile mest olacaktır. Mevlânâ ve Nesîmî’nin mest redifli gazeli aynı tema etrafında dön- mektedir. Yani alem ve alemde ne varsa ilahi tecelliye mazhar olduğu için aşka tutulup kendinden geçmiştir. Mevlana kervancıya seslenerek sadece develerin değil, yeryüzü kervanında var olanların hepsinin mest olduğu- nu söyler. Emir mesttir, hoca mesttir, dostlar ve yabancılar mesttir. Her 6 Ayan, a.g.e., s.228. Nesîmî Kitabı • 393 varlık Hakk’ın hangi sıfatının tecellisine mazhar ise öyle mest olmuştur. Sûfîler müziğin kaynağı olarak ‘Ben Rabbiniz değil miyim?’ diye sorul- duğunda hakkın sözünün ahengini gösterirler. Yani onlara göre ilâhî sö- zün ahengini ezelde duyan musiki-şinas yer yüzünde ömrü boyunca o se- sin özlemi ile besteler yaparak o sesin ahengini yeniden yakalamanın pe- şine düşer. Mevlânâ’ya göre ağaçlar, bağlar, bahçeler, güller, dikenler çal- gıcının sesinden müziğin ahenginden mest olmuştur. Dört unsur; su, top- rak, ateş, hava aynen mestliği yaşamaktadır. Hakk’ın Cebbar sıfatından toprağın her zerresi mesttir. Baş şöyle dursun sarık bile mesttir. Kış mev- simi ağaçların bir sarhoş gibi içip uykuya dalmasından ibarettir. Sonbahar sarhoşluğunun başlangıcı bahar sarhoş tabiatın yeniden ayılıp kendisine gelmesidir. Dostlar ikrardan, düşmanlar inkardan mest olmuşlardır. Nesimî de diğer sûfîler gibi mestliğin kaynağını ezel meclisinde gö- rür: ‚Çün beni bezm-i ezelden eyledi ol yâr mest Ol cihetten görünür bu çeşmime deyyâr mest‛ Beni ezel meclisinde yar (Allah) mest ettiği andan beri her yönden dünya gözüme mest görünmektedir. Fakat bu sarhoşluk salikin Hakk yo- luna girip dergahtaki sırları öğrenmenin verdiği sarhoşluktur. Nesimî za- hiri bakan hocaya da seslenerek kendisinin boş yere sarhoş olmadığını söyleyerek mestliğinin kaynağını şöyle açıklar; ‚Şöyle mestim tâ kıyâmet dahı hüşyâr olmazam Çün beni vahdet meyinden eyledi dil-dâr mest‛ Ezel sarhoşu olmak, tecelli sarhoşu olmanın genelde sûfi şairlerin hepsinde; özelde Nesimî’de önemli bir tema oluşturduğunu söylemiştik. Nesimî bir başka gazelinde de aynı vurguda bulunarak; ‚Bezm-i ezelde içmişim vahdet meyinin cür’asın Şol cür’adan kim tâ ebet sermest û mahmûr olmuşam‛7 demektedir. Ezelden sarhoş olanın dünyadaki makamının meyhane olacağı ön kabulü ile Nesimî makamını meyhane köşesi olarak niteler. Sufi şairler meyhane, harabat, rind kelimelerini mecazî olarak kullanırlar. Meyhâne, tekke anlamında, rind derviş kalender anlamında kullanılır. Rindlerin di- 7 Yunûs Emre- Divân ve Risaletü’n- Nushiye (Hazırlayan: Mustafa TATCI), İstanbul, 2005, s.98. 394 • Mehmet Çelik ni ritüellere kayıtsız gibi görünmeleri de onların ezeldeki mestlikten kur- tulamayıp harap olmalarına hamledilir. Yunus Emre şöyle der: ‚Din û millet sorarısan âşıklara din ne hâcet Âşık kişi harab olur âşık bilmez din diyanet‛7 Nesimî bu durumu şöyle dile getirir: ‚Rind û kallâşım makamım gûşe-i meyhanedir Gelmişem Kâlûbelâdan âşık û hammâr mest‛ Bu durumda sûfî, mestliğin kaynağı olarak, ezel meclisinde Hakk’ın güzelliğinin küçük bir ışık gibi ruhlara görünmesi olarak görür, aşkı arttı- ran vesile olarak ise güzel ses ahengi ile coşturan semayı gösterir. Âlemin, kainatın yaratılması küllî aklın coşması ve taşması ile olmuş- tur, denilmektedir. Küllî akla ‚Hakikat-i Muhammediye‛ adı da verilmiş- tir. İslam tasavvuf ekollerinin birçoğunda, Hz. Muhammed’in nurunun Âdem yaratılmadan önce de varolduğuna inanılır. Bunun dayandırıldığı iki kaynak vardır. Birincisi Kuran’ı Kerim’deki ‚Göz görüp şaşma- dı‛(Necm-17) sırrına ermiş olmakla; ikincisi ‚Adem su ile çamur arasın- dayken ben bir peygamber idim‛ hadisi ile ilintilidir. Sûfîler buna en bü- yük ruh anlamında ‚Ruh-ı Â’zam‛ da derler. Yani küllî bir ruhun yansı- ması olarak yaratılmış olan kainat, aynı zamanda Allah’ın ruhunu taşıyan bir parçasıdır, inancına varılmaktadır. Nesimî: ‚Cûş kıldı akl-ı kül geldi vücûda kâ’inât Kâf u nûn emrinden oldu bu cihân yek-bâr mest‛ diyerek yaratılış emri olan (Kâf ve nûn) ‚Kün‛(Ol!) emrinin sedasının gü- zelliğinin cihanı mest ettiğine inanmaktadır. Bu emri alan; insan, hayvan, canlı, cansız; herkes ve her şey sarhoş olmuştur. Dört unsurun dördü de mesttir. Sarhoş olan sadece dört unsur değil; gökyüzü kubbesi arş da mest olmuştur. Felekler, feleğin çarkı, ay , güneş ve gezegenlerin dolaşması bu sarhoşluğun etkisiyle başlarının dönmesinden ibarettir, şeklinde bir hüsn- i tâ’lile varan Nesimî şöyle devam etmektedir: ‚Nüh felek bu çarh-ı eflâk mest olup gerdişdedir Şems mest ü mâh mest ü kevkeb-i seyyâr mest‛ Bilindiği üzere eski astronomide dokuz gök, dokuz felek anlayışı vardır. Bu feleklere 1. Atlas 2. Sabitler 3. Zühal(Satürn) 4.Müşteri(Jüpiter) 5.Zühre (Venüs) 6.Güneş 7.Merih 8.Utarid 9.Ay felekleri denmektedir. Âlemler ise feleklerle beraber onsekizdir. Arapçada en büyük sayı 1000 Nesîmî Kitabı • 395 olduğundan tafsil için her âlem bin sayılmış, bu suretle ‚onsekiz bin âlem‛ denilmiştir.8 Nesimî bu malumatı kendi vahdet-i vücûd ve ezeli mestlik anlayışına taşımaktadır. Feleklerin başının dönmesi yani çarkının dönüşü de tutul- duğu tecelli mestliğinin bir sonucudur. Güneş, ay ve gezegenler de mest olmuşlardır. Nesimî, adı geçen gök cisimlerinin hareketini de mest olup yalpalamak suretinde hüsn-i ta’lile tabi tutar. Bahsedilen bu mestlik sonradan ortaya çıkan bir durum değildir. Ezel meclisinin mestleri zaten oradan sarhoş olarak dünyaya gelmişlerdir. Bu ezeli manevi şaraptan sadece sıradan insanlar değil din uluları da mest olmuşlardır. ‚Yeddi yer gök yeddi deryâ yeddi Mushaf yeddi hat Nutk-ı Haktan mest oluptur heft ü penç ü çâr mest‛ Yedi yer, yedi derya, yedi mushaf, yedi hat da Allah’ın sözünün heybetine kapılıp mest olmuşlardır. Bunlarla birlikte yedi, beş ve dört de mest olmuştur, diyen Nesimî bu yönüyle Mevlânâ‘dan ayrılır. Artık dev- reye hurûfîliğin özel terim ve sayılara yüklenen manalara dayanan inanç sistemi girer. Hurûfîlikte harflerin sayı değerlerine göre ayet ve isimleri adlandırmak önemli bir gelenek olduğu gibi sayılara da bazı anlamlar yüklemek önemli yer tutar. Birçok batınî anlayış gibi hurûfîlikte de, özelde Adem’i, genelde in- sanı ‚Nutk-ı Hakk‛ (Allah’ın sözü, nutku) olarak görülür; insanın yüzün- deki 7 ümmî hat, 7 göğe karşılıktır. Yüzündeki 7 delik de 7 yıldıza veya yerin 7 tabakasına, dünyadaki 7 denize karşılık gelir. İnsan ile kainatta görülen bu uyumun nedeni Hakk’ı arayan tâliplerin Allah’ın 28 ve 32 ilâhî kelimesini bulmayı kolaylaştırır. Vücuttaki 5 deliğin 4’ü, 4 köşeye ve 4 unsura işarettir. Göbek deliği ise noktanın vücuduna işarettir ki, bu 4 unsurdan ortaya çıkar. Toplamda 12 delik ve 7 ümmi hat, muhkemat harfleri( 14 ) ve noktaları (5) toplamına eşittir. Bu eşdeşlikler gösterir ki insan kainatın toplamıdır. 9 O zaman bu mestlik alemi, yedi kat yerden tâ Süreyya yıldızına ka- dar herşeyi kuşatmıştır. Mestlik sadece cansızlar ve cisimler alemi ile de sınırlı değildir. Varlığın başlangıcındaki Adem ile Havva, melekler huri ve gılmanlar, cennetteki Kevser Irmağı, Tûbâ cennet bekçisi Rıdvan, cen- netin kendisi bile mesttir. 8 Mehmet ÇELİK, Anadolu’ya Erenler, İstanbul, 2019, s.65 9 Fatih USLUER, Hurûfîlik, İstanbul, 2019, s.266 396 • Mehmet Çelik Nesimî’nin dizgesi kendisi ile başlamış, gök cisimlerinin maddî ve manevî olanları sarmalayan bu bulaşıcı mestlik, cennet ve melekleri de kuşatır. Sonrasında adeta yer yüzüne inerek peygamberlere bulaşır. Nuh, Davut, Süleyman, Musa, İsa ve Hz. Muhammed de bu tecelli mestliğin- den nasiplenmişlerdir. Peygamberden sonra, Hz. Ali ve velayet erleri de mest olurlar. ‚Enbiyâ vü evliyâ vü esfıyâ vü etkıyâ Oldular Hak meclisinde şöyle bî-hüşyâr mest‛ Tasavvuf büyüklerine sirâyet eden bu sarhoşluk hali burada da kal- mayacaktır. Kadılar, müftüler, sûfîler, kâfir ve müslüman kim varsa mest olmuştur. Âşık da ma’şuk da mest olmuştur. İman, küfür, şüphe hep bir arada mest olmuştur. Nesimî bu hayret halini aşk şehrine girişin anahtarı olarak görmektedir. ‚Mest olup gir şehr-i aşka gör Hakı anda ayân Sûret-i hûbân-ı âlem çâr-sû bâzâr mest‛ Esasen Mansur’a da enel-hakk dedirten yüce aşk bu esrikliğin, mest- liğin sonucudur. Bilindiği üzere Mansûr-ı Hallac, tasavvuf yolunun efsa- nevî kahramanıdır. Batınî anlayışın zirvesi olarak kabul edilen Mansûr’un söylemleri şeriat ehlini kızdırıp Mansûr’un idamına yol açmış olsa da, özellikle Vahdet-i Vücûd’a inanan sûfîler Mansûr’u daima uluların ulusu olarak göre gelmişlerdir. Aslına bakıldığında Mansûr’un fikir ve öngörü- leri, ondan çok sonra ortaya çıkacak olan Hurûfîliğin de erken dönem işa- retçisi olarak görülebilir. Ebu Abdullah Hüseyin B. Mansûr Hallac (Ölümü 922) ‚Herşeyin bil- gisi Kur’an’da Kur’an’ın bilgisi huruf-ı mukattaada, huruf-i mukattaanın bilgisi lâmelif’te, onunki elif’te ve elif’in bilgisi noktada, noktanın bilgisi ezelde, ezelin bilgisi meşiyette, meşiyetin bilgisi Hüve gaybında, Hüve gaybının bilgisi ‚O’nun benzeri olan hiçbir şey yoktur.‛ ( Şûrâ / 11) âye- tindedir ki Allah’tan başka kimse onu bilmez.‛ demiştir. 10 Nesimî vahdetin zirvesi olan Mansûr’un idamını da aşkın zirvesi ola- rak görmektedir: ‚Mest olup söyler ene’l-hak aşk ile âlemde bil Ya’nî kim Mansûr âşık oluban ber-dâr mest‛ 10 a.g.e, s.110. Nesîmî Kitabı • 397 Zaten Mansûr ile aynı akıbete uğrayacak olan Nesimî de Mansûr’un yanı başında efsanevi bir kahraman olarak yerini alacaktır. Nesimî’den sonra gelenler birçok kere onu Mansûr gibi ‚Aşkın Şehidi‛ gibi görecek- lerdir. İlyas Kayaokay ‚Klasik Türk Şiirinde Bir Efsanevi Kahraman Olarak Seyyid Nesimî‛11 başlıklı makalesinde, Klasik Türk Şiirinde Nesimî’ye yapılan göndermeleri son derece titizlikle tespit etmiştir. Karaokay klasik şiirde Nesimî vurgularını birçok başlık altında toplar. 1.Efsanevi bir kahraman olarak görülmesi ‚Efsâne-i Nesîmî vü Mansûrı n’eyleyem Bir bellü başlu dâr u derün yok mıdur senün‛ (Kânî Divanı, K.37/22) Bendî ise Nesîmî’nin hayat macerasın adeta Şahnâme gibi görmekte- dir. ‚Bendîyâ giy ‘aşḳ câmesin koyma elden pîr dâmesin Nesîmî’nin şâh-nâmesin gönülde pinhân okuruz‛ (Bendî Mustafa Divanı, G.59/10) 2. Derisinin yüzülmesi Nesîmî’nin inancından dolayı yüzülürken yani, derisi yüzülürken; ‚Zâhidin yek parmağın kessen dönür Hakk’tan kaçar Gör bu miskin âşıkı ser-pâ soyarlar ağlamaz.‛ dediği rivayet edilir. Hatayî bu olaya göndermede bulunarak şöyle de- mektedir: Mihr ü vefâ biri birinden azdı Behlûl baykuşleyin virânda gezdi Seyyid Nesîmi’yi zâhidler yüzdü İncinmedi Hak’tan gelen cefâya (Hatâyî Divanı, s.21) 3. Hallac-ı Mansûr ile Birlikte Anılması Nesimî’nin Hallacı-ı Mansûr ile aynı akibete uğradığını söylemiştik. Divân şairleri de birçok kez bu kader ortağını birlikte anmışlardır. ‚Kimi Seyyîd Nesîmî kimi Mansûr Kimi Keyhusrev ü Dârâ nedendür.‛ (Hayretî Divanı, K.17/21). 11 Divân Edebiyatı Araştırmaları Dergisi 19, İstanbul, 2017, s.193-216. 398 • Mehmet Çelik Nesîmî kendinden sonra gelenlerce, kararlılığın, samimiyetin, sö- zünde durmanın sembolü gibi de görülmüştür. Konuyu dağıtmamak adı- na bu vurgulara değinip geçeceğiz. Kendi konumuza geri döndüğümüz- de Nesîmî’nin Mansûrane söyleyişini Kur’an’da anlatılan Hz. Musa’nın Tur Dağında Hakkın tecellisine mazhar olduğu durumu içselleştirmeye kadar götürdüğünü söyleyebiliriz. ‚Gönlümüz Nûr-ı tecelli cismimizdir Kâh-ı tur Canımız didâre karşı oldu Musî-vâr mest.‛ O kendi içsel arınmasını Tûr dağına çıkıp Allah ile konuşan Hz. Mu- sa ile aynileştirmektedir. Bu vurgu Mevlânâ’nın bir çok şiirinde de görü- lür. Fakat, Nesimî elbette ki Mevlânâ’dan sonra geldiği için bu tecelli dünyasına kendi şeyhi olan Fazlullah’ı da dahil etmektedir. O birçok tari- katta da görüldüğü üzere şeyhi Fazlullah’ı Mehdi olarak görmektedir. ‚Devr-i Mehdîdir hidâyet eyledi sâhib-zamân Vechini Fazl etti Yezdân gün kimi izhâr mest.‛ Fazlullah’ın ‚zuhuru‛ ile mestlik zirveye ulaştırılır. Mevlânâ ile Nesîmî arasındaki sanatsal benzerliklerden birisi de Mevlânâ’nın ‚Mekon‛ redifli gazeli ile Nesîmî’nin ‚Etmegil‛ diye başla- yan gazeli arasında görülür. ‚Sen arabozuculuk yapıyorsun, etme; bize öfkeyle bakıp yüzünü ekşitiyor- sun, etme! Bize zarar vermeyi kendine kâr gibi görüyorsun, kimse başkasının zararın- dan kâr etmemiştir, etme! Bize şarap yerine keder sirkesi veriyorsun, verme! Su arkı akıtmak yerine kan akıtıyorsun, etme! Yüzümüzdeki neşeyi alıp götürüyorsun, yüzümüzü oklarına hedef kılıyor- sun, etme!12 gibi serzenişlerle devam eder. Neredeyse her dizenin içinde sevgilinin yanlış yaptığına inanılan fiiller ve hareketler, sevgilinin yaptığı fiilin olumsuz emir çekimi ile düzeltilmeye çalışılmaktadır. Aynı durum Nesîmî’nin zikrettiğimiz gazelinde de görülmektedir. Yüzünü benden nihân etmek dilersen, etmegil! Gözlerim yaşin revân etmek dilersen, etmegil! Berk-i nesrîn üzere müşkin zulfünü sen tag dübün, Âşıkı bi-hânümân etmek dilersen, etmegil! 12 Mevlânâ, Divân-ı Şems-i Tebrizî, (Hazırlayan Muhammed Necefî), Tahran, 1375, s.753 Nesîmî Kitabı • 399 Kaşların kavsinde mujgânın hâdengin gizledin, Ey gözü mestâne kan etmek dilersen, etmegil! Cânımı vaslın şarabından ayırdın, ey gözüm, Aynımı gevher-feşân etmek dilersen, etmegil! Koymuşum aşkında ben kevn û mekanin varını, Cân nedir kim, kasd-ı cân etmek dilersen, etmegil! Burka’ı yüzünden açarsın meğer nâ-mehreme, Gizli esrârı ayân etmek dilersen, etmegil! Yandırırsan gönlümü aşkında, ma’lum oldu kim Anı rüsvâ-yı cihân etmek dilersen, etmegil! Doğruyum aşkında ok tek, kipriğin tanık durur, Kaddimi kaş tek kemân etmek dilersen, etmegil! Çünkü aşkın meskenidir gönlümün viranesi, Hasrete anı mekan etmek dilersen, etmegil! Çün yakîn bildi Nesimî ağzımın var olduğun, Ol yakini sen gümân etmek dilersen, etmegil! 13 Mevlânâ’nın gazeliyle Nesimî’nin bu gazeli tema açısından birbiriyle aynıdır. Bu tema birliği her iki şiirin de ‚fâilatün-fâilâtün-fâilâtün-fâilün‛ vezniyle yazılmış olmasıyla vezinde de kendini gösterir. Mevlânâ’nın ‚Mekon‛ (Etme) redifinden önce gelip kafiyeyi oluşturan ‚nihân, revân, gevherfeşân, kast-ı cân, âyân, bi-nişân, cihân, kemân, mekan, gûman gibi kelimeler her iki şiirde ortaktır. Tabiîdir ki Mevlânâ ile Nesimî arasında benzerlik şiirde Nesimî’nin Mevlânâ’dan öğrendiği tasavvufî kavramları kullanışında da aranabilir. Mevlânâ sünnî olmasına rağmen özellikle Divân-ı Şems-i Tebrizî’de yer alan ‚Ali‛ redifli şiirleriyle başta Nesimî ol- mak üzere birçok kadim şairi, Hz. Ali ve Ehl-i Beyt’i söyleyen şiir vadi- sinde de en azından içerik olarak etkilemiştir. 13 Ayan, a.g.e., s. 213. NESÎMÎ’NİN KLÂSİK TÜRK EDEBİYATINA MAZMUN TEMELİNDEKİ TESİRLERİNİN BOYUTLARI İlhan Genç * GİRİŞ Türk edebiyatı kökü çok eski devirlere kadar uzanan bir büyük ede- biyattır. Türkçe’nin en eski devirlerine ait elimizde edebiyat sanatını yan- sıtan bütün sözlü ve yazılı ürünler olmadığı için yeterli bir değerlendirme yapma imkânımız olmamaktadır. Yazılı edebiyat ürünlerimizin ilki sayı- lan Göktürk Yazıtları edebiyat sanatının da ilk klâsik ürünleridir. Aynı şekilde yazılı Uygur edebiyat ürünleri de günümüze kadar gelmiş ürün- lerdir. Kültür, dil ve edebiyat arasında çok yakın ilişkiler olmuştur. Kültür dili, dil kültürü geliştirir ve zenginleştirir. Edebiyat ise bir sanat olması nedeniyle hem kültürden hem de dilden beslenir ve aynı zamanda her iki alanı da geliştirip etkiler. Bu çerçevede kültür etkileşimleri çok önem ka- zanmaktadır. Sözgelimi Türk kültürü, Şamanizm’den, Çin kültüründen, Budizm’den, Maniheizm’den, Zerdüştlük’ten, Hıristiyanlıktan hem etki- lenmiş hem de o kültürleri etkilemiştir. Nihayet İslamiyet’in kabul edil- mesiyle birlikte Arap ve İran kültürü ile edebiyatının da terkibiyle doğup gelişen İslâm kültür ve edebiyatının dolayısıyla sanatların ve çeşitli ilim- lerin tesiri altına girmiştir. Klâsik edebiyatımızın ilk eseri sayılan Balasagunlu Yusuf Has Ha- cib’in 1070’de yazdığı Kutadgu Bilig’den itibaren İslami edebiyatlardan Arap ve Fars Edebiyatları model alınmış, İlm-i Belagat’ın temel ilkesi olan ‚mukteza-yı hâl‛e göre söylemek için belli bir sürecin geçmesi beklenmiş- tir. Özellikle Kur’an-ı Kerim’in mûcizü’l-beyan olarak benimsenmesi sa- dece Arap ve Fars şâirlerini değil Türk şâirlerini de derinden etkilemişti. Kur’an ayetlerinin doğru anlaşılıp hayata tatbiki için çeşitli İslam ilimleri sistematik bir yapıya kavuşturulmuştu. Kurân’ın icazı elbette mucizevî * Prof. Dr., Düzce Üniversitesi, Fen Edebiyat Fakültesi TDE Bölümü, ilhan-
[email protected]402 • İlhan Genç bir olaydı ve ayetlerin doğru anlaşılması için İlm-i Tefsir bazı temel kural- lar geliştirmişti. Bunun için ayetlerin gramer özellikleri kadar içerik bakı- mından da anlambilimin kuralları tesis edilmişti. Elbette nahiv yani gra- mer önemliydi, çünkü sözcüklerin sözdizimleri belli kurallara tabi olarak kurgulanıyordu. Lafız-mana, ya da söz-anlam ilişkisi esasen biçim-içerik ilişkisiydi. Bu ilişki nasıl bir zeminde ele alınmalıydı? Aristotales’ten iti- baren Retorik ve Hermeneutik her zaman bu ilişkiye yönelmiş ve İslami dönemlerde de bir ciddi problem olarak görülmüştü. İlm-i Tefsir, özellikle Kur’an’ın keyfilikten uzak ve ona kapalı bir anlamlandırma yapma yerine doğru anlaşılması konusunda usul belirlemişti. İlm-i Belagat içinde İlm-i Meani, İlm-i Beyan ve İlm-i Bedi’ ilkelerinden söz edilmeye başlanmış ve bu ilkelerin çerçevesi içinde de Kur’an’dan esinlenilmişti. İlerleyen süreç içinde Türk şâirleri, geleneksel Halk şiirinin kalıpları dışına çıkarak X. ve XI. yüzyıllardan itibaren İslam kültür ve estetiğinin klâsikleştirdiği bir estetikten etkilenmiş yeni bir Türk klâsik edebiyatı te- sis etmeye çalışmışlardı. Çok çeşitli adlarla anılan ama daha çok Divan Edebiyatı içerik olarak; tüm İslami ilimler ve edebiyatlar, tasavvuf, felsefe, hikmet, İslâm Tarihi, tarih, hukuk, ahlak, mitoloji olmak üzere çok zengin bir birikimden istifade etti. Bu içeriği de özellikle kendi millî vezni olan Hece vezni ile değil, Aruz vezniyle ve kaside, gazel, rubai gibi çeşitli na- zım şekilleriyle ifade etti. Nesîmî, klâsik Türk edebiyatı temelinde bir öncü şâir olarak bu ede- biyata çok zengin bir mazmun veya imgeler sistemi kazandırmıştır. Bu çerçevede onun imgelerinin sonraki klâsik şâirlere tesirlerinin boyutlarını teşkil eden öğeler bildiride ele alınacaktır: 1. Nesîmî’nin Şiir Dilinin İçerik Temelleri Bilindiği üzere İlm-i Beyân’ın gerçek, mecaz, (mecaz-ı mürsel, teşbih, istiare) ve kinaye yoluyla ifade etme ile birlikte; anlamla ilgili edebiyat sa- natları vasıtasıyla ifade etme, kafiye, redif ve seci gibi ses unsurları ede- biyat eserinin biçim yönünü teşkil ederler. Türk edebiyatının klâsik bir edebiyata dönüşmesinde birçok şâirin katkısı olmuştur. Ancak bunlardan en büyük katkının Nesîmî’ye ait oldu- ğu âşikârdır. Onun özellikle imgeler düzleminde yarattığı çok üstün im- geler, kendisinden sonra yetişen şâirleri tesiri altına almış ve onun imge- leriyle ve daha da geliştirilerek şiir söyleme klâsik bir tarza dönüşmüştür: ‚Nesimî, hem Azerî edebiyatının hem de Anadolu sahası edebiyatının ku- ruluş safhasında çığır açıcı olarak çok etkili olmuş bir şâirdir. Ahmedî, Ahmed-i Dâî, Kadı Burhaneddin, Şeyhoğlu Mustafa olmak üzere devrin Nesîmî Kitabı • 403 birçok değerli şâiri Anadolu sahasındaki klâsik Türk edebiyatının estetik ve retorik bakımlarından olgunlaşmasını sağlamışlardır. Nesîmî ise çağ- daşı şâirlerden bir çok yönleriyle yüksek değerde olmasına rağmen, Hu- rufîliğe olan meyli yüzünden siyasî kararlara maruz kalmış ve devrinde edebî değeri gölgelenmiştir. Hüseyin Ayan’a göre; Nesimî’nin edebî kişiliğini Fazlullah Hurufî ile buluşmadan önce ve buluştuktan sonra olmak üzere iki kısma ayırmak ge- rekir. Fazlullah ile tanışmasından önceki şiirleri öğretici (didaktik), öğütçü bir karakter taşımaktadır. Bu devresinde Hz.Ali ve ehl-i beyt sevgisini işle- yen edebî yönü zayıf şiirler yazmıştır. Dili tutuktur, fikir ve duygularını ifadede güçlük çekmiş, lirizmden yoksun manzumeler yazmıştır. Nesimî, özellikle Timur’un oğlu Miranşah zamanında Şirvan’a gelen Fazlullah ile tanıştıktan sonra, onun Hurufîlik’e dair görüşlerini, çok yüksek değer taşıyan lirik şiirleriyle geniş halk kitlelerine ulaştırmıştır. Bâtınîliğe ilgi duyan ve Mevlevîlerin sema törenlerinden zevk aldığı anla- şılan şâirin yeni mürşidine tam mânâsıyla bağlandığı görülmüştür. Med- resedeki tahsilinin çözemediği sırları Fazlullah’ın çözdüğüne inanmış; skolastik felsefenin dört unsuru (hava-su-toprak-ateş) ile onun keşfettiği yedi hattı (2 kaş, 4 kirpik, 1 sevad-saç) birbiriyle çarparak Kur’an’da ge- çen müteşâbih ayetlerin sırlarını çözdüğüne inanmıştır.‛ 1 Şâir, aşağıdaki beyitte ifade ettiği ‚otuz iki hat‛ sözüyle Hurufiliğin temel telakkisine telmihte bulunmakta, övülen zatınsa yani Fazlullah Hu- rufî’nin ise buna benzer nice kasidelere muhatap olduğunu söylemektedir: Görmedi bu kasîdenin mislin Hatt-ı Sî vü Dü hatt-ı tü kat kat2 ‚Bu kasidenin benzerini otuz iki harf, bu güne kadar görmedi; yüzü- nün çizgisi ise kat katını gördü.‛ Edebiyat eserinin içeriğini dini, tasavvufi, felsefi dil dışı gerçeklik oluşturmuştur. Bu bakımdan öncelikle Nesîmî’nin şirinin içeriğini oluştu- ran unsurları ele almak gerekir: 1.1.Vahdet-i Vücûd (VV)Nazariyesi Tek Varlık ilkesini temel ilke kabul eden Vücûdiyye (varlık) Felsefesi, belirli bir sisteme bağlanmadan önce Cüneyd-i Bağdadî, Bayezid-i Bistâmî 1 İlhan Genç, Örneklerle Eski Türk Edebiyatı Tarihi Giriş, İzmir, 2017, s.267. 2 Kemal Edip Kürkçüoğlu, Seyyid Nesimi Divanı’ndan Seçmeler, Başbakanlık Kültür Müste- şarlığı Kültür Yayınları, İstanbul, 1973, s.44, 46. 404 • İlhan Genç gibi mutasavvıflarda görülmüştür. ‚Vahdet-i vücûd düşüncesi varlığı (vücûd), mümkün ve zorunlu kısımlarına ayrılmadan önce kendinde bir hakikat şeklinde ele alıp zorunlu ve mümkünü onun iki kutbu saymak suretiyle Hak ile halkı (yaratılmışlar) izâfet ilişkisiyle birbirine bağlar. Böylece Tanrı-insan ilişkileri başta olmak üzere birlik-çokluk sorunu, in- san iradesi ve özgürlüğü, âlemdeki kötülük problemi, sebeplilik vb. meta- fizik konularla iman ve akîdenin anlamı, ahlâk konuları ve çeşitli dinî ba- hisler hakkında kapsamlı ve sistematik bir düşünce ortaya koyar. Bu dü- şünceyi kabul edenlere vahdet-i vücûd ehli, vücûdiyye denir.‛3 Bilindiği üzere, İslâm âlimleri ve kelamcıları, Yunan Felsefesini önce tercüme et- mişler, daha sonra da Hıristiyanlığı da çok etkileyen Nev-Eflâtuniyye (Yeni Eflatunculuk) Felsefesini benimseyip bu felsefeyi içselleştirmişler- dir. Böylece Vücûdiyye Felsefesi, özellikle sofîler arasında yaygınlaşarak sonunda Muhyiddin-i Arabî tarafından Vahdet-i Vücûd (varlığın birliği) nazariyesine dönüştürülmüştür. 4 Bu nazariye başlıca Vücud-ı Mutlak, Te- celli, Ayân-ı Sabite, Aşk ve İnsan gibi beş teoriden oluşmaktadır. Nesîmî bu teorilerin hepsine dair kurguladığı imgelerle klâsik şiirin şâirlerine ön- cü olmuş, şiir dilinin olgunlaşmasına önemli katkılar sağlamıştır: 1.1.1. Vücûd-ı Mutlak Vücud varlık anlamına gelir, ayrıca cisim ve beden anlamında da kullanılır. Bir felsefe olarak varlığın birliği anlamına gelen ve Hallâc-ı Mansur’un (ö922) ‚Ene’l-Hak‛ yani ben Hak’ım Allah’ın tecellisiyim sö- züyle asırlarca dilden dile geçen ve telmihlerle dikkatlere sunulan vahdet- i vücûd nazariyesi Nesîmî’nin de imgeleştirdiği ve klâsik edebiyata taşı- dığı bir teoridir. Bu nazariyenin en temel inancı Mutlak Varlık Allah olup onun dışında varlık yoktur. Var olduğu görülen nesneler âlemi ise asıl varlık olan Allah’ın yansıması olarak kabul edilir. ‚Gazzalî, enelhak sözü- nün söylendiği makamın ve halin önemine işaret ettikten sonra konuyu tecellî ve fenâ kavramı ile açıklar ve şu örneği verir: Bir bardağa meşrubat konulunca bar- dakla meşrubatın rengi birbirine karışır, artık bardaktan değil sadece meşrubatın varlığından söz edilir. Kalbinde Allah’ın tecelli ettiğini gören bir velî bazan tecellî mahalli olan kalbi göremez, sadece burada tecelli eden Hakk’ı görür ve o zaman enelhak der. Bundan maksat, velînin kendi varlığını yok sayarak Hakk’ın varlığı- nı dile getirmesidir.5‛ 3 Ekrem Demirli, ‚Vahdet-i Vücud‛, TDV İslam Ansiklopedisi, İstanbul, 2012, C.42, s.435. 4 Genç, age., s. 121. 5 Süleyman Uludağ, ‚Hallâc-ı Mansur‛, TDV İslam Ansiklopedisi, İstanbul, 1997, s.C.75, s.377. Nesîmî Kitabı • 405 Nesîmî’nin vücûdı ferd-i mutlak Bu tevhîdün Ahad’dendür esâsı6 ‚Nesîmî’nin varlığı, tek mutlak varlıktır. Bu tevhidin yani birlemenin esası bir tek olan Allah’tandır.‛ Ona göre; bütün yer ve gök Hak olmuştur, yani Allah nesneler âle- minde tecelli etmiştir, bu tecelli öyledir ki def, çeng ve ney de o Mutlak Varlık’ı söylemektedir: Külli yer ü gök Hak oldu mutlak Söyler def ü çeng ü ney ene’l-Hak7 (b. 7/s.53) ‚Bütün yer ve gök Mutlak Hak oldu; bu nedenle def, çeng ve ney Ene’l-Hak söyler.‛ Allah’ın zâtı her şeyden üstündür; seven ve sevilen bir varlık olmuş- tur, beşeri sıfatların gereksizliği, Hak bekasının gerekliliği diye bir kaygı kalmadı ilkesine dayanan bir VV felsefesi imgeleştirilmiştir. Çünkü tasav- vufta nefy beşeri sıfatların Hakk’ın zatında fenâ bulması, isbât ise Hakk’a has sıfatların zatında bâkî olması demektir: Ma’şûk ile âşık oldu bir zât Mahv oldu vücûd-ı nefy ü isbât (b./8/s.53) ‚Seven ile sevilen bir tek ve üstün varlık oldu, inkâr ve kabul yok ol- du.‛ Vahdet-i Vücud damla-deniz ilişkisi içinde tasavvur edilerek Hz.İsa’dan; Kur’an’daki Bakara, Âl-i İmran, Nisa, Maide, Tevbe gibi sure- lerde bahsedilmiş ve onun Mesih, yani diriltici Peygamber vasıfları telmih vasıtasıyla imgeleştirilmiştir: Her katre muhît-i a’zam oldu Her zerre Mesih-i Meryem oldu (b.9/s.53) ‚Her damla en ulu ve en kapsayıcı deniz oldu. Her zerre Meryem’in İsa’sı gibi diriltici oldu.‛ Kur’an’daki Ra’d/15, Nahl/49, Hac/18, 77 gibi ayetlerde yer alan ve sadece Allah’a secde edileceği emir olunan bir durum karşısında kulun 6 Kürkçüoğlu, age.,s.103. 7 Geniş bilgi ve metin örnekleri için bkz: Nesimî Divanı, Haz: Hüseyin Ayan, Akçağ Yayınla- rı, Ankara, 1990; Kemal Edip Kürkçüoğlu, Seyyid Nesimi Divanı’ndan Seçmeler, Başba- kanlık Kültür Müsteşarlığı Kültür Yayınları, İstanbul, 1973; Gencay Zavotçu, Divan Şâir- lerinden Gazeller Nesre Çeviri, Açıklama, Terimler, Kişiler ve Sanatlar I , Umuttepe Ya- yınları, Kocaeli, 2012. 406 • İlhan Genç kendinden geçerek adeta toprak olması ve tek varlığa dönüşmesi imgeleş- tirilmiştir: Mescûd ile sâcid oldu vâhid Mescûd-ı hakîkî oldu sâcid (b.11/s.53) ‚Secde edilen ile secde eden bir varlık oldu. Secde eden varlık gerçek secde edilen oldu.‛ Îmân ile küfr bir şey oldu Tatlı ile acı bir mey oldu (b.12/s.53) ‚İman ile küfür yani inanmakla inanmamak aynı şey oldu; tatlı ile acı bir şaraba dönüştü.‛ Ene’l-Hak sözü Hallâc-ı Mansur’un (ö.26 Mart 922) felsefesini içeren ve idamına neden olan bir söz olarak edebiyatta da çok sık kullanılmıştır. Nesîmî, Mansur’un bu sözünü çok sıklıkla imge işlevinde ve telmih yo- luyla kullanmış olmakla klâsik edebiyatta tek şâirdir. Mansur’un mahke- mede kendisini yargılayan kadılara tüm ayrıntılarını açıklayamadığı bu rumuzlu yani örtük anlamlı sözünü, şâirin kendisinin açıklamayı göze alması bir cesaret gösterisidir: Fâş eyledim cihâna Ene’l-Hak rümûzını Doğru haberdür anın içün dâra düşmüşem ‚Ene’l-Hakk’ın gizli işaretlerini herkese yaydım. Doğru haber olduğu için dara (dar ağacı veya sıkıntı) düştüm.‛ 1.1.2.Tecelli: Mutasavvıflar, ‚yaratma" (halk etme) fiili yerine, ‚yan- sıma‛ (tecellî) fiilini tercih etmişlerdir. ‚Sözlükte ‚belirmek, ortaya çıkmak, görünmek; belirti, görüntü‛ anlamındaki tecellî tasavvuf terimi olarak ‚sâlikin kalbine doğan ledünnî bilgiler ve nurlar‛ demektir. Aynı kökten gelen cilve tecellî ile eş mânalıdır. Tecellî ilham, vâridât, levâih, telvîhât, vâkıât, sünûhât, bevâriḳ, tavârık kelimeleriyle de ifade edilir. Feyiz, zuhûr, sudûr, tenezzül, taayyün, fetih, tahkik, şühûd ve keşf terimlerinin tecellî ile yakın anlam ilişkisi bulunmaktadır. Tecellî Kur’an’da ve hadislerde hem sözlük hem terim anlamında kullanılmıştır.‛ 8 Onlara göre; zaman yaratılmadan önce Tanrı gizli idi. Adem (yok- luk), vücûd (varlık) ile karşılaşınca vücûd bir aynada aksetmiş gibi, diğe- rinde bir akis (yansıma) veya hayal olmak üzere göründü. Bu akse vücûd- ı mümkün denir ki âlem–i hâdisât (olaylar, nesneler âlemi) da budur. Te- 8 Semih Ceyhan, ‚Tecellî‛, TDV İslam Ansiklopedisi, İstanbul, 2011, C.40, s.243. Nesîmî Kitabı • 407 cellî sürekli ‘an’dır; ezel ve ebed kavramları bu sürekli ‘an’ın içindedir. İn- san bu sürekli oluş ve dönüş’ü hissedemez. Tecelli tasavvufun önemli kavramlarındandır ve Mutlak Varlığın nes- neler âleminde görünmesidir. ‚İbnü’l-Arabî yaratmayı tecelli fiiliyle izah eder. Ona göre âlem Hakk’ın tecelli ve zuhur mertebeleridir. İnsan bütün tecelli merte- belerini kendinde toplayan son ve en mükemmel tecelligâhtır. İbnü’l-Arabî’nin te- celli anlayışı varlık tecellisi ve müşahede tecellisi diye iki kısımda değerlendirilebilir. Birincisi varlığın ortaya çıkışı, ikincisi sûfî aydınlanma ve varlığın idrak edilme- siyle ilgilidir. Varlık tecellisi, mümkin varlıkların ilâhî ilimden başlayarak diğer vücud mertebelerinde ve dış dünyada var olmasını sağlayan Hakk’ın tecellisidir. Bu tecelli zâhir ismiyle gerçekleşir. Bâtın ismiyle tecelli ise ne dünyada ne de âhirette söz konusudur. Gayb ve şehâdet âlemindeki her şey Hakk’ın zâtının isim ve sıfatlarıyla gerçekleştirdiği tecellînin sûretleridir. Âlemdeki Hakk’a ait varlık tecelli- si tektir ve tecelligâhların istidatlarının değişmesiyle mazharlarda çoğalır. İlâhî te- celli süreklidir.O halde hadiseler nasıl tecellî etti?‛9 Nesîmî, Vahdet-i Vücud’un Klâsik edebiyatta çok sık kullanılan te- celli söylemini klâsik şiirde ilk kullanan şâirlerdendir. VV nazariyesindeki insan kavramı esasen Allah’ın insan bedeninde bir tecelli yani bir tezahür veya yansıma kabul edilmiş, ilk insan olması nedeniyle de Hz. Âdem’de tecelli etmiştir. Ancak Hz Âdem’e secde etmeyen Şeytan gibi olup isyan edilmemesi ikaz edilir: Ādemde tecelli kıldı Allāh Kıl Ādeme secde olma gümrāh10 ‚Allah Âdem’de tecelli etti, onda göründü. Şeytan gibi yolunu yitiren olma da Âdem’e secde et.‛ Allah’ın tecellisi bir nur gibi sevgilinin yüzüne yansımıştır. Her göz o nuru göremez, ancak kalp gözü açık olup kalp gözleriyle manevi sırları görebilen arif ve veli kişiler mecazi sevgilinin yüzünde mutlak güzelliğin tecelli ettiğini görürler. Onun ön şartı basiret yani ileri görüşlülükle olay- lara ve sırlara bakabilmektir. Şâir, Tanrı’nın tecellisinin sen diye hitap et- tiği muhatabında yani bizzat insanda var olduğunu, bu tecelliyi görmek için uzağa gidilmemesi gerektiğini de tembih eder: Ger āçuh isē basîretün bāh Gör sende Hak'i vü gitme irāh11 9 Ceyhan agm., s.245. 10 Kürkçüoğlu, age.,s.6. 11 Kürkçüoğlu, age.,s.6. 408 • İlhan Genç ‚Eğer biliş ve kavrayış gücün varsa ve açıksa bak; Hakkın sende oldu- ğunu uzağa gitme, kendinde gör.‛ Nesîmî, basiret dediği bu görme gücünün de kendisinde var olduğu- nu, tecelli nurunu gördüğünü de ifade eder. Esasen ‚zahir‛ ve ‚bâtın‛ kavramları tasavvuf ehliyle şeriat ehlini karşı karşıya getiren kavramlar olarak sürekli işlenmiştir. Tecelli de batına ait olup zahir ehlinin göreme- yeceği bir manevi üstünlüktür: Nûr-ı tecellî ay kimi yüzünde zâhir görmüşüm Ol nûrı görür her kişi kim gözleri bînâ imiş (G.200/11; s.198) ‚Tecelli nurunu senin yüzünde ay gibi açık şekilde görmüşüm, gözleri gören her kişi o nuru görür.‛ İki cihanın kendisinde yani insanda tecelli etmesi ve tek varlığın da bu kez kendisine sığmaması olağanüstü bir imgedir. Tanrı’ya ait mekân- sızlık vasfının bir cevher, bir öz gibi kendisinde olması ve kendisinin yeryüzüne ve kâinata sığmaması da yine tecelli temasından kaynaklanan duygusal coşkusunun son derece üstün imgesel bir ifadesidir. Türkmen olmasına rağmen Kureyş ve Hâşimi olması da VV nazariyesinin bir teza- hürüdür: Mende sığar iki cihân men bu cihâna sığmazam Gevher-i lâ-mekân menem kevn ü mekâna sığmazam ‚İki cihan yani dünya ve ahret içime sığar; bense bu dünyaya sığmam. Mekân dışı ve mekan üstü olma cevheri, bende iken yine de varlığa ve mekana sığmam.‛ Gerçi bugün Nesîmîyim Hâşimîyim Kureşîyim Bundan uludur âyetim âyet ü şâna sığmazam (G.269/1,17; s.241) ‚Gerçi bugün Nesîmî olarak biliniyorum, ama Haşimi oğulları soyun- dan, Kureyş oymağındanım. Bundan dolayı alametim uludur; bu ulu oluş sebebiyle alamete ve şana şöhrete sığmam.‛ Nesîmî, VV nazariyesinin tecelli teması çerçevesinde yazılmış olduğu gazellerinde ilgili ayetlerden yaptığı iktibaslarla ve göndermelerle tecelli- yi tasavvur eder ve temellendirir. Özellikle tecellide Hz. Musa’yı telmih yoluyla sürekli anmış; Kasas suresi 30. ayetinde ‚Oraya vardığında, kutlu yerdeki vadinin sağ tarafındaki ağaçtan seslenildi: Ey Musa! Ben, âlemlerin Rab- Nesîmî Kitabı • 409 bi Allah’ım‛ ayeti matla alınarak varlıkların hepsinde Allah’ın varlığı üze- rinden bizzat nkendisini görmüştür: Âyet-i innî ene’llâhım bu nûrun nûruyum Hem münâcât-ı tecellî hem Kelîmin târıyım ‚İnnî ene’llâh ayetiyim, bu nurun nuruyum; hem tecelli münacatıyım, hem Musa’nın karanlığıyım.‛ Kalem suresinin birinci ayeti ‚kaleme and olsun ve yazdıklarına‛, yine Tur suresinin ilk ayetindeki Musa Peygamber’in vahiy aldığı ‚Tur dağına and olsun‛ söylemleri iktibas yoluyla imgeleştirilmiştir: Evvelim Nûn ve’l-Kalemdir âhırım mâ-yesturûn Sûre-i ve’t-Tûruyum ve’t-Tûrunun mestûruyum ‚Öncem Nûn ve’l-Kalemdir, sonum mâ-yesturûndur; Tur suresiyim, Tur’un satırlarıyım.‛ Cennetim hem Tûbîyim tûbâ lehüm hüsnü me’âb Şâhıyım şâhenşehinin şâhid-i mestûruyum ‚Cennetim, hem Tû’bâ’yım, ‚tûbâ lehüm hüsü me’âb (Ra’d/29)‛ yani ne mutlu onlara ve sığınağın en güzeli onlarındır; şahlar şahının şahı- yım, yazılmış şahidim.‛ Kur’an’da İnsan suresi on yedinci ayetinde yer alan ‚selsebil‛ keli- mesi cennetteki berrak su kaynağını ifade eder. Cennette sözü edilen iyi insanlara ihsan olarak verilecek nimetlerden söz eden, ‚onlara orada zence- fil karışımlı bir kadehten içirilir; içindeki orada selsebil diye isimlendirilen bir pı- nardandır‛ mealindeki ayette geçer ve Nesîmî cennetteki her şeyin de kendisinde tecelli ettiğini söyleyerek sâkîyi, kadehi, sebili, huriyi ve gıl- manı imgeleştirir: Sâkîyim hem sâgarım hem selsebîlim hem sebîl Bendedir hem hûr u gılmân hem anun maksûruyum ‚Sâkîyim, hem kadehim, hem cennetteki Selsebil çeşmesiyim, hem sebi- lim. Hem huri hem gılman bendedir, hem onun benzeri<‛ Nesîmî aynı şekilde bu dünyada varlığı bilinen ülkeler Hıtâ, Huten, Tatar, Çin ü Maçin ve Çin fağfurunun da kendisi olduğunu imgeye dö- nüştürür: Hem Hıtâyım hem Huten hem nâfe-i Tatarıyım Çîn ü Mâçin ü Mogol Çîn hem güzel Fağfûruyum (G.241/1, 2, 10, 11,16 / s. 223,224) 410 • İlhan Genç ‚Hem Hıtayım, hem Huten, hem Tatar kokusuyum; Çin, Maçin, Mo- ğol-Çin, hem güzel fağfuruyum.‛ 1.1.3.A’yân-ı Sâbite Vahdet-i Vücûd nazariyesine göre, bu âlem bir Vacibü'l-Vücûd değil, (kendi kendine var olan değil), mümkündür. Allah'ın varlığından dolayı tecellî eden bir âlemdir. Bu da Tanrı'nın ‚Kün‛ (Ol) emri ile meydana gel- di. Şu halde tecellî’nin sebebi ‘söz’dür ve söz tasavvufta kutsaldır. Kün (Ol) emri verilip tecellî oluşmadan önce bütün nesneler gerçekte yok, ama Tanrı'ya nispetle vardı. Yani Tanrı'nın ezelî bilgisinde malum ve sabittiler. Bunlar eşyanın gerçeği ve özüdür. Buna A’yân–ı Sâbite (sâbit nesneler) denilmiştir. Buradan varlık âlemine iniş, belirli aşamalardan geçerek ol- muştur. Mutasavvıflara göre, önce nûr–ı Muhammedî (Hz.Muhammed’in ruhu) var olmuş, onu varlığın ve evrenin öteki unsurları olan Anâsır-ı Er- ba‘a (hava, su, toprak, ateş) ile Mevâlid–i Selâse (cemad, nebât, hayvan) ve insan izlemiştir. Bu var oluş sistemine Seyr–i Nüzûl (iniş seyri) denil- miştir.12 Kandedir deyü ne ser-gerdân gezersen zann ilen Gezmegil her menzili çün cân mekânı sendedir13 ‚Zanna kapılmışsın; can nerdedir?‛ diye şaşkın şaşkın dolanıp duru- yorsun. Canın barınağı sende olduğuna göre konak yerinin birinden göçüp diğerine konma!‛ Nesîmî, menzil sözcüğüyle tasavvufun ünlü ‚devr‛ ve ‚seyr‛ görü- şüne temas etmiştir. Devr nazariyesine göre, devr 360 derecelik bir daireyi andıran safhalar çerçevesinde bir halden bir hale intikal eder. Gayb âle- minden şühûd âlemine inen varlık evvela taş, toprak gibi cansız, sonra bitki gibi kendine göre canlı, sonra hayvan gibi idraksiz canlı, en sonra da insan gibi idrakli canlı suretinde belirir.14 Aynı şekilde insan, hakikatler sırrının madeni olup oradan bu nesneler âlemine de gelen bir varlıktır: Mazhar-ı sırr-ı hakâyık matla‘-ı nûr-ı ezel Ma ‘den-i sırr-ı dekâyık menba‘-ı her mu‘cizât (G.19/3; s.83) ‚Hakikatler sırrının görünme yeri, ezel nurunun doğuş yerisin; ilahî incelikler sırrının madenisin, bütün mucizelerin kaynağısın.‛ 12 Genç, age., s.122. 13 Kürkçüoğlu, age.s.262. 14 Kürkçüoğlu, age., s.263. Nesîmî Kitabı • 411 1.1.4. Aşk Bu nazariyeye göre, tecellînin asıl sebebi ‘aşk’tır. Kelimenin, bir kim- senin kendisini, sevdiğine tamamen vermesi, sevgilisinden başka güzel görmeyecek kadar ona düşkün olması anlamına gelen ‚aşeka‛ kelimesiyle ilgili olduğu ileri sürülür. Sarmaşığın kuşattığı ağacın suyunu emmesi, onu soldurup kurutması gibi, aşırı sevgi de seveni başkasından uzaklaştı- rır ve soldurur. Kur’an’da aşk yerine ‚hub‛, ‚mahabbet‛ ve ‚meveddet‛ geçmektedir. Mecazî anlamda ‚Ölmeden önce ölünüz !‛ (Mûtû kable en-temûtû) sırrına erenler nefsine hâkim olarak fânî olan hayatta da ölebilirler. Bu mecâzî bir ölümdür. Onlara göre, yokluğun karanlıklarından aşıp hüsn–i mutlaka (Tanrı güzelliği) götürecek olan tek vasıta ‘aşk’tır. Mecazî aşk, hakikî aşka götürür. Bu yol, hakikatte çok uzun ve tehlikeli bir yoldur. İnsan bu çetin yolu şeriat, tarîkat, marifet ve hakikat basamaklarını aşarak geçer. Aşk, Allah'ın sırrıdır, tecellînin sembolüdür. Demek ki bu müm- künler âlemi, korku, yasak veya günahtan dolayı değil, aşk sebebiyle oluşmuştur. Yani Tanrı'ya korku veya yarar umarak değil, sevgiyle, aşkla yaklaşmak asıldır.15 Aşk, mecazi ve hakiki olursa sevgili de ona bağlı ola- rak mecazi ve hakiki olur. Mecazi sevgili herkese göre değişirse de hakiki sevgili tektir ve Allah’tır. Aşk kavramı hem mecazi hem de ilahi boyutlarıyla ele alındığında şiire sınırsız malzeme olur ve ufuk açar. Nesîmî Hac ibadeti ile birlikte Sa- fa ve Merve kavramlarını birlikte kullanarak somut bir imge meydana ge- tirir. Aşk ve Hac imgesi klâsik edebiyatta Şeyhülislam Yahya gibi bir çok rind şâir tarafından da kullanılmıştır. Öncelikle bir zahiri ibadet olan Hac ibadeti esasında aşk duygusuyla anlamlı olur, aksi takdirde yerine getiri- len hac ibadeti şeklen bir ibadet hüviyetinde olur ve hakiki bir kulluk gö- revini yansıtmaz: Hansı gönül içinde ki aşkın havâsı yoh Bin Hacc iderse Merve’yi anun Safâsı yoh16 ‚Hangi gönülün içinde aşk havası yoksa bin kez Hacca gitse ve Mer- ve’yi ziyaret etse de onun Safa’sı ya da mutluluğu yoktur.‛ Nâgehân gönlüme düşdü şûriş-i gavgâ-yı aşk Âkıli dîvâne kıldı âkıbet sevdâ-yı aşk (G.214/1; s.206) ‚Ansızın gönlüme aşk kavgasının karışıklığı düştü. Sonunda aşk sev- dası akıllıyı divane kıldı.‛ 15 Genç, age., s.108. 16 Zavotçu, age., s.95. 412 • İlhan Genç Gönlümün şehrini çün kim eyledi yağma-yı aşk Saldı âlem mülküne şûr u şer ü gavgâ-yı aşk (G.217 /1; s.207) ‚Gönlümün şehrini ne zaman ki aşk yağma eyledi, dünya ülkesine aşk kavgasını, karışıklığını, kötülüğünü saldı.‛ Çıkdı sırrım âleme esrârımı fâş eyledi Hâlime hem-dem olaldan dünyede sevdâ-yı aşk (G.217 /2; s.207) ‚Aşk sevdası dünyada halime sahip olduğu andan itibaren sırrım ev- rene sırlarımı açıkladı, yaydı.‛ Nesîmî, tasavvuftaki aşk ve akıl çatışması temelinde aşk denizi imge- siyle de klâsik edebiyata yeni bir anlam kazandırır. Şeyh Galib’in de Hüsn ü Aşk’ta tasavvur edeceği aşk denizinde mumdan gemiler gezdirme im- gesine öncülük eder. Akıl gemisinin aşk denizinde yok edilmesi lazımdır, çünkü denize benzettiği aşk aslında sınırsız bir büyüklüğe sahiptir, hatta bu aşk denizinin büyüklüğünü okyanuslar da bilmezler: Aklun gemisin gark idegör aşk denizinde Kim bu denizün kutrını ummân bilmez ‚Büyüklüğünü veya çapını okyanusun dahi bilmediği aşk denizinde akıl gemisini batır.‛ Yandırdı şehâ aşkın odu kıldı beni kül Aşkında kül olan irişir küllî kemâle (G.383 /6; s.312) ‚Ey şeh (sevgili), aşkın ateşi beni kül eyledi. Senin aşkında kül olan tüm kemale erişir.‛ 1.1.5.İnsan ve Gönül Mutasavvıflar, Vahdet-i Vücud nazariyesinin son aşaması olan insa- nın yaratılmasını çeşitli söylemlerle ifade etmişlerdir. ‚Küntü kenz‛ veya ‚kenz-i mahfî‛ tabiri hadis olarak rivayet edilen ‚bilinmeyen gizli bir hazine idim, bilinmek istedim, bilineyim diye kâinatı yarattım‛ (Aclunî, II, 132) ifade- sinden alınmıştır.‛17 Tanrı, kâinattaki her nesnede bir veya birkaç sıfatı ile görünmüştür; ancak bütün sıfatları ile tecellî ettiği varlık olan ‚insan‛; insanda tecellî et- tiği varlık ise ‚gönül’dür. Tasavvufta insan biri ölümlü olan ve Ateş, Ha- va, Toprak, Su’dan meydana gelen ‚Ten‛; öteki ölümsüz olan ‚Ruh’tan (can) ibarettir. Ruh, Tanrı’nın varlığıdır ve aynı zamanda gönül’dür; gö- 17 İbrahim Hakkı Aydın, ‚Kenz-i Mahfî‛, TDV İslam Ansiklopedisi, C.25, s.258, 259. Nesîmî Kitabı • 413 nül, Tanrı’nın evidir. Yaygın bir görüşe göre, göğsün içinde kalp, kalbin içinde sevdâ veya süveydâ denilen siyah bir nokta vardır ve aşk bu siyah noktadan doğar. Sevda ile sevgilinin yanağındaki siyah ben arasında ilişki vardır. Gönül aynı zamanda duygularımızın kaynağıdır. Tasavvufta gö- nül kırmak bu nedenle en büyük günah sayılmıştır.18 Gönül, duyguların kaynağı olarak Tasavvuf şiirinde olduğu gibi, Klâsik edebiyatta ve kültürümüzde önemli bir kavramdır. Özellikle Ah- med-i Yesevî ve Yunus Emre’nin kültürümüze armağan ettiği gönül in- citmeme kavramı ibadetin üzerinde bir anlama sahip olmuştur. Aynı şe- kilde tasavvufta gönül, Allah’ın evi olarak anıldığı için Nesîmî de gönül’ü Kâbe-gönül ilişkisinde mecazen Allah’ın evi söylemiyle imgeleştirmiş ve Klâsik edebiyat da bu imgeyi sıkça kullanmıştır: Tavâf-ı Ka’benin gerçi sevâbı çokdur ey Mevlâ Gönül Allah evidir çün tavâf etmek anı evlâ (G.9/1; s.77) ‚Ey efendi, gerçi Kâbe’yi tavaf etmenin sevabı çoktur, gönül Allah’ın evidir, onu tavaf etmek daha üstündür.‛ Yedi gökden dahi a’lâ gönüldür bi’llâh ey ârif Gönül içinde buldular rumûz-ı sırr-ı mâ evhâ (G.8/2; s.77) ‚Ey arif, Allah’a yemin olsun ki yedi gökten üstün olan gönüldür, mâ- evhâ (vahy ettiğini Necm /10) sırrının simgesini gönül içinde buldular.‛ Ey bülbül-i kudsî ne giriftâr-ı kafessen Sındur kafesi tâze gülistân taleb eyle ‚Ey gönül, ey mukaddes bülbül, neden kafeste yakalanmış kalmışsız? Kafesi kır ve taze gül bahçesi ara.‛ Div ile musâhib olanın dini hatâdır Zinhâr gel ey âdemî insan taleb eyle19 ‚Şeytanla sohbet arkadaşlığı edenin tuttuğu yol, yanlıştır. Gel, ey Âdemoğlu, aklını başına topla da insan aramağa bak!‛ Küntü kenzen sırr-ı mahfî kalmasın deyip fakîr Verdi uş Âdem libâsında sana cân sûretin (G/351; b.5, s.293) ‚Küntü kenz yani hazine idim hadisi gizli sır olarak kalmasın deyip fa- kir (tevhidin en yükseğinde olan zat, Allah) şu Âdem elbisesinde sana can suretini verdi.‛ 18 Genç, age., s.109. 19 Kürkçüoğlu, age., s.72. 414 • İlhan Genç 1.2. Mi’râc Mi’râc, İslam kültür ve literatüründe çok sıklıkla yer edinmiş bir ko- nudur. Hz.Peygamber’in hayatında vuku bulduğu bilinen bu olay hak- kında tefsirlerde, hadis, delâil, menakıb ve çeşitli tarih kitaplarında çok farklı ve benzer rivayetlerle desteklenen görüşler yer almıştır. Mi’râc’ın bedenen mi ruhen mi vuku bulduğundan başlayarak nerede ve nasıl vu- ku bulduğuna kadar çok çeşitli rivayetler anlatılmış ve âlimlerce her çağ- da sürekli şekilde tartışılmıştır. İnsanın bu varlık âleminden yükselerek Tanrı katına çıkması ve inmesi tasavvuru edebiyat sanatı için son derece zengin malzeme olmuş, neredeyse bütün divanlarda yer almış ve ayrı bir tür olarak da Mi’raciyeler yazılmıştır: ‚Sözlükte ‚yukarı çıkmak, yükselmek‛ anlamındaki urûc kökünden türemiş bir ism-i âlet olan mi‘râc kelimesi ‚yukarı çıkma vasıtası, merdiven‛ demektir. Terim olarak Hz. Peygamber’in göğe yükselişini ve Allah katına çıkışını ifade eder. Olay, Mescid-i Harâm’dan Mescid-i Aksâ’ya gidiş ve oradan da yükseklere çıkış şeklinde yorumlandığından kaynaklarda daha çok ‚isrâ ve mi‘rac‛ şeklinde geçerse de Türkçe’de mi‘rac kelimesiyle her ikisi de kastedilir. İslâmî kaynaklarda genellikle ele alındığı şekliyle mi‘rac hadisesi iki safhada meydana gelmiştir. Resûl-i Ekrem’in bir gece Mescid-i Harâm’dan Mescid-i Aksâ’ya yaptığı yolcu- luğa isrâ, oradan göklere yükselmesine mi‘rac denilmiştir. Literatürdeki bu ayı- rım her iki terimin naslarda zikredilmesinden ileri gelmektedir.‛20 Nesîmî, sevgili tasavvuruyla ilahi güzellik arasında ilişki kurarak, mecazi sevgilinin güzelliğinin tecelligahı olan Mutlak Güzellik, ‚Sübhânellezî esrâ‛ ayetiyle (Kulunu (Hz.Peygamber’i) gecenin bir vaktinde Mescid-i Haram’dan alıp çevresini bereketli kıldığı Mescid-i Aksa’ya götüren Al- lah eksikliklerden uzaktır) anlatılan Mi’râc gecesinde Hz.Peygamber’in Allah katına yükselişinde onun tarafından görüldüğünü ima etmiştir. O yükse- lişte Allah, Hz.Peygamber’i ilk olarak Mescid-i Haramdan Mescid-i Ak- sa’ya yürütmüştür. Ey cemâlin sırr-ı Sübhânellezî esrâ imiş ‘Abdihi leylen tapındır Mescid-i Aksâ imiş ‚Ey sevgili, senin güzelliğin Sübhanellezî esrâ (İsrâ/1) yani eksiklik- ten uzak olsun ayetinin sırrı imiş. Kulunu yani Hz.Peygamber’i gece- nin bir vaktinde Mescid-i Aksa’ya götüren Allah imiş.‛ Aynı şekilde edebiyatta teşbihlerde sıklıkla kullanılan Sidretü’l- Münteha kavramı da Mi’râc ile birlikte imge sistemi içinde sıklıkla yer 20 Salih Sabri Yavuz, ‚Mi’râc‛, TDV İslam ansiklopedisi, İstanbul, 2005, s.132. Nesîmî Kitabı • 415 almıştır. Tanrı katında var olduğuna inanılan ve öyle kabul edilip rivayet- lere konu olan bu kutsal ağaç, edebiyat sanatı için imgeleştirmeye son de- rece uygundur: ‚Sözlükte ‚Arabistan kirazı denilen hoş gölgeli nebk ağacı‛ an- lamındaki sidre ile (Kāmus Tercümesi, II, 385) müntehâ kelimesinden oluşan sid- retü’l-müntehâ terkibi ‚son noktada bulunan sidre‛ demektir. Terim olarak ‚Hz. Peygamber’in Mi‘rac gecesi yanında ilâhî sırlara mazhar olduğu ağaç veya makam‛ diye açıklanabilir. Kur’an’da bir yerde sidretü’l- müntehâ (en-Necm 53/14), bir yerde yalnız sidre (en-Necm 53/16) şeklinde geçer. Sidr iki âyette de (Sebe’ 34/16; el-Vâkıa 56/28) ‚ağaç‛ mânasına gelmektedir. Çe- şitli hadis rivayetlerinde yapraklarının yıkanmada kullanılması sebebiyle sidr, ay- rıca âyetteki konumu itibariyle sidretü’l-müntehâ yer alır (Wensinck, el-Muʿcem, ‚sdr‛ md.). Sidretü’l-müntehâ terkibiyle ilgili olarak başlıca iki görüş ileri sü- rülmüştür. Daha çok kabul gören anlayışa göre sidretü’l-müntehâ semada bulu- nan, Mi‘rac gecesi yanında Resûl-i Ekrem’in ilâhî sırlara mazhar olduğu bir ağaçtır. Çünkü terkibin yer aldığı Necm sûresindeki âyetler Resûlullah’ın mi‘racıyla ilgilidir. Yaygın kanaate göre Hz. Peygamber Mi‘rac gecesi sidretü’l- müntehânın yanında aslî sûretiyle Cebrâil’i görmüştür.‛ 21 Nesimi, sevgilinin alnına Allah’ın ‚innâ fetahnâ‛ sûresini yazmış ol- duğunu; Kâf ve’l-Kurân’a yemin olsun diyerek sevgilinin yüzünde Sid- re’nin varlığını imgeleştirip tasavvur eder: Alnına yazmış Hudâ innâ fetahnâ sûresin Kâf ve’l-Kur’ân yüzündür Sidre-i a’lâ imiş (G.207, b1, 2; s.202) ‚Allah senin alnına innâ fetahnâ sûresini yazmış. Kâf ve’l-Kur’ân’a yemin olsun yüce Sidre senin yüzündür.‛ Ey çemen-i ravza boyun Sidresi Hüsn ü melâhatda ruhun Müntehâ (G.2, b.9; s.70) ‚Ey Sidre’yi andıran boyu Cennetteki Ravza-i Rıdvan’a çimenlik sağ- layan sevgili, güzellikte, yüz güzelliğinde yanağın Müntehâdır yani güzelliğin son bulduğu yerdir.‛ Bu dem ol demdür Muhammed seyr-i Mi ‘râc eyledi Gel ganîmet gör bu demni kim bu dem kim dem degil (G.229, b.4; s.215) ‚Bu an o andır ki Muhammed Mi’râc’a yükseldi. Gel ganimet gör bu anı ki, bu an herhangi bir an değildir.‛ 21 Süleyman Uludağ, Sidretü’l-Müntehâ‛, TDV İslam Ansiklopedisi, İstanbul, 2005, s.151. 416 • İlhan Genç Nesîmî, bazen de Mi’râc’ı ve Burak’ı kendi ruhu için imgeleştirmiş ve ruhunun Hz.Peygamber gibi Burak ile arşa yükselmiş olduğunu tasavvur etmiştir. Ancak Lâ-zelûl yani boyun eğmemiş (Bakara/71) ve leş gibi atıl- mış bedenden bir şey kalmamıştır: Mi ‘râca çıhdı rûh-ı Nesîmî Burak ile Şol lâşeden ne fâ’ide kim lâ-zelûl ola (G.390, b.9; s.316) ‚Nesîmî’nin ruhu, aşk Burak’ıyla gökler ötesine yükseldi. Öyleyse bo- yun eğmemiş, başlı olmayan o atılmış et yığınından ne fayda?‛ 1.3. Peygamberler ve Hz. Peygamber İmgesi Klâsik edebiyatta peygamberler tarihinden birçok peygamber telmih- lerle ya da imgelerle şiirin malzemesi olmuştur. Nesîmî peygamberler ta- rihini kıssa tarzında vermek yerine yoğun bir imge sistemi içinde pey- gamberlerin bilinen vasıflarına çeşitli göndermeler yapmış ve mestlik üzerine tasavvurlarda bulunmuştur: Âdem ü Havvâ melâ’ik hûr u gılmân u beşer Kevser ü Tûbâ vü Rıdvân cennet ü dîdâr mest ‚Âdem, Havvâ, melekler, hûri, gılmân, beşer, Kevser nehri, Tûbâ, Rıdvân meleği, cennet hepsi mest olmuş.‛ Nûh u Dâvûd u Süleymân u Zekeriyyâ Şu‘ayb Mûsî mest ü Îsî mest ü Ahmed-i Muhtâr mest (G.22/14,15; s.86) ‚Nûh, Dâvûd, Süleymân, Zekeriyyâ, Şu‘ayb, Mûsa mest olmuş; Îsâ mest olmuş, Ahmed-i Muhtâr olan Hz.Peygamber mest olmuş.‛ Tasavvuf edebiyatında Cenab-ı Hak ile olan diyaloglarıyla ünlenen Musa Peygamberi şiirlerinde imge olarak en çok kullanan Nesîmî, onun Cenab-ı Allah ile olan ünlü Araf/143 ayetinde yer alan ‚erinî‛ (bana gö- rün) ve ‚len terânî‛ (beni göremezsin) diyalogunu imgeleştirerek Klasik şiirde öncü olmuştur: Geldi Mûsâ’ya Len terânî cevâb Erinî vakti Tûr dağından ‚Tur dağında Allahü Teala ile konuşurken Musa’ya ‚erinî‛ yani Ya- rabbi bana görün bana kendini göster dediğinde ‚beni göremezsin‛ ce- vabı geldi.‛ Ey likâdan ayrı düşmüş ernîyi terk eyle kim Vâdî-i Makdesde ernî Mûsî-i İmrân (G.3400/15; s.322) Nesîmî Kitabı • 417 İmran oğlu Musa Peygamberin Tur-ı Sina vadisinde yolunu şaşırınca uzaktan gördüğü ve ateş sandığı ilahi tecelli nuru bir imge şeklinde iş- lenmiştir: Yüzün güninde ey kamer envâra düşmüşem Ânestü nâren olmuşam ol nâra düşmüşem22 ‚Yüzünün güneşinde yani yüzünün göründüğü günde, ey ay yüzlüm nurlar içine düşmüşüm. İmran’ın oğlu Hz.Musa gibi ânestü nâren (Taha/10) yani ‚bir ateşe yaklaştım‛ sevincine ermişim de o ateşin içi- ne düşmüşüm.‛ Nesîmî Yusuf Peygamber’i de babası Hz.Yakup ile birlikte özellikle ayrılık ve vuslat kavramlarını ifade ederken telmih yoluyla imgeleştirmiş- tir: Susadım vaslını görmeklige ey cân-ı cihân Şöyle kim Yûsuf için Ya‘kûb-ı Ken‘ân susadı (G.401/8; s.322) ‚Ey cihanın canı, Kenan ilinin peygamberi Yakub’un, oğlu Yusuf için özleyip susadığı gibi ben de senin vuslatını görmeğe susadım.‛ Hz.İsa, özellikle âb-ı hayat kavramının ifade edildiği beyitlerde, onun diriltici mucizeleriyle birlikte telmih yoluyla imgeye dönüştürülmüştür: Bâd-ı sabâ Îsâ kimi gerçi diriltir ölüyü Anber-feşân zülfün demi bâd-ı sabâya ta‘n ider (G.82/3; s.125) ‚ Sabah yeli Hz.İsa gibi gerçi ölüyü diriltir, ama senin güzel koku sa- çan saçın kokular saçtığı anlarda sabah yelini ayıplar.‛ Hz.Muhammed Klâsik edebiyat Hz. Peygamberi na’tler yoluyla tasavvur etmiştir. Bunun dışında da Hz. Peygamber’in imge yoluyla işlendiği de söz konu- sudur. Nesimî bu alanda da öncü olmuş, Hz. Peygamber’e yazdığı na’tleriyle onu övmüş, ‚V’n-necmi, Ve’ş-şemsi ve Tebareke surelerinin onun niteliklerini anlattığını; Tâhâ ve Yâsîn surelerinin onun şanının delil- leri olarak geldiğini; ayağını bastığı yerde yıldızların ve feleklerin toprak olduğu bir zat olduğunu, Mi’râc yolcusu olduğunu, ins ve cin taifesinin efendisi olduğunu, kainatın övüncü olduğunu, Ahmed, Mahmud, Kasım olduğunu tasvir etmiştir: Ey sıfâtın bahr-i zâtın gevher-i zât-ı Hudâ Ma‘den-i fazl-ı vücûdun ey resûl-i kibriyâ 22 Kürkçüoğlu, age., s.152. 418 • İlhan Genç ‚Ey Yüce Resul! Senin sıfatının, zatının denizi Allah’ın zatının cevhe- ri olan, Mutlak Varlığın erdeminin madeni olan< Âlemin cismi vü cânı senden ötrü oldu bil Seyyid-i kevneyn-i âlem yâ Muhammed Mustafâ (G.69/1,2; s.69) ‚Dünya ve ahretin baş tacı olan yâ Muhammed Mustafâ! Âlemin cis- mi ve canı senden dolayı yaratıldı, bunu bil.‛ Nesimî, Hz.Peygamber ile Hz.Ali’yi birlikte anarak hem Hz. Pey- gamber’e olan derin sevgisini ve aynı zamanda Hz.Ali’ye olan sevgisini ve bağlılığını da ifade etmiştir. Yine âl-i aba veya ehli beyt diye anılan Hz.Peygamber’in yüce ailesi de onun şiirinin malzemesi olmuş ve imge sistemi içinde yer almıştır. Bilindiği üzere Hz.Peygamber Hz.Ali’yi, Fâtı- ma’yı, Hasan ve Hüseyin’i abasının altına alıp ‚Allah’ım benim ehl-i bey- tim işte bunlardır; bunların kusurlarını gider, kendilerini tertemiz yap‛ diye dua ettiği için onlar âl-i abâ diye anılmışlardır. Şiîlikte, bazı muta- savvıflarda, Bâtınilikte ve Hurufilikte âl-i abâ kavramı kutsallaştırılmıştır. Nesimi; Ali, Hadice, Fâtımâ, Hasan, Hüseyin ile birlikte âl-i Abâ içine Zeynü’l-Âbidîn, Muhammed Bâkır, Ca‘fer-i Sâdık, Mûsî Kâzım, Ali Musâ Rızâ, Takî, Nakî, Askerî, Muhammed Mehdî’yi de dahil ederek şiirlerinde övgülerde bulunmuştur: Her dü ‘âlem serverisiz yâ Muhammed yâ ‘Ali Cümlenin hem mihterisiz yâ Muhammed yâ ‘Ali (G.429/1; s.340) ‚Ya Muhammed ya Ali her iki dünyanın baş tacısınız, Ya Muhammed ya Ali cümle insanların en ulusu sizsiniz.‛ 1.4. Dünyayı Reddetme İmgesi Nesîmî sufiliğin temel ilkelerinden sayılan dünyayı reddetme ilkesine yönelik olarak görüşlerini, çeşitli imgelerle klâsik edebiyatta Fuzulî önce- sinde yer vermiş ve bir kötü dünya tasavvuru geliştirmiştir. Dünyayı mur- dar yani pis, iğrenç görme fikri, sufilerin zihninde sürekli yer eden bir bakış açısıdır. Şâir, bu bakış açısını gül ve diken imgesiyle tasavvur etmiştir: Dünye çün murdardır iğren gönül murdârdan Gül degül dünye dikendir ne umarsın hârdan Ey gönül, madem ki dünya pistir, o halde dünyadan iğren. Dünya gül değil dikendir, o halde dikenden ne umarsın? Nesîmî Kitabı • 419 Dünyanın pislik olması açık bir söylemdir ve tasavvuf erbabının en çok kullandığı bu pis dünya nitelemesi klâsik edebiyatta da işlenmiştir. Dünya nimetlerini isteyenler için kullanılan ‚köpekler‛ nitelemesi ağır bir nitelemedir. Bir mantık yürütmesiyle, bu çabuk geçen pazarı yani fani olan dünyanın yerine ebedi âlemi istemek daha mantıklıdır: Cîfe durur dünye çün tâlibleri adı kilâb Neçe bir dünye kovarsın geç bu tîz-bâzârdan (G.299 /1,5; s.259) ‚Dünya pisliktir, madem ki dünya isteklileri köpektir, niçin dünyanın peşinde onu kovalarsın, geç bu hızlı geçen bu pazardan.‛ Cîfe durur dünye çün tâlibleri adı kilâb Olma kelb anun kim oldu murdâr isteme (G.370 /1; s.305) ‚Dünya pisliktir. O nedenle onu isteyenlerin adı köpektir. Sen köpek olma, onun istediği gibi leş isteme.‛ Şerbeti ağludur fânî cihânun sen anun Şerbetinden nûş-ı dârû umma zinhâr isteme (G.370/2; s.305) ‚Fani dünyanın şerbeti zehirlidir, sen o dünyanın zehirli şerbetinde ilaç içkisi olduğunu umma, sakın o şerbeti isteme.‛ Dünyâ duracak yer değil ey cân sefer eyle Aldanma anun âline andan hazer eyle (G.356/1; s.295) ‚Ey can, dünya duracak yer değil, bu dünyadan geçip sefer eyle, onun aldatıcılığına aldanma, ondan kaçın.‛ 1.4. Nefs Tasavvuf düşüncesinde insan nefsi onu vuslata kavuşmayı engelle- yen en tehlikeli bir düşman kabul edilir. Özellikle tüm kötülüklerin kay- nağı olarak bilindiği için sâlike, seyr-i süluk yolculuğuna çıktığı andan itibaren yani fenafillaha ulaşma sürecinde nefsini kontrol altına alması sü- rekli şekilde ikaz edilir. Bir yolculuk tasavvuru ile şeriat, tarikat, hakikat , marifet gibi dört kapının aşılması beklenir, sonra fenafillaha ve ardından bekâbillaha erişilir. Bütün bu kapıların aşılması nefs engelinin sabırla ve çok kuvvetli iradeyle aşılmasıyla mümkündür. Nefs ise, vahdetten uzakta yani kesret âlemi sayılan dünyada Allah’ın varlığı dışında masivaya he- ves eder, Allah’ın vahdet sevgisini unutur, saliki de kalbindeki put kabul edilen dünya heveslerine mağlup eder: Virelüm ihtiyârı râh eline Nice bir nefse zîr-dest olalum 420 • İlhan Genç ‚Kendi seçme irademizi şarabın eline teslim edelim; daha ne kadar nef- sin elinde kalalım?‛ Nefsümüz bütlerini sındıralum Sıdk ilen biz Hudâ-perest olalum23 ‚Nefsimizdeki sanemleri kıralım; yürek arılığıyla ve doğrulukla ancak Allah’a tapan kullar olalım.‛ 1.5.Âşık, Zahid ve Abid Aşkı tanımayan zahid ve abidler klâsik edebiyatın da konusu olmuş- tur. Zahid ve âbid ile vâiz, sufi (sofu), nâsıh, âkil dini kurallara sıkı sıkıya bağlı olan, ancak dinin özünden uzaklaşarak şekilci bir anlayışla kendisini dine veren ve ibadeti kulluk göreviyle değil de sadece cennet karşılığında yerine getiren kaba sofu ve sözde dindar kişilerdir. Onlar aşkı anlamsız bulurlar ve aşkın yerine zühd ile takvayı kendilerine asıl yapılması gere- ken görev bilirler. Bu alanda da Nesîmî, sadece cennet karşılığında ibadet ve kulluk eden kişilerin sembol ismi zahid ve abidlere çatar. Allah’a asıl kulluk gö- revini yerine getirenler âşıklardır, çünkü onlar Allah’ı herhangi bir şey karşılığında sevmezler, çıkarcı değildirler, cennet olmasa da onlar kulluk görevlerini yerine getirirler. Halbuki zahidler ve abidler elest meclisinde İlahi sevgilinin aşk şarabından içselerdi akılları başlarından gider ve şekli ibadetlerin yerine aşk yoluyla ve düşüncesiyle fenafillaha erişirlerdi: İçerse zâhid ü âbid lebin şarâbından Delire terk ide zühdi vü hûy u hâye düşer ‚Zahid ve âbid, senin dudağının şarabından içerse şekilci dindarlığı terk eder ve hay huy peşine düşer.‛ Âşık-ı sâdık tuzağın kuşu ey zâhid değil Dâne dizme tesbîhi seccâdeyi dâm eyleme (G.371 /1; s.305) ‚Ey zahid, gerçek âşık tuzağın kuşu değil, tesbihi tane tane dizme, sec- cadeyi kendine tuzak eyleme.‛ Rind ü kallâşım bana zâhid deme ey müdde‘î Lâ’übâli âşıkı âlemde bed-nâm eyleme (G.372 /6; s.306) ‚Ey iddiacı, ben rind ve berduşum, bana zahid deme. Dünya hevesle- rine ilgisiz âşığı dünyada adı kötüye çıkmış eyleme.‛ 23 Kürkçüoğlu, age., s.146. Nesîmî Kitabı • 421 Nesîmî’nin asıl örnek gösterdiği ve ısrarla telkin ettiği tip âşıktır. Âşık, hem mecazi hem de ilahi aşka bağlı ve bağımlıdır. O, sevgiliye aşk yoluyla erişmeyi kendisine hedef kabul eder ve şekilci bir dindarlık yerine kalbinden gelen bir kulluk gösterisini tercih eder. Tesbih ve seccade zahi- di simgeler, zahid onlarsız cennete giremeyeceğine inanır. Halbuki asıl sağlam habl yani ip Kur’an’daki Ali İmran/103. ayetinde yer alan ‚hep bir- den Allah’ın ipine sımsıkı sarılın‛ emri ile İslamiyet’tir. Şâir, mecazi olarak vahdetin etrafını sarıp vahdetin görünmesini engelleyen zülfü yenme gayreti içindedir: Tesbîh ile seccâdeyi arz etme ehl-i hâle kim Hablu’l-metîni âşıkun şol zülf-i anber-sâ imiş24 ‚(Ey zahid!) tesbih ve seccadesini hal ehline sunma. Âşığın hablu’l- metini yani İslamiyet olan şu amber kokan saçtır.‛ 2. MAZMUN (İMGE) TASAVVURUNUN BOYUTLARI Türk klâsik edebiyatı şâirleri, yeni medeniyet havzalarında, coğrafya ve topografyasındaki tüm birikimden etkilenerek ve kendi kültür ve anla- yışlarıyla da terkip ederek sayısız edebiyat eserleri meydana getirmişler- dir. Bu edebiyat eserlerinin biçim ve içeriği belli olmuş, esas olarak sıra ifade etmeye gelmiştir. Edebi eser; konu/tema, konunun fikrî yorumlanışı, hayatın duygusal yorumlanışı bakımlarından içeriğe bağlıdır, içeriğin somutlaşması bakımından ise biçime bağlıdır. Sanatta kavranması en zor olan süreç biçim ile ilgilidir. Eserin sözdizimini ilgilendiren süreçte, yani dilin gramer boyutunda standart bir anlam tabakasının doğru anlaşılması mümkün iken ifade araçları vasıtasıyla söyleme dönüşmesi en zor ve karmaşık bir fenomen olarak kabul edilir. Özellikle biçimin sanatsal söylem veya üslup kuruluşu denilen düz- lem, en karmaşık ve kompleks, hatta asıl sanatsal ve imgesel olan bu düz- lemdir. Yazar/şâir bu düzlemde genel dilden ve günlük dilden istifade etmekle birlikte esas olarak kendi üslup kuruluşunu inşa ederek sanatsal dilini meydana getirir: ‚Söz konusu düzlemde yazar/şâir, dilin içinden düşün- ce ve heyecanlarını en etkili şekilde ifade edecek ‚kelimeler, deyimler, sözdizimi, sesbilgisi, ritmi‛ ile bir seçme yaparak ‚imge‛lerden bir söylem oluşturur. Bu söylem’i gerçekleştirmek için sanatkâr, yaratıcılığı ile dilin ifade gücünü kullanır; bu ifade güçleri daha önce belirtilmiştir. Şüphesiz bu İfade Vasıtaları ile Sese Ait Ahenk Unsurları, ayrı ayrı ve ayrıntılı biçimde incelenecek kapsamdadır. Bu çer- çevede bütün sanat eserlerinde dille soyutlama yapılmış ve şâirler/yazarlar, (<) 24 Zavotçu, age., s.185. 422 • İlhan Genç İfade Vasıtaları ve Sese Ait Ahenk Unsurları ile imgeler meydana getirmişler- dir.‛25 Dilbilimciler de imge (imaj, hayal) konusunda çeşitli tarifler yap- mışlar, ünlü Dilbilim Sözlüğü yazarı J.Knocbloch imgenin doğanın bir kopyası olmadığını belirtmekte, onu bir tasarımın yeniden biçimlendiril- miş bir anlatımla, apaçık dile getirilişinde kullanılan bir simge olarak görmektedir. Şklovski ise ‚imgenin görevi taşıdığı anlamı anlayışımıza daha yakın kılmak değil, görüntüsünü yakalamaktır‛ demektedir. 26 Nesîmî, imge veya mazmun sisteminde Kur’an’a son derece hâkim olması nedeniyle hiçbir şâirin başaramadığı bir özelliği ile dikkate değer ik- tibaslar ve bu iktibaslarla imgeler meydana getirmiştir: ‚Şâir Hurufîlik gibi bir sapkın cereyanı, vahdet-i vücûd felsefesiyle terkip ederek üstün bir söyleme ulaş- tırmıştır. İnsan yüzünde bitmez tükenmez bir ilham kaynağı bulmuş, genellikle ‚yüz‛ün; cemâli, cemalullâhı (Tanrı güzelliği) yansıttığını, ona delâlet ettiğini ve böylece insanın ilahî güzellikten doğduğunu temellendirmiştir. Özellikle Divân edebiyatının mazmunları olan gözler, kaşlar, kirpikler, dudaklar, ağız, çene, yüzdeki hatlar, alın, yüz, boy gibi sevgiliye ait unsurlar eşsiz hayallerle işlenmiştir. Elest meclisi, mirac, İsra gecesi, Kavseyn, tecellî, istivâ, arş gibi tasavvufî terimlerden eş- siz imgeler meydana getirmiştir. Türkçesi açık, sade ve ahenklidir, bundan dolayı onun için ‚Divân edebiyatının Yunus Emre'sidir‛ denilmiştir.‛27 Sözgelimi aşağıdaki beyitlerde de görüleceği üzere; şâir Kur’an-ı Ke- rim ayetlerine son derece hâkim olduğu için sehl-i mümteni örneği sayıla- cak şekilde ayetlerle Türkçe söylemleri terkip etmiştir: Yüzün Mushafdur ey hûrî yanagın Kâf ve’l-Kur’ân Budur Hakdan gelen Tâhâ budur Yâsîn ü er-Rahmân (G/331335; b.1, s.284) Kıblemizdür sûretin lehü’l-hamd ey nigâr Tâ ebed iyyâke na‘büd min cemâlik nesta‘în Ey lebin şânında münzel âyet-i yuhyi’l- ‘izâm Cân mıdur yâ Rab lebin yâ hâlık-ı cân-âferîn (G/331; b.9,10, 282) Nesîmî’nin Türk Klâsik edebiyatında sıklıkla kullanılan mazmun ya da imge sisteminin ve tasavvurunun boyutları alt başlıklar halinde ve yi- 25Geniş bilgi için bkz: Pospelov, Gennadiy Nikolayeviç, Edebiyat Bilimi, Çeviren Yılmaz Onay, İstanbul, 1995; İlhan Genç, Edebiyat Bilimi: Kuramlar-Akımlar-Yöntemler, İzmir, 2014, s.160-166. 26 Doğan Aksan, Şiir Dili ve Türk Şiir Dili, Engin Yayınları, Ankara, 2006, s.30. 27 Genç, age., s.268. Nesîmî Kitabı • 423 ne örneklerle incelenecektir. Örneklerin söylem çözümlemelerinde ayrın- tılara girilmemekle birlikte gerektiğinde açıklamalar yapılacaktır: 2.1. Sevgili İmgesi Nesîmî, Hurufilik anlayışının abarttığı insan ‚yüz‛ünde Cemalul- lah’ı yani Allah’ın güzelliğini görmesini sürekli şekilde imgeselleştirmiş- tir. O bu bağlamda sevgiliyi mecazi ve ilahî bir sevgili imgeleriyle tasav- vur eder. Sevgilinin güzelliği öncelikle onun yüzünde yansır. Tasavvufta ise cemalullah yani Allah’ın güzelliği olarak kavramsallaşan terim asıl güzelliktir. O asıl ve mutlak olan güzellik, mecaz köprüsü olan nesneler âlemine yansımıştır. Eğer kişi isterse o mecaz güzelliği olan insana ve özellikle insan yüzüne bakarsa ve mecaz köprüsünü aşarsa ‘Mutlak Gü- zellik’i görebilir. Nesîmî, veli ehline göre, mecazi sevgilinin yüzünde Al- lah’ın suretinin var olduğunu kabul eder, dolayısıyla bu yüzü Allah’ın ke- lamı görüp bir okuma ve anlama süreci sonunda Kur’an olarak görmek- tedir. Bu bir imgedir, çünkü Kur’an okunup anlaşılması gereken bir kitap olduğu için mecazi yüz Kur’an’a benzetilmektedir: Ey yüzün Seb’a-l- Mesânî nezzele’l-Furkân budur Vahy-i Mutlak Hak kelâmı kâf ve’l-Kur’an budur (G.138/1; s.161 ) ‚Ey senin yüzün Fatiha olup Furkan’ı indiren budur; Mutlak vahiy, Hak kelamı, Kaf ve’l-Kur’an budur.‛ Yüzüne ehl-i nazar sûret-i Rahmân dediler Okuyanlar bu kelâmullâhı Kur’ân dediler (G.86/1; s.127) ‚Nazar ehli senin yüzüne Rahman’ın yüzü dediler, bu Allah kelamını (yüzünü) okuyanlar bu Kur’an dediler.‛ Gördüm yüzüni ey sanem el-minnetü lillâh Farz oldu bana kim diyemem el-minnetü lillâh (G.355/1; s.295) ‚Ey tapılası güzel! Minnet Allah’a ki sonunda yüzünü gördüm. Bu nedenle bana minnet Allah’adır demek farz oldu.‛ Bilindiği gibi Hac ibadeti müminlerin her sene muayyen zamanda bir araya gelerek ifa ettikleri bir ibadettir. Nesîmî bu aynı zamanda yolculuk gibi dağları, ovaları, çölleri aşarak Kabe’ye ulaşıp orada yapılan Hac iba- detini bir simge olarak işlemiştir. Kabe, Allah’ın evi olarak tasavvur edilir ve mecazi olarak o makama gitmek Allah’a gitmek anlamını taşır. Şâire 424 • İlhan Genç göre, Allahü Teala’yı sevgili olarak gönlünde baş köşeye bütün benliğiyle yerleştirmeyen kişi Kabe’ye varsa bile o kutsal makama boşuna gitmiştir: Anın ki Hacc-ı Ekberi ey cân sen olmadın Beytü’Harâm’a varmamış anun safâsı yoh ‚Ey sevgili! Senin haccınla tavaf etmeyi, kendine Hacc-ı Ekber (En Büyük Hac, Yedi Haclık Hac)saymayan, oraya varmış da olsa, Beytü’l- Haram’a varmamış, görmüş olsa da görmemiş demektir.‛ Nesîmî, ‚ay‛ metaforu ile sevgili olan Allah’ın güzelliği arasında son derece etkili bir söylemle ilişki kurar, ancak sevgili olan Allah’ın güzelliği karşısında, o ayın yüzü şems-i duhân ışığı nasıl yok olursa öyle yok olur. Duha suresinde geçen ‚ve kuşluk vaktine‛ yemin eden Allah, Hz. Pey- gamberi yalnız bırakmadığını teyit eder. Duha ‚güneşin parlayıp yüksel- meye başladığı kuşluk vaktidir.‛ Güneş doğar ve gecenin korku veren ka- ranlığı yok olur, ay da dolayısıyla ışık veremez hale gelir. Çünkü asıl gü- zellik Allah’ın güzelliğidir, şem’, meh, şems, ziya sözcükleri imge tasav- vurunu çok parlak kılar: Yâ Rab ne şem’ imiş bu mehün yüzi kim anun Yüzi katında şems-i duhânun ziyası yoh28 ‚Ey Allah’ım, bu ayın yüzü nasıl bir mum imiş ki senin yüzünün ya- nında kuşluk vakti güneşinin ışığı (şems-i duhân) yok olur.‛ Sevgili, genellikle ‚boy‛unun güzelliği bakımından serviye benzeti- lir. Servi tabiatta özellikle rüzgarın esişi ile birlikte uzun ve ağır boyunun ahengi ve estetiği sayesinde alımlı bir varlığa dönüşür. Sevgili de yürüyü- şüyle servi gibi alımlı bir güzelliğe sahiptir, hatta akıp giden bir su gibi sonsuzluğa doğru yürür, aynı zamanda servi vahdettir: Hemîşe serv-i sehînin budağı bî-ber olur Meger bu serv ki sûsen biter budâğından29 ‚Upuzun selvinin dalı daima meyvesiz olursa da dalından susam biten bu selvi (yüzünde siyah beni olan bu selvi boylu güzel) müstesna!‛ Merhabâ hoş geldin ey rûh-ı revânım merhabâ Ey şeker-leb yâr-ı şîrîn lâ-mekânım merhabâ (G.6/1; s.76) ‚Merhaba, hoş geldin, ey akıp giden ruhum merhaba! Ey şeker dudaklı, tatlı sevgilim ve mekanlara sığmayanım merhaba! 28 Kürkçüoğlu, age., s.82. 29 Kürkçüoğlu, age., s.178. Nesîmî Kitabı • 425 Nesîmî sevgili tasavvurunda onun ‚leb‛ini yani ‚dudak‛ını tasav- vufun dudak tasavvurundan esinlenerek imgeye dönüştürür. Leb-i la’l terkibini de kızıl süs taşını andıran dudağı tasavvuftaki bâtıni feyz ve ru- hani lezzetler manasında kullanır. Yine leb-i la’l, leb-i şeker, leb-i şirin, dudak kelimelerini de bu anlamda kullanır. Dudak, sözün ağızdan dö- küldüğü yer olmakla çok özel bir işleve sahiptir. Kün yani ol emri de Al- lah’ın sözüdür ve söz de dudaktan dökülür. Yine dudak, sevgilinin duda- ğından dökülen sözleriyle ölüyü dirilten Hz İsa’nın nefesidir: Çün lebin câm-ı Cem oldu nefha-i Rûhu’l-Kudüs Ey cemîlim ey cemâlim bahr u kânım merhabâ (G.6/2; s.76) ‚Ne zamanki senin dudağın Cem’in kadehi ve Hz.İsa’nın nefesi oldu. Ey güzelim, ey güzelliğin ta kendisi olanım, denizim ve kaynağım hoş geldin.‛ Nesîmî, sevgilinin ilahi güzellik vasıflarından ‚leb‛ için sıklıkla imge yaratmış ve sevgilinin dudağını tasavvufi anlamıyla vahdetin simgesine dönüştürmüştür. Aşk hastalarını tabiblerin maddi bir hastalık olduğu için tedavi edemeyeceği imgesi çok sık kullanılmıştır. Nesîmî, bu imgeyi kul- lanırken sevgilinin leb’i yani dudağından dökülen sözlerin, sevgiliden bir ilgi olduğunu ima eder. Kendisinden sonra da klâsik edebiyatta Necatî, Fuzulî, Naili, Şeyh Galib gibi zirve şâirler de onun yolunu izlemişler, ba- zen dudağı kırmızılığı ile la’l ve yakuta; tatlılığı ile zülâl ve Kevser suyu- na, nokta ve mim harfini andırması ile birlik ve beraberliğe, uzaktan gö- rünmeyişi ile yokluğa temsil etmişlerdir: Bîmâr-ı aşka cân virür ey cân lebün lîk Münkir sanur kim ol şefeteynnün şifâsı yok ‚Ey sevgili! Dudağın aşk hastasına can verir, fakat inkarcı o iki duda- ğın şifa kaynağı olduğunu yok sanır.‛ Sevgili, ab-ı hayat denilen ölümsüzlük suyunun kaynağıdır, ‚saç‛ını görmek fethun garib ayetinin manası gibidir. Dolayısıyla böyle bir sevgi- liye erişmek bu suyu içmek ve o saçı görmek ebediyete kavuşmaktır: Ey yüzün meydân-ı vahdet v’ey saçın fethun karîb Sendedir âb-ı hayâtın şemsi külli ey habîb (G.12/1; s.79) ‚Ey sevgili, bütün ab-ı hayatın güneşi sendedir, ey yüzün vahdet meydanı ve ey saçın fethun garîb (fetih yakındır, yardım ve zafer Al- lah’tandır ve zafer yakındır Saff/13) olan! ‛ 426 • İlhan Genç Vaslın şarâbından beni saldın humârın tâbına Yandı harâretden içim ey âb-ı hayvân kandasın (G.312/2; s.269) ‚Vuslatın şarabından beni şarabın parlaklığına saldın, ey ab-ı hayat olan sevgili, yakıcılıktan dolayı içim yandı, nerdesin?‛ Nesîmî, klâsik şiirin sevgilinin güzellik vasıflarından olan ‚göz‛e dair tasavvurlarında kan içici nitelemesinde bulunur. Bir eğlence meclisi kurgulanır, o mecliste sevgili ile âşık birliktedir: Dün gice bir dilber ile ‘ayşımız ma’mûr idi Lîkin ol hûn-hâre gözler uykudan mahmûr idi (G.402/1; s.323) ‚Dün gece bir çekici güzel ile yiyip içmemiz çok eğlenceli idi, ama o kan içici gözler uyku sarhoşuydu.‛ Nesîmî, bazen sevgilinin mucizevi güzelliğe sahip ‚yüz‛ünü musha- fa, yani Kur’an sayfasına, ‚zülf‛ünü yani ‚saç‛ını da siyah mürekkep ve müselsel hatla yazılmış ‚sübhânellezî esrâ bi’abdihi‛ ayetine benzetir ve aye- tin Hz. Peygamber’in Mi’rac yolculuğu ile ilgili olması nedeniyle gece ve saç arasındaki siyah ilişkisi tasavvur edilir. Saçın aynı zamanda ‚yanak‛ üzerinde dağılmasıyla müselsel yazı stili gibi bir estetik güzellik yaratıl- mıştır: Zülfü sübhânellezî esrâ bi’abdihi âyeti Yanağı üzre müselsel hatt ile mestûr idi (G.402/3; s.323) ‚(Sevgilinin) ‚sübhânellezî esrâ bi’abdihi‛ (Kulunu (Hz.Peygamber’i) gecenin bir vaktinde İsra/1)âyetine benzeyen saçı, yanağının üstüne müselsel hat ile yazılmış idi.‛ Nesîmî sevgilinin ‚boy‛u, ‚yüz‛ü, ‚yanak‛ı ve ‚göz‛lerini ilahi gü- zellikleri yansıtan bir öğe olarak göstermek için teşbih yoluyla Kur’an ayetlerinden kısmî iktibas yapılarak ‚âdeke’l-‘urcûn‛ (kurumuş hurma dalı), ‚ve’n-necmi‛ (yıldız), ‚ve’t-Tûr‛ (Tur dağı) vasıtasıyla bir tasavvur kurgu- lamıştır. Böyle bir güzel gerçek hayatta yoktur, ancak sevgili ilahi güzelli- ğin yansıması bir varlık olma vasfına sahip olduğu için ayetler teşbih yö- nü olarak söylemleştirilmiştir. Klâsik edebiyatta çok sık görülen bu söy- lemlere öncü olan şâir çığır açmış ve yarattığı tarz benimsenerek gelenek içinde yer edinmiştir: Nesîmî Kitabı • 427 Boyu Tûbâ yüzü Cennet âdeke’l-‘urcûn kaşı Gözleri ve’n-necmi anun sînesi ve’t-Tûr idi 30 ‚(O sevgilinin) boyu Tûba ağacı, yüzü cennet, kaşı hurma dalı, gözleri yıldız, bağrı Sina Dağı idi.‛ Nesîmî, sevgilinin sözlerini ilahi boyutuyla Hz. İsa telmihiyle över, sözlerin âşığa can verici ve diriltici özelliği ima edilir. Klâsik edebiyatta sevgilinin dudağından dökülen sözler, o sözleri dinleyen âşığa âb-ı hayat gibi ölümsüzlük iksiri olur. Hz. İsa bebek iken annesi Meryem’i zina işle- diği suçlamasına karşı savunmak için konuşan, yine Azer adlı ölü bir ki- şiyi eliyle mesh ederek dirilten peygamber özelliğiyle klâsik edebiyatta imgeler için sembol bir isimdir. Sevgilinin dudağından yansıyan bir işaret âşık için anlama zorluğuna neden olur: Sözlerimden zâhir oldu şol Mesîhî mu’cizât Dudağından bir işâret âşığa bin sûr idi (G.402/5; s.323) (O sevgilinin) söylediği sözlerinden şu Mesihî’ye ait mucizeler açığa çıktı, dudağından doğan bir işaret âşığa güçlük çıkardı.‛ Nesîmî sevgilinin ‚kaş‛ı ile Mi’râc ayeti arasında ilişki kurarak şiir diline imgesel yönden yeni anlam ve hayaller kazandıran bir öncü şâirdir. Necm Suresi'nin dokuzuncu âyetindeki "fekâne kâbe kavseyni ev ednâ" dan (İki yay kadar, yahut daha yakın oldu) yapılan ‚kâbe kavseyn‛ ikti- bası imgesel söylemle birlikte klâsik şiirde çok işlenmiştir. Hz. Peygambe- rin şakku’l-kamer denilen ayı ikiye bölmesi olayında asıl kudret sahibinin Allah olduğunu, onun kavseyn ile ayı böldüğünü, dolayısıyla onu anla- yınca hilalin değerinin anlaşılacağına dikkat çeker: Şeb-i esrâda kavseyni iki nısf eyledi ayı Bu mu’cizden olan gâfil hilâlin kadrini bilmez (G.176/2; s.183) ‚Esra gecesinde ‚iki kavisi‛ yani kaşları ayı ikiye böldü. Bu mucizeden haberi olmayan hilalin değerini bilmez.‛ Ey cemâlin arş-ı Rahmân kâbe kavseyn kaşınız Nakş-ı mâ evhâ yazıpdır hüsnüne nakkâşınız (G.183/1; s.188) ‚Ey yüzü Rahman’ın arşı, kaşı kabe kavseyn yani iki yay kadar olan sevgili! Nakkaş olan Allah, güzelliğine mâ evhâ (Necm/10) yani vah- yettiği şeyin nakşını yazmıştır.‛ 30 Zavotçu, age., s.250. 428 • İlhan Genç Bazen de gerçek bir av sahnesi üzerinde imgesel bir anlatıma başvu- rulur, sevgilinin kaşı ve kirpiği ile avcının oku ve yayı arasında ilişki ku- rulur ve böylece âşık için erişilmez olan sevgili güzellik unsurlarıyla yani saçı, kirpiği, kaşı, bakışı, yanağı, siyah beni ile bir usta avcıdır. Kaşın yay ile ve kirpiğin de ok ile somut benzerliği vardır, sevgilinin gözlerine ve güzelliğine bakan âşığın kalbine sevgilinin kemanı andıran kaşlarının al- tındaki gözlerinde etkileyiciliği temsil eden kaşlarından fırlayan oklar saplanır. Âşık bundan memnundur, çünkü kalbine sevgiliden gelen oklar esasen sevgilinin ilgisidir: Kaşunla kirpiğin çün sayd eyledi cihânı Sayyâd elinde ayruk tîr ü kemân gerekmez (G.175/7; s.183) ‚Senin kaşın ve kirpiğin ne zaman ki dünyayı avladı. Avcının elinde av için lazım olan ok ve yaya artık gerek yoktur.‛ 2.2.Sâkî, Mey ve Meyhane İmgesi Vahdet-i Vücut nazariyesinin en önemli kavramlarından birisi olan aşk kavramını ifade etmek için ilk sufiler özellikle İran edebiyatında sufi- şâirlerin tasavvufi manada kullandıkları alegorik ifadeleri kullanmışlar- dır. Bu çerçevede Nesîmî aşk gibi son derece soyut olan duygulanımı ifa- de etmek üzere bu imgelerden yararlanmıştır. Sarhoş edici özelliğinden dolayı şarap önce aşk şarabı söylemiyle aşkın benzetileni olmuş ve daha sonra şiirde eksilti veya icaz yapılarak şarap simgesiyle karşılanmıştır. Klâsik şiirde şâirlerin sözlük anlamıyla şarap sunan sâkîyi metafor- laştırarak ilahi aşkı onu isteyenlere sunan ezel sâkîsi Allah, tekkelerde mürşid veya mecazi aşk şarabını dağıtan mecazi sevgili işlevinde yoğun şekilde kullanılması büyük ölçüde Nesîmî ile başlamıştır. Sâkî, mürşid; mey, bade, şarap, ilahi aşk; cam, kadeh, kâse ise âşığın kalbi manalarında imgeleştirilmiştir. Hatta o, bu aşkın hududunu ilk meclis olan Bezm-i Elest yani Elest Meclisine kadar götürmüştür. Bilindiği gibi dayanağı A’raf/172. ayeti olan ve tasavvuf edebiyatında Allah’ın mana âleminde ruhlara hitaben ‚ben sizin Rabbiniz değil miyim? sualine ‚Kâlû belâ‛ yani ‚evet Rabbimizsin elbette‛ dedikleri bir ruhlar meclisinden söz edilmiştir. Dolayıyla meyhane bir imge olarak ilahi aşk şarabının sunulduğu ilk mec- listir ve şimdi de bu dünyada karşılığı bulunan manevi bir yerdir: Kâlû belâda kûy-ı harâbât idi yerim Şol ma’nîden mücâvir-i meyhâneyim yine (G.369 /1; s.304) ‚Benim yerim kâlû belâda ilahi feyz meyhanesindedir, bu manadan do- layı bu dünyada da yine meyhane çevresindeyim.‛ Nesîmî Kitabı • 429 Allah kuluna ilgi gösterip kavuşmayı uygun görür, kadehten ilahi aşk şarabını sunar ki sâkî olan Allah’tır: Bir sâkî-i bâkî ki vefâ kıldı visâle Lutf ile nazar kıldı bana sundu piyâle ‚Bir bâkî yani ebediyet niteliği olan sâkî, vuslata vefa kıldı, ilgi ve lü- tuf gösterip bana bakış kıldı, ilahi aşk şarabıyla dolu kadehi sundu.‛ İçdim kadehi pür mey-i ma’şûk elinden Cismim kamu cân oldu vü cân uğradı hâle (G.383/1,2; s.312) ‚Sevgilinin elinden onun aş şarabı dolu kadehinden ilahî şarabı içtim. Bedenim tamamen can oldu ve can bir hale uğradı.‛ ‚Şüphesiz ben Allah’ım‛ ( Kasas/37) nidasıyla Ezel Sâkîsi olan Allah, Ezel meclisinde ruhlara (elestü bi-rabbiküm (ben sizin rabbiniz değil mi- yim?) hitabıyla bade sunduğunda hepsi birlikte kâlû belâ yani evet demiş- lerdi. Kur’an’da geçen bu meclis tablosu şâirin çok sıklıkla kullandığı im- ge olmuştur: Sâkî-i innî ene’llâh cur’asından tâ ebed Mest ü mestân halvetinden mest ü mestân gelmişim (G.255/2; s.233) ‚Şüphesiz ben Allah’ım‛ sâkîsinin şarap tortusundan (cürasından) ta sonsuza dek mest olmanın ve mest olanların yalnızlığından doğup mest ve mestler olarak gelmişim.‛ Nesimî’nin sâkîye seslenerek berrak bir kadeh sunmasını ve şaraba susamış olmasını mecazi anlamda bir tasavvur şeklinde anlamak lazım- dır. Safanın keyif anlamı yanında aşağıdaki gibi ruh ve gönül berraklığı anlamı da vardır; dolayısıyla sâkî tertemiz ve duru haldeki ilahi şarabı o ilahi aşkı isteyenlere sunacaktır: Câm-ı safâyı bize sun sâkıyâ Kim susamış ol meye ehl-i safâ (G.2/1; s.70) ‚Ey saki, bize keyif kadehi sun, çünkü safa ehli yani gönlü tertemiz olan gönül ehli şaraba susamış.‛ Şol meyi kim câmıdır anın güneş Şol ki buyurmuş ‚ve sekâhüm‛ Hudâ (G.2/2; s.70) ‚Kadehi güneş olan şarabı sun! Allah’ın ve sekâhüm yani ‚hepsinin Rabbi onların susuzluğunu giderdi‛ (İnsan/21) buyurduğu şarabı!‛ Nesîmî, ‚isteva‛ şarabı imgesiyle de çok sık kullandığı bir tasavvur meydana getirmiştir. Kur’an’ın Araf/54, Yunus/3, Ra’d/2, Tâhâ/5, Fur- 430 • İlhan Genç kan/59, Secde/4, Hadid/4 surelerinde geçen ‚‘ale’l-arş‛ ve ‚ İstevâ‛ kelime- leri ‚Allah olanca kudret ve azametiyle Arş üzerine tecelli etti.‛ demektir. Bu ayetin iki anlamı tasavvuf edebiyatına yön vermiştir. İlk anlamı müfessirle- rin tevilsiz ve lafzi anlamı olup Cenab-ı Allah’ın manevi olarak olanca kud- ret ve azametiyle tecelli etmesini kabul eder. Tevile yönelen Hurufiler ve bu etkide olan zümrelerin anlayışında ‚Arş’ı, ‚İlahi mekân‛; istiva’yı, ‚istila etmek, kuşatmak, tamamen kaplamak‛ anlamında maddi yönüyle anlamış- lar ve Allah’ı insan suretinde görmek aşırılığına gitmişlerdir: Şol kim anın şânına itmiş nüzûl Câm-ı ‘ale’l-arş-i mey-i İstevâ (G.2/3; s.70) ‚Şanında ‚İsteva‛ (tecelli etti, hükmetti) şarabının ‚ale’l-arş‛( arş üzerine) kadehinin indiği içkiyi sun!‛ Kim ki bu meyhâneye basdı kadem Bî-ser ü pâ oldu ne ser yâ ne pâ (G.2/4; s.70) ‚Kim ki bu meyhaneye ayak bastı; başsız ve ayaksız oldu, aslında ayak ne, baş nedir?‛ Nesîmî, Hızır’a mâl edilen âb-ı hayat karşılığında temsili olarak ilahi aşk şarabı imgesini de işlemiştir. Kur’an’da Kehf suresi 61-64 ayetlerinde hikayesi anlatılan Hızır, ab-ı hayatı yani ölümsüzlük suyunu içmiştir. Onun içtiği gibi bir su da imge yoluyla ilahi aşktır. İlahi aşk, bir şarap im- gesiyle Hızır’ın içtiğine inanılan ab-ı hayatın karşılığıdır ve o aşkı duyan için can ve beden gibi cismani her şey anlamsızdır. Fena ve beka kavram- larıyla tasavvur edildiğinde ilahi aşk yoluyla fenafillâha erişen âşık aynı zamanda bekâbillaha yani Allah’ın asıl varlığında sonsuzluğa erişmiştir: Hızr kimi içdi hayât âbını Cân u teni cümlesi oldu bekâ (G.2/8; s.70) ‚Hızır gibi ab-ı hayatı yani ölümsüzlük suyunu içti, canı ve teni cüm- lesi ölümsüzlüğe erişti.‛ 2.3.Mest Olma İmgesi Mest olma gerçek anlamıyla sarhoşluk ve sekr halidir, ancak mestlik ve sekr tasavvufta ilahi aşk şarabıyla birlikte imge olarak kendinden geç- me anlamıyla kullanılmıştır. Nesîmî ilk meclisteki mest olma halini bu dünyada da temsili şekilde tasavvur eder ve hâlâ o sarhoşluğun sürdüğü- nü, her şeyin de gözüne öyle gözüktüğünü bir akıl dışılık olarak anlatır: Çün beni bezm-i ezelden eyledi ol yâr mest Ol cihetten görünür bu çeşmime deyyâr mest (G.22/1; s.85) Nesîmî Kitabı • 431 ‚O sevgili, beni ezel meclisinden beri mest eyledi. O nedenden dolayı manastır adamı bile gözüme mest görünür.‛ Şöyle mestim tâ kıyâmet dahi hüşyâr olmazam Çün beni vahdet meyinden eyledi dildâr mest (G.22/2; s.85) ‚Öyle sarhoşum ki kıyamete kadar ayılamam. Gönül alan sevgili, o zamandan beri vahdet şarabından mest eyledi.‛ 2.4. Vuslat İmgesi Tasavvuf terimlerinin başında gelen vasl, vuslat yani kavuşma, Nesîmî’nin klâsik edebiyata kazandırdığı imgelerin başında gelir. Aşk yakıcılığından dolayı mecazen çöl imgesiyle tasavvur edilir. O çölde su- suzluk ve açlık vardır, ancak o çölün sonundaki mahşere varıldığında asıl sevgili olan Allah’a ulaşmak o sevenlere gıda olacaktır. Çöldeki maddi su ve gıda yerine vuslat gıdası ebedi gıdadır: Aşkın beriyyesinde susuz aç ölenlerin Mahşer gününde vaslından özge gıdâsı yok31 ‚Senin aşkının çölünde susuzluktan ölenlerin mahşer gününde sana kavuşmaktan başka onları besleyecek azıkları yoktur.‛ Nesîmî, dünya ve öbür âlem tasavvuruyla bir mukayese imgesi kur- gular. Bu dünyadaki yakınlarımızın verdikleri sıkıntılar ve cefalar cehen- nem ateşi gibidir, ama sevgilinin vuslatı yani ona kavuşmak ise cennet bahçeleri gibidir: Gülşen-i Firdevs ider cân bâğını vasl-ı habîb Âteş-i duzah kılar hem mihnet ü cevr-i karîb (G.16/1; s.81) ‚Sevgili kavuşması, âşığın can bahçesini Cennetin gül bahçesine dö- nüştürür, yakınların ezası ve cefası ise cehennem ateşi kılar.‛ Nesîmî’nin vuslatı manevi zenginlik olarak kabul etmesi ve maddi varlığı hiçe sayması ilgi çekici bir mukayesedir. Vaslından oldum çün ganî mülk ile mâlı n’eylerem Ben künfeyekânı vermişim vasl-ı ruhun dîdârına (G.380/5; s.310) ‚O zaman ki senin vuslatından dolayı zengin oldum, malı ne yapa- rım? Ben yanağının kavuşmasını görmeye künfeyekânı (ol deyince olur), vermişim.‛ 31 Zavotçu, age., s.101. 432 • İlhan Genç Nesimî, vuslat ile susamak arasında bir ilişki kurarak Yusuf ve Ya- kup Peygamberler arasındaki ünlü özlem duygusuna vurgu yapar: Susadım vaslüne irmeklige ey cân-ı cihân Nite kim Yûsuf’a Ya ‘kûb ile Ken ‘ân susadı Ey cihanın canı sevgili! Hz.Yakup ile Kenan halkı Hz.Yusuf’a nasıl susamış ve özlemişse ben de sana kavuşmak için susadım.‛ 2.5. Ayrılık İmgesi Klâsik edebiyatta ‚firak, firkat, hicr, hicrân‛ sözcükleriyle karşılanan ayrılık çeşitli biçimlerde ifade edilmiştir. Nesîmî sevgiliden ayrı olma duygusunu tasavvufi anlamıyla kullanmış ve bu kullanıma da öncü ol- muştur. Ayrılık duygusu, âşık için vuslata kavuşmanın değerini anladığı bu dünyada geçirdiği çileli ve aşması gereken süreçtir. Mecazi güzellikle- re bağımlı olanlar asıl Cemalullah’ın değerini hiç bilmezler; ancak mecazi güzelliği aşarak ondan uzak olup ondan ayrı olabilmeyi sabrederek başa- ranlar Cemalullâhın değerini bilirler: Firâkı çekmeyen âşık visâlin kadrini bilmez Cemîle olmayan vâsıl cemâlin kadrini bilmez ‚Ayrılığı çekmeyen âşık, sevgiliye kavuşmanın değerini bilmez. Güzele erişmeyen asıl cemalin yani mutlak güzelliğin değerini bilmez.‛ Sensiz ne yesem gussa vü gam derd ile kandır Gel gel ki dudağın şerbetine cânımı kandır (G.59/1; s.111) ‚Sensiz ne yesem sıkıntı ve kaygı, dert ile kandır. Gel gel ki dudağının şerbetine canımı kandır.‛ Akan yaşım firâkından beni gark eyledi suya Gözümün yaşını gör kim ne seyl akar ne Tufândır (G.58/10; s.111) ‚Senin ayrılığından dolayı akan yaşım beni sularına gark etti. Gözü- mün yaşını gör ki bu ne biçim sel akmaktadır, bu ne biçim Tufan’dır? Şerbetin acı firkatin nûş ederim şeker kimi Canımı tutmuşum gamın karşısına siper kimi (G.418/1; s.333) ‚Ayrılığın acı şerbetini şeker gibi içerim, senin kaygının karşısına ca- nımı siper gibi tutmuşum.‛ Yakma beni firâk ilen çünkü ben ey yüzü kamer Hâlis ü muhlis olmuşum aşk-ı ruhunda zer kimi (G.418/2; s.333) Nesîmî Kitabı • 433 ‚Beni ayrılığın ile yakma, çünkü ey yüzü aya benzeyen sevgili! Yana- ğının aşkından dolayı arı duru katıksız bir şekilde sapsarı olmuşum.‛ Hicrin şarâbı acıdır müştâka içirme anı Niçin ki yâr ol aguyu içirmez ey cân yârına (G.380/2; s.310) ‚Ayrılığın şarabı acıdır, susamış âşığa onu içirme. Ey can, sevgili o zehri yârine niçin içirmez.‛ 2.6. Dert ve Derman İmgesi Dert ve derman imgesi tasavvuf düşünürlerinin icadı olarak sürekli müridlere öğretilmiş ve tavsiye edilmiştir. Mecazi aşk için de bu imgenin kullanıldığı söz konusudur. İster mecazi ister ilahi aşk olsun her iki aşkın ateşi yani çilesi, cefası ve sıkıntısı vardır. Bu ateşe tahammül edildiği tak- dirde vuslata yani dermana erişilir. Seyr-i sülûk yolunda çıkılan yolculu- ğun sonunda fenafillâh ve ardından bekâbillâh vardır. Bu yolculuk, me- şakkatlerle, sürekli aşılması gereken makam ve geçitlerle sürüp giden sa- bırlı bir yolculuktur: Bu derde yanmayan ey cân şifâ zî-Hak bulamaz Ki kim bu derd ile yandı yakın şifâya düşer (G.78/3/; s.123 ‚Ey can! Bu aşk derdiyle yanan iyileşir, ama bu derde yanmayan ta- hammül etmeyen dermana erişmez.‛ Derdimin dermânına hiç kimse bulmaz çün ilâc Yârdan özge çâre var mı söylegil sen ey tabîb (G.16/2; s.81) ‚Mademki derdimin dermanına hiç kimse derman bulmaz, ey tabib sevgiliden başka bir çare var mı söyle.‛ Geldi figâna cân yine ney kimi sûz u derd ile Kim ne bilür bu hastanın derdi nedir devâsı ne (G.380/2; s.311) ‚Can yine ney gibi yanış ve dert ile inlemeye başladı. Bu hastanın der- di nedir, devası ne, ‚kim ne bilir?‛ Yandırdı şevkın cânımı ey derde dermân kandasın Cânımda cân sensin velî ister seni cân kandasın (G.312/1; s.269) ‚Sana olan isteğim canımı yandırdı, ey derde derman olan sevgili ner- desin? Canımdaki can sensin, fakat can yine de seni ister, nerdesin?‛ 434 • İlhan Genç 2.7. Şem u Pervane İmgesi Şem’ mum; pervane ateş böceği olup tasavvuf edebiyatında âşık ve sevgili için imgesel amaçla kullanılmıştır. Mumun içindeki ipliğin mu- mun yanmasıyla birlikte yavaş yavaş erimesi ve mumun ateşi etrafında ateş böceğinin döne döne yanması hayali; sevilen ve sık sık kullanılan bir imge olarak klâsik şiirde çok sık tercih edilerekişlenmiştir: Şol şem’i gör kim nûruna pervâneyim yine Baş oynamakda gör neçe merdâneyim yine (G.369 /1; s.304) ‚Şu mum gibi ışıldayan sevgiliyi gör ki yine onun parlayan ışığı etra- fında pervane gibi dönmekteyim. Başımı yakıp kendimi yok etmekte gör nasıl yiğitlik göstermekteyim.‛ Şol perîden vasl umarsın ey gönül dîvânesin Şem’a yaklaşmak dilersin ne aceb pervânesin (G.313 /1; s.269) ‚Ey gönül, şu periden kavuşma umarsın, sen çılgınsın; muma yaklaş- mak diliyorsun, ne acayip pervanesin?‛ Allah kainatı yaratmıştır, onun yarattığı evren, bir mumun çevresini aydınlattığı gibi ışımaktadır ve nesneler âlemini aydınlatmaktadır. Yine onun yarattığı dokuz felek ise o suretin etrafında pervane gibi dönmekte- dir: Yâ Rab ne şem‘in nûrudur şol sûretin envârına Kim nüh felek pervânedür şol sûretin envârına ‚Ya Rabbi, şu görünüşün nurlarına senin mumunun nuru ne güzel- dir? Çünkü şu suretin nurlarına dokuz gökyüzü pervanedir.‛ 3. Mazmunlarda (İmgede) Ayet İktibaslarının İşlevi Bilindiği gibi iktibas yahut alıntı bir edebi sanat olarak edebiyat eser- lerinde yer yer kullanılmıştır. Şâirler iktibas yoluyla şiirin söylem gücünü artırmak üzere bir ayet veya hadisi veya içinden bir sözcüğü alıntı yapa- rak anlamı güçlendiriyor, aynı zamanda alıntıyı veznin içinde terkip edi- yordu. Nesîmî, Klâsik edebiyatta ayetlerden yaptığı iktibaslarla gerçekleş- tirdiği imgelerin sayısal varlığı bakımından en yüksek değere sahip olmuş bir şâirdir. Alıntı yapılan ayetler veya ayet sözcükleri sevgilinin benzeti- leni veya benzetilme yönünü oluşturmuş, yahut telmih yoluyla ayetin bağlamına gönderme yapılmıştır. Şâirin Kur’an diline ve anlamına son derece hâkim olması şiirlerinde ayetleri veya ayet sözcüklerini kullana- Nesîmî Kitabı • 435 bilmesine imkân sağlamıştır. Ayetlerin dini ve tasavvufi anlamlarıyla me- cazi sevgilinin tasavvuru arasındaki ilişki sevgiliyi manevi yönden ilahi bir düzleme yükseltmiştir. Yine ayet alıntılarının okurun zihninde ve ru- hunda meydana getirdiği duygu ve düşünce değerleri, çağrışımları ve duygulanımları da bu bağlamda söz konusudur. Ancak aşağıdaki beyitte olduğu gibi aya benzetilen sevgiliye secde edilmesinin ayetlerle destek- lenmesi mecazi olmakla birlikte lafzi anlamı yönüyle sorun teşkil edebil- mektedir: Ey Nesîmî secde kıl şol mâha kim Hak’dan sana Va’büdû iyyâhu ve’scud va’kterib geldi hitâb (G.80 /11; s.80) ‚Ey Nesîmî, şu ay yüzlü sevgiliye secde et, çünkü sana Hak’tan ‚Va’büdû iyyâhu‛ yani ona kulluk edin, ‚ve’scud va’kterib‛ yani secde et ve yaklaş, hitabı geldi.‛ Nesîmî, neredeyse her gazelinde bir veya birkaç ayet alıntısı yapmış beyitlerin anlamını ve imgeler düzlemini kutsal bir tasavvura dönüştüre- rek kâsik edebiyatta kendisine has bir edebî çığır açmıştır: ‚Yüzün innâ fe- tahnâdır tebârek şânına münzel‛ s.110, ‚Gör vâde-i küllü men aleynâ‛ s.53, ‚Bunlar oldu rahmeten li’l-âlemîn‛ s.63, ‚Sûretin Tâhâ ve Yâsîn ey resûl-i mu’teber / Fe’r-tekıb mâfi’s-semâ ey cemâlin kul kefâ‛ s.69, ‚Câm-ı ‘ale’l- arşi mey-i istevâ‛ s.70, ‚Zülfünü ve’l-leyl okurum her gece‛ s.70, ‚Saçların vasfı durur innâ hedeynâhu’s-sebîl / Ve’s-semâvâti’l ‘ulâ’r-Rahmân ‘ale’l- arşi’stevâ s.71, ‚Ey saçın ve’l-leyli iza yeğşâ yüzündür ve’d-duhâ‛, s.74, ‚Kâbe kavseyn degin gitdi vü durmadı hemân‛ s.78, ‚Ey yüzün nasrun mi- ne’llâh ey saçın fethun karîb‛, s.81 vb. onlarca mısrada ayet alıntıları imge yaratmak maksadıyla yer almıştır. SONUÇ Seyyid Nesimî şiirlerinde dinî-tasavvufî kavramları, mazmunlar ve- ya imgeler sistemi içinde Klâsik Türk Edebiyatında en çok kullanmış bü- yük ve en değerli şâirlerimizin başındadır. Onun mazmunları/imgeleri özellikle ve genellikle Kur’ân-ı Kerim’den iktibas veya anlamca alınmış onlarca ayete dayanır. Hiçbir şair onun kadar ayetlerden iktibas veya tel- mih yoluyla sehl-i mümteni örneği sayılacak söylemler içeren şiirlerinde tasavvufi bakış açıları sağlamamıştır. Klâsik Türk edebiyatının mazmunları olan gözler, kaşlar, kirpikler, dudaklar, ağız, çene, yüzdeki hatlar, alın, yüz, boy gibi sevgiliye ait un- surlar çeşitli benzetmelerle, eşsiz hayallerle işlenmiştir. İmgelerde sık sık başvurduğu Elest meclisi, Mi’rac, İsra gecesi, Kavseyn, tecellî, istivâ, arş 436 • İlhan Genç gibi tasavvufî terimlerden eşsiz tasavvurlar meydana getirmiştir. Bu bağ- lamda devrindeki Fazlullah-ı Hurufî’nin çok taraftar bulduğu Hurufilik karşıtı yöneticileri ve hukuk çevrelerini ilgilendiren mecaz içerikli ve an- laşılması çok güç, ayetlerden iktibaslarla terkip edilen şiirleri onun aley- hine bir ithamın yapılmasının kolay yolu olmuştur. Türkçesi açık, sade ve ahenklidir, bundan dolayı onun için ‚Divân edebiyatının Yunus Emre'sidir‛ denilmiştir.‛ QAZİ BÜRHANƏDDİN ŞEİRLƏRİNİN DİL VƏ ÜSLUBUNUN NƏSİMİ POEZİYASINDA ƏKSİ Səltənət Əliyeva* Yüksək sənətkarlıq xüsusiyyətləri ilə Azərbaycan ədəbiyyat tarixinin mühüm simalarından biri olan XIV əsr şairi Qazi Bürhanəddin yaradıcılığı mövzu və ideyası, dil və üslubu, özünəməxsus sənətkarlıq qabiliyyəti ilə bir çox sənətkarların yaradıcılığında silinməz izlər buraxmışdır. İlk növbədə ana dilində yazıb yaratmağa can atan XIII-XIV əsr şairləri üçün Qazi yaradıcılığı açılan yeni bir çığır, yeni bir yol idi. Və heç də təsadüfi deyil ki, türk ədəbiyyatında Baqi, fəlsəfi şeirin banisi İ. Nəsimi, daha sonra Ə. Hidayət, M. Füzuli, M. P. Vaqif və başqa bu kimi şairləri öz sehri ilə ovsun- layan Qazi şeirinin şüası onların yaradıcılığına müxtəlif şəkildə: həm forma əlamətləri, həm mövzu və ideyası ilə, həm də dil və üslubu, sənətkarlıq xüsusiyyətləri ilə sirayət etmişdir. Qazi Bürhanəddin yaradıcılığının həm mövzu və ideya, həm də dil, üslub baxımından nüfuz etdiyi şairlərdən biri də XIV əsrdən bu günə qədər adı dillərdən düşməyən, fəlsəfi şeirin banisi İ. Nəsimi yaradıcılığıdır. Burada ilk əvvəl bir məsələni qeyd etmək istərdik ki, hər hansı bir şairin dil və üslubu ilə bağlı düzgün fikir söyləmək üçün tədqiqatçının ilk görəcəyi iş, şübhəsiz ki, dövrün ədəbi mühitini müəyyənləşdirmək, sənətkarın özün- dən əvvəlki sənətkarların yaradıcılığına nəzər salmaq, şairin əsərindəki dil faktlarına diqqət etmək, eləcə də poetik dilin səviyyəsini müqayisəli şəkildə tədqiqata cəlb etməkdir. Məhz bu baxımdan yanaşdıqda Nəsimi yaradıcılı- ğını sələfləri və habelə dövründəkilərlə, o cümlədən də Qazi yaradıcılığı ilə müqayisə edərək öyrənmək daha doğru olardı. İ.Nəsimi və Q. Bürha- nəddin dilini müqayisə etdikdə Nəsimi dilinin daha mükəmməl olduğu diqqəti cəlb edir. Və ümumiyyətlə, XIV əsr şairi İmadəddin Nəsiminin yaradıcılığı əsrlərdir mövzu, məzmun, şeir texnikası və digər bu kimi yeniliklərdən əlavə, həm də ana dilimizin incəliklərini özündə ustalıqla əks etdirdiyinə görə mükəmməl poeziya dili və ədəbi dilimizin xüsusi inkişaf mərhələsi hesab olunur. * Doç. Dr., Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyası Nizami adına Ədəbiyyat İnstitutu,
[email protected]438 • Səltənət Əliyeva Və bu zaman ilk növbədə bizi belə bir sual düşündürür. Necə oldu ki, XIV əsrdə türkcə belə mükəmməl bir əsər yarandı? Nəzərə alınsa ki, birdən birə formalaşmış və özü də Nəsimi dilindəki kimi yüksək səviyyəli, zəngin söz ehtiyatına, formalaşmış qrammatik quruluşa malik bir dil birdən-birə ortaya çıxa bilməz. Onda belə bir fikir öz həqiqiliyini burada da bir daha sübut edir ki, hər bir mükəmməl dilin eyni zamanda da ilkin forması, bəsit forması və bəsitlikdən mükəmməlliyə gedən bir yolu, üstündə boy atdığı bir bünövrəsi vardır. Nəsimi dili də bu baxımdan fərqlənmir. Nəsimi dili- ni diqqətlə araşdırdıqda aydın olur ki, şair həm şifahi xalq ədəbiyyatı nümunələrindən, həm də anadilli yazılı ədəbiyyat nümunələrindən usta- lıqla faydalanmışdır. Nəsimi dilini oxunaqlı edən, elə onu bu qədər də sevdirən və yaşadan cəhətlərdən biri də elə budur. Lakin bəzən yazılı ədəbiyyatın ilkin nümunələri unudulur. Onların ədəbi dilin tarixi təkamülündəki rolu qeyd olunmur. Bu əsərlər ondan qidalanıb qol qanad açan digər yüksək səviyyəli əsərlərin kölgəsində qalır və onların rolu heç yada da düşmür. Fikrimizcə, bu cür münasibət düzgün deyildir. Və bir daha qeyd edək ki, Nəsimi zirvəsi üçün XIII-XIV əsrdə ana dilində yaradılan yazılı ədəbi nümunələrimizin də böyük rolu vardır. Bu cəhətdən yanaşdıqda Qazi Bürhanəddin yaradıcılığının oynadığı rol əvəzsizdir. Qazi Bürhanəddin “Divan”ının Nəsimi yaradıcılığında və dilinin inkişafında nə dərəcədə rol oynadığını hər iki şairin “Divan”larını müqayisə etməklə söyləmək mümkündür. Qazi Bürhanəddin “Divan”ı ana dilində idi. Və həm də bu “Divan” Nəsimidən daha əvvələ aiddir. Bu baxımdan yanaşdıqda, deməli, Nəsi- midən əvvəl ana dilində “Divan” mövcud idi. Düzdür, dil baxımından Nəsimi “Divan”ı qədər mükəmməl deyildi. Lakin nəzərə almaq lazımdır ki, bu “Divan”ın varlığı özü böyük hadisə idi. Və Nəsimi “Divan”ı üçün bir cığır rolu oynamışdır. Çünki Qazi Bürhanəddin “Divan”ında işlədilən bir çox ifadə və kəlamlara sonradan Nəsimi “Divan”ında rast gəlinməsi Qazi Bürhanəddin “Divan”ının əhəmiyyətini birə-on qat artırır. Və bununla da bir daha yəqinləşir ki, Nəsimi dili əvvəlki yazılı ədəbi dildən, xüsusən də, Qazi dilindən bəhrələnmiş və mükəmməlliyində bu “Divan”a da borclu- dur. Fikirlərimizin sübutu üçün diqqət edək: “Nəsiminin dilində “ayağın tozu” ismi frazeoloji vahid və onun əsasında düzəlmiş “ayağın tozuna dəyməmək” feili frazeoloji vahid işlənir... Həmin ifadə yazılı ədəbi dilimizdə ilk dəfə Qazi Bürhanəddin dilində işlənmişdir. “ayağın tozuna yüz ururuam.. Ki, göz ağrısı tutiyası qanı?””(1, 212) Qazi Bürhanəddin dilində gözəlin saçlarının təsviri zamanı maraqlı bir söz birləşməsi işlənir. “Saçın qaranqusuna düşdü könül..” Eyni söz birləşməsini Nəsimi dilində də görürük”(1, 212) Bu nümunələrin sayını istənilən qədər artırmaq da olar. Nesîmî Kitabı • 439 Lakin fikrimizcə, təkcə bu iki fakt dediklərimizin isbatı üçün kifayət edər. Bir məsələni də unutmaq olmaz ki, bu əsrlərdə əruz vəznində türkcə poeziya örnəkləri yaratmaq o qədər də asan məsələ deyildi. Tipoloji bölgüsünə görə fərqli dil qrupuna mənsub olan türkcəni əruz vəzninin qəliblərinə sığdırmaq böyük zəhmət və həm də istedad tələb edirdi. Qazi Bürhanəddin “Divan”ındakı vəznlə bağlı bəzi naqisliklərin olması elə bu çətinlikə bağlı idi. Lakin Qazi Bürhanəddin anadilli şeir müəlliflərinin təcrübəsindən də yararlanaraq “Divan”ı ilə bu çətinliyi aradan qaldırdı və bunun mümkünlüyünü göstərdi. Və yeni bir yol açdı. Nəsimi isə elə bu yola çıxaraq böyük məharətlə türk dilini əruz qəlibinə sığdıra bildi. “Şair ttürkdilli əruzu ərəb və fars əruzu səviyyəsinə qaldıran ilk sənətkar”(2, 166) kimi ədəbiyyat tarixində əruz vəznli türkdilli poeziyanın formalaşmasında mühüm iş görmüş oldu. Bütün bunlar olmasa belə, Qazi Bürhanəddin “Divan”ının təkcə ana dilində olması kifayət edir ki, ədəbi dilimizin - yazılı ədəbi dilimizin, həm- çinin türkdilli poeziyanın inkişaf tarixini daha qədimdən başlayaq. Eyni zamanda bu xüsusiyyət özü şairin “Divan”ını öz əhəmiyyətliliyinə görə Nəsimi “Divan”ı səviyyəsinə qaldırır. Nəsimi “Divan”ının mükəmməlliyi elə əvvəlki dövr yazılı ədəbi nümunələrlə müqayisədə müəyyənləşdirilir. Beləliklə də, bir daha qeyd etmək istərdik ki, bəzi mənbələrdə Nəsimi dilinin mənbəyi kimi, əsasən, xalq ədəbiyyatı və hürufilik nəzəriyyəsi göstərilir. Bu doğrudur. Lakin bunları əsas gətirərək bu mənbəni, yəni anadilli yazılı ədəbiyyat nümunələrini unutmaq olmaz. Mərhum dilçi alimimiz Tofiq Hacıyev Qazi Bürhanəddin dilindən bəhs edərkən yazır: “İzafət tərkibləri sonrakı klassiklərin əsərləri ilə müqa- yisədə çox deyil, ancaq var. Bununla belə Qazi Bürhanəddinin dili üçün izafət və onun əcnəbi lüğət kompanentləri mqabilində milli qarşılığının işlənməsi daha səciyyəvidir.”(3 72) Biz sonralar bu xüsusuyyətin davamını Nəsimi yaradıcılığında izləyirik. “Qazi Bürhanəddin və tuyuğları”ndan bəhs edərkən Qazinin Nəsimiyə təsirinə toxunan tədqiqatçı alim B.Həsənlinin fikirləri maraq doğurur. Nəsiminin “Məndə sığar iki cahan” ifadəsinə toxunan müəllif göstərir ki, “Klassik ədəbiyyatımızda “iki cahan” ifadəsi İ.Nəsimiyə qədər də geniş işlədilmişdir. Xüsusən Qazi Bürhanəddin öz tuyuğlarında lirik qəhrəmanın mənəvi mövqeyini, daxili aləmini təsvir edərkən “iki cahan” ifadəsinə müraciət etrmişdir.” (4, 3) Nəsimi və Qazi əlaqəsi ilə əlaqədar f.e.d. professor Sevil Mehdiyevanın dilçilik yönümdə apardığı “Azərbaycan ədəbi dili tarixində üslubi varislik (sələflər və xələflər: Qazi və Nəsimi)” adlı bir araşdırması da şairlərin dil baxımından ortaq yönlərinin meydana çıxmasında mühüm rol oynayır. Qeyd edək ki, məqalədə həm Q. 440 • Səltənət Əliyeva Bürhanəddin, həm də İ, Nəsimi yaradıcılığında eyni rədifli “Gerçəkmi” qəzəli müqayisəli şəkildə araşdırmaya cəlb edilmişdir. Müəllif bu qəzəlləri müqayisə edərkən öz qənaətini “Nəsimi sanki bu qəzəllə tanış imiş və sələfinin ritorik sualını təsdiqləyir.” (1, 211) formasında ifadə edir. Professor S. Mehdiyevanın da qeyd etdiyi kimi bu qəzəl sanki Qazi Bürha- nəddinin bədii sual əsasında qurulan qəzəlinə bir cavabdır, onu təsdiq edir. Hər iki qəzəl, demək olar ki, daha çox xalq dilindən istifadə baxımından araşdırılır, şeirin dil üslub xüsusiyyətlərinə nəzər yetirilir. Eyni zamanda az da olsa, ümumilikdə Qazi dilində işlədilən ifadələrə, təşbehlərə nəzər salınır, onların Nəsimi dilində necə işlədilməsinə diqqət edilir. Bildiyimiz kimi, türk şeiri olan tuyuğu ilk dəfə Divan ədəbiyyatına məhz Q. Bürhanəddin gətirmişdir. Və bu sonrakılar üçün bir başlanğıc idi. Necə ki Xətayi heca vəznini yazılı ədəbiyyata gətirdi və sonralar bu ənənə davam etdirildi. Qazi Bürhanəddin yaradıcılığında isə tuyuğlar ilkin formasında özünü göstərir. İ Nəsimi isə Qazidən sonra tuyuğ janrından istifadə edərək onu öz istedad və məharəti ilə daha da təkmilləşdirmiş, və daha mükəmməl formada təqdim etmişdir. Beləliklə, məlum olur ki, “Nəsimi şeirində daha da cilalanan ədəbi- bədii kamillik və bütövlük kəsb edən XIV əsr Azərbaycan dili dövrün mədəni tələblərinə cavab verə bilən hər şeyə malik idi. Onun materialı da, mexanizmi də, ifadə qabiliyyəti də buna imkan verirdi. Nəsiminin şeir dili bir ədəbi dil nümunəsi kimi öz əsasını buradan alır və onu təmsil edir, digər tərəfdən özündən əvvəl gələn ədəbi-bədii dil ənənələrindıən qidalanırdı.”(5, 149) Qazi Bürhanəddin yaradıcılığında xalq təfəkkürünün məhsulu olan şifahi xalq ədəbiyyatı nümunələri mühüm mövqeyə malik idi və bu onun qəzəllərinə bir təravət, bir canlılıq bəxş edirdi. Nəsimi yaradıcılığ da bu baxımdan Qazi yaradıcılığından geri qalmırdı. Nəsiminin xalq dilinə, xalq yaradıcılığına verdiyi yüksək qiyməti H.Araslı belə ifadə edirdi: “Şairin bədii dili olduqca zəngin, söz ehtiyatı çoxdur. O, bir tərəfdən idiomatik ifadələrlə zəngin olan canlı danışıq dilinin imkanlarından bacarıqla istifadə edir, ikinci tərəfdən isə klassik şeir dilinin çox yayılmış bədii ifadələrini məharətlə işlədir, eyni zamanda ərəb, fars şeirinin ifadə vasitələrini tərcümə etmək yolu ilə şeir dilimizi zənginləşdirir.(6, 275) Şairin dilindı xalq dilindən gələn bu tip ifadələr sırasında “gözüm çırağı”, “gözüm aydını”(7, 124) “bir hörümçək torundan asılı qalmaq” (xalq dilində daha çox “bir ipdən asılı qalmaq”, “bir tükdən asılı qalmaq”), “ürəyi kabab olmaq” (xalq dilində daha çox “ürəyim yandı”, “ciyərim bişdi”) kimi ifadələr də şeirdə işlənmə məqamı baxımından maraq doğururdu. Nesîmî Kitabı • 441 Həbiba, firqətin saldı məlalə, Kabab oldu ürəgim həmçü lalə. (7, 45) Qeyd edək ki, bu cür ifadələr və eləcə də yuxarıdakı beytdəki bu ifadə “kabab oldu ürəgim” Nəsimidən əvvəl Qazi Bürhanəddin “Divan”ında da geniş işlədilmişdir. Şairin dil və üslubunun müəyyənləşməsində yuxarıda qeyd etdiyimiz kimi, yazılı ədəbi örnəklər və eləcə də xalq yaradıcılığı ilə yanaşı, digər bir mənbə alınma sözlər, ərəb-fars kəlmələri, izafət tərkibləri də müəyyən qədər rol oynamışdır. Bu ifadələr Nəsimi dilində işlənərkən beytin dilini bir qədər dərinləşdirir, mürəkkəbləşdirir. Düzdür, bu zaman beytin dili türk mənşəli sözlərin çoxluq təşkil etdiyi beytlərin dili qədər sadə olmur. Lakin beytləri elə də anlaşılmaz etmir. Bəzən bu ifadələr fikrin daha aydın dərk olunmasında oxucuya yardımçı olur. Ümumi məzmundan sözlərin mənası aydınlaşır. Bəzən isə bu beytləri başa düşmək çətinləşir. XIII-XIV əsrlərdə şairlərin dilində bu ifadələrin işlədilməsi şərt deyildi. Lakin bu bir zərurət idi. Ümumiyyətlə, ərəb - fars kəlmələrinin Nəsimi yaradıcılığında işlənmə- sinin bir sıra səbəbləri vardır. Belə ki, bu ifadələr daha çox dini məzmunlu beytlərdə işlədilirdi. Bununla da bu ifadə və sözlərin anadilli yazılı ədəbiyyatda işlədilməsi qaçılmaz və təbii bir proses idi. Əlbəttə ki, fəlsəfi şeirin əsasını qoyan Nəsimi yaradıcılığı da bu baxımdan kənarda qala bilməzdi. Nəsimidən əvvəl isə Qazi yaradıcılığında biz alınma söz və ifadələrə dini məzmunlu və eləcə də sufizmdən bəhs edən beytlərdə daha çox rast gəlirik. Ərşilə fərşü kafü nun səndədir, еy mələk, bu gün, Kimsə bu sirrə irmədi, şərhhü bəyanmısan, nəsən? (7, 135) Camalın müshəfi, yarəb, nə göydən münzil oldu kim, Iki hərf oldu kafü nun onun hsnü kitabından. (7, 186) Məlum olduğu kimi Allahın “Kon”, yəni “ol” kəlməsindən Yer, Göy – bir sözlə, bütün mövcud aləm yaranmışdır. Həmin söz ərəbcə “Kaf” və “nun” hərflərinin birləşməsidir. Klassik ədəbiyyatımızda istər ana dilində, istərsə də ərəb və fars dillərində yazıb yaradan sənətkarların, demək olar ki, hamısının yaradıcılığında bu mövzu – yəni dünyanın yaranması mövzusu özünə yer etmiş bu və ya digər şəkildə bu məsələyə işarələr olunmuşdur. Nəsimi yaradıcılığından verilmiş yuxarıdakı beytlərdə də Allahın “Ol” əmrilə bütün dünyanın yaradıldığına işarə olunur. Həmçinin “Kafü nun” izafət tərkibi şəklində işlədilmişdir. Burada bir məsələni qeyd edək ki, bu 442 • Səltənət Əliyeva ifadə Nəsimidən əvvəl ilk olaraq anadilli ədəbiyyatda Qazi yaradıcılığında özünü göstərir. Nə sadü nunü mimdür şol yüzündə, Ki tapdurdi özünə kafü nun (8, 646) Birinci beytdə verilən “sin” “nun” “mim” isə bizim fikrimizcə, “sənə- ma” deməkdir ki, Q.Bürhanəddin yaradıcılığında bu sözdən geniş şəkildə xitab kimi istifadə olunmuşdur. Bu da Alalha olan xitabalrdan biridir. Göründüyü kimi öz fikirlərini ifadə edərkən ilhamül-vəsl sənətindən şair böyük məharətlə yararalanmışdır. Qeyd etmək istərdik ki, Nəsimi yaradıcılığında işlədilən bu ifadədən Quran bəlağətinin gözəl bilicilərindən olan M.Quliyevanın “Quran bəlağəti və Azərbaycan ədəbiyyatı” (9, 149) əsərində də bəhs olunmuşdur. Həm Qazi Bürhanəddin, həm də İmadəddin Nəsimi sözü yüksək dəyərləndirmiş, sözün min bir rəngindən məharətlə istifadə etməyə çalış- mışlar. Buna görə də hər iki şairin yaradıcılığında sözün omonimliyinə xüsusi diqqət göstərilmiş, omonim sözlərin hər mənası ardıcıl olaraq beytlərdə yüksək səviyyədə ifadəliliyin, obrazlılığın göstəricisi kimi çıxış etmişdir. Nəsimi dilində işlədilən və bədii dildə cinas adlandırılan bu poetik fiqur yenə də onun xalq dilinə verdiyi böyük dəyərin nəticəsidir. “Klassik şeirdə fikri cinaslarla ifadə etməyə çox əhəmiyyət verilirdi. Cinasları çox və rəngarəng, mənaca dolğun və kəskin olan şairlər daha yüksək sənətkar hesab edilirdilər.”(19, 73) Cinas xalq dilinin zənginliyini, onun yaradıcılıq təfəkkürünün çoxşaxəliliyini sübut edən amillərdəndir. Lakin burada qeyd edək ki, Nəsimi dilində rast gəldiyimiz bir çox cinaslar ondan əvvəl Qazi qəzəllərində də işlədilmişdir. Bu isə bir daha göstərir ki, bu cür istifadə Nəsiminin Qazi yaradıcılığına, yəni özündən əvvəlki yazılı ədəbiyyat nümunələrinə bələdliyidir və Nəsimi əsərlərinin dilinin mükəmməlliyi üçün hər bir nüansa, hər bir ifadəyə diqqət etmişdir. Müqayisə üçün hər iki sənətkarın yaradıcılığından bir-neçə beytə nəzər yetirilməsi dediklərimizi bir daha təsdiq edir. Qazi Bürhanəddin “Divan”ında işlədilən bir çox cinaslara Nəsimi yaradıcılığında da rast gəlinməkdədir. Aşağıdakı nümunələrə diqqət edək. Qazi: Şəkkər ləbüni sun bizə, ey yar, bu gecə, Gər yox der isəm, uş, yürəgim yar bu gecə (8, 43) Nəsimi: Bir cəfakeş aşiqəm, ey yar, səndən dönməzəm, Xəncər ilə yürəgimi yar, səndən dönməzəm. (7, 130) Nesîmî Kitabı • 443 İlahi məhəbbətdən söhbət gedən yuxarıdakı beytlərdən məlum olur ki, hər iki şair “yar” sözünün omonimliyindən faydalanaraq cinas yaradan vasitə kimi istifadə etmiş və elə eyni məqamda – rədifdən əvvəl işlədərək cinas qafiyə yaratmışlar. Burada diqqət çəkən cəhətlərdən biri də budur ki, hər iki beyt forma ilə yanaşı, məzmunca - ideya xüsusiyyətlərinə görə də eynilik təşkil edir. Yenə də beytlərə diqqət edək. Nəsimi: Mehri-rüxun tabına düşdü könül yanədir. Şəm’ə duşən narına yansa gərək, ya nədir? (7, 222) Qazi: Aşiq olan yar yoluna yanə gərəkdir, Yana bilicək bu yola, ya nə gərəkdir. (8,55) Birinci beytin əsas ideyası budur ki, aşiqin könlünə eşq odundan bir qığılcım düşmüşdür. “Şəm” dedikdə aşiqin qəlbindəki “yanan irfan nuru”, “Nar” dedikdə isə “eşq odu” (11, 199) nəzərdə tutulur. Və əgər aşiq qəlbinə qığılcım düşübsə, bu eşq oduna yanmalıdır. Yəni onun hər cəfasına səbr etməlidir. Və aşiqin bundan başqa yolu yoxdur. Əgər bu eşq yolunda cəfaya qatlaşmayacaqsa, onda bunu aşiqlik hesab etmək olmaz. Qazi beytində də, demək olar ki, eyni fikir vurğulanmışdır. Bu nümunələrin sayını artırmaq da olar. Belə ki, həm Qazi, həm də Nəsimi qəzəllərində “xəyalinə”, “alinə”, “büryan”, “yasinə”, “nəsim” kimi ifadələr yenə də eyni məqamda cinas qafiyələrin yaranmasında iştirak etmişdir. Bəzən də bu cinaslardan qafiyə yaradan bir vasitə kimi yox, poetikliyi gücləndirmək, şeirin ifadəliliyini artırmaq məqsədilə istifadə olunmuşdur. Qeyd edək ki, həm Qazi, həm Nəsimi qəzəllərində eynilik təşkil edən bir çox cinaslar eyni məqamda xalq ədəbiyyatında da işlədilmişdir. Görünür ki, xalq yaradıcılığına, xalq sözünə böyük önəm verən hər iki şair bu cinasları məhz xalq ədəbiyyatından almışlar. Bu zaman yuxarıdakı fikirlərimizin əksinə olaraq düşünmək olar ki, eyni mənbəyə müraciət onlar arasında paralelliyin meydana çıxmasna səbəb olmuşdur. Lakin hər iki halda da əminliklə deyə bilərik ki, Nəsimi yaradıcılığında cinasların geniş işlədilməsində Qazi sənətinin böyük rolu olmuşdur. Xalq dilinin zəngin xəzinəsindən bəhrələnən Nəsimi də yaradıcılı- ğında cinasın müxtəlif növlərindən istifadə etmişdir. Şairin “Divan”ında həm sadə-tam, həm də mürəkkəb cinaslar çoxluq təşkil edir. Gülbərgi əkdim zülfünə, dağıldı üzün üstünə, Gül bərgidir bu yasəmən, хalın güli-rеyhan, budur. (7, 229) 444 • Səltənət Əliyeva Mеhri-rüхun tabına düşdü könül yanədir, ŞƏM’Ə DÜŞƏN NARINA YANSA GƏRƏK, YA NƏDIR? (7, 222) Bu beytlərdə gülbərgi” və “yanədir” mürəkkəb cinas mövqeyində çıxış etmişdir. Aşağıdakı beytdə isə “qan” sözü sadə cinas mövqeyində çıxış etmişdir. Belə ki, birinci misrada “qan” insan damarlarında axan maye mənasında, ikinci misrada isə qandırmaq, başa salmaq mənasında işlədilmişdir. Gözumdən dəmbədəm aхan qəmindən su dеgil, qandır, Ləbin qəndindən, еy can, gəl susamış canımı qandır. (7, 257) Beləliklə, Nəsimi poeziyasının mükəmməl şəkildə formalaşmasında Qazi Bürhanəddin poeziyasının, dil və üslubunun da mühüm rolu olmuşdur. ƏDƏBIYYAT: Sevil Mehdiyeva “Azərbaycan ədəbi dili tarixində üslubi varislik”(Qazi Bürhanəddin və Nəsimi) // AMEA Nizami adına Ədəbiyyat İnstitutunun Nəsimi-600 “Ey Nəsimi, cahanı tutdu sözün...” mövzusunda AMEA-nın müxbir üzvü, Əməkdar elm xadimi R. Azadənin xatirəsinə ithaf olunmuş III beynəlxalq elmi konfransın materialları , 2017, s 212 V.Aslanov. “Nəsiminin dili haqqında bəzi qeydlər” , Imadəddin Nəsimi Məqalələr məcmuəsi, Bakı, “Elm”, 1973, s. 166 T. Hacıyev “XIII -XVI əsrlər ədəbi dili “ // Azərbaycan ədəbi dili tarixi. Bakı, “Elm”, 1991, .284 s Həsənli B “Azərbaycan müəllimi”, 27 yanvar-2 fevral 2000 Seyidov Y “Nəsimin əsərləri Azərbaycan ədəbi dilinin tarixi abidəsi kimi” Imadəddin Nəsimi Məqalələr məcmuəsi, Bakı, “Elm”, 1973., 145-157 s Həmid Araslı Azərbaycan ədəbiyyatı tarixi və problemləri, Bakı, “Gənclik”, 1998, 732 s. İmadəddin Nəsimi. Sеçilmiş əsərləri. İki cilddə. I cild. Bakı, “Lidеr nəşriyyat”, 2004, 336 s. Qazi Bürhanəddin . “Divan”, (Tərtibçi və ön sözün müəllifi Ə. Səfərli) Bakı, “Öndər nəşriyyat”, 2005, 728 s. M.Quliyeva Quran bəlağəti və Azərbaycan ədəbiyyatı, Bakı, “Nafta-Press”, 2008, 260 s. Mirzağa Quluzadə Böyük ideallar şairi. Bakı, “Gənclik”, 1973, 140 s. Göyüşov Nəsib Təsəvvüf anlamları və dərvişlik rəmzləri (yığcam enssiklopedik açıqlamalar) Bakı, “Tural-Ə” Nəşriyyat Poliqrafiya Mərkəzi, 2001, 241 s. NESÎMÎ’NİN ETKİLENDİĞİ TÜRK ŞAİRLERİ Hakan Yekbaş Divan edebiyatımızda öyle şairler vardır ki hayatları, görüşleri, sanat- ları ve şiirleriyle sadece yaşadıkları dönemde değil günümüze kadar ken- dilerinden bahsettirmeyi bilmişlerdir. Bugün kültür ve edebiyatımıza yön veren bu şahika ve mümtaz şahsiyetlerin başında Mevlana, Yûnus Emre, Fuzûlî, Bâkî, Nedim ve Şeyh Gâlib gibi şairler ilk akla gelenlerdir. Bu isimlerden bazıları hakkında anlatılanlar, zamanla efsanevî bir hüviyet ka- zanmıştır. Söz konusu şahsiyetlere, başta ölümü olmak üzere hayatıyla il- gili birçok rivayet bulunan Nesîmî’yi de eklemek mümkündür. Nesîmî; samimiyetle bağlı olduğu ve bu yüzden zındıkla suçlandığı görüşleri, bu görüşlerini dile getirdiği lirik ve sade bir Türkçe ile kaleme aldığı şiirle- riyle geniş halk kitlelerini peşinden sürüklemiş, kendinden sonra gelen birçok şairi de etkilemiştir. Nesîmî’nin etkilediği şairler arasında Fuzûlî başta olmak üzere Hurûfîliği yayması için Anadolu’ya gönderdiği Refiî, Diyarbakırlı Halîlî, Şeyhî, İbrahim Gülşenî, Ahmed Paşa, Mahmud Paşa, Necâtî, Usûlî, ZaǾfî, Kul Nesîmî, Surûrî, Zâtî, Lâmiî, İshak Çelebî, Ömrî… gibi isimler hemen akla gelenlerdir.1 Nesîmî’nin söyleyişine hâkim olan lirizm, tasavvuf neş- vesi ve sanatkârane üslup, söz konusu şairlerin şiirlerinde belirgin bir şe- kilde hissedilmektedir. Buna karşın kendisinin Nizâmî, SaǾdî, Hâfız ve Mevlana gibi Farsça şiir söyleyen şairlerden etkilendiği de bilinmektedir. Bunlar arasında özel- likle Hâfız’ın Nesîmî üzerinde tesiri büyüktür. Nitekim Hasan Çelebi tez- kiresinde bu durumu açıkça ifade etmektedir.2 Nesîmî; hayatı, felsefesi ve şiirleriyle birçok şair üzerinde tesiri oldu- ğu gibi doğal olarak kendisinden önce yaşamış veya çağdaşı şairlerden de etkilenmiştir. Bunlar arasında Kadı Burhaneddîn, Kanberoğlu, Ahmed-i DâǾî ve Ahmedî gibi şairler, Nesîmî’nin nazire söylediği isimler olarak Prof. Dr., Sivas Cumhuriyet Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü, Sivas.
[email protected]1 İbrahim Olgun, “Nesîmî Üzerine Notlar”, TDAY Belleten, 1971, s. 196-200. 2 İbrahim Kutluk, Kınalı-zade Hasan Çelebi Tezkiretü’ş-şuarâ, C. II, TTK Yayınları, Ankara 1989, s. 986. 446 • Hakan Yekbaş dikkat çekmektedir. Özellikle Ahmedî, Nesîmî’nin şiirlerini tanzir ettiği isimler arasında önemli bir yere sahiptir. Kadı Burhaneddin 14. yüzyılda yaşamış olan Kadı Burhaneddin ve Seyyid Nesîmî bir- birlerinin çağdaşı iki şairdir. İkisinin en önemli ortak özelliği Azerbaycan Türkçesini şiirlerinde başarıyla kullanmış olmalarıdır. Bu çerçevede Fuat Köprülü, Kadı Burhaneddin’in dil hususiyetlerinin Azerî lehçesi özellikle- ri gösterdiğini ancak onu yine de Anadolu sahasında değerlendirilmesi ge- rektiğini ifade etmiştir.3 Buna karşın Muharrem Ergin, Kadı Burhaneddin Divanı adlı çalışmasında şairin dilini, devre olarak Eski Anadolu Türkçe- sine; daire olarak Azeri sahasına dahil etmektedir.4 Kadı Burhaneddin’le hemen hemen aynı dönemde yaşamış olan Nesîmî de şiirlerinde Azerbay- can Türkçesi hususiyetlerini kullanmıştır. Şair, aynı zamanda Eski Anado- lu Türkçesiyle ilk ürünlerini vermeye başlayan klasik şiir dilinin kurulu- şunda önemli bir yere sahiptir. Nesîmî, şiir dilinde büyük ölçüde Kadı Burhâneddîn’den etkilenmiş ve bazı gazellerine nazire söylemiştir. Bu gazellerden biri, Muharrem Er- gin’in hazırlamış olduğu Kadı Burhaneddin Divanı’nda 875 numarayla kayıtlı olan gazeldir: 1 Gel gel ki senden özge bu derdün şifâsı yoh Derdüm dahi yoğ ise bu Ǿayşun safâsı yoh 2 Bu az Ǿömürde kılma bize hecr ile cefâ Kılgıl vefâ ki işbu cihânun vefâsı yoh 3 Benden gidene ol dimedi levhaşallah hîç Hem yinile gelene anun merhabâsı yoh 4 Lutfı anun ölü gönülümi kılur diri Pes kim diye bile ki anun kîmyâsı yoh 5 Neyçün kan olmaya gözi senden ırağ olan Çün ayağun tozından anun tûtiyâsı yoh 6 Zahm itdi hecri bil tutağunun içinde lîk Müşkil budur ki vaslıyile mûmiyâsı yoh 3 Fuat Köprülü, Türk Edebiyatı Tarihi, Ötüken Yayınları, İstanbul 1980, s. 351. 4 Muharrem Ergin, Kadı Burhaneddin Divanı, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yayın- ları, İstanbul 1980, s. III. Nesîmî Kitabı • 447 7 Görmez mi deri gül yüzi üstinde bu buht Ki gül yüzine suyını saçar hayâsı yoh 8 Yakût kut olmağa laǾlün katında hîç Dişün katında pelguzekün hod behâsı yoh 9 Bâkî durur fenâ dileyen Ǿışk ile velî Kim fâni olmaz ise bu yolda bekâsı yoh5 Kadı Burhâneddîn’in 9 beyitlik gazeline, Nesîmî 11 beyitlik bir na- zire söylemiştir. Gazelin muhtevası tıpkı Kadı Burhâneddîn’in gazelinde ol- duğu gibi sevgili ve onun güzellik unsurları etrafında teşekkül etmiştir. Özellikle zemin şiirde geçen “Gel gel ki senden özge bu derdün şifâsı yoh / Derdüm dahi yoğ ise bu Ǿayşun safâsı yoh” beytine, Nesîmî’nin “Gel gel berü ki savm u salâtün kazâsı var / Sensüz geçen zamân-ı hayâtun kazâsı yoh” beytindeki söyleyiş benzerliği hemen dikkat çekmektedir. Ayrıca zemin şiirde geçen “Bu az Ǿömürde kılma bize hecr ile cefâ / Kılgıl vefâ ki işbu cihânun vefâsı yoh” beytine; nazire olarak söyle- nen gazelde yer alan “Fânî cihana bahma geçer Ǿömri sevme kim / ǾÖm- rün zevâli var u cihânun bekâsı yoh” mısraları arasındaki anlam ve söyle- yiş benzerliği, Kadı Burhâneddîn’in Nesîmî üzerindeki tesirini göstermesi bakımından örnektir. Nesîmî’nin Kadı Burhâneddîn’e söylediği nazirenin metni aşağıda verilmiştir: 1 Gerçek hadîs imiş bu ki hûbın vefâsı yoh Kim sevdi hûbı kim didi hûbın cefâsı yoh 2 ǾIşkun belâsı yoh diyüben Ǿışka düşme var Kim Ǿâşık oldı kim didi Ǿışkun belâsı yoh 3 Anun ki hacc-ı ekberi iy cân sen olmadun Beytü’l-harâma varmamış anun safâsı yoh 4 Şeytândur ol ki sûretüne kılmadı sücûd Düşdi bu renc ü derde kim anun devâsı yoh 5 Şol cân ki senden özge taleb itmedi murâd Hicründe yakuban anı her dem revâsı yoh 5 Muharrem Ergin, Kadı Burhaneddin Divanı, s. 341. 448 • Hakan Yekbaş 6 Yâ Rab ne şevk imiş bu mehün yüzi kim anun Yüzi katında şems-i duhânun ziyâsı yoh 7 Bîmâr-ı Ǿışka cân virür iy cân lebün velî Münkir sanur kim ol şefeteynün şifâsı yoh 8 Gel gel berü ki savm u salâtün kazâsı var Sensüz geçen zamân-ı hayâtun kazâsı yoh 9 ǾAynun hatâsuz iy büt-i Çîn dökdi kanumı Türk-i Hıtâdur aslına varur hatâsı yoh 10 Fânî cihana bahma geçer Ǿömri sevme kim ǾÖmrün zevâli var u cihânun bekâsı yoh 11 Yârun gelür hemîşe cefâsı Nesîmîye Sen sanma kim Nesîmîye yârun Ǿatâsı yoh6 Kanberoğlu: Bugün kaynaklarda hayatı ve şiirleri hakkında yeterince bilgi sahibi olamadığımız şairlerden birisi de 14. yüzyılda yaşadığı düşünülen Kanbe- roğlu’dur. Şairin şiirlerine Ömer b. Mezîd’in MecmuǾatü’n-Nezâǿir isimli eserinde rastlamaktayız. Ömer b. Mezîd’in tertip ettiği nazire mecmuasın- da 96 numarada “Kanber-oglı-râst” başlığıyla kayıtlı bulunan aşağıdaki gazel, zemin şiirdir: 1 Egildi kargınun talı anun kaddi çınârından Diler bîmârına şerbet lebinün laǾli yârından 2 Gözi câdûları efsun okıyup bini mest itdi Girü huşyâr ider sunar dile laǾli Ǿukârından 3 Çemende bülbüli gördüm dili ağzında lâl olmış Meger kim ayru düşmişdür güler gül yüzlü yârından 4 Benüm gönlüm alan yârı kamudan ihtiyâr itdüm Belî hîç ihtiyârum yok bu dünyâ iǾtibârumdan 6 Hüseyin Ayan, Nesîmî Hayatı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Divanının Tenkitli Metni, C. I., TDK Yay., Ankara 2002, s. 223-224. Nesîmî Kitabı • 449 5 Çü ışkun dâmına düşdüm dahı pervâz urı bilmez Gügercin nite kurtulsun bu şeh-bâzun şikârından 6 Şikeste Kanber-oglına buyursalar ki tecrîd ol Girem meydâna merdâne etek silkem ne varından7 Nesîmî’nin gazeli, zemin şiire kıyasla lirik ve âşıkâne duyguların da- ha estetik ifade edildiği bir üsluba sahiptir. Ayrıca Kanberoğlu, sade ve basit bir Türkçe ile şiirini söylemiştir. Buna karşın Nesîmî’nin söyleyişi ve dili ona göre daha ağırdır. 1 Sabâ her dem gelür müşgîn saçun Çîn ü Tatarından Cihânı Ǿanberîn eyler nesîm-i müşg-bârından 2 Ne Tûbâdur boyun yâ Rab ki anun yüce Tûrından Tecellî geldi yandurdı Kelîmün şemǾi nârından 3 Nigâristânı kevneynün nigârun elleridür kim Nigâristân-ı kevneyni boyamışdur nigârından 4 Ni kişverdür saçun çîni mübârek menzil-i matlaǾ Ki şems-i lem-yezel togmış anun ferruh diyârından 5 Muhît oldı visâlün çün ser-â-ser yâbis ü ratba Kimün Ǿaklı haber virsün bu deryânun kenârından 6 İrem gül-zârı iy hûrî bu maǾnîden yüzündür kim Sekiz cennet Ǿıyân oldı yüzün bâg u bahârından 7 Ene’l-Hak’dur münâcâtum Hak oldı bitdi hâcâtum Gel iy Mansûr olan kurtıl bu dârun gîr ü dârından 8 Eger nûrun Ǿalâ nûrın degülse zülf ü ruhsârun Ne maǾnîden güneş togmış saçun her tîre târından 9 Saçunla gönlümün Ǿahdi vefâ oldı vefâ çünkim Vefâ bûyı gelür dâ’im saçun Ǿahd ü karârından 7 Mustafa Canpolat, MecmûǾatü’n-Nezâǿir, TDK Yay., Ankara 1995, s. 86. 450 • Hakan Yekbaş 10 İki Ǿâlemde maksûdum visâlündür visâlün gel Ki vaslundur bu dervîşün murâdı şehr-i yârından 11 Kulagı Ǿârifün tâ kim Nesîmî’nün sözin dinler Sadef tek incüler tolar dür agız şâh-vârından8 Ahmed-i DâǾî: Ahmed-i Dâ’î, Germiyan ve Osmanlı saraylarının XIV. asrın sonları ile XV. asrın ilk yarısında yetiştirdiği döneminin usta şairlerindendir. Özellikle nazım ve nesirlerinde kullandığı dille, aruzu başarılı bir biçimde kullanmasıyla, kafiye ve rediflerdeki ustalığı ile birçok şairi etkilemiştir. Dâ’î; Türkçenin, Arapça ve Farsça karşısındaki ifade kabiliyetini eserleri ve şiirleriyle ispatlayarak bir edebiyat ve ilim dili olarak gelişmesinde önemli rol oynamıştır. Ancak bu özelliğine karşılık klâsik şiir geleneğine bağlı şiirler söylemeyi ihmal etmemiş bir divan şairidir.9 Ahmed-i DâǾî, bu özellikleriyle kendisi gibi Türkçenin şairi olan Nesîmî’yi etkileyen isimlerden biridir. Divanı’nda bulunan “Sagışsız hamd ile şükr ol yaratgan Hak TeǾalâya / Ki halk üstine rahmetden bırakdı uş yeni sâye” matlalı 39 beyitlik bir kasidesine,10 Nesîmî’nin yanı sıra Ahmedî de nazire söylemiştir. Ahmed-i DâǾî’nin Ömer b. Mezîd’in Mec- muǾatü’n-NezâǾir’inde bulunan zemin şiirine11 ile Ahmedî ve Nesîmî’nin söylemiş olduğu nazirelerin metni aşağıda verilmiştir: Ahmedî: 1 Benefşe saçlarun salmış gül-i ter üstine sâye Gönül hayrân u zâr olmış bu reyhân-ı semen-sâye 2 Tarâvetde atar Ǿaksi lebün laǾl-i Bedahşâna Letâfetde urur taǾne dişün lü’lü-yi lâlâya 3 Hatûn reyhân-ı cennetür yeşermiş kevser üstinde Ya rahmetden bir âyetdür yazılmış bedr-iken aya 8 Hüseyin Ayan, Nesîmî Hayatı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Divanının Tenkitli Metni, C. I., s. 589-590. 9 Rıdvan Canım, “Ahmed-i DâǾî”, http://www.turkedebiyatiisimlersozlugu.com/index.php?sayfa=detay&detay=2005, 16 Kasım 2019. 10 Mehmet Özmen, Ahmed-i DâǾî Divanı, C. I., TDK Yay., Ankara 2001, s. 58-62. 11 Mustafa Canpolat, MecmûǾatü’n-Nezâǿir, s. 38-40. Nesîmî Kitabı • 451 4 Ezel nakkâşı yazarken cemâlün nakşını tammış Kalemden nokta-i Ǿanber bu gül-berg-i dil-ârâya 5 Perîşân-hâl olmışdur gönül zülfün sevâdında Bu dîvâne neden düşmiş bu pîç-â-pîç sevdâya 6 Ne bir gül bitdi gül-şende ki benzeye bu ruh-sâre Ne bir serv oldı büstânda ki_ola hem-ber bu bâlâya 7 Ne şîrîn şerh ider sinün lebüni Ahmedî Yâ-Rab Kim ögretdi bu sözleri bu tûtî-yi şeker-hâya Nesîmî: 1 Düşürmüş Ǿanberîn zülfün hümâyûn gölgesin aya TeǾalallâh zehî sünbül teǾalallâh zehî sâye 2 Nazîrün yazamaz ayruh ezel nakkâşı ruhsârun Ki hüsnün devri hatm oldı bu ruhsâr-ı dil-ârâya 3 Kaşun miǾrâcına sufî irişmek ister iy hûrî Velî her kâsır idrâkün Ǿurûcı irmez ol yâya 4 Yüzün ve’ş-şems ü yâ-sîn’dür kaşunla kirpügün Tâ-hâ Tanugdur ellezî esrâ bu miǾrâc u bu esrâ’ya 5 Ruhun esmâ-i hüsnâdur teǾâlâ şânühü gör kim Ne ihsân eylemiş Muhsin bu hüsn-i suret-esmâya 6 Saçundur leyletü’l-İsrâ kaşun esrâr-ı mâ-evhâ Hanı Hakdan irişmiş cân bu mâ-evhâ ve evhâ’ya 7 Visâlün kıymeti dürdür nihâyetsüz deniz Ǿışun Bu dürrün kânın ol buldı ki gark oldu bu deryâya 8 Ruhun rengi saçun bûyı ne zîbâ reng ü budur kim Güli gül-zâra gönderdi bırahdı müşki sahrâya 9 Gel iy sûfî sücûd eyle bu sîmîn-ber sehî-serve Ki emr-i vescudû geldi bu zîbâ kadd-i bâlâya 452 • Hakan Yekbaş 10 Perîşân zülfinün hâlin n’idersen bilmek iy Ǿâkıl Bu sevdâ ince sevdâdur tolaşma sen bu sevdâya 11 Saçun vaslından ol Ǿâşık hayât-ı sermedi buldı Ki teslîm eyledi cânın bu reyhân u semen-sâya 12 MuǾanber Ǿabhar Türkî evin yağmaladı Ǿaklun Mogol her handa varursa düşer târâc u yagmâya 13 Neheng-i MecmaǾu’l-Bahreyn hurûc itdi mekânından Sadef ağzındaki dürri bırahdı kaǾr-ı deryâya 14 Bu gün şol mâh-ı tâbânun yüzin gör zâhir iy Ǿâbid Ki mahrum oldı ol hâsir ki magrûr oldı ferdâya 15 Nesîmî çün seni buldı dü-Ǿâlemden vahîd oldı Kesildi mâ vü menlikden ulaşdı zât-ı yektâya12 Ahmed-i DâǾî’nin MecmuǾatü’n-NezâǾir’de bulunan zemin şiǾri 39 beyitlik bir kasidedir. Nesîmî ise onun cevabında 15 beyitlik bir gazel söy- lemiştir. Buna karşılık Ahmedî’nin naziresi ise 7 beyitlik bir manzumedir. Ancak Nesîmî her ne kadar Ahmed-i DâǾî’nin şiirini tanzir etmiş olsa da onun manzumesi, Ahmedî’nin gazeliyle daha fazla benzerlikler göster- mektedir. Ahmed-i DâǾî’nin zemin şiiri bir kasidedir, yani övgü şiiridir. Buna karşılık Ahmedî ve Nesîmî’nin nazireleri, sevgiliye söylenmiş ga- zellerdir. Ahmedî’nin gazelinde yer alan “Perîşân-hâl olmışdur gönül zül- fün sevâdında / Bu dîvâne neden düşmiş bu pîç-â-pîç sevdâya” beyti ile Nesîmî’nin naziresindeki “Perîşân zülfinün hâlin n’idersen bilmek iy Ǿâkıl / Bu sevdâ ince sevdâdur tolaşma sen bu sevdâya” mısraları arasındaki söyleyiş benzerliği dikkat çekici bir örnektir. Ahmedî XIV. yüzyıl divan şiirinin önemli şairlerinden biri olan Ahmedî, eser- lerinden anlaşıldığına göre tasavvufî ve dinî ilimlerin yanında tıp, astro- nomi, astroloji, geometri, felsefe, tarih, mitoloji, belagat, dilbilgisi gibi ilimlere de vakıftır. Ahmedî; “Türkistan ile İran topraklarında Türk asıllı hanedanların şiire ve şaire sempati ile yaklaşıp onları desteklemeleriyle ve 12 Hüseyin Ayan, Nesîmî Hayatı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Divanının Tenkitli Metni , C. II., s. 665-666. Nesîmî Kitabı • 453 Türk asıllı şairlerin söyledikleri Farsça şiirlerle gelişerek en olgun seviye- sine yükselen klasik İran şiir mektebinin sanat inceliklerini ve yanı sıra bütün ortak İslâm medeniyeti kültürünü, Türk şiirine kuvvetli bir şekilde intikal ettirerek kuruluş döneminde millî bir söyleyiş geleneğinin de teme- lini atan büyük bir şairdir.”13 Ahmedî, klâsik edebiyatın Anadolu sahasın- daki temel taşlarındandır. Türkçe yazan şairlerin büyük kısmı onun diva- nında yer alan şiirlere nazire yazarak yetişmiştir. Nitekim Mecma’u’n- Nezâ’ir’de yer alan 23 zemin şiirine yaklaşık 134 şair tarafından 249, Pervâne Bey Mecmûası’ndaki 16 zemin şiirine ise 371 nazire yazıl- ması, Ahmedî’nin manzumelerinin etkisini göstermektedir. Ahmedî, kendisinden sonra gelen birçok şairi etkilediği gibi çağdaşı Nesîmî üzerinde de tesirleri olmuştur. Nesîmî, onun birçok gazeline nazire söylemiştir. Nesîmî’nin nazire söylediği şiirlerden ilki, Yaşar Akdoğan’ın hazırlamış olduğu Ahmedî Divanı’nda yer alan 395 numaralı gazeldir. Söz konusu zemin şiirin metni aşağıda verilmiştir: 1 Gamzenün sözi-y-le kan itmek dilersin itmegil Zâlime uyup kasd-ı cân itmek dilersin itmegil 2 Serv kaddün urmadın gözlerüm üstine kadem Yaşumı rûd-ı revân itmek dilersin itmegil 3 Yüzüm idüp zaǾferân u yaşlarumı ergavân Râzumı halka Ǿayân itmek dilersin itmegil 4 Gamzen ohına nişân eyleyübenün cânumı Bini bî-nâm u nişân itmek dilersin itmegil 5 Cân senündür assıdur alsan anı anun-ıçun Dimezem bana ziyân itmek dilersin itmegil 6 Cânuma urdun hadengi uş gözüm yaşı güvâh Yayı gözümden nihân itmek dilersin itmegil 7 Ahmedîden örtüp ol yüzi ki oldur mihr ü mâh Nev-bâharın mihr-i cân itmek dilersin itmegil14 13 Ahmet Kartal, “Ahmedî, Tâceddîn İbrâhîm bin Hızır”, http://www.turkedebiyatiisimlersozlugu.com/index.php?sayfa=detay&detay=6551, 16 Kasım 2019. 14 Yaşar Akdoğan, Ahmedî Dîvân, https://ekitap.ktb.gov.tr/Eklenti/10591,ahmedidivaniyasarakdoganpdf.pdf?0, s. 451-452. 454 • Hakan Yekbaş Nesîmî, bu zemin şiire divan metninde yer alan 227 numaradaki ga- zeli ile nazire söylemiştir. Ahmedî’nin gazelinde geçen “Yüzüm idüp zaǾferân u yaşlarumı ergavân / Râzumı halka Ǿayân itmek dilersin itmegil” beytine karşılık Nesîmî’nin söylediği “BurkaǾı yüzünden açarsan meğer nâ-mahreme / Gizlü esrârı Ǿıyân itmek dilersen itmegil” mısralarındaki söyleyiş benzerliği ile yine Ahmedî’nin “Gamzen ohına nişân eyleyübe- nün cânumı / Bini bî-nâm u nişân itmek dilersin itmegil” beytine, Nesîmî’nin “Murtazânun ohına kıldun nişâne sen meni /Ol nişânı bî-nişân itmek dilersen itmegil” şeklindeki cevabı, iki şairin benzer duyguları te- rennüm ettiğini göstermektedir. 1 Yüzünü menden nihân itmek dilersen itmegil Gözlerim yaşın revan itmek dilersen itmegil 2 Berk-i nesrîn üzre müşkîn zülfüni sen tagduban ǾÂşıkı bî-hânümân itmek dilersen itmegil 3 Cânumı vaslun şerâbından ayırdun iy sanem ǾAynumı gevher-feşân itmek dilersen itmegil 4 Kaşlarun kavsinde müjgânun hadengin gizledün İy gözi mestâne kan itmek dilersen itmegil 5 Koymışam Ǿışkunda men kevn ü mekânun varını Cân nedür kim kasd-ı cân itmek dilersen itmegil 6 BurkaǾı yüzünden açarsan meğer nâ-mahreme Gizlü esrârı Ǿıyân itmek dilersen itmegil 7 Murtazânun ohına kıldun nişâne sen meni Ol nişânı bî-nişân itmek dilersen itmegil 8 Yandurursan gönlümi Ǿışkunda maǾlûm oldı kim Anı rüsvâ-yı cihân itmek dilersen itmegil 9 Toğrayan Ǿışkunda oh tek kirpügün tanuk durur Kaddümi kaş tek kemân itmek dilersen itmegil 10 Çünki Ǿışkun meskenidür gönlümün vîrânesi Hasrete anı mekân itmek dilersen itmegil Nesîmî Kitabı • 455 11 Çün yakîn bildi Nesîmî agzınun var oldugın Ol yakîni sen gümân itmek dilersen itmegil15 Nesîmî’nin tanzir ettiği bir başka gazel, Ahmedî’nin divanında 379 numarada yer almaktadır. Söz konusu manzume, MecmaǾu’n-Nezâǿir’de 2827 numarada16 bulunmaktadır ki bu gazel, Edirneli Nazmî tarafından zemin şiir olarak gösterilmektedir. Aynı şekilde Hüseyin Ayan, Nesîmî Divanı’nın Ayasofya ve Mısır nüshalarına dayanarak bu şiirin Ahmedî’ye nazire olduğunu ifade etmektedir:17 “Anun-ıçun virdi sana bu cemâli ol celîl / Kim kemâl-i sunǾına ola yüzün rûşen delil” matlaǾlı gazele Nesîmî dışında Ahmed Paşa, Nizâmî, Kemalpaşazâde, Halîlî, Dervîş, Zâtî, Huldî, Mesîhî, Usûlî, Sabâyî, Sultan Bâyezîd, Sehî, Hayâlî, Muhibbî, Rahmî, Kâtibî, Şerîfî, Sürûrî, Latîfî, Kâsım, Andelibî, NaǾtî ve mecmuanın mürettibi Edirneli Nazmi de nazire söylemiştir. Ahmedî’nin kaleme aldığı gazelde, sevgilinin güzelliği divan şiirinin klasik mazmunları ve teşbihlerinden hareketle veciz bir şekilde ifade edilmiştir. Sevgili, güzelliğini Allah’ın cemâl sıfatından almış, gül onun güzelliği karşısında utanmış, menekşe boynunu bükmüş, nergis gözlerinin güzelliği karşısında kör olmuş, Hızır sevgilinin dudağı karşısında âb-ı hayâtı içmesine rağmen susuz kalmış, servi ise boyu karşısında kısa kal- mıştır. 1 Anun-ıçun virdi sana bu cemâli ol celîl Kim kemâl-i sunǾına ola yüzün rûşen delîl 2 Gül hayâsın yire döküp yüzüne öykünmiş meger Lâ-cerem uş yile varup topraga düşdi zelîl 3 Didügi-y-içün benefşe kim saçuna benzerem Dilini tartup kafâdan itdiler anı kelîl 4 Tutagunun hasretinden gonca olup teng-dil Gözlerünün fitnesinden nergis olmışdur Ǿalîl 15 Hüseyin Ayan, Nesîmî Hayatı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Divanının Tenkitli Metni, C. II., s. 463. 16 M. Fatih Köksal, MecmaǾu’n-Nezâǿir, https://ekitap.ktb.gov.tr/Eklenti/56057,mecmaun- nezair-edirneli-nazmi-pdf.pdf?0, s. 949-950. 17 Hüseyin Ayan, Nesîmî Hayatı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Divanının Tenkitli Metni , C. I, s. 95. 456 • Hakan Yekbaş 5 Hızr laǾlüne irmedi kim itdi nûş Âb-ı Hayât N’ola kevser sansa şûr-âbı zarûretde galîl 6 Ne Ǿaceb öykünür-ise serv-i zîbâ boyuna Kim tavîl olanda olmaz Ǿakl olur kalîl 7 Ahmedî sabr eyle Ǿışk odına İbrâhîm-vâr Ger dilersen kim olasın yâr katında Halîl18 Nesîmî, yukarıdaki zemin şiire, MecmaǾu’n-Nezâǿir’de 2835 numa- radaki manzumesi ile nazire söylemiştir. Şair, sevgilinin yüzündeki ayva tüylerinin ve beninin sıfatlarının Kur’ân’da Mevla tarafından anlatıldığını ve güzelliğini zikir gibi dilinde biteviye tekrar ettiğini, gamzesinin ona sözsüz kelimesiz konuşmayı öğrettiğini, sevgili sayesinde şiirinin mucize vasfında olduğunu söylemektedir. 1 İy hatt u hâlin sıfatın didi Kur’ân’da celîl Şol cemâlin zikridir zikrüm zehî zikr-i cemîl 2 Cânumı vakf eyledüm şol Ǿârızun uçmagına Ta menüm kanum sana çün selsebîl oldı sebîl 3 ǾÂrızun nûrında görmişdür muǾanber hâlüni Şol sebebden bî-tekellüf nâra düşmişdür Halîl 4 ŞemǾ-i ruhsârun menüm daǾvime tanukdur bu gün Hâcet-i hüccet degül her handa rûşendür delil 5 Şol kitâbun kim bu Ǿakl anun rumûzın bilmedi Gamze-i gammâzun ögretdi mana bî-kâl u kîl 6 Çün berâberdür müdâm zülf ü Ǿızârun şivesi Bes neden cevrün kesîr oldı vü ihsânun kalîl 7 Çün Nesîmînün sözi vasfunda muǾcizdür temâm Bilmezem Rûhu’l-Kudüs taǾlîm ider ya CebrâǾîl19 18 Yaşar Akdoğan, Ahmedî Dîvân, https://ekitap.ktb.gov.tr/Eklenti/10591,ahmedidivaniyasarakdoganpdf.pdf?0, s. 443-444. 19 Hüseyin Ayan, Nesîmî Hayatı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Divanının Tenkitli Metni , C. II, s. 475. Nesîmî Kitabı • 457 Ahmedî’nin, Ömer b. Mezîd’in nazire mecmuasında 65 numarada20 bulunan zemin şiirine ise Nesîmî’nin yanı sıra; Akbıyık, Mukîmî, Behra- moğlu, Hakimoğlu, Şemsî, Sinan ve Ömer b. Mezîd gibi şairler de nazire söylemiştir. Ahmedî, sevgilinin Yûsuf’tan binlerce kat daha fazla güzel olduğunu ifade ederken Nesîmî, er-Rahman Ǿale’l-Ǿarşı’stevâ (Rahmân olan Allah arşa istivâ etmiştir, arşa hâkimdir.) ayetini iktibas ederek sevgi- lisine Allah’ın katını göstermekte, onun güzelliğine ilahi bir sıfat kazan- dırmaktadır. Ahmedî, gazelinde sevgilinin fizikî güzellik unsurları; yanağı, kaşı ve hattı ile kişilik özellikleri; vefasızlığı, zâlimliği ve ulaşılmazlığı gibi konu- ları ele almıştır: 1 Egerçi Yûsuf-ı Mısrî kamu güzelden aǾlâdur Senün hüsnün bu gün andan hezârân dürlü evlâdur 2 Yanagun alını gör kim ne âl itmiş-durur Hâlik Döker birbirinün kanın işigün katı gavgadur 3 Namâz-durur u tesbîh bana Ǿışkun-durur iy şâhum Kaşun mihrâbına tapmah bu gün zühd-ile takvâdur 4 Hatâdur dir-ise zâhid benüm efgânuma gelsün Ohusın hattı yüzünde yazılmış ana fetvâdur 5 Vefâ ummag-ıla Ǿömrüm geçiser zâyiǾ iy dil-ber Visâlünden bana hâsıl hemân rûz-ı temennâdur 6 Cefâyı başdan aşurma senün-ıçun rahm it Egerçi kim vefâ kılmah cemâl ıssına kaydadur 7 Olurdı Ahmedî cânâ seni avlaya halvetde Gönül eydür ana dek dur sana bu sad-ı Ǿankâdur Nesîmî ise özellikle ayet ve tasavvufî terimlerden hareketle sevgilinin eşsiz güzelliğine ve ilahi sevgiliye olan hayranlığını ifade etmiştir: 1 TeǾalâ şânühû hüsnün sıfatı kim muǾallâdur Ki er-Rahman Ǿale’l-Ǿarşi’stevâ ol śaĥn-ı Mevlâ’dır 20 Mustafa Canpolat, MecmûǾatü’n-Nezâǿir, s. 67-68. 458 • Hakan Yekbaş 2 Bu hüsnün iştirâkinden visâlün lâ-şerîk olmış Bes âmennâ ve saddakna sana Ǿarz itmek evlâdur 3 Hurûf-ı Ǿayn-ı elkâbun ne mâhiyet durur çün kim Sıfât u zâtuna gelmiş bu esmâ kim müsemmâdur 4 Ezel bezminde ruhsârun ne şey kim gördi mest oldı ǾAceb meydür kim içerler henüz ol mest ü şeydâdur 5 Hakîmün şerbeti olmaz gönül sevdâsına nâfiǾ Visâlün şerbetin ister dimâğında ne sevdâdur 6 Vücûdun levhine yazdum senün Ǿaşkun hurûfını Nesen iy münşi-i eşyâ bu ne vazǾ u ne inşâdur 7 Yüzün hurşîd-i haverdür ana matlaǾdur ay u gün Ne şems-i lem-yezelsen ki bu hüsnün adı yektâdur 8 Saçundan bil ki şerh oldı elem neşrah leke sadrek Cemâlün şemǾi Yâ-sîn’dür yanagun nûrı Tâ-hâ’dur 9 MuǾanber zülfüne Hakdan kadimî sâbit olmışdur Ki Sübhânellezî esrâ anun şânında esrâ’dur 10 Yed-i beyzâ imiş hüsnün ki Mûsâdur ana mahrem TeǾâlâ şânuhu ekber bu nece Tûr-ı Sînâdur 11 Nesîmî’nün bugün düşdi gözine dişlerün Ǿaksi Zehî pâkîze cevher kim muhiti gör ne deryâdur21 Nesîmî’nin Ahmedî’den tanzir ettiği bir diğer manzume, şairin diva- nında yer alan 673 numaralı gazeldir.22 Zemin şiir, Ömer b. Mezîd’in MecmuǾatü’n-Nezâǿir’inde 190 numarada23 kayıtlı bulunmaktadır. Ah- medî, sevgilinin saçının bütün canlara belâ olduğunu, ancak ona sadece 21 Hüseyin Ayan, Nesîmî Hayatı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Divanının Tenkitli Metni, C. I, s. 325-326. 22 Yaşar Akdoğan, Ahmedî Dîvân, https://ekitap.ktb.gov.tr/Eklenti/10591,ahmedidivaniyasarakdoganpdf.pdf?0, s. 589. 23 Mustafa Canpolat, MecmûǾatü’n-Nezâǿir, s. 142. Nesîmî Kitabı • 459 kendisinin mübtela olmadığını anlatırken diğer beyitlerde sevgilinin gözü, saçı ve yüzünün güzelliğinden bahsetmektedir. 1 Saçun-durur kamu cânlar belâsı Yalunuz ben degülem mübtelâsı 2 Eger nefs ü eger Ǿakl u dil ü cân Gözündür kamunun Ǿayn-ı Ǿanâsı 3 Füsûn-ıla zevâle irmeye-y-di Yüzün nûrından olsa gün ziyâsı 4 Gele cân kohusı gülden meşâma İrerse bâga zülfünün hevâsı 5 Seni görüp nice kızarmasun gül Yüzinde var-durur âhır hayâsı 6 Ola-y-dı nergisün gözleri rûşen Ayagun tozı olsa tûtiyâsı 7 Seni diyen koya varlıgın elden Fenâdur Ǿâşık olanun bekâsı 8 Gerek kim sabr ide her derde Ǿâşık Ki bî-şek sabrdur Ǿâşık devâsı 9 İdicek Ahmedî yüzin gülin vasf Gerekmez bülbülün sâz u nevâsı Nesîmî, yukarıdaki zemin şiire divanında yer alan 425 numaralı gazel ile nazire söylemiştir. Şair, söz konusu manzumesinde aşk hastalığına ya- kalandığını, şifasının ise ancak sevgiliye kavuşmak ve onun güzel yüzünü görmek olduğunu matlaǾ beytinde ifade eder. Takip eden dört beyitte yine sevgilinin kaşı, gözü ve yüzü gibi sevgilinin güzellik unsurlarından bahse- den şair, geriye kalan beyitlerde ilahi aşka müteallik beyitler söylemiştir. 1 Cemâlündür bu rencûrın şifâsı Şifâ’ü’l-kalb mahbûbın likâsı 2 Kaşundur vahy ü Ǿaynun âyetu’llâh Nehâr u leyl anun ag u karası 460 • Hakan Yekbaş 3 Visâlün zevkını şol cân bilür kim Anun cânındadur Ǿışkun belâsı 4 Cem ol Ǿârifdür iy dil-ber kim oldı Yüzün âyîne-i gîtî-nümâsı 5 Alası gözlerün âfâkı tutdı Ne âl eyler Ǿaceb Ǿaynun alası 6 Gel iy Ǿâşık şehîd ol Ǿışk içinde Ki Hakdur ol şehîdün kan bahâsı 7 Riyâzî zâhid eyler Ǿışka inkâr Görün şol münkirün zerk u riyâsı 8 Fakîh âdem katında secde kılmaz Meger şeytândur ol şûmun Hudâsı 9 Kıyâmet kopdı iy tâcir zerü’l-beyǾ Ki yohdur ol günün bey Ǿ ü şirâsı 10 Eger sâfîsen iy sûfî giy atlas Ki bî-kadr oldı tâmâtun libâsı 11 Nesîmîdür vücûd-ı ferd-i mutlak Bu tevhîdün ehaddandur esâsı24 Bunların dışında üç gazelde, zemin şiirin kime ait olduğu konusunda özellikle Edirneli Nazmî’nin MecmaǾu’n-Nezâǿir’inde belirsizlik bulun- mamaktadır. Bu belirsizliğin sebebi, Fatih Köksal’a göre muhtemelen mü- rettibin ilk defa o zemindeki şiiri hangi şairin yazdığından emin olmayı- şından kaynaklanmaktadır.25 Daha önce yukarıda bahsettiğimiz gazellerin ortak özelliği sevgilinin güzelliği ve güzellik unsurları üzerine yazılmış olmalarıdır. Aşağıdaki ga- zellerde de aynı şekilde Ahmedî’nin sanatına daha uygun bir anlayışın 24 Hüseyin Ayan, Nesîmî Hayatı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Divanının Tenkitli Metni , C. II, s. 715. 25 M. Fatih Köksal, MecmaǾu’n-Nezâǿir, https://ekitap.ktb.gov.tr/Eklenti/56057,mecmaun- nezair-edirneli-nazmi-pdf.pdf?0, s. 27. Nesîmî Kitabı • 461 hâkim olduğunu görmekteyiz. Nesîmî ise şiirinde özellikle tasavvuf ve Hurûfîlik temelinde sevgili temasını işlemiştir. Nesîmî’nin divanında sevgi- liye hitaben söylenmiş gazeller hatırı sayılır çoğunlukta olsa da Ahmedî’nin şiirlerinde bu durum daha belirgindir. Bu yüzden aşağıdaki gazellerin Nesîmî tarafından tanzir edilmiş olması daha muhtemel görünmektedir. Söz konusu üç gazelin hangisin zemin şiir olduğu konusu, Edirneli Nazmî de net değilken bu gazellerden Ahmedî’nin “ǾAceb bu saç mıdur yâ müşg ü Ǿanber / ǾAceb bu leb midür yâ şehd ü şekker” matlaǾlı manzumesi, Pervâne Bey Mecmuası’nda Ahmedî’ye ait zemin şiir olarak kaydedilmiştir. Bu durum, muhtemelen söz konusu diğer gazellerin de Ahmedî’ye nazire olarak söylenmiş olduğu ihtimalini daha da kuvvetlendirmektedir. Bu gazellerden ilki; Ömer b. Mezîd’in MecmuǾatü’n-Nezâǿir’inde 106 , Pervâne Bey Mecmuası’nda ise 237127, MecmaǾu’n-Nezâǿir’de ise 26 1519 numarayla28 zemin şiir olarak geçmektedir. Az önce ifade ettiğimiz gibi MecmaǾu’n-Nezâǿir’de bu gazel, zemin şiir olarak aynı zamanda Nesîmî’ye de ait olarak gösterilmektedir. Ancak Ömer b. Mezîd’in Mec- muǾatü’n-Nezâǿir’i ve Pervâne Bey Mecmuası’nda zemin şiirin Ah- medî’nin olduğu, Nesîmî’nin ise bu gazeli tanzir ettiği kayıtlıdır. 1 ǾAceb bu saç mıdur yâ müşg ü Ǿanber ǾAceb bu leb midür yâ şehd ü şekker 2 Bu şehlâ göz midür yâ nergis-i mest Bu raǾnâ yüz midür yâhûd gül-i ter 3 Boyuna secde kılmış şâh-ı tûbî Lebüne teşne olmış âb-ı kevser 4 Saçun bendine gönüller mukayyed Gözünün sihrine cânlar müsahhar 5 Fidâ yoluna yüz mülk-i Süleymân Nisâr ayaguna bin tâc-ı Kayser 6 Melek misin yahûd Ǿakl-ı mücessem Beşer misin yâhûd rûh-ı musavver 26 Mustafa Canpolat, MecmûǾatü’n-Nezâǿir, s. 93-94. 27 Kâmil Ali Gıynaş, Pervâne Bey Mecmuası, C. I, Akademik Kitaplar, İstanbul 2014, s. 887. 28 M. Fatih Köksal, MecmaǾu’n-Nezâǿir, https://ekitap.ktb.gov.tr/Eklenti/56057,mecmaun- nezair-edirneli-nazmi-pdf.pdf?0, s. 542. 462 • Hakan Yekbaş 7 Cihâna Ahmedî hüsnün sıfâtın Zihî hoş şerh ide Allahü Ekber 8 Kulagunda dut anun sözlerin kim Degir her bir sözi yüz dürlü güher Yukarıda bahsi geçen şiir; Nesîmî’nin divanında 72 numaralı gazel olarak kayıtlıdır.29 Söz konusu manzume, Ömer b. Mezîd’in MecmuǾa- tü’n-Nezâǿir’inde 107,30 Pervâne Bey Mecmuası’nda 2379 numarayla31 nazire olarak gösterilmektedir. MecmaǾu’n-Nezâǿir’de ise 1520 numara- da32 kayıtlı olan gazel, Ahmedî’nin manzumesiyle birlikte zemin şiir ola- rak kayıtlıdır. 1 Yüzün mushafdır ey rûh-ı münevver TeǾalâ şânuhu Allâhu ekber 2 Sekiz kapusı var cennât-i Ǿadnün Kaşunla kirpügün zülfün muǾanber 3 Elem neşrah saçun ve’ş-şems yüzün Boyun Tûbâ lebündür âb-ı Kevser 4 ǾIyân oldı lebün Ǿaynında şol su Ki gark oldı cihân bahrında yek-ser 5 Tenün tininden oldı halk ervâh TeǾala’llâh zehî pâkîze-gevher 6 Sücûd eyler ruh u zülfün katında Ay ile encüm ü hurşîd-i hâver 7 Felek hüsnünde hayrândur melek mât Ne deryâsan ne maǾdensen ne gevher 8 Rumûzın bilmeyen beytü’l-harâmun Ne bilsün kim nedür mihrâb u minber 29 Hüseyin Ayan, Nesîmî Hayatı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Divanının Tenkitli Metni , C. I, s. 268. 30 Mustafa Canpolat, MecmûǾatü’n-Nezâǿir, s. 94. 31 Kâmil Ali Gıynaş, Pervâne Bey Mecmuası, C. I, s. 890. 32 M. Fatih Köksal, MecmaǾu’n-Nezâǿir, https://ekitap.ktb.gov.tr/Eklenti/56057,mecmaun- nezair-edirneli-nazmi-pdf.pdf?0, s. 542-543. Nesîmî Kitabı • 463 9 Ser-â-ser nûr-ı mutlakdur vücudun Ne mâhiyyetsen iy zât-ı mutahher 10 Meger şemǾ-i tecellîdür cemâlün Ki nûrından cihân oldı münevver 11 Nesîmînün sözi Hakdur Hakı bil Ki Hakdur kim anun dilinde söyler Ahmedî Divanı’nda yer alan aşağıdaki gazel, yine sevgiliye hitabeten söylenmiş âşıkâne bir şiirdir. Manzume, Ahmedî’nin diğer şiirlerinde ol- duğu gibi sevgilinin güzelliği özellikle yüzü, gözleri ve saçı üzerinde ben- zetme unsurlarının yoğun bir şekilde kullanıldığı bir muhtevaya sahiptir. Şairin bu tür gazellerindeki sevgili tipi, divan şiirinin klasik mazmunları ile anlatılmaktadır. Buna karşın Nesîmî’nin şiirlerindeki sevgili, müntesibi ve muǾtekidi olduğu Hurûfîlik’in terminolojisi ile tarif edilmektedir. 1 Oldı yüzünün hayâsından eriyüben gül âb Nergisünün hasretinden gözlerüm toldı gül-âb 2 ǾAkl-ıla kimse bilemez yüzünün mâhiyyetin ŞemǾ-ile nice biline vü bulına âfitâb 3 Bir hayâle râzı olmışdur cemâlünden gözüm Âh idem kim harâm oldı bu gözlerüme hˇâb 4 Saçlarunun Ǿukdesi Ǿaklumı kılmışdur esîr Gözlerünün fitnesi gönlümi itmişdür harâb 5 Dahdı saçun mâhı bedrün boynına müşgîn kemend Saldı zülfün âfitâbun yüzine Ǿanber-nikâb 6 Devlet-i bâkî senün Ǿışkundur u bâkî fenâ Şerbet-i şâfî senün derdündür ü bâkî serâb 7 Ahmedî yâri gerekse varlıgun terk eylegil Yâr-ıla sinün aranda var-ısa sensin hicâb33 33 Yaşar Akdoğan, Ahmedî Dîvân, https://ekitap.ktb.gov.tr/Eklenti/10591,ahmedidivaniyasarakdoganpdf.pdf?0, s. 238. 464 • Hakan Yekbaş Ahmedî’nin yukarıdaki gazeli ile birlikte Nesîmî’nin manzumesi, MecmaǾu’n-Nezâǿir’de ise 344 numarayla34 zemin şiir olarak kayıtlıdır. Daha önce de belirtildiği gibi Edirneli Nazmî, zemin şiirin hangi şaire ait olduğu konusunda bir bilgi vermemektedir: 1 Şol tamâm iki yüzinden çünki refǾ oldı nikâb Zulmetün devrânı geçdi zâhir oldı âftâb 2 Ey yana gun hasretinden cennetün kalbinde âr V’ey tudagun şerbetinden Kevser’ün Ǿaynında âb 3 Leblerün câm-ı meyinden cümle eşyâ esrimiş Tayyib ey pâkîze sâkî bâreke’llâh z î-şarâb 4 Ey ruhun hamrâ gülinden lâlenün câmında mey V’ey gözün sevdâlarından nergisün başında hˇâb 5 Hak TeǾâlâ’nun kelâm ı sûretün tefsîridür Ey yüzün innâ fetahnâ Hak’dan açıldı bu bâb 6 Kirpigün k aşunla zülfün Hak kitâbıdur velî Ol kitâb ı kim bilür min Ǿindihû Ǿilmü ’l-kitâb 7 Sûretün levhinde yazılmış hurûfı bilmeyen Bilmedi savm u salâtun sagışın yevmü’l-hisâb 8 Âb-ı hayvândur tudagun Rûh- ı Kudsî’dür demün Sûretün Hak’dur yüzün va’llâhü aǾlem bi’s-savâb 9 Kâdiyü’l -hâcât imiş laǾlün meger kim Ǿâşık a Her ne kim kıld ı temennâ estecib geldi hitâb 10 Dil-berün yolında ey sâlik ikilik perdedür Benligün refǾ olmayınca aradan gitmez hicâb 11 İy Nesîm î secde kıl şol mâha kim Hak ’dan sana VaǾbüdü iyyâhu vescüd vakterib geldi hitâb35 34 M. Fatih Köksal, MecmaǾu’n-Nezâǿir, https://ekitap.ktb.gov.tr/Eklenti/56057,mecmaun- nezair-edirneli-nazmi-pdf.pdf?0, s. 181-182. 35 Hüseyin Ayan, Nesîmî Hayatı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Divanının Tenkitli Metni , C. I, s. 193. Nesîmî Kitabı • 465 Son olarak zemin şiirin kime ait olduğu konusunda kesin bir bilgi bu- lunmayan gazel, MecmaǾu’n-Nezâǿir’de 1561 ve 156236 numarada yer alan manzumelerdir. 1561 numarada kayıtlı bulunan şiir, Ahmedî’nin di- vanında 9 beyitten müteşekkil olmasına karşılık mecmuada 7 beyittir. 1 Senün yüzün kime olursa manzûr Çirâgı devletinün ola pür-nûr 2 Bu lutf-ıla degül gökde melâ’ik Bu hüsn-ile degül cennetdeki hûr 3 Lebün kevser-durur tâ-hâ yanagun Dişün ve’n-necmi alnun sûre-i nûr 4 Sabâ zülfünden urdı dem anun-ıçun Adı ǾÎsî-dem olup oldı meşhur 5 Güle bülbül yüzün vasfın iderken Hayâdan goncada gül oldı mestûr 6 Ne sihr itdi gözün Yâ-Rab ki kıldı Çemende nergisi bu resme rencûr 7 Yüregi lâlenün oda dutuşmış Meger ol dahı senden oldı mehcûr 8 Ne gam-gîndür benefşe bâg içinde Meger bî-çâre düşdi tapudan dûr 9 Durısar Ahmedî Ǿışkunla ser-mest Kıyâmet güni tâ kim çalına sûr37 Nesîmî Divanı’nda 10 beyit olarak istinsah edilmiş aşağıdaki man- zume, MecmaǾu’n-Nezâǿir’de 1562 numarada yer almaktadır ve 8 beyittir. 1 Yüzündür Tûr-ı Sînâ rakk-ı menşû r Bilindi uşda gör nûrun Ǿalâ nûr 36 M. Fatih Köksal, MecmaǾu’n-Nezâǿir, https://ekitap.ktb.gov.tr/Eklenti/56057,mecmaun- nezair-edirneli-nazmi-pdf.pdf?0, s. 555-556. 37 Yaşar Akdoğan, Ahmedî Dîvân, https://ekitap.ktb.gov.tr/Eklenti/10591,ahmedidivaniyasarakdoganpdf.pdf?0, s. 318-319. 466 • Hakan Yekbaş 2 Kaşundur kâbe kavseyn sidre boyun Kapundur cennet ü Rıdvân u hem hûr 3 Yüzün dârü’s -selâm oldı selâmun Yiridür KaǾbe vü hem beyt-i maǾmûr 4 Anun şânundadur fethun karîbî Kelâmu’llâh içinde gör bu mestûr 5 Kara çeşmündedür devrân-ı Ǿâlem Kim oldur cümle Ǿâlem uşta manzûr 6 Kıyâmet kâmetünden oldı zâhir Yakîn bu kaddün içün oldı makdûr 7 Hamu eşyâya sensin hâkim ü şâh Kulundur kayser ü hakan u fagfûr 8 Senün nutkundan oldı cümle eşyâ Bilindi haşr ü neşr ü nefha-i sûr 9 Çü nâtıkdur kelâmu’llâh yüzünden Görün bu sırr-ı pinhân oldı meşhûr 10 Nesîmî der-ezel cânân elinden Şerâb-ı Kevser içdi el-leb-i hûr38 Yukarıdaki örneklerden anlaşılacağı üzere Nesîmî, Anadolu sahasın- da birçok şairi tanımakta ve şiirlerini bilmektedir. Bunlar arasında Kadı Burhaneddîn, Ahmed-i DâǾî, Kanberoğlu ve Ahmedî gibi şairlere nazire söylemiştir. Ancak söylediği nazirelerden anlaşıldığı kadarıyla özellikle Ahmedî’nin şair üzerinde etkisi daha belirgindir. Nesîmî’nin Ahmedî’ye ve diğer şairlere söylediği nazirelerin muhte- valarına bakıldığı zaman özellikle sevgili üzerine söylenmiş gazellerin ağırlıkta olduğu görülmektedir. Ancak sevgiliye dair teşbih ve mazmunla- rın zemin şiirlerle ve nazirelerde farklı olduğu hemen hissedilmektedir. 38 Hüseyin Ayan, Nesîmî Hayatı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Divanının Tenkitli Metni , C. I, s. 380. Nesîmî Kitabı • 467 Kadı Burhaneddîn, Ahmed-i DâǾî, Kanberoğlu ve Ahmedî’nin şiirle- rindeki sevgili tipi, divan şiirinin klasik mazmunlarından hareketle tarif ve tavsif edilmiştir. Özellikle divan şiirinin kurucu şairlerinden sayılan Ah- medî’nin şiirlerinde bu durum daha belirgin ve dikkat çekici bir şekilde- dir. Buna karşın Nesîmî’nin şiirlerindeki sevgili, beşerî bir sevgiliden çok Hurûfîliğin terminoloji içerisinde tarif edilen ilahî bir güzelliğe sahiptir. Şairin bu yaklaşımı, aşk konusunda da geçerlidir. Nazire söylediği şairler, beşerî bir aşkı terennüm ederken Nesîmî, sevgilinin yüz güzelliğinden ha- reketle Allah’ın özellikle Cemâl sıfatına duyduğu hayranlığı ve muhabbeti ifade etmiştir. NƏSİMİ RƏDİFLƏRİNİN FÜZULİ YARADICILIĞINDA PARALEL VƏ VARİASİYALARI Atif İslamoğlu İslamzadə* Hər bir sənətkarın yaradıcılığına, onun meydana gətirdiyi dəyərli örnəklərə müxtəlif prizmadan yanaşıla bilər. Xüsusilə poeziya elə bir yüksək yaradıcılıq prosesidir ki, tədqiqat üçün geniş imkanlar yaradır. Poeziyaya inanc sistemi, dünyagörüşü forması, məzmun və süjet orijinallığı, dil və üslubiyyat məsələsi, bir sözlə ən müxtəlif səviyyələrdə yanaşıla bilər. Mifologiya, din, fəlsəfə, incəsənət, poetika, mətnşünaslıq və s. müxtəlif istiqamətləri öz içində daşıyan bədii yaradıcılıq hansı yöndən tədqiq olunursa, ona cavab verə bilir. Əsas odur ki, yanaşılan predmet öz zənginliyi ilə seçilə bilsin. Onu da qeyd etmək lazımdır ki, zaman və məkan məfhumları da sənətkar mövqeyinə yanaşmaq üçün həlledici faktordur. Əsr etibarilə daha əvvəldə həyata göz açmaq və hansı tarixi şəraitdən keçmək sənətkarın özündən sonra gələn yaradıcılıq prosesinə təsir etməsi üçün vacib amildir. Böyük sənətkarımız İmadəddin Nəsimi yaradıcılığı da müxtəlif cəhətləriylə bərabər eyni zamanda bu baxımdan məktəb sayıla bilər. İ. Nəsimi yaradıcılığının əsasında dayanan sufi-hürufi görüşləri ilə bərabər yüksək bədii səviyəsi, dil baxımından dövrünə görə çox sadə və anlaşıqlı olması, əruzu və xalq şeirini çulğalaşdırması şairin özündən sonra gələn sənətkarlara mühüm təsir göstərməsinə səbəb olmuşdur. Bizim bu yazımız İ. Nəsimi yaradıcılığında müşahidə etdiyimiz orijinal rədif quruluşunun şərqin başqa bir böyük sənətkarı, məktəb yaradan, bəlkə də özündən sonra tutduğu zirvəyə heç bir sənətkarın çata bilmədiyi Məhəmməd Füzulidə paralellərinin və variasiyalarının aşkarlanmasına həsr olunmuşdur. M. Füzulinin İ. Nəsimidən hansı şəkildə bəhrələnməsi bu rədif istifadələrində aşkar şəkildə meydana çıxır. Onu da qeyd edək ki, təqdim edəcəyimiz rədif təkrarlanmasının təsadüfi hal olmamasını izah etmək üçün eyni rədifli örnəklərin məzmun səviyyəsinə də qismən * Doç. Dr. , Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyası Folklor İnstitutu, atif. islamzade@mail. ru 470 • Atif İslamoğlu İslamzadə toxunmağa çalışacağıq. Çünki eyni və yaxud yaxın məzmun təşkil edən rədiflərin də eyniliyi Füzulinin Nəsimidən bəhrələndiyini aşkar səviyyədə diqqətə çatdırır. Ümumiyyətlə İ. Nəsiminin M. Füzuliyə təsiri inkar olunmazdır. H. Araslı bu barədə yazır ki, “Şah İsmayıl Xətai, Həbibi, Füzuli, hətta Vaqif kimi böyük sənətkarlar belə onun təsirindən qurtara bilməmişlər” ( 1, 70). Alim başqa bir yerdə yazır: “ Füzuli də yaradıcılığının ilk dövründə Nəsimidən çox öyrənmiş, onun ilk dəfə şeirimizə gətirdiyi bədii-poetik ifadələrindən geniş istifadə etmişdir” ( 1, 71). Bizə məlumdur ki, İ. Nəsimi ilə M. Füzulinin doğumu arasında125 il, ölümü arasında isə 140 il zaman məsafəsi mövcuddur. İ. Nəsimi 1369-70-ci ildə doğulmuş, 1417-ci ildə isə edam olunmuşdur. M. Füzuli isə 1494-1556- cı illərdə yaşamışdır ( 2 , 187, 193, 221, 222). Eyni zamanda məkan faktorunu da qeyd etməmək olmaz ki, İ. Nəsimi Suruyada (Hələbdə), M. Füzuli isə İraqda (Kərbəlada) qismən və tamamən ömür sürməklə şairin şairə təsir imkanlarının mümkünlüyü tarixi şərait baxımından da özünü doğrultmaqdadır (2, 192, 221, 222). Bundan əlavə Nəsimi irfani-təsəvvüfi görüşlərin daşıyıcısı olmaqla dərviş-ozan mədəniyyətinin bir nümayəndəsi kimi şeirləri dillər əzbəri olmuşdur ki, bu da Füzuli sənətinə ciddi təsir göstərmişdir. Çünki bizə məlumdur ki, Füzuli yaradıcılığının mühüm hissəsini irfani əsərlər təşkil edir (3). Rədif rabitəsinin iki sənətkarda necə yüksək səviyyədə özünü göstərməsinə aid ilk nümunəyə müraciət edək. İ. Nəsimi “Vəchində pеydadır sənin ənvari-zati-kibriya, Ol nurə qarşı daima şərməndədir şəmsüzzüha” mətləli qəzəlində İlahi eşqi necə vəsf edirsə, M. Füzuli də “Qəd ənarəl-eşqə-lil-üşşaqi minhacəl hüda! Saliki-rahi-həqiqət eşqə eylər iqtida” mətləli eyni rədifli qəzəldə eyniliklə İlahi eşqin gözəlliyindən bəhs açır. Misallara keçək. İ. Nəsimi bu qəzəlin bir beytində deyir: Lеyli cəmalından cüda Məcnun kimi sərgəştəyəm, Fərhadivar istər könül Şirin dodağından şəfa (4, 17). İ. Nəsimi bütün qəzəl boyu Uca Allahı, onun birliyini vəsf edir, bu beytində də eyni məzmun kontekstində bildirir ki, “Leylinin üzünə həsrət qalan, ondan ayrı düşən Məcmun kimi avara qalıb, başımı itirmişəm, Fərhada bənzəyən könül Şirin dodağından şəfa istədiyi kimi mən də səndən şəfa istəyirəm ki, sənin vüsalına qovuşum”. Məlumdur ki, şəfa istəmək xəstələrə məxsus niyyət olub Nəsimi də İlahi eşqindən xəstə olduğunu bəyan edir. Biz M,Füzulinin eyni rədifli qəzəlində də çox yaxın anlamı görürük. Füzuli yazır: Nesîmî Kitabı • 471 Ey ki, əhli-eşqə söylərsən: məlamət tərkin et! Söylə kim, mümkünmüdür təğyiri-təqdiri-Xuda? ( 3, 37). Şair demək istəyir ki, “sən ki, eşq əhlinə söyləyirsən ki, eşq xəstəsi olmaqdan uzaq dur, söylə ki, Xuda təqdirini dəyişmək mümkünmüdür ki, mən də tərk edim, uzaq durum?” Gördüyümüz kimi eyni rədifli iki qəzəl eyni məzmunda olmaqla qalmır, hətta beytlərin çox yaxın anlamı diqqət çəkir ki, bu da bu qəzəllərin bir-birindən xəbərsiz yazıldığını inkar edir. Qəzəllərin məqtəsində də biz eyni mənanı müşahidə edirik. Nəsimidə; Canı, cahanı sənsizin nеylər Nəsimi хəstədil, Səndən müdam еhsan umar, çün kim, gədadır binəva (4, 17). Füzulidə; Ey Füzuli, intihasız zövq buldun eşqdən, Böylədir hər iş ki, Həqq adilə qılsan ibtida (3, 37). Biz M. Füzulidə Nəsimi qəzəlinin yalnız bu kimi rədif paralelini deyil, eyni zamanda rədif vaiasiyalarını görürük. Elə bu qəzəlin başqa bir eyni rədifdə olan eyni məzmunlu versiyasını burada təqdim edirik. M. Füzuli eyni rədifdə diqqət çəkən başqa bir qəzəlinin məqtəsində yazır: Ya rəb, bəlayi-qeydə Füzuli əsirdir, Ol bidili bu dami-küdurətdən et rəha ( 3, 38). Əlbəttə, biz bir kiçik araşdırmada qəzəlləri bütünlüklə təqdim edə bilmirik, ancaq məqtə beyti verməklə bu qəzəlin başqa bir qəzəl olduğuna və Nəsimi qəzəlinin variasiyası kimi müşahidə olunduğuna diqqət çəkmək istəyirik. Onu da qeyd edək ki, qəzəllərdən verdiyimiz örnəkləri yalnız ehtiyac olduğunda şərh edərək eyni məzmuna və eyni mənaya nəzər yetirməklə İ. Nəsiminin təsir dairəsinin Füzuli yaradıcılığını doğrudan da əhatə etməsini təsdiq etməyə çalışırıq. Biz bu tipli şeirlərdə rədif haqqında bir neçə söz deməyə məcburuq. Məlumdur ki, rədif ədəbiyyatşünaslıqda əsas etibarilə qafiyədən sonra gələn sözlərə şamil olunur (5, 103). Ancaq biz son misra sonunda gələn qafiyələnməni də rədif qafiyə hesab etdiyimiz üçün bu örnəkləri də tədqiqata cəlb etmişik. Belə düşünürük ki, şeirin hansısa rədifdə olduğunu qeyd edərkən müxtəlif qafiyə sistemli şeirləri də bu kontekstdə izah etmək məcburiyyətindəyik. Bu baxımdan misra sonunda gələn qafiyələri qafiyə 472 • Atif İslamoğlu İslamzadə rədiflər adlandırmaq olar. Çünki bu funksiyada qafiyə rədif yerinə keçmiş olur ki, bu tipli şeirləri diqqətdən kənarda saxlamaq olmaz. Bu zaman rədif təsnifatına uyğun olan şeirləri ənənəvi rədifli, digərlərini isə qeyri-ənənəvi rədifli şeirlər adlandırmaq mümkündür. Aşağıda diqqət çəkdiyimiz Nəsimi qəzəli ilə Füzuli beytinə nəzər yetirərkən isə eyni rədifdə olmasa da, İ. Nəsiminin M. Füzuliyə təsirini göstərmək üçün az qala eyni məna verən beytlərə demək olar ki, heyrət etməmək olmur. İ. Nəsimi yazır: Dinləgil bu sözü ki, candır söz, Aliyü asimanməkandır söz ( 6, 9). M. Füzuli isə məşhur “Leyli və Məcnun” poemasında demək olar ki, eyni mənada olan dillər əzbəri olmuş beyti işlədir: Can sözdür, əgər bilirsə insan, Sözdür ki, deyərlər, özgədir can (7, 224). Göründüyü kimi İ. Nəsimi “candır söz” deyirsə, M. Füzuli də eynən “can sözdür” deyir ki, burada Nəsimi poeziyasının Füzuli şeirlərinə təsir etməsi göz qabağındadır. Hətta onu da qeyd etmək yerinə düşər ki, hər iki beyt bəhr fərqi olsa da 10 hecalıqdadır. Əlbəttə əruzda heca etalon olmasa da, şeirlərin eyni qısalıqda olması da təsir dairəsinin yüksək səviyyədə olduğuna diqqət çəkir. Məlumdur ki, bu beytlərdə divan ədəbiyyatına xas olan Tovhid inancının yaradılış aktına toxunulur. Belə ki, canın, ruhun və bədənin Uca Allahın “Ol” deməsi ilə yaradıldığı bu misralarda əks olunur. Elə İ. Nəsiminin məşhur “Sığmazam” qəzəlində də eyni anlam inikas olunur: Ərşlə-fərşü kafü-nun məndə bulundu cümlə çün, Kəs sözünüvü əbsəm ol, şərhi-bəyana sığmazam ( 6, 7). İ. Nəsimi deyir ki, “Yerlər və göylər Yaradanın “kun” (ol) deməsi ilə mən yarandım, mənim xətrimə də bütün yaranmışlar yarandı. Sən sözünü kəs ki, mən heç bir şərh və bəyan ilə izah olunan deyiləm”. Bu fikirlərin təsdiqi mübarək kitabımız Qurani-Kərimdə yer alır. Kitabda deyilir ki, “Göyləri və yeri icad edən (yoxdan yaradan) Odur. Bir işin yaranmasını istədiyi zaman, ona (o işə) yalnız: "Ol !" -deyər, o da (fövrən) olar” (Bəqərə, 117), ( 8, 17 ), “Yer üzündə nə varsa, hamısını sizin üçün yaradan, sonra səmaya üz tutaraq onu yeddi qat göy halında düzəldib nizama salan Odur (Allahdır)! O, hər şeyi biləndir!” (Bəqərə, 29) (8, 6 ). Nesîmî Kitabı • 473 Təbiidir ki, M. Füzuli də məhz eyni inancı daşıdığı üçün İ. Nəsimidən bu şəkildə bəhrələnir. İ. Nəsiminin başqa bir qəzəlini nəzərdən keçirək: Səhərdə gül üzün şaha, çü gülşəndə gülab oynar, Anı görüb səfasından fələkdə afitab oynar ( 4, 197). M. Füzulinin eyni rədifdə olan qəzəlinə nəzər salarkən heyrət etməmək olmur. M. Füzuli yazır: Səbadən gül üzündə sünbüli-pürpiçü tab oynar, Sanasan pər açıb, gülşəndə bir mişkin qürab oynar ( 3, 113). Elə qəzəllərin ilk misrasında eyniyyət özünü göstərir. Hər iki qəzəldə “Gül üz” simvolikası diqqət çəkir. Belə ki, irfani görüşlərdə “Gül üz” İlahi camalını ifadə edir. Hətta belə görünür ki, M. Füzuli üçün İ. Nəsimi şeirlərinin rədifi yetərli olmur, qəzəli eyni məzmunda, eyni ifadə tərzində və eyni bəhrdə yazmağı qarşısına məqsəd qoyur. Aydın görünür ki, hər iki qəzəl əruz vəzninin həzəc bəhrində yazılmışdır. Sanki M. Füzuli demək istəyir ki, mən bu qəzəlimi ustad Nəsimi yaradıcılığından əxz etmiş, ancaq ona öz nəfəsimi qatmışam. Əgər İ. Nəsimi qarğa mənasına gələn ( 9, 398) qürab (əsli qurab, daha dəqiqi ğurab) sözünü “çəmənlərdə uçan qarğa” mənasında işlədirsə (Qəfəsdə tutiyü qumru, çəmənlərdə qürab oynar), elə M. Füzuli də mətlə beytin ikinci misrasında eyni mənada “gülşəndə uçan qarğa” kimi işlədir (Sanasan pər açıb, gülşəndə bir mişkin qürab oynar). Məlumdur ki, çəmənlik güllük-çiçəklik, gülşən də yaşıl otla bürünmüş müəyyən bir sahə deməkdir ( 10, 464; 11, 307). İ. Nəsiminin və M. Füzulinin əsərlərinin başqa nəşrlərində ğurab sözü İ. Nəsimidə ğurab (əslinə uyğun), M. Füzulidə qurab kimi yazılmışdır ( 12, 79; 13, 109). Hətta bir çox hallarda bu sözlər yaxınmənalı sözlər kimi deyil, elə eynimənalı sözlər kimi də işlənir. Qəzəlin yaxın anlamlı başqa beytlərindən birini də gözdən keçirək. İ. Nəsimi yazır: Fərəhdən cümlə üşaqqın fəğanı göylərə ağdı, Həsəddən zahidi-хüşkün qabağında хunab oynar. Öncə qeyd etmək lazımdır ki, müxtəlif nəşrlərdə bəzi söz və ya tərkiblər eyni nümunədə bir-birindən fərqli şəkildə təqdim olunmuşdur. 474 • Atif İslamoğlu İslamzadə Bundan öncə İ. Nəsiminin təqdim etdiyimiz bir nəşrində gül üz kimi gedən ifadə başqa nəşrində “gülrux” kimi getmişdir (4, 197; 12, 79). Aydındır ki, gülrux elə gül üz deməkdir. Tərtibçilər mətnə yanaşma tərzi baxımından bu kimi mövqe nümayiş etdirmişlər. Ancaq mətni əslinə uyğun vermək daha düzgün olar ki, bu da başqa bir tədqiqatın mövzusudur. Elə bu nəşrlərdə təqdim etdiyimiz qəzəldə fərqlilik yaratmaq baxımından aşağıdakı beytlər də xüsusi şəkildə diqqət çəkir ki, burada məna dəyişikliyi yaranıb mülahizələri yanlış yönə sürükləyə bilər. Təqdim etdiyimiz bir nəşrdə “Fərəhdən cümlə üşşağın niyazi-göglərə çıxdı” yazıldığı halda (12, 79), başqa bir nəşrdə isə “Fərəhdən cümlə üşaqqın fəğanı göylərə ağdı” (4, 197) kimi getmişdir. Göründüyü kimi birincidə “fərəhdən bütün aşiqlərin Allahdan razılığı göylərə çıxdı” deyilirsə, ikincidə “Fərəhdən bütün aşiqlərin fəğanı göylərə axdı” deyilir ki, bu da müəyyən məna təhriflərinə səbəb ola bilər. İ. Nəsiminin M. Füzuliyə təsiri bu qəzəldə tərkiblərdə də özünü göstərir. Belə ki, şair “Zahidi-xüşkün” (zahidi-xuşkin) ifadəsi işlətdiyi eyni rədifli qəzəldə Füzuli də onun kimi eyni ifadəni işlədir. Zahidi-xüşkün quru, soyuq, laqeyd zahid anlamları verməklə (9, 289) divan ədəbiyyatında inanc və əxlaqla bağlı mühüm mövzunun tənqid olunan riyakar obrazıdır. Gördüyümüz kimi İ. Nəsimidə olduğu kimi M. Füzulidə bu obraz eyni şəkildə nəzərə çatdırılır: Riyayi-zahidi-xüşkün sima’indən nolur hasil, Xoş ol kim, rindi-meyxarə, içib cami-şərab oynar. Onu da qeyd edək ki, M. Füzulinin bu qəzəlinin İ. Nəsimiyə yazdığı nəzirə olduğu aşkar görünür. Burada nəinki son söz rədif deyil, həmçinin daxili qafiyələr də rədif olaraq götürülmüşdür. Biz İ. Nəsimidə müşahidə etdiyimiz başqa bir örnəyin də M. Füzuli yaradıcılığında eyni rədif olaraq davam etdiyini görürük. Maraqlı burasındadır ki, bu paralellərdə janr, məzmun, fəlsəfi istilahlar, dil tərkibi, poetik yaxınlıq, vəzn, bəhr və s. də diqqət çəkdiyimiz kimi çox yaxınlığı, bəzən də eyniliyi ilə nəzərə çarpır. Bu baxımdan İ. Nəsiminin bir qəzəlini də gözdən keçirək: Dinin günəşi, dünyada imanım əfəndi, Alimlər ümidi, məhi-tabanım əfəndi (4, 86). Göründüyü kimi qəzəlin elə mətlə beytindən başlayaraq “əfəndi” dediyi obraza İ. Nəsimi müxtəlif epitetlərlə xitab edir. “Dinin günəşi”, “dünyada imanım”, “alimlər ümidi”, “parlaq ayım” və yaxud “ay üzlüm” Nesîmî Kitabı • 475 kimi müraciətlərlə ilk beyti başlayır. Eyni zamanda hiss olunur ki, sonrakı beytlərdə də bu kimi epitet və mübaliğələr özünü göstərəcəkdir: Gülnarımü narım, çiçəyim, mеyvəli bağım, Laləm, səmənim, sünbülü rеyhanım əfəndi və s. Eyni ilə M. Füzulinin bir məşhur mürəbbe (dördlük)sini Nəsimi qəzəlinin variasiyası olaraq götürmək olar: Pərişan halin oldum, sormadın hali-pərişanım, Qəmindən dərdə düşdüm, qılmadın tədbiri-dərmanım, Nə dersən, ruzigarım böyləmi keçsin, gözəl xanım! Gözüm, canım, əfəndim, sevdigim, dövlətli sultanım! (3, 347) Göründüyü kimi İ. Nəsimi “narım, çiçəyim, meyvəli bağım, laləm, səmənim, sünbülüm, reyhanım” kimi əzizləmələrlə çıxış edirsə, M. Füzuli də “gözəl xanım, gözüm, canım, əfəndim, sevdiyim, dövlətli sultanım” kimi əzizləmələrlə öz sevgisini bəyan edir. Maraqlı burasındadır ki, burada rədif də mövcuddur, ancaq şeirin içərisində gizlənmişdir. Bu Füzuli müəmmalarına bənzəyir ki, şairin bu kimi poetik metodları yetərincə çoxdur. Diqqət etdikdə biz bu rədifi də aydın görə bilirik. İ. Nəsimi yazır: Еşqində Nəsimi çü qılır canını qurban, Qurbanına qurban olayım, canım əfəndi. M. Füzuli isə “canım, əfəndim” sözlərini bütün bəndlərdə ardıcıllıqla təkrar etməklə Nəsimi rədifindən gələn ifadə tərzini davam etdirir. Eyni zamanda M. Füzuli də İ. Nəsimi kimi sevdiyinə epitetlər söyləməklə eyni spesifikanı təzahür etdirir ki, bu da bu qəzəlin variativliyi olan başqa bir janr olaraq götürülə bilər. Biz İ. Nəsiminin özündə eyni rədifli qəzəl variantlarına da ras gəlirik. Yəni şair eyni rədifdə bir neçə şeir yazmaqla eyni və yaxud yaxın poetik fiqurları dinləyici yaddaşında sabit vəziyyətə gətirir. Bunlardan “Çünki rəf’ oldu üzündən, еy şəhi-хuban, niqab”, “Şol tamam ayın üzündən çünki rəf oldu niqab”, “Vəchdən dilbər götürmüşdür niqab”, “Əcəb lə’linmi şol, ya cani-əhbab”, “Zülfün girеhləri, sənəma, həlqə-həlqə tab”, “Çünkim gözümə gəlmədi hərgiz xəyıali-xab”, “Lövhi-Musa çün üzündən sıydı, açıldı niqab”, “Ey xəti-xalın kəlamüllah, həm ümmül-kitab” kimi qəzəllər buna misaldır (4, 21-25; 6, 178-180). 476 • Atif İslamoğlu İslamzadə Ən maraqlı da orasındadır ki, məhz M. Füzuli də eyni rədifdə özündə variativlik nümayiş etdirir ki, bu həm Nəsimi rədiflərinin variasiyası, həm də Füzuli şeirinin özünə yönəli çoxvariantlılığı kimi diqqət çəkir. Əlbəttə, klassik ədəbiyyatda, divan ədəbiyyatında, ümumiyyətlə poeziyada eyni rədifdə bir neçə nümunə meydana qoymaq səciyyəvi haldır, ancaq Nəsimi şeirlərinin eyni rədifdə çoxvariantlılığı ilə Füzuli şeirlərinin vaiativliyi eyniyyət təşkil etdikdə bu artıq sənətkarlar arasındakı mənəvi və ədəbi bağlantıdan xəbər verir. M. Füzulinin “Ey navəki-şövqin sipəri-sineyi- əhbab”, “Sübh çəkmiş çərxə, çalmış daşə tiğin afitab”, “Sübh salıb mah rüxündən niqab”, “Qaliba bir əhli-dil toprağidir dürdi-şərab”, “Sən üzündən aləmi rövşən qılıb saldın niqab”, “Ruzigarım buldu dövrani- fələkdən inqilab” mətləli qəzəlləri bunu aydın şəkildə təsdiq edir ( 3, 61-69). Ancaq tədqiqatın həcmi baxımından bu şeirlərin analogiyasını apara bilmirik. Onu da qeyd edək ki, bu örnəklər məzmun baxımından da, bəhr istifadəsi kimi də eyni və yaxınlığı ilə seçilir ki, bu da İ. Nəsiminin M. Füzuli üzərindəki təsirinin bariz nümunəsidir. Biz İ. Nəsimi tuyuqlarında da M. Füzuli rübailərinin arasında bir yaxınlıq görə bilirik. Öncə qeyd edək ki, tuyuq və rübai janrı bir-birinə yaxındır. Yıcam şəkildə müəyyən mətləbləri dörd misrada söyləmək bu janrlar üçün tələb olunan spesifikadır. Düzdür, tuyuq barədə yazan Ə. Abid tuyuqu rübaidən çox bayatıya, F. Köprülüzadə isə mani janrına daha yaxın görür (14, 234, 236), ancaq türk şeir formulları baxımından irəli sürülən mövqelər tuyuqun rübai ilə yaxınlığını inkar edə bilməz. Unutmaq lazım deyil ki, elə tuyuq yaradıcısı kimi tanınan Qazi Bürhanəddinin rübailəri də vardır və bu eyni mənbədə qeyd olunur ( 14, 52, 53). Əgər ədəbi janrlara milli janr təlabatı ilə yanaşılarsa, bu bütün divan ədəbiyyatını inkar etməyə gətirib çıxara bilər. Halbuki Qazi Bürhanəddin, İ. Nəsimi, M. Füzuli də və digər klassiklər də ən müxtəlif janrlarda dilimiz, milliyyətimiz və mənəviyyatımız baxımından yüksək örnəklər ortaya qoymuşlar. Biz rədif baxımından İ. Nəsiminin bir tuyuğuna nəzər yetirək: Kün-fəkanın çünki əsli zat imiş, Cümlə əşya vəhdətə ayat imiş, Kim ki, heyvan oldu, adı at imiş, Oynadı atı, vəli şahmat imiş (6, 279). M. Füzulinin eyni rədifli bir rübaisini bu tuyuq ilə müqayisə edək: Ədvari-zaman daireyi-heyrət imiş, Əsbabi-cəhan məhalikü möhnət imiş, Nesîmî Kitabı • 477 Dünyayə həvəs etməmək etməkdən yey, Çün əvvəli hirsü axiri həsrət imiş ( 3, 371). Şeir forma baxımından təbiidir ki, çox yaxındır. Eyni zamanda hər iki şeirdə olan məna da yaxınlığı ilə diqqət çəkir. İ. Nəsimi deyir ki, “Bütün yaradılışın əslində məna və mahiyyət dururmuş, Bütün varlıq vəhdətdə olub Vahid Allahın əlamətini göstərirmiş, kim ki, dərk etmədən heyvan kimi yaşayır, bilsin ki, şahmatda olan at kimidir, bir gün tələf olub gedəcək və axirətini uduzacaqdır”. M. Füzuli isə başqa bir şəkildə demək olar ki, eyni anlamı işarələyir. O, deyir ki, “Dövr, zaman heyrət dairəsi imiş ki, bir anda ömür gəlib-keçir, cahanın səbəbi kimi görünən həlak olub getməyin təhlükəli möhnəti imiş, dünyaya həvəs etməkdənsə etməmək daha yaxşıymış ki, həvəs etdikdə əvvəli hirs, əsəbiyyət və ona yetməmək, axırı isə istəklərinə həsrət qalıb bu dünyadan köçmək və heç bir dünyanı qazana bilməməkdir”. Göründüyü kimi hər iki şeir məzmun baxımından bir-biri ilə yaxındır. Təbiidir ki, burada yalnız ədəbi hadisə yox, həm də inanc və etiqad yaxınlığı Nəsimi ilə Füzulini birləşdirir. Biz İ. Nəsiminin M. Füzuliyə təsirini və düşüncə yaxınlığından doğan bağlantını qısa şəkildə araşdırmaq üçün müəyyən örnəkləri misal çəkdik. Təbiidir ki, daha geniş araşdırmalara bu istiqamətdə mühüm ehtiyac hiss olunur. Onu da qeyd edək ki, İ. Nəsimi düşüncə səviyyəsi və misilsiz poeziyası, ədəbi mirası ilə yalnız M. Füzuliyə deyil, həm yazılı ədəbiyyatın, həm də xalq ədəbiyyatının görkəmli şəxsiyyətlərinə mühüm təsir göstərmişdir. Təsəvvür edin ki, biz yalnız Nəsimi rədiflərini Füzulidə qismən izləməklə bir araşdırma apara bilmişiksə, bütün səviyyələrdə araşdırmalar aparmaq necə böyük bir nəticəyə gətirib çıxara bilər. İ,Nəsimi yaradıcılığı əsrlərlə çox geniş tədqiqatlar üçün açıq qalıb. Bizim fikrimizcə, İ. Nəsimi haqqında nə qədər dəyərli əsərlər yazılsa belə, bu istiqamətdə yeni araşdırmalar aparmağa hələ də ehtiyac vardır. Ümid edirik ki, şairin yaradıcılığına müxtəlif kontekstlərdə yanaşılacaq və dünya sivilzasiyasının zəngin dəyəri kimi öyrənilməsini təmin edən qiymətli tədqiqatlar meydana qoyulacaqdır. ƏDƏBİYYAT Araslı H. İmadəddin Nəsimi (Həyat və yaradıcılığı). Bakı: Azərnəşr, 1972. Səfərli Ə. Yusifov X. Qədim və orta əsrlər Azərbaycan ədəbiyyatı. Bakı: Maarif, 1982. Füzuli M. Əsərləri. Tərtib edəni: H. Araslı / Altı cilddə, I cild. Bakı: Şərq-Qərb, 2005. 478 • Atif İslamoğlu İslamzadə Nəsimi İ. Sеçilmiş əsərləri. Tərtib еdəni: H. Araslı / İki cilddə, I cild. Bakı: Lidеr, 2004. Ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğəti. Tərtib edəni Ə. Mirəhmədov. Bakı: Azərnəşr, 1965. Nəsimi İ. Sеçilmiş əsərləri. Tərtib еdəni: H. Araslı / İki cilddə. II cild. Bakı: Lidеr, 2004. Füzuli M. Əsərləri. Tərtib edəni: H. Araslı / Altı cilddə. II cild. Bakı: Şərq-Qərb, 2005. Qurani-Kərim. Tərcümə edənlər: Bünyadov Z. Məmmədəliyev V. Bakı: Azərnəşr, 1992. Klassik Azərbaycan ədəbiyyatında işlənən ərəb və fars sözləri lüğəti. Tərtib edənlər: B. Abdullayev, M. Əsgərli, H. Zərinəzadə / İki cilddə, I cild, Bakı: Şərq- Qərb, 2005. Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti. Tərtib edənlər: Ə. Orucov, B. Abdullayev, N. Rəhimzadə / Dörd cilddə, I cild, Bakı: Şərq-Qərb, 2006. Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti. Tərtib edənlər: Ə. Orucov, B. Abdullayev, N. Rəhimzadə / Dörd cilddə, II cild, Bakı: Şərq-Qərb, 2006. Nəsimi İ. İraq divanı. Tərtib edəni Q. Paşayev. Bakı: Yazıçı, 1987. Füzuli M. Seçilmiş əsərləri. Tərtib edəni: Ə. Cəfər. Bakı: Yazıçı, 1984. Əmin Abid (Əhmədov). Azərbaycan türklərinin ədəbiyyatı tarixi. Bakı: Elm və təhsil, 2016. QAZİ BÜRHANƏDDİN VƏ NƏSİMİ LİRİKASININ SƏSLƏŞƏN MƏQAMLARI Zəkulla Bayramlı* İlk mükəmməl divan sahibi kimi ədəbiyyat tariximizə düşmüş Qazi Bürhanəddin Əhməd özündən sonrakı klassik ədəbiyyatımıza güclü təsir göstərmişdir. Mükəmməl tərbiyə və təhsil almış, uşaq yaşlarından müsəl- man dünyasını gəzmiş, dövrünün ziyalı adamlarıyla görüşüb-söhbətləşmiş, çox da uzun olmayan ömründə qazılıq, vəzirlik və hökmdarlıq dövrünü şərəflə yaşamış Q.Bürhanəddin özündən sonra ölməz ədəbi irs də qoyub getmişdir. Sağlığında apardığı döyüşlər və qatıldığı ciyasi intriqaların çoxundan üzüağ çıxan, tarixi qaynaqların “Əbülfəth” ləqəbi verdiyi, həya- tını “bəzm və rəzm”də keçirən birisi kimi təqdim etdiyi (5, 14-64) Qazinin lirik-emosional qəzəl və tuyuqları bu gün də oxuculara tükənməz mənəvi zövq verir. XIV yüzildə yaşamış görkəmli sənətkarın şux, lirik və incə ruhlu qəzəlləri özündən sonra yazıb-yaratmış bir çox görkəmli sənətkarlar kimi Nəsimi üçün də ilham və bəhrələnmə qaynağı olmuşdur. Mərhum prof. M.Quluzadənin sözləriylə desək, “Nəsimidən təxminən 30-40 il əvvəl dün- yaya gəlmiş olan Qazi Bürhanəddinin (1344-1398) ideya-bədii keyfiyyətləri, dünyəvi ruhu, ictimai məzmunu və dil sadəliyi baxımından çox dəyərli olan anadilli divanı ilə “daha yüksək poetik səviyyəyə, forma gözəlliyinə və bədii təsir qüvvəsinə malik olan Nəsimi şeirləri” (7, 3-4) arasında bənzər- liklər çoxdur. Yəni daha çox sufi-hürufi qəzəllər müəllifi kimi tanınmış Nəsimi Qazi Bürhanəddinin saf sevgi və həyat eşqiylə yoğrulmuş şeirlə- rindən ustalıqla yararlanmış, hətta bəzi qəzəllərinə nəzirə də yazmışdır. Təsadüf deyil ki, tanınmış türk alimi V.M.Qocatürk Q.Bürhanəddini nəinki Nəsiminin, hətta Nəvayinin də ustadı ikimi təqdim edirdi (6, 311). Biz də bu məqaləmizdə Şərq hürufi poeziyasının banisi və ən böyük nümayəndəsi İmadəddin Nəsimi yaradıcılığına Qazi poetikasının təsir səviyyəsi barədə söhbət açmaq istəyirik. Daha doğrusu, Nəsimi qəzəllərindəki hürufi fikir və ideyaların (“ənəlhəq”, “ləntərani” ifadələri, bir, iki, üç, dörd, beş, altı, yeddi * Prof. Dr., Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyası Nizami adına Ədəbiyyat İnstitutu,
[email protected]480 • Zəkulla Bayramlı rəqəmlərinin, İsa, Musa, Tur dağı və Həllac Mənsur şəxsiyyətinin rəmzləş- dirilməsi və s.), eləcə də şairin ayrı-ayrı qəzəllərində tez-tez işlətdiyi bədii fiqurların, ilkin formada olsa da, Qazi yaradıcılığında rast gəlindiyi məqamlara diqqət yetirmək istəyirik. Təcəllisinə Tur dağı doyımaz, Çü üşşaqə xitabı ləntərandur (1, 34). Xəyaluni özində gördü məgər, Ki, Həllacun dili dedi: Ənəlhəq (1, 181). Nə var, adum yoğ isə eşq içində rüknəm bən, Hürufi-əbcəd içində nitə ki, həmzə, bəgüm (1, 333). Bir araya gəlicək çarü pəncü həft ilə nüh, Qamusı hiç imiş, var isə yarın şeş imiş (1, 387). Sənün ilə bir olıban ulaşalı qaşlaruna, Yenə işbu taş içində şeşü çarü pəncümü gör (1, 389). Qazi yaradıcılığında tez-tez qarşılaşdığımız bu kimi misra və beytləri oxuyan hər kəs ilk baxışdan onların məhz hürufi şairimiz Nəsimi qələmindən çıxdığını zənn edərdi. Çünki burada, eynən Nəsimidə olduğu kimi, Allahın gözəl üzdə təcəlli etməsi, insanın göz, qaş, burun, çənə, boy- buxun və s. üzvlərinin ərəb hərfləriylə əlaqələndirilməsi, Musanın Tur dağında Tanrı ilə danışması, İsanın bir nəfəslə ölüləri diriltməsi və s. tarixi hadisə və rəvayətlər şeirə gətirlir, potik obraz kimi mənalandırırlır. Hətta bir qəzəlində şair açıq şəkildə “hərf elmini” bildiyini dilə gətirir, özü də bu elmi gözəl qadının üzünə tökülən birçək və saçlarının köməyilə kəşf etdiyini bildirir: Elmi-hürufi xətti anun qıldı bana kəşf, Z`an şikəstə gisusi təksir içindədür (1, 80). Qazi Bürhanəddin poetikasında elə söz birləşməsi və cümlələr vardır ki, Nəsiminin qəzəllərində ya olduğu kimi, ya da azacıq dəyişikliklə işlənmişdir. Hürufizm təlimindən gəlmə gözəl üzdə haqqın təcəssümü, yaradanın kamil insanda təcəlla etməsi Nəsimi qəzəllərində sıx-sıx qarşılaşdığımız məsələlərdəndir. Hürufizmdən çox uzaq olan Qazi yaradıcılığında da bunun açıq-aşkar elementlərinə təsadüf edilir: Kimsənə haqqın cəmali müshəfin oxımadı, Bən oxıdum hüsnüni ki, ayətidür, ayəti (1, 112). Nesîmî Kitabı • 481 Maraqlıdır ki, bu cür fikir və ideyaların davamını Qazi Bürhanəddinin rübai və tuyuqlarında da görürük. Daha çox dünyəvi məzmun, cəngavərlik və bahadırlıq motivləri daşıyan tuyuqlarından birində yenə Həllac Mənsuru yada salır, “ənəlhəq” ideyasına tərəfdar olduğunu göstərir: Özini əş-şeyx görən sərdar bolur, Ənəlhəq də`vi qılan bərdar bolur. Ər odur həq yolına baş oynaya, Döşəkdə ölən yigit murdar bolur (1, 627). Göründüyü kimi, Nəsimi poeziyasında qabarıq olan qorxmazlıq, fədakarlıq və öz əqidəsi uğrunda ölümdən belə çəkinməmək cəsarətinin də ilkin mənbəyi kimi Qazi Bürhanəddin şeirlərini və şəxsiyyətini qeyd edə bilərik. İndi isə Nəsimi poetikasında özünü göstərən bir çox söz birləşməsi, bədii ifadə vasitəsi və poetik fiqurların Qazi yaradıcılığındakı ilkin forma və şəkillərinə nəzər salaq. “Al” sözünün müxtəlif mənalarda işləndiyi Nəsimi misraları çoxlarının yadındadır. Məsələn: Alinə vermişəm könül, ali çox alə düşməsin, Yanağının qızılgülü üstünə jalə düşməsin (2, II, 73). Alilə ala gözlərin aldadı aldı könlümü, Alini gör nə al edər, kimsə irişməz alinə (2, II, 137). Sən demə hələ XIV yüzildə Qazi Bürhanəddin şeir dilini daha gözəl və oxunaqlı etmək üçün bu kimi təkrirlərdən ustalıqla yararlanıb. Hər iki sənətkarın yaradıcılığıyla yaxından tanış olduqda hürufi şairimizin Qazinin nisbətən sadə və bəsit görünən bu cür səs və söz təkrarlarından yaratdığı gözəllik və simmetriyadan bəhrələndiyi üzə çıxır. Yar bizim ilə yenə gör ki, nə al eylədi, Ta ki, yaşum qan ola, yanağın al eylədi (1, 31). Yeri gəlmişkən deməliyik ki, Qazinin başqa bir qəzəlində isə “al” və “alma” sözlərinin müxtəlif məna çalarlarını da incə bir məharətlə işlətdiyini görürük: Necə al alma deyü aldaya alması ilə, Hüsni xanında anun necə bir al alma derəm (1, 127). Hələ onu demirik ki, Nəsiminin yuxarıda göstərdiyimiz “Düşməsin” rədifli qəzəli Q.Bürhanəddinin eyni rədili aşağıdakı qəzəlinə nəzirə olaraq yazılmışdır: 482 • Zəkulla Bayramlı Hüsni gösdərmə ki, dil al ilə alə düşməsün, Dam ilə danə bəladur, zülfü xalə düşməsün. Bən kəmani qaşuna peyvəstə toğru ox kibi, Əgri deməzəm hilalə, ta xəyalə düşməsün (1, 94). Yeri gəlmişkən, bu qəzəlin üçüncü misrasında ifadə olunan fikir Nəsiminin başqa bir qəzəlində bir az fərqli şəkildə olsa da təkrar edilmişdir: Toğruyam eşqində ox tək, kirpigin tanıqdurur, Qəddimi neyçün kəman etmək dilərsən, etməgil (2, I, 451)! Maraqlıdır ki, incə ruhlu, həssas qəlbli şair olan Nəsimi öz sevgilisinin eşqi yolunda ox kimi doğru-düzgün olduğunu deyirsə, cəngavər-sərkərdə təbiətli Q.Bürhanəddin başqa bir qəzəlində özünün sevdiyinin qədd-qaməti kimi düz, sevdasının isə onun saçları kimi uzun olduğunu anladır: Qədündən bil ki, toğruyam yolunda, Saçundan anla sevdayi-dirazum (1, 40). Başqa bir qəzəlində isə o, yenə sevdiyinin saçları kimi doğru-düz olmasını dilə gətirir: “Zülfin kimi eşqində çünki toğruyam” (1, 131). Biz Nəsimi divanında “İçində” rədifli iki qəzələ rast gəldik. Birincisi “Ey binəziri-vahid hüsnün cəmal içində” misrası ilə, eyni rədifli başqa bir qəzəli isə aşağıdakı beytlə başlayır: Bu nə bərgüzidə candır ki, gəzər bu can içində, Bu nə qiyməti-göhərdir ki, yatur bu kan içində (2, II, 127). Klassik divan ədəbiyyatımıza az-çox bələd olan hər kəs Nəsiminin ikinci qəzəlinin məhz ona nəzirə yazıldığını təsdiq edə bilər. Vəzn və qafiyə baxımından Nəsimininkilə tamamilə üst-üstə düşən Qazi qəzəlinin mətlə` beyti isə aşağıdakı kimidir: Yeni ruha irdi canum yenə bu cəhan içində, Nə əcəb bahar gördüm, sənəma, xəzan içində (1, 256). Nəsimi qəzəlinin Qazi qəzəlinə nəzirə yazıldığını tam sübut etmək üçün hər iki qəzəlin oxşar beytlərini olduğu kimi veririrk: Yüzüni niqab içində yaşur, ey qəmər surətlü, Ki, rüxün qiyamət eylər bu axır-zəman içində (2, II, 128). Yüzün ilə qara zülfün bu cəhanda fitnə oldı, Qəddüni qiyamət etmiş bu axır zəman içində (1, 256). Nesîmî Kitabı • 483 Bildiyimiz kimi, Nəsiminin “Gerçəkmiş” rədifli bir qəzəli geniş yayılmışdır. Q.Bürhanəddin divanında isə “Gerçəkmi?” sual-rədifiylə birən bir qəzəl vardır ki, elə ilk baxışdan Nəsimi qəzəlinin məhz həmin qəzələ nəzirə yazıldığını güman etmək olar. Haqqında söhbət gedən Qazi qəzəli aşağıdakı kimidir: Ləbi-lə`lüni sənün can dedilər, gerçəkmi? Xəti-nəsxüni ki, reyhan dedilər, gerçəkmi? ... Könülü çahi-zənəxdanına düşmiş gördüm, Bunı Yusif, anı zindan dedilər, gerçəkmi (1, 89)? İndi də Nəsiminin bu qəzələ nəzirə kimi yazdığı qəzəlinə baxaq. Beytlərin sayına görə nisbətən xeyli uzun olan bu qəzəli diqqətlə oxuduqca burada işlənən bəzi fikir və bənzətmələrdən, bədii təsvir və fiqurlardan Nəsiminin ustalıqla bəhrələndiyini görürük. Yalnız rədifin sonuna “ş” səsini artırmaqla qəzəlin ümumi üslubunda dəyişiklik etmiş, cümlələri nəqli keçmiş zamanın təsdiq formasında verməklə orijinallıq göstərmək istəmişdir. Ləbinə əhli-nəzər can dedilər, gerçəkmiş, Ağzına nöqteyi-pünhan dedilər, gerçəkmiş. ... Qələmin sirrini həqdən nə bilir ol taifə kim, Ənbərin xəttinə reyhan dedilər, gerçəkmiş (1, I, 418). Nəsimi poetikasında “can” və “canan” sözlərinin müxtəlif şəxslər üzrə dəyişdirilərək çeşidli forma və şəkillərdə işlənməsinə sıx-sıx rast gəlinir. Belə nümunələrdən birinə nəzər salaq: Canımın cana, vüsalın can içində canıdır, Canə can cani-canan canların cananıdır (2, II, 499). Sən demə, anadilli klassik ədəbiyyatımızda bu cür söz oyunlarının da ilk yaradıcısı hələ Nəsimidən çox qabaqlar Qazi Bürhanəddin olmuşdur. Fikrimizi sübut etmək üçün şairimizin aşağıdakı misralarına baxaq: Canısın canuma, leykin sən canumun canısın, Lə`l kanıdır totağun, sən şəkər dükkanısın. ... Ağızundan təngü belündən girandur canumuz, Nə ki, canlar çəkər isə yoluna ərzanısın (1, 299). Nəsimi və Füzuli yaradıcılığında gözəlin gözünə bənzədilən “əsrük türk” və “sərxoş türkman” ifadələrini görürük ki, bu barədə bəzi 484 • Zəkulla Bayramlı incələmələr aparılmışdır (8, 218-219). Bəli, bu bənzətməni də onlardan öncə məhz Qazinin işlətdiyini etiraf etməliyik. Maraqlıdır ki, Qazi, adı çəkilən şairlərdən fərqli olaraq, sərxoş türkə bənzətdiyi məşuqun gözlərinin fitnə salıb qiyamət qoparmasından danışır və onlara haqq qazandırır: Gözün fitnə ilə qopardı qiyamət, Çü türk əsrük oldı, nə qılsa rəvadur (1, 218). Onu da deməliyik ki, Nəsimi lirikasında rast gəlinən “moğolçin gözlər” ifadəsinin də öncə Q.Bürhanəddin yaradıcılığında işləndiyinin şahidi oluruq. Məşuq gözünün talançı, yağmaçı anlamında “qıpçaq” etnonimiylə eyniləşdirilməsi də Qazi yaradıcılığına xas poetik hadisə kimi dəyərləndirilməlidir: Moğolçin olduğı gözün könülə fitnələr saldı, Bu rövşəndür ki, gözlərün büti-qıfcağü saqçindür (1, 116). O da maraqlıdır ki, Nəsiminin bir qəzəlində təşbeh kimi (“ərəsvar”) işlənmiş Araz çayının adını da öncə Qazi yaradıcılığında görürük: Könlüm yenə ah etdi həva ilə həvəsdən, Gözüm dəm ura başladı Nil ilə Ərəsdən (1, 339). Yeri gəlmişkən Azərbaycan və türk dünyasıyla bağlı bir çox yer (ölkə, şəhər, çay və s.) adları da Qazi və Nəsimi şeirlərində tez-tez hallandırılır. Biz bunlardan Qazi əsərlərində rast gəldiyimiz çox maraqlı və orijinal bir bənzətməni burada qeyd etmədən keçmək istəməzdik. Bağdad, Xarəzm, Şam, Rum, Misir, Şiraz və b. ölkə və şəhər adlarını sıx-sıx şeirə gətirən Q.Bürhanəddin bir qəzəlində aşiq könlünü çox sevdiyi Təbriz şəhərinə bənzədir: Könül Təbrizinə gələli ol şah, Axıdur gözlərüm Sürxab hər dəm (1, 24). Nəsiminin məşhur “Səndən irağ, ey sənəm, şamü səhər yanaram” misrasıyla başlayan qəzəlinin də ilk bəhrələnmə qaynağı kimi, fikrimizcə, Qazinin aşağıdakı qəzəlini göstərə bilərik. Doğrudur, Nəsiminin həmin qəzəlinin məhz Qazinin eyni rədifli aşağıdakı qəzəlinə nəzirə olaraq yazıldığını demək olmasa da, hər halda, ilk təsirlənmə və yararlanmadan danışa bilərik. Qədəm basalı yoluna qədəm-qədəm yanaram, Tapunda şam kibi uşda dəmbədəm yanaram. Nesîmî Kitabı • 485 Cahanı tən dilərəm bən ki, oduna yanam, Bu varlığ ilə yanarsam, oduna kəm yanaram (1, 36). Bundan başqa, hər iki şairin divanında “Eşq” rədifiylə bitən qəzəllərin varlığı (Nəsimi divanında eyni rədifli iki qəzəl vardır) da, bizə görə, təsadüf olmayıb az da olsa poetik təsirlənmədən soraq verir. Eyni rədifli Nəsimi qəzəllərini Qazi qəzələinə yazılmış nəzirə adlandıra bilməsək də, hər halda qarşılıqlı bənzərlik öz sözünü deyir. Yenə götürdü ələm qafiləsalari-eşq, Köçdü yenə uş gedər bu dərü divari-eşq. Hər nə ki, yük götürür sür`əti əksük olur, Quş ola gərək könül, çün götürür bari-eşq (1, 51). Hər iki sənətkarın lirikasında qarşılaşdığımız eyni söz və ifadələrdən “sənciləyin” (sənin kimi, sənə bənzər mənasında) də maraq doğurur, özü də “sənciləyin yar” şəklində. Öz sevdiyinin heç kəsə bənzəmədiyini çatdır- maq istəyən Qazi deyir: Sənciləyin bən yara irməmişmən, Mən yazıya atduğum dərməmişmən (1, 619). Nəsimi də eyni məzmunu bir az başqa şəkildə təkrar edir: Aləmdə bu gün sənciləyin yar kimin var? Gər var desən, yox deməzəm, var, kimin var (3, 59)? Nəsimi şeirlərində ayrıca önəmi və üslubi effekti olan sual cümlələri və xitab-nidaların da ilkin örnəklərini yenə Q.Bürhanəddin qəzəllərində görürük. Məsələn: hər iki şairin “Əfəndi” müraciət-xitabıyla qurtaran bir neçə qəzəli vardır. Qafiyə, ölçü və bəhr baxımından üst-üstə düşməsələr də, həmin qəzəllər arasındakı məna-məzmun və üslubi baxımdan səsləşmə və bənzərliklər diqqəti çəkir. Zülfinə düşən çıxmağı müşkildür, əfəndi, Şol quş ki, düşə damuna, bismildür, əfəndi (1, 421). Dinim günəşi, dünyada imanım, əfəndi, Aləmlər ümidi, məhi-tabanım, əfəndi (3, 249). Əlbətə, belə misalların sayını çox artırmaq olar, ancaq fikrimizcə, həm Qazi, həm də Nəsimi lirikasında ayrıca gözəllik və harmoniya yaradan təkrirlərin rolu və önəmindən daha geniş danışmaq yerinə düşər. Özəlliklə, 486 • Zəkulla Bayramlı Nəsimi yaradıcılığında önəmli yeri olan çoxçeşidli təkrir növlərinin ilkin formalarını və bəhrələnmə qaynaqlarını da, bizə görə, məhz Qazi poetikasında axtarmalıyıq: Gəl, gəl, görəlüm, gəl görəlüm, gül görəlüm biz, Bir nəğmə gətür ortaya, bülbül görəlüm biz (1, 68). Səndən ayrulıx könülün afətidür, afəti, Sənün ilə canumuzun rahətidür, rahəti (1, 336). Əlbəttə, hər iki sənətkarın klassik qəzəl poetikasında etdikləri özünə- məxsus formal-stilistik yeniliklərdən də ətraflı danışmaq olardı. Ancaq biz bunu ayrıca bir məqalə mövzusu hesab etdiyimiz üçün bunun üstündən keçməyi məsləhət bildik. Sonda bir məsələni də qeyd etməyi özümüzə borc hesab edirik. Qazi saray adamı, sərkərdə və hökmdar olsa da, əsərlərinin dili və üslubu xalq danışıq və düşüncəsinə çox yaxındır. Nəsimi isə hürufizm təli- minin daşıyıcısı və təbliğatçısı kimi sadə kəndli və şəhər adamları arasında gəzib-dolaşdığı üçün hamının başa düşəcəyi bir dildə yazıb-yaratmağa çalışsa da, ərəb-fars sözlərinin bolluğu, sufi-hürufi söz-terminlərinin işləkliyi öz işini görmüşdür. “Yazılarında vəhşi bir gözəllik, təbii bir vəhşət göstərməyi allı-pullu, oyalı-boyalı saxta mədəniyyət riyakarlıqlarından üstün tutan,” “şeirlərinin şəkli, mənası, mövzusu və ilhamı etibariylə bütün türk ədəbiyyatında eşsiz bir türk sənətkarı simasıyla yaşamaqda olan” (4, 168-171) Qazi Bürhanəddini bu baxımdan da “türk şeiriylə şöhrətlənmiş ilk şairimiz” (M.F.Köprülüzadə) İmadəddin Nəsiminin ustadı hesab etmək olar. Ədəbiyyat Qazi Bürhanəddin. Divan (Ön söz, tərtib və lüğətin müəllifi: filologiya elmləri doktoru, professor Əlyar Səfərli, redaktor: dosent Samət Əlizadə), Bakı: Azərnəşr, 1988. İmadəddin Nəsimi. Əsərləri (Elmi-tənqidi mətnin tərtibi və müqəddimə Cahangir Qəhrəmanovundur, redaktoru: Həmid Araslı), 3 cilddə, I, II və III cildlər, Bakı: Elm, 1973. İmadəddin Nəsimi. İraq divanı (Tərtib edəni və ön sözün müəllifi: Qəzənfər Paşayev, redaktoru, lüğət və şərhlərin müəllifi: Məmmədəli Əsgərov), Bakı: Yazıçı, 1987. İsmayıl Hikmət. Azərbaycan ədəbiyyatı tarixi (İslamın zühurundan miladın on səkkizinci əsrinə qədər), I cild, Bakı: Azərnəşr, 1928. Yaşar Yücel. Qazi Bürhanəddin Əhməd və dövləti, Bakı: Elm, 1994. Əlyar Səfərli, Xəlil Yusifli. Azərbaycan ədəbiyyatı tarixi, Bakı: Ozan, 2008. Mirzağa Quluzadə. Böyük ideallar şairi, Bakı: Elm, 1973. Zəkulla Bayramlı. Füzuli...və..., Bakı: Elm və təhsil, 2018. VI. BÖLÜM ŞAİR, SANAT VE ÖTESİ SEYYİD NESÎMÎ VE TÜRKÇE DÎVÂNI’NDAKİ MÜZİKAL UNSURLAR Ahmet Hakkı Turabi* ÖZET Ahmed Yesevî hazretlerinin Asya’da mayaladığı “Tasavvufî İrfân” Anadolu’ya gönderdiği talebeleri elinde gelişmiş ve İslâm Dünyası’nın derdine dermân olmuştur. Zîra her alanın kendi içinde yaşadığı keşmekeş- lerle geçen bir dönemin sağa sola savrulan insanlarına Muhammedî iman ve ahlâkın öğretimi vazifesi mutasavvıflarca gerçekleştirilmiştir. Bu eğitim ve öğretim sürecinde muvaffakiyetin sağlanmasındaki en önemli iki unsur mutasavvıflarca kaleme alınan dinî-tasavvufî şiirler ve bu şiirlerin gönülle- re tesirine, gönülden gönle aktarımına vâsıta olan mûsikî eserleridir. Bu mutasavvıf şairlerin biri olan Hz. Nesîmî’nin şiirleri günümüzde etkisini devam ettirirken, şiirlerinde rastladığımız mûsikî terimleri kendisinin mûsikî ilmine vâkıf olduğuna işaret etmektedir. Bilhassa Abdülkâdir Merâğî gibi Türk Müziği’ne hem teori hem de beste olarak pek çok eser ka- zandıran bir mûsikîşinâs ile aynı dönemlerde yaşaması, “Bildirinin konu- sunu mûsikî tarihine ışık tutması açısından daha da önemli bir hale getir- mektedir”. Çünkü Seyyid Nesîmî Dîvânı’ndaki şiirlerin, dönemin mûsikî te- orisi, makamları, çalgıları ve formları hakkında bilgi sahibi olmamızı sağla- yan bazı müzikal unsurları ihtiva ettiği görülmektedir. Anahtar Kelimeler: Nesîmî Müzik, Nesîmî Mûsikî, Nesîmî Besteler. GİRİŞ Genellikle “Nesîmî” mahlâsıyla şiirlerini kaleme alan, bu mahlâsıyla birlikte “Seyyid”, “İmâdüddîn” gibi ünvanlarıyla anılan şairin gerçek adı adeta unutulmuştur. Kemal Edip Kürkçüoğlu, Seyyid Nesîmî Dîvânı’ndan Seçmeler isimli eserinde bazı müelliflerin herhangi bir kaynak göstermeksi- zin şairin gerçek adının “Ali, Ömer, Muslihuddîn” olduğunu iddia ettikle- * Prof. Dr., Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi, Türk Din Musikisi Anabilim Dalı, ah-
[email protected]. Not: Bildirinin hazırlanmasındaki önemli katkılarından dolayı dokto- ra öğrencim Fatma Zehra Karışman’a teşekkür ederim. 490 • Ahmet Hakkı Turabi rini belirtmektedir.1 Doğum tarihi de net olarak bilinmeyen Nesîmî’nin do- ğum yeri hakkında Bağdat, Diyarbakır, Tebrîz, Şirâz, Nusaybin, Şirvân gibi çeşitli rivâyetler bulunmaktadır.2 Belki de şairin kişisel bilgileri ile ilgili ke- sin olarak tek söyleyebileceğimiz, yaşadığı dönemin XIV. asrın ikinci yarı- sıyla XV. asrın yaklaşık ilk çeyreği olduğudur. Bizler için önemi, bıraktığı eserler olduğundan bütün bu bilinmezlikler Nesîmî’nin edebiyat alanındaki değerinde herhangi bir noksanlık meydana getirmemektedir. Şiirlerinde kullandığı: “gelemem” yerine “gelebilmem”, “demem” ye- rine “demezem” gibi yeterlik fiilleriyle geniş zamanların olumsuz hallerini ifade tarzından, dilinin Türkçe’nin Oğuz lehçesine yakın olan Âzerbaycan dili olduğu anlaşılan Nesîmî’nin bazı şiirlerinden ve kaynaklarda dile geti- rilen bilgilerden hareketle Azerbaycan, İran ve civarı, Irak, Suriye, doğu, ba- tı ve güney Anadolu’da yaşamını sürdürdüğü tahmin edilmektedir.3 Bu dönemde bu bölgelerde Celâyirliler, Muzafferîler, Karakoyunlu- lar, Dulkadiroğulları hüküm sürmektedir. Ölüm tarihinde ihtilaf olmakla birlikte4 şiirlerinde dile getirdiği ve yaymaya çalıştığı itikâdî görüşleri İslâm’a aykırı bulunarak ulemâ tarafından hakkında idam fetvası verildi- ği, dönemin Memlük Sultanı el-Melikü’l-Müeyyed Şeyh el-Mahmûdî’nin fetvayı onayı üzerine Halep’te derisi yüzülmek sûretiyle infaz edildiği konusunda kaynaklar ittifak etmektedir.5 Mezarının Fars’a bağlı Zer- kan’da olduğunu iddia edenler varsa da Veyis Değirmençay, kaynakların çoğunun Nesîmî’nin Halep’te medfûn olduğu konusunda ittifak ettikleri- ni aktarmaktadır.6 Türkçe, Farsça ve Arapça’ya hâkim olan Nesîmî’nin kasîde, gazel, mesnevî, tercîibent, terkîbibent, murabba, musammat, müstezad, kıta, rubâî ve tuyuğ gibi nazım şekillerinde şiirler yazdığı; kalemini ve dilini inancı doğrultusunda kullanarak Farsça ve Türkçe şiirlerinde büyük oranda Hurûfîlik öğretisine yer verdiği bilinmektedir.7 1 Kemal Edip Kürkçüoğlu, Seyyid Nesîmî Divânı’ndan Seçmeler, Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayınları: 612, 1000 Temel Eser Dizisi: 118, Ankara 1985, s. I-II. 2 Kürkçüoğlu, s. V-VI. 3 Kürkçüoğlu, s. VII, XV. 4 Biz ölüm tarihinin 1412-1421 yılları arasında olduğunu tahmin etmekteyiz. Çünkü hak- kında verilen ölüm fetvasını onaylayan dönemin Memlük Sultanı el-Melikü’l-Müeyyed Şeyh el-Mahmûdî ez-Zâhirî 1412 yılında tahta çıkmış 1421 yılında vefat etmiştir. (İsmail Yiğit, “Şeyh el-Mahmûdî”, DİA, İstanbul 2010, XXXIX, 58-60.) 5 Kürkçüoğlu, s, XVII; Yavuz Akpınar, Azeri Edebiyatı Araştırmaları, Dergâh Yayınları, İs- tanbul 1994, s. 461; Hüseyin Ayan, Nesîmî Divânı (Türkçe Dîvân’ın Tenkitli Metni), Türk Dil Kurumu, Ankara 2014, C. I-II Birleştirilmiş Baskı. 6 Veyis Değirmençay, İmâdüddîn Nesîmî ve Farsça Dîvânı’nın Türkçe Çevirisi, Atatürk Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Matbaası, Erzurum 2005, s. XXVIII. 7 Değirmençay, s. XXXII. Nesîmî Kitabı • 491 Dîvân’daki müzikal unsurların taramasını yaparken başvurduğumuz Türkçe Dîvânı’n tenkitli metnini hazırlayan Hüseyin Ayan, Nesîmî’nin edebî kişiliğini iki devreye ayırmaktadır: 1. Fazlullah-ı Hurûfî ile tanışmadan önceki devre. Ayan, Nesîmî’nin bu dönemde geniş bir edebî ve dînî bilgi ile yazdığını kabul ettiği şiirlerinde ifade ve üslûb açısından şairin dilini tutuk bulmakta yani bir fikri bir duy- guyu ifade etmekte güçlük çektiğini lirizmi henüz yakalayamadığını hatta mahlâsını bile tam olarak tespit edemediğini belirtmektedir.8 2. Hayatının dönüm noktası olan Fazlullah-ı Hurûfî ile tanışmasından sonraki dönem. Bu tanışmadan sonra Nesîmî’nin iç dünyasında büyük bir ferahlığa kavuştuğunu, bunun şiirine de dil ve üslûb açısından yansıdığını söyleyen Ayan, Nesîmî’nin benimsediği inanç unsurlarını dile getirirken in- sandan, onun yüzünden vücudundan hareketlerinden ilham aldığını, bu devrindeki şiirlerinin hem didaktik hem de lirik mahiyette olduğunu be- lirtmektedir.9 Edebî kişiliği ile ilgili bu tahlilleri yapan Hüseyin Ayan, çağ- daşı olan ya da sonraki dönemlerde yaşayan şairlerin bir kısmının edebî bir kısmının da hem edebî hem de itikâdî anlamda ondan etkilediğini; yakın zamanlara kadar tekke şairlerinin onu taklit ettiğini; İran Edebiyatındaki mazmunları Hurûfîlikle mezcederek Türk Edebiyatı’na getirip bunları şiir- lerinde kullanmak suretiyle Dîvân Edebiyatının yönünü tayin eden kişinin Nesîmî olduğunu iddia etmektedir.10 Nesîmî’nin eserleri hakkında kısaca bilgi vermek gerekirse Türkçe ve Farsça şiirlerinden oluşan iki dîvânının yanı sıra, kendisine âidiyeti kesinlik kazanmamış olmakla birlikte Hurûfîlikle ilgili iki mensur eserinin bulun- duğu bilinmektedir.11 Nesîmî’nin Yaşadığı Dönem’de İslam Dünyası’nda Mûsikî Nesîmî’nin yaşadığı dönem olan XIV. asırda Türk mûsikîsinin bir ön- ceki asırda olduğu gibi tür bakımından yeni bir oluşum ve gelişim süreci içerisine girdiği, İslâmiyet’in etkisi sonucu tekke müziğinin bu dönemde hızlı bir gelişme gösterdiği kaynaklarda ifade edilmektedir.12 8 Hüseyin Ayan, Nesîmî Divânı (Türkçe Dîvân’ın Tenkitli Metni), Türk Dil Kurumu, Ankara 2014, C. I-II Birleştirilmiş Baskı, s. 24. 9 Ayan, s. 29, 41. 10 Ayan, s. 71. 11 Değirmençay, s. LII, LIII. 12 Kubilay Kolukırık, Abdülkâdir Merâğî ve Şerhu’l-Edvâr’ı, Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yük- sek Kurumu Atatürk Kültür Merkezi Yayını: 420, Araştırma İnceleme: 94, Ankara 2012, s. 29. 492 • Ahmet Hakkı Turabi Müzik sistemi olarak ise Nesîmî’nin yaşadığı coğrafyada Safiyyüddîn Abdülmümin el-Urmevî’nin tespit ettiği 17’li ses sisteminin kullanıldığı bi- linmektedir. XIV. Yüzyıldan XVI. yüzyıl ortalarına kadar İslâm coğrafyası- nın hem Türk dünyasında hem de ona komşu olan milletlerin nazarî mûsikî çalışmalarında Safiyyüddîn’in sisteminin elden geçirilip aydınlatılmaya ça- lışıldığını ifade eden Nuri Özcan Huzistan, Fars ve Cibâl bölgelerinde aynı yapıyı benimsemiş olan nazariyecilerin de eserlerinde bu sistemi ele aldık- larını belirtmektedir.13 Söz konusu dönem ve coğrafyada müzikle ilgili bilimsel ve teorik problemleri araştırmış en önemli bilgin olarak kabul edilen Abdülkâdir Merâgî’nin14, Safiyyüddîn’in ortaya koyduğu bu sistemi ondan devralarak Türk mûsikîsini Türkistan mûsikî anlayışı geleneklerine daha benzer hale getirmeye çalıştığı görülmektedir.15 Bestekârlık ve icracılık kabiliyeti ile ya- şadığı dönemde dikkat çeken Merâgî müzik teorisyeni olarak bu ilmi hem nazarî hem de amelî olarak ele aldığı birbirini tamamlar nitelikte altı adet mûsikî nazariyatı kitabı yazmıştır: Câmiu’l-Elhân, Makâsıdü’l-Elhân, Kenzü’l- Elhân, Zübdetü’l-Edvâr, Şerhu’l-Edvâr, Risâle-i Fevâid-i Aşere. Bunlar dışında Cemâleddîn Abdullah el-Mârdînî’nin Mukaddime fî ilm-i Kavânîni’l-Engâm ve onu açıkladığı Urcûze fî Şerhi’n-Nagamât adlı eserlerini, Celâleddin Faz- lullah el-Ubeydî’nin de Urmevî’nin eserlerini ayrı ayrı açıkladığı kitapları- nı bu yüzyılda kaleme aldıkları kaynaklarda belirtilmektedir.16 Sonuç ola- rak 14. yüzyılda yaşayan müzik nazariyecilerinin yazdıkları eserlerde hep Safiyyüddîn’in sistemini ele alarak açıklamaya çalıştıkları ve bu sayede da- ha sonraki yüzyıllarda oluşacak mûsikî ekollerine (Herat, Horasan, Osman- lı gibi) zemin hazırladıkları söylenebilir. Nesîmî’nin, yaşadığı dönem ve coğrafya göz önünde bulunduruldu- ğunda o bölgede hükümranlık süren Celâyir Devleti’nin ilk birkaç hüküm- darına yetişmiş olabileceği düşünülmektedir. Bunlardan ikinci Celâyir Hü- kümdarı olan Sultan I. Üveys Bahâdır Han’ın şairliğinin yanında müzik, hat ve resim sanatlarında kendi döneminin önde gelen sanatkârlarından kabul edildiği, müzik sahasında birkaç bestesi olduğu bilgisi kaynaklarda yer almaktadır.17 Semerkandî Tezkiretü’ş-Şuarâ’sında Sultan I. Üveys 13 Nuri Özcan, Türk Mûsikîsi Tarihi, Yayınlanmamış Ders Notları, İstanbul 2015, s. 14. 14 Nergiz Şâkirzâde, Azerbaycan ve Türkiye’nin Müzik Kültürleri, Çev. Tura Aliyeva, Bakü- İzmir 1995, s. 19. 15 Kolukırık, s. 29. 16 Türk Din Mûsikîsi El Kitabı, “11-14. Yüzyıllar Arasındaki Mûsikî”, Mehmet Öncel ve Fazlı Arslan, Edt. Ahmet Hakkı Turabi, Grafiker Yayınları, Ankara 2017, s. 45. 17 Bülent Yılmaz, Celâyirliler Kabile-Devlet, (Doktora Tezi), Atatürk Üniversitesi SBE, Erzurum 2002, s. 152. Nesîmî Kitabı • 493 Bahâdır Han’ın mûsikî ve edvâr ilminde eserleri olduğunu dile getirmekte- dir.18 Ancak Tezkiretü’ş-Şuarâ’nın farklı bir yayınında bu edvârın Sultan Ahmed Bahâdır b. Üveys’e ait olduğu ifade edilmektedir.19 Seadet Şıhıyeva, Seyyid Nesîmî örneğinde hazırladığı bir çalışmasında hem şair hem de mü- zik teorisyeni olduğunu belirttiği Sultan Ahmet Celâyir’e – muhtemelen Sultan Ahmed Bahâdır b. Üveys’i kastederek- ait bir Müzik Risâlesi’nin varlığından bahsetmektedir.20 Nuri Özcan ise Tebrizli hattat Şehâbeddîn Abdullah Sayrâfî’nin Safiyyüddîn’in Kitâbu’l-edvâr’ını açıkladığı Hülâsatü’l- efkâr fî ma’rifeti’l-edvâr adlı bir müzik teorisi eseri hazırladığını ve bunu za- manın Celâyirli Hükümdârı Sultan Ahmed Bahâdır b. Uveys’e ithaf ettiği- ni belirtmektedir.21 Burada adı geçen eserde - Hülâsatü’l-efkâr fî ma’rifeti’l- edvâr - Safiyyüddîn’in Kitâbu’l-edvâr’ının açıklamasını acaba gerçekten hat- tat Şehâbeddîn Abdullah Sayrâfî mi yapmıştır yoksa o, şerhi yazıya geçiren kişi midir sorusu da akla gelmektedir. Yani bir edvârın varlığı gerçeği orta- dadır ancak bunun kime ait olduğuyla ilgili bir ihtilaf söz konusudur. Bu konuda bahsi geçen sultanlardan Ahmed Bahâdır b. Uveys’in de mûsikî bi- liminde ve mûsikî aletleri konusunda usta olduğu, çok güzel keman çaldığı, kendisine ait birkaç bestesinin bulunduğu, mûsikî biliminin devrin büyük mûsikî âlimi Abdülkâdir Merâgî sayesinde Sultan Ahmed Celâyir döne- minde zirveye ulaştığı kaynaklarda belirtilmektedir.22 Merâgî bu dönemde sultanların isteği üzerine 24 zamanlı “darb-ı rebî”, 30 zamanlı “devr-i şâhî”, 49 zamanlı “darb-ı fetih” usûllerini tertip etmiş, Ramazan ayında her gün birer adet olmak üzere beste türlerinin en zorlarından biri kabul edilen “Nevbet-i müretteb”den 30 adet eser bestelemiştir.23 Celâyirli sultanların sanata duydukları bu ilgi, bizzat sanatkâr olmaları, sanatkârları sarayların- da himâye etmeleri diğer güzel sanatların olduğu gibi mûsikînin de bu dö- nemki gelişmesinde önemli rol oynamıştır diyebiliriz. Yine bu dönemde Nesîmî’nin yaşadığı Fars bölgesinde hüküm süren Muzafferîler Devleti’nde de Urmevî’nin sisteminin ele alındığı eserlerin ya- zıldığı bilinmektedir.24 Bu eserlerden Hasan Kâşânî’nin Kenzü’t-Tuhaf’ı, dö- 18 Devletşah b. Bahtışah Semerkandî, Tezkiretü’ş-Şuarâ, Çev. Necati Lugal, Pinhan Yayıncı- lık, İstanbul 2011, s. 340. 19 Devletşah b. Bahtışah Semerkandî, Tezkiretü’ş-Şuarâ, Çev. Necati Lugal, Tercüman Gaze- tesi, İstanbul 1977, C. 3, s. 370. 20 Seadet Şıhıyeva, “Klasik Türk Edebiyatında Mûsikîye İlişkin Terimler”, Eski Türk Edebiya- tı Araştırmaları Dergisi, sy. 1, Ağustos 2018, I, 341. 21 Özcan, s. 14. 22 Yılmaz, s. 233. 23 Nuri Özcan, “Abdülkâdir-i Merâgî”, DİA, İstanbul 1988, I, 242. 24 Özcan, s. 15. 494 • Ahmet Hakkı Turabi nemin mûsikî anlayışı konusunda önemli bilgiler veren, çalgılar ve müzik sistemi hakkında teknik bilgiler sunan, perde isimlerinin zikredildiği bili- nen en eski eser olarak tanıtılmaktadır.25 Müziğin teorisinin bu kadar detaylı araştırıldığı ve günümüze ulaşan en eski bestelerin sahibi Merâğî’nin yaşadığı dönemde hayat süren Nesîmî’nin de bu ilmî sanattan bigâne kalacağı elbette düşünülemezdi. Ni- tekim şiirlerinde tespit ettiğimiz müzikal terimler de Nesîmî’nin derin bir müzik bilgisine sahip olduğunu, aynı zamanda dikkatli bir dinleyici oldu- ğunu ortaya koymaktadır. Zira çalgı, form ve makam isimlerini yerli yerin- de kullanması; bilhassa Hasret yaşı her lâhza kılur benzümüzi sâz Bu perdede bir yâr bize olmadı dem-sâz Uşşâk meyinden kılalı işret-i Nevruz Tâ Rast gele Hüseynîde ser-âvâz Sen Çargâhı lût kıla hüsn-i Büzürg’i Kûçek dehenünden bize iy dilber-i Şehnâz Zengûle-sıfat nâle kılam zâri be-Segâh Çün azm-i Hicaz eyleye mahbûb-i hoş âvâz Âheng-i Sıfâhâni kılur ol nây-i Irâkî Rehâvî yolında yine cânum kıla pervâz Gönlümi Hisâr eyledi çü (Mü)berkâ Gel olma Muhâlif bize iy dilber-i pür-nâz Çün söze gelüp ışk sözin kılsa Nesîmî Zevkından anun cûşa gelür Sa‘di-i Şirâz26 şiiri, bizi günümüzde de bestelenen “kâr” formu için yazdığını düşündür- mektedir. “Kâr”, Türk Müziği’nde, bestekârların güçlerini ortaya koydukla- rı en büyük eserler olduğundan çok sanatlı bestelenmelerine ayrı bir itina gösterilmiştir. En büyük kâr bestekârı kabul edilen Abdülkâdir Merâğî’nin bu formdaki eserlerinin güftesi Farsça olduğu için daha sonraki bestekârlar 25 Zeynep Yıldız, “14. Yüzyılda Mûsikî Tasavvuru: Hasan Kâşânî’nin Kenzü’t-Tuhaf Adlı Eseri”, İnsan ve Toplum Dergisi, sy. 2, Aralık 2011, I, 88. 26 Ayan, s. 403 Nesîmî Kitabı • 495 ona hürmeten veya onu taklîden genellikle Farsça güfteler kullanmışlarsa da Türkçe güfteli kârlar da az değildir. Kâr güfteleri 4, 6, 8 veya daha çok mısralı olabilir. Bununla birlikte her mısra, içinde geçen makam isminde bestelenmesi âdettendir. Bundan dolayı şairin de müziğe hakimiyeti olma- sı, peş peşe gelen makamların birbiriyle geçiş uyumu olması gerekmekte- dir. Yukarıdaki şiir, Nesîmî’nin de müzik makamlarına vukûfiyetini gös- termesi açısından iyi bir örnektir. Kâr formu için yazılmış bu tür şiirler, as- lında günümüzde unutulan “zengûle, müberkâ, muhâlif vb.” makamların yapısıyla ilgili bilgi vermese de hangi makama yakın olduklarına ışık tut- maktadır. Nesîmî Dönemi’ne Kadar Mutasavvıf Şâirler Ahmed Yesevî, Süleyman Hâkim Ata, Şah İsmail Safevî Hatâyî, Devlet Mehmed Âzâdî, Mahdumkulu, Yunus Emre, Mevlâna Celâleddin Rûmî gi- bi mutasavvıf şairlerin eserlerinin rehberliğinde ve 14. Yüzyıl’da Abdal Musa, Kaygusuz Abdal, Said Emre; 15. Yüzyıl’da Hacı Bayrâm-ı Velî (ö. 1430), Eşrefoğlu Rûmî, Süleyman Çelebi, Kemal Ümmî, Emir Sultan, Dede Ömer Rûşenî gibi mutasavvıf şairlerin refâkatinde yazan Nesîmî’nin şiirle- rinde karşılaştığımız müzikal unsurlar onun sadece tasavvuf değil aynı zamanda müzik sahasına da vukûfiyetine işaret etmektedir. Nesîmî Dîvânı’ndaki Müzikal Unsurlar Seyyid Nesîmî Dîvânı’nda27 yer alan gazel, tuyuğ, tercî-i bend, müs- tezâd, mesnevî, murabba türündeki şiirlerin tamamı müzikal unsurlar açı- sından tarandığında 51 gazel, 8 tercî-i bend, 4 mesnevî beytinde ve 3 tu- yuğda çalgı, makam ya da mûsikîşinas isimleri ve bazı mûsikî terimlerine rastlanmıştır. 1. Çalgılar Manzûmelerde müzikal unsur bakımından en çok çalgı isimlerinin geçtiği tespit edilmiştir. Seyyîd Nesîmî’nin yaşadığı dönemde kullanılan sazlar hakkında fikir sahibi olmamıza imkân tanıyan bu sazlardan şiirlerde en çok ismi geçenler sırasıyla keman, çeng, ney, def, tanbur, nefîr, rebab, ud, mey, kudüm, ergânûn, çalpâre ve çegânedir. Saz isimleri ile ilgili sayısal bilgiler şu şekildedir: 27 Hüseyin Ayan, Nesîmî Divânı (Türkçe Dîvân’ın Tenkitli Metni), Türk Dil Kurumu, Ankara 2014, C. I-II Birleştirilmiş Baskı. 496 • Ahmet Hakkı Turabi Kemân 15 Ud 1 Çeng 11 Mey 1 Ney 7 Kudüm 1 Def 4 Erganûn 1 Tanbur 2 Çâlpâre 1 Nefîr 2 Çegâne 1 Rebâb 2 a. Keman Solo ve orkestra müziğinde kullanılan, geçmişten günümüze değişim ve gelişim içerisinde ulaşan yaylı çalgılardan biridir. Nesîmî şiirlerinde ke- man sözcüğü 15 defa geçmektedir. Daha çok kaş ve tîr kelimeleri ile birlikte kullanıldığı ve mûsikî aleti olarak anılmadığı görülmektedir. ‚Kaşunla kirpigün çün sayd eyledi cihânı Sayyâd elinde ayruh tîr ü kemân gerekmez‛ (Gazel 175, 8) (Nesîmî Dîvânı, sf. 395) ‚Tograyan ‘ışkunda oh tek kirpigün tanuk durur Kaddümi kaş tek kemân itmek dilersen itmegil‛ (Gazel 227, 9) (Nesîmî Dîvânı, sf. 462) ‚Kirpügünden cân-şikâr ohlar düzermişsen meğer Kaşlarun yâyın kemân itmek dilersen itmegil‛ (Gazel 228, 9) (Nesîmî Dîvânı, sf. 463) ‚Tîr menem kemân menem pîr menem civân menem Devlet-i câvidân menem îne vü âna sıgmazam‛ (Gazel 270, 14) (Nesîmî Dîvânı, sf. 518) ‚Men kavs ile hem kemân u tîrem İy tîr ü kemân kemân menem men‛ (Gazel 306, 9) (Nesîmî Dîvânı, sf. 561) ‚Kaşlarun ile kirpigün kasd ider uşta cânuma Bagrumı deldi nâvekün tîr ü kemân mısan neşen‛ (Gazel 319, 6/349,7) (Nesîmî Dîvânı, sf. 581, 619) ‚Cân-ı ‘âşıksan ayâ sîmîn-zenah ebrû-kemân Kim cemâlün Mushafından gönlüm oldı seb’a-hân‛ (Gazel 344, 1) (Nesîmî Dîvânı, sf. 614) Nesîmî Kitabı • 497 ‚Du-şenbe güni râz-ı dilüm söyledüm âhır Ol ruhları gül kirpügi oh kaşı kemâna” (Gazel 359, 3) (Nesîmî Dîvânı, sf. 630) ‚Kirpigün nâvek ohıdur kaşların Çaçi kemân Ugramaz âşıkdan özge şol ohun peykânına‛ (Gazel 366, 9) (Nesîmî Dîvânı, sf. 639) ‚Sûretde kirpigündür sehm-i sa’adet el-hak Ma’nîde kâbe kavseyn iki kaşun kemânı‛ (Gazel 444, 9) (Nesîmî Dîvânı, sf. 739) ‚Kaşunla kirpügün yüzün güninde Aceb tîr ü kemân bi’llâh degül mi‛ (Gazel 447, 10) (Nesîmî Dîvânı, sf. 744) ‚İy iki âlemde hüsnün bî-nazîr Fitnelü kaşun kemandur gamze tîr ‘Anberîn zülfün tozındandur ‘abîr Mahşer oldı kopdı hüsnünden nefîr‛ (Tuyuğlar 64) (Nesîmî Dîvânı, sf. 812) ‚Baş kapup her dem kemân-keş kaşlarun Gönlümi kıldı müşevveş kaşlarun Urdı cân mülkine âteş kaşlarun Eyledi ‘aklumı taraş kaşlarun‛ (Tuyuğlar 157) (Nesîmî Dîvânı, sf. 830) ‚Virmemek dil dil-berün gîsûsına Sıgmaya ‘âşıklarun nâmûsına Ser fedâdur fitne-i câdûsına Cân dahı kurbân kemân-ebrûsına‛ (Tuyuğlar 263) (Nesîmî Dîvânı, sf. 849) b. Çeng Nesîmî Dîvânı’nda “çeng” sazının ismi 11 defa geçmektedir. Farsça bir kelime olan “çeng”, ses teknesi, teller ve tellerin gerildiği bir koldan ibaret- tir. İki elin parmaklarıyla çalınan çengin kökeni M.Ö. 3000 yıllarına kadar gitmektedir. İlk defa Sümerler’de görülen bu saza her uygarlık farklı isimler 498 • Ahmet Hakkı Turabi vermiştir. Türk ve İran kaynaklarında çeng olarak anılan bu saz, Batı kay- naklarında “harp/arp” olarak isimlendirilmiştir.28 Kaynaklarda Ahmedoğlu Şükrullah’ın çengin yapısı ve hacmi hakkında bilgi verdiği; Abdülkâdir Merâgî’nin çengi üzerine deri gerilmiş 24 telli bir saz olarak tanıttığı belir- tilmektedir.29 Seyyid Nesîmî’nin, şiirlerinde çeng kelimesini hep çalgı aleti anlamın- da ve yanında ya başka bir enstrüman ya da bir müzik terimiyle birlikte kullandığı görülmektedir. Nesîmî Dîvânı’nda “çeng” kelimesinin geçtiği beyitler aşağıda yer al- maktadır: ‚Çün Nesîmî’ye bu Fazl açıldı hidâyet kapusın Çalunuz çeng ü rebâb ü içelim nukl ü şerâb‛ (Gazel 11, 11) (Nesîmî Dîvânı, sf. 191) ‚Çeng ü def hem ‘ûd u ney ser-mest olup efgân ider Bu harâbâtun içinde söylenen güftâr mest‛ (Gazel 22, 23) (Nesîmî Dîvânı, sf. 207) ‚Zâhidün mihrâb içinde zikr ü tâ’atdur işi ‘Âşukun mahbûb öninde çeng ü zîr ü bem durur‛ (Gazel 103, 5) (Nesîmî Dîvânı, sf. 307) ‚Getür getür getür ol kâseyi revân-perver Götür götür götür ol çengi bir nevâ göster‛ (Gazel 152, 1) (Nesîmî Dîvânı, sf. 372) ‚‘Uşşâk meyinden kılalı ‘işret-i nev-rûz Tâ rast gele çeng Hüseynî’de ser-âvâz‛ (Gazel 180, 2) (Nesîmî Dîvânı, sf. 403) أنا الحقÇağırır çeng ü def ü ney Yalancı الَ ِإلهَ ِإالاya düşmiş‛ (Gazel 204, 5) (Nesîmî Dîvânı, sf.432) 28 Neşe Can, Türk Musikisi’nde Çeng, MÜSBE Dr Tezi (Dan.: Nuri Özcan), İstanbul 2002, s.1; Ayhan Sarı, Geleneksel Türk Sanat Müziği Çalgıları, Çanakkale 1985, s. 117. 29 Ayrıntılı bilgi için bkz. Sarı, s. 116-118. Ayhan Güldaş, “Çeng”, DİA, İstanbul 1993, VIII, 268-269. Nesîmî Kitabı • 499 ‚Altı âvâz on iki perde yegirmi dört şa’ab Hem rubâb u erganûnam çeng ile tanbûrıyam‛ (Gazel 242, 22) (Nesîmî Dîvânı, sf. 482) ‚Bir perî-peyker nigâr-ı mâh-rûyı sevmişem Şâhid ü şekl-i harîf-ı çeng-i hûrı sevmişem‛ (Gazel 283, 1) (Nesîmî Dîvânı, sf. 536) ‚Def ü çeng ü çegâna nây ü tanbûr Düzülsün bezmüne zîr ü bem olsun‛ (Gazel 310, 4) (Nesîmî Dîvânı, sf. 567) ‚Hevâda bülbül ü kumrı nevâda çeng ü sâz eyler Tutar âhengini kuşlar kimi zîr ü kimi bemden‛ (Gazel 347, 8) (Nesîmî Dîvânı, sf. 617) ‚Küllî yir ü gök Hak oldı mutlak Söyler def ü çeng ü ney ‛أنا الحق (Mesnevîler 1, 7) (Nesîmî Dîvânı, sf. 153) c. Ney Dînî mûsikî denildiğinde genellikle zihinlerde ilk beliren enstrüman- lardan biri olan bu üflemeli saz Nesîmî Dîvânı’nda “ney” veya “nây” şekliy- le 7 defa anılmaktadır. Şimdiki yapısından farklılıklar arz etmekle birlikte ortaya çıkışının milattan önceki yıllara kadar uzandığını belirten kaynak- larda neyin üflemeli çalgıların atası olabileceği ifade edilmektedir.30 Dîvân’da yer aldığı bütün beyitlerde ney saz manasında kullanılmıştır. Bu beyitler şunlardır: ‚Çeng ü def hem ‘ûd u ney ser-mest olup efgân ider Bu harâbâtun içinde söylenen güftâr mest‛ (Gazel 22, 23) (Nesîmî Dîvânı, sf. 207) ‚Âheng-i Sıfâhâni kılur ol nây-ı ‘Irâkî Rehhâvî yolında yine cânum kıla pervâz‛ (Gazel 180, 5) (Nesîmî Dîvânı, sf. 403) 30 Sarı, s. 204. 500 • Ahmet Hakkı Turabi أنا الحقÇağırır çeng ü def ü ney Yalancı الَ ِإلهَ ِإالاya düşmiş‛ (Gazel 204, 5) (Nesîmî Dîvânı, sf.432) ‚Def ü çeng ü çegâna nây ü tanbûr Düzülsün bezmüne zîr ü bem olsun‛ (Gazel 310, 4) (Nesîmî Dîvânı, sf. 567) ‚Yine ney figâne geldi ciğeri tutuşdı yandı Neye uğradı ne gördi bu tehi meyân içinde‛ (Gazel 358, 8) (Nesîmî Dîvânı, sf. 629) ‚Mutrıb kimi her zerre أنا الحقdiyü söyler İy nâra giriftâr oluban dur yine çal nây‛ (Gazel 434, 6) (Nesîmî Dîvânı, sf. 725) ‚Küllî yir ü gök Hak oldı mutlak Söyler def ü çeng ü ney ‛أنا الحق (Mesnevîler 1, 7) (Nesîmî Dîvânı, sf. 153) d. Def Gerek icrâsı gerekse yapılışı açısından değişik özelliklere sahip olduğu bilinen def çalgısının halk müziği, sanat müziği ve dini müzikte kullanılabi- lecek bir mahiyette olduğu kaynaklarda belirtilmektedir.31 Genellikle tekke- lerde “bendir” olarak geçmekle birlikte farklı ilavelerle farklı isimler almak- tadır. Günümüzde def, fasıl mûsikîmizde kullanılan zilli küçük ritim sazla- ra isim olsa da tasavvufî metinlerde geçen def kelimesinden kasnaklı-derili sade ritim sazı olan ve tekkede kullanılan “bendir” anlaşılmaktadır. Nesîmî Dîvânı’nda 4 beyitte yer verilen def hep çeng sazı ile bir arada anılmaktadır. Bu beyitlere aşağıda yer verilmiştir: ‚Çeng ü def hem ‘ûd u ney ser-mest olup efgân ider Bu harâbâtun içinde söylenen güftâr mest‛ (Gazel 22, 23) (Nesîmî Dîvânı, sf. 207) أنا الحقÇağırır çeng ü def ü ney: Yalancı الَ ِإلهَ ِإالاya düşmiş‛ (Gazel 204, 5) (Nesîmî Dîvânı, sf.432) 31 Nuri Özcan, “Def”, DİA, İstanbul 1994, IX, 85. Nesîmî Kitabı • 501 ‚Def ü çeng ü çegâna nây ü tanbûr Düzülsün bezmüne zîr ü bem olsun‛ (Gazel 310, 4) (Nesîmî Dîvânı, sf. 567) ‚Küllî yir ü gök Hak oldı mutlak Söyler def ü çeng ü ney ‛أنا الحق (Mesnevîler 1, 7) (Nesîmî Dîvânı, sf. 153) e. Tanbur Tanburun, günümüzdeki şeklini almadan yani 15. yüzyıldan önce uzun saplı, çeşitli şekillerde gövdeli çalgıların genel adı olarak kullanıldığı kaynaklarda belirtilmektedir.32 Türk mûsikîsinde yüzyıllardır kullanılan ancak 18.yüzyılda önemli biçim değişiklikleri geçirdiği ifade edilen tanbur, sapındaki perde bağları dolayısıyla müzik uzmanları tarafından Türk mûsikîsi perde sistemini gözle görülür hale getiren ana çalgı olarak kabul edilmektedir.33 Nesîmî Dîvânı’nda iki defa geçtiği tespit edilen beyitler şun- lardır: ‚Altı âvâz on iki perde yegirmi dört şa’ab Hem rubâb u erganûnam çeng ile tanbûrıyam” (Gazel 242, 22) (Nesîmî Dîvânı, sf. 482) ‚Def ü çeng ü çegâna nây ü tanbûr Düzülsün bezmüne zîr ü bem olsun‛ (Gazel 310, 4) (Nesîmî Dîvânı, sf. 567) f. Nefîr Boynuzdan yapılan bir müzik âleti olan nefirin, üzerinde perde delik- leri bulunmadığı, sadece bir temel ses ve onun birkaç armoniğinin elde edi- lebilen bir borudan ibaret olduğu kaynaklarda belirtilmektedir. Dîvân’ında 2 beyitte bu çalgıya yer veren Seyyid Nesîmî’nin, nefîri kıyamet günü üfü- rüleceği kabul edilen sûr anlamında kullandığı görülmektedir: ‚İy iki âlemde hüsnün bî-nazîr Fitnelü kaşun kemandur gamze tîr ‘Anberîn zülfün tozındandur ‘abîr Mahşer oldı kopdı hüsnünden nefîr‛ (Tuyuğlar 64) (Nesîmî Dîvânı, sf. 812) 32 Sarı, s. 58. 33 Fikret Karakaya, “Tambur”, DİA, İstanbul 2010, XXXIX, 553-556. 502 • Ahmet Hakkı Turabi ‚Çalındı kıyâmetin nefîri İy sağır işitmedün safiri‛ (Mesnevîler 1, 28) (Nesîmî Dîvânı, sf. 156) g. Rebab Çalgı tarihçilerinin kökenini Orta Asya ıklığına dayandırdığı, deri gö- ğüslü, birkaç teli olan ve yaylı çalgıların ismi olarak kullanılan rebaba adı- nın Araplar tarafından verildiği bilinmektedir.34 Farklı zamanlarda mızrap- la çalındığı kayıtlarda yer alsa da günümüzde klasik kemençeyi andıran bir saz olup, başta Mesnevî olmak üzere tasavvufî dîvanlarda neyden sonra ismi en çok zikredilen bir yaylı çalgıdır. Türk, Mısır, Mağrib, Irak, Endo- nezya, Uygur, Afgan, Pakistan gibi bölgelerde farklı biçim ve isimlerle anı- lan bu saz Nesîmî Dîvânı’nda “rebâb, rubâb” şeklinde gerçek anlamıyla iki beyitte geçmektedir: ‚Çün Nesîmî’ye bu Fazl açıldı hidâyet kapusın Çalunuz çeng ü rebâb ü içelim nukl ü şerâb‛ (Gazel 11, 11) (Nesîmî Dîvânı, sf. 191) ‚Altı âvâz on iki perde yegirmi dört şa’ab Hem rubâb u erganûnam çeng ile tanbûrıyam‛ (Gazel 242, 22) (Nesîmî Dîvânı, sf. 482) h. Ud Ud kelimesinin ilk defa VII.yüzyıla ait Arapça metinlerde geçtiği bi- linmekle birlikte kaynaklar, benzeri bir çalgının ilk defa eski Mısır’da 19-29. Sülâleler Dönemi’nde (m.ö. 1320-1085) yapıldığının tahmin edildiğini be- lirtmektedir.35 Arap ülkelerinde, Osmanlı Devleti’nde ve Türkiye’de yüzyıl- lardır rağbet gören kısa saplı, iri gövdeli bir saz olan ud çalgı anlamında Dîvân’da 1 defa geçmektedir: ‚Çeng ü def hem ‘ûd u ney ser-mest olup efgân ider Bu harâbâtun içinde söylenen güftâr mest‛ (Gazel 22, 23) (Nesîmî Dîvânı, sf. 207) i. Mey Kamış, kıskaç ve gövde olmak üzere üç parçadan oluşan mey, Anado- lu’da genellikle Erzurum, Kars, Erzincan, Bayburt, Ağrı, Muş, Artvin gibi 34 Fikret Karakaya, “Rebab”, DİA, İstanbul 2007, XXXIV, 493-494. 35 Fikret Karakaya, “Ud”, DİA, İstanbul 2012, XXXXII, 39-41. Nesîmî Kitabı • 503 bölgelerde sıkça kullanılan nefesli bir çalgıdır.36 Kafkas ülkelerinde farklı isimlerle anılan mey Nesîmî Dîvânı’nda saz anlamıyla 1 defa geçmektedir: ‚‘Uşşâk meyinden kılalı ‘işret-i nev-rûz Tâ rast gele çeng Hüseynî’de ser-âvâz‛ (Gazel 180, 2) (Nesîmî Dîvânı, sf. 403) j. Kudüm Teknesi bakırdan yapılmış, ağızlarına deri gerilmiş iki tastan oluşan ve zahme adı verilen iki çubukla çalınan kudüm, daha çok mevlevîhânelerde semâ âyinlerinde kullanılan en önemli ritim sazı olarak bilinmektedir.37 Günümüzde âyinler dışındaki müzik icrâlarında da yer alan kudüm Nesîmî Dîvânı’nda 1 beyitte geçmektedir: ‚Tug u seccâde vü çevkân bâ-çerâg u yâ kuddüm Aslını kim kıldı di aslını kandandur digil‛ (Gazel 240, 3) (Nesîmî Dîvânı, sf. 477) k. Erganûn Birkaç özelliğin birleşiminden oluşan mürekkep yapılı tuşlu müzik âleti olan erganûnun kilise orgunun atası olduğu ve Ortadoğu ülkelerinde de kullanıldığı, bu sebeple şâirlerin dîvanlarında bu çalgı ismine de yer verdikleri kaynaklarda belirtilmektedir.38 Nesîmî Dîvânı’nda bu çalgı ismi 1 beyitte yer almaktadır: ‚Altı âvâz on iki perde yegirmi dört şa’ab Hem rubâb u erganûnam çeng ile tanbûrıyam‛ (Gazel 242, 22) (Nesîmî Dîvânı, sf. 482) l. Çârpâre Günümüzde “çalpara” denilen dört parça tahtadan yapılmış rakkas âleti, tahta zil39 olan çârpâre Dîvân’da 1 beyitte geçmektedir: ‚Çarh haçan çâr-pâre çaldı men ana çarh urmadum Elüme çâr-pâre aldum dönmezem çâr-pâreden‛ (Gazel 299, 12) (Nesîmî Dîvânı, sf. 553) 36 Ahmet Serdar Kastelli, Anadolu Geleneksel Nefesli Çalgıları ve Bu Çalgılar Üzerine Özgün Bağdalar, Afyon Kocatepe Üniversitesi SBE, Sanatta Yeterlik Tezi, Afyon 2014, s. 26. 37 M. Hurşit Ungay, “Kudüm”, DİA, İstanbul 2002, XXVI, 322-323. 38 Lale Hüseyinova, “Türkiye ve Azerbaycan Besteci Yapıtlarında Düşünürler”, Atatürk Üniversitesi GSF Sanat Dergisi, sy. 25, Şubat 2016, s. 43. 39 Eyyüb Demir, “Divan Edebiyatında Geçen Musiki Aletleri ve Bunlarla Alakalı Kelime- ler”, Dicle Üniversitesi, s. 11. 504 • Ahmet Hakkı Turabi m. Çegâne Yayla çalınan dört telli bir çalgı olan çegâne Nesîmî Dîvânı’nda 1 beyitte yer almaktadır: ‚Def ü çeng ü çegâna nây ü tanbûr Düzülsün bezmüne zîr ü bem olsun‛ (Gazel 310, 4) (Nesîmî Dîvânı, sf. 567) 2. Makamlar Şiirlerinde geçen makam isimlerinden hareketle aslında Nesîmî’nin müzik bilgisi, döneminde en çok kullanılan ve bizzat sevdiği makamlar hakkında bilgi sahibi olabiliriz. Zira Seyyid Nesîmî Dîvânı’nda çalgılardan sonra en çok makam isimlerinin geçtiği tespit edilmiştir. Bu makamlar sıra- sıyla Nevâ, Uşşak, Şehnâz, Hüseynî, Büzürg, Nevrûz, Rast, Çargâh, Kûçek, Zengûle, Segâh, Hicaz, Isfahan, Irak, Rehâvî, Hisar, Müberkâ ve Muhâlif’tir. Makam isimleri ile ilgili sayısal bilgiler şu şekildedir: Nevâ 3 Zengûle 1 Uşşak 2 Segâh 1 Şehnâz 2 Hicaz 1 Hüseynî 2 Isfahan 1 Büzürg 2 Irak 1 Nevrûz 1 Rehâvi 1 Rast 1 Hisar 1 Çargâh 1 Müberka 1 Kûçek 1 Muhâlif 1 Dîvân’da makam isimlerinin zikredildiği beyitler aşağıda yer almak- tadır: a. Nevâ ‚Getür getür getür ol kâseyi revân-perver Götür götür götür ol çengi bir nevâ göster‛ (Gazel 152, 1) (Nesîmî Dîvânı, sf. 372) ‚Hevâda bülbül ü kumrı nevâda çeng ü sâz eyler Tutar âhengini kuşlar kimi zîr ü kimi bemden‛ (Gazel 347, 8) (Nesîmî Dîvânı, sf. 617) ‚Geh nevâ seyrini kılur ‘uşşâk Büzrügün nağmesin tutar şeh-nâz‛ (Tercî-i bend 1/I, 2) (Nesîmî Dîvânı, sf. 771) Nesîmî Kitabı • 505 b. Uşşâk ‚‘Uşşâk meyinden kılalı ‘işret-i nev-rûz Tâ rast gele çeng Hüseynî’de ser-âvâz‛ (Gazel 180, 2) (Nesîmî Dîvânı, sf. 403) ‚Geh nevâ seyrini kılur ‘uşşâk Büzrügün nağmesin tutar şeh-nâz‛ (Tercî-i bend 1/I, 2) (Nesîmî Dîvânı, sf. 771) c. Şehnâz ‚Sen çâr-gehi lutf kıla hüsn-i büzürgî Kûçek dehenünden bize iy dilber-i şehnâz‛ (Gazel 180, 3) (Nesîmî Dîvânı, sf. 403) ‚Geh nevâ seyrini kılur ‘uşşâk Büzrügün nağmesin tutar şehnâz‛ (Tercî-i bend 1/I, 2) (Nesîmî Dîvânı, sf. 771) d. Hüseynî ‚‘Uşşâk meyinden kılalı ‘işret-i nev-rûz Tâ rast gele çeng Hüseynî’de ser-âvâz‛ (Gazel 180, 2) (Nesîmî Dîvânı, sf. 403) ‚Hasta-dil miskin Hüseynî sâ’il olmuş gör ne dir Bu teheccî kim okursan dersi kandandur digil‛ (Gazel 240, 7) (Nesîmî Dîvânı, sf. 477) e. Büzürg ‚Sen çâr-gehi lutf kıla hüsn-i büzürgî Kûçek dehenünden bize iy dilber-i şehnâz‛ (Gazel 180, 3) (Nesîmî Dîvânı, sf. 403) ‚Geh nevâ seyrini kılur ‘uşşâk Büzrügün nağmesin tutar şeh-nâz‛ (Tercî-i bend 1/I, 2) (Nesîmî Dîvânı, sf. 771) f. Nevrûz ‚‘Uşşâk meyinden kılalı ‘işret-i nev-rûz Tâ rast gele çeng Hüseynî’de ser-âvâz‛ (Gazel 180, 2) (Nesîmî Dîvânı, sf. 403) 506 • Ahmet Hakkı Turabi g. Rast ‚‘Uşşâk meyinden kılalı ‘işret-i nev-rûz Tâ rast gele çeng Hüseynî’de ser-âvâz‛ (Gazel 180, 2) (Nesîmî Dîvânı, sf. 403) h. Çargâh ‚Sen çâr-gehi lutf kıla hüsn-i büzürgî Kûçek dehenünden bize iy dilber-i şehnâz‛ (Gazel 180, 3) (Nesîmî Dîvânı, sf. 403) i. Kûçek ‚Sen çâr-gehi lutf kıla hüsn-i büzürgî Kûçek dehenünden bize iy dilber-i şehnâz‛ (Gazel 180, 3) (Nesîmî Dîvânı, sf. 403) j. Zengûle ‚Zenkûule-sıfât nâle kılam zârî be-se-gâh Çün ‘azm-i Hicâz eyleye mahbûb-ı hoş-âvâz‛ (Gazel 180, 4) (Nesîmî Dîvânı, sf. 403) k. Segâh ‚Zenkûule-sıfât nâle kılam zârî be-se-gâh Çün ‘azm-i Hicâz eyleye mahbûb-ı hoş-âvâz‛ (Gazel 180, 4) (Nesîmî Dîvânı, sf. 403) l. Hicâz ‚Zenkûule-sıfât nâle kılam zârî be-se-gâh Çün ‘azm-i Hicâz eyleye mahbûb-ı hoş-âvâz‛ (Gazel 180, 4) (Nesîmî Dîvânı, sf. 403) m. Isfahan ‚Âheng-i Sıfâhâni kılur ol nây-ı ‘Irâkî Rehhâvî yolında yine cânum kıla pervâz‛ (Gazel 180, 5) (Nesîmî Dîvânı, sf. 403) n. Irak ‚Âheng-i Sıfâhâni kılur ol nây-ı ‘Irâkî Rehhâvî yolında yine cânum kıla pervâz‛ (Gazel 180, 5) (Nesîmî Dîvânı, sf. 403) Nesîmî Kitabı • 507 o. Rehhâvî ‚Âheng-i Sıfâhâni kılur ol nây-ı ‘Irâkî Rehhâvî yolında yine cânum kıla pervâz‛ (Gazel 180, 5) (Nesîmî Dîvânı, sf. 403) p. Hisar ‚Gönlümni hisâr eyledi bu rûy çü burka’ Gel olma muhâlif bize iy dil-ber-i pür-nâz‛ (Gazel 180, 6) (Nesîmî Dîvânı, sf. 403) q. Müberkâ40 ‚Gönlümni hisâr eyledi bu rûy-ı müberka’41 Gel olma muhâlif bize iy dil-ber-i pür-nâz‛ (Gazel 180, 6) (Nesîmî Dîvânı, sf. 403) ‚Gönlümni hisâr eyledi ber-rûy-ı müberka’42 Gel olma muhâlif bize iy dil-ber-i pür-nâz‛43 (Gazel 180, 6) (Nesîmî Dîvânı, sf. 403) r. Muhâlif ‚Gönlümni hisâr eyledi bu rûy çü burka’ Gel olma muhâlif bize iy dil-ber-i pür-nâz‛ (Gazel 180, 6) (Nesîmî Dîvânı, sf. 403) s. Şur44 ‚Çun ‚Şur‛e gelib еşg sözün gıla Nesimi Şövgünden anın cuşa gelir Se’diyi-Şiraz‛ 3. Mûsikîşinaslar Dîvân’da mûsikîşinas olarak sadece “mutrıb” kelimesi şu 3 beyitte geçmektedir: 40 Bu makam ismi nüsha farklılıklarından tespit edilmiştir. (Hüseyin Ayan, s. 403, 6. Dip- not) 41 Ayasofya nüshası. (Hüseyin Ayan, s. 403, 6. Dipnot) 42 Isparta nüshası. (Hüseyin Ayan, s. 403, 6. Dipnot) 43 Beytin bir varyantı da şöyledir: ‚Könlümü hisâr eylədi ol rûhi-mübarkə Gəl olma müxâlif bizə ey dilbər-i şahnaz‛ İmâdeddin Nesîmî, Seçilmiş Eserleri, Haz: Hamit Araslı, Azerbaycan Devlet Neşriyatı, Bakü 1973, s. 73. 44 Bu makam beytin farklı varyantında ortaya çıkmıştır: Hamit Araslı, Bakü 1973, s. 73. 508 • Ahmet Hakkı Turabi ‚Fursat durur gelün bu gice içelüm meyi Şem ile mutrıb ü men ü sen şâhid ü şerâb‛ (Gazel 14, 2) (Nesîmî Dîvânı, sf.194) “Mutrıb kimi her zerre أنا الحقdiyü söyler İy nâra giriftâr oluban dur yine çal nây‛ (Gazel 434, 6) (Nesîmî Dîvânı, sf. 725) ‚‘Işk-ı Hak irdi mutrıb ile çü sâz Nagme Dâvûd ile idüm dem-sâz‛ (Tercî-i bend 3/V, 1) (Nesîmî Dîvânı, sf. 796) 4. Diğer Mûsikî Terimleri Seyyid Nesîmî Dîvânı’nda buraya kadar yer verdiğimiz çalgı, makam, mûsikîşinas isimleri dışında pek çok mûsikî teriminin de kullanıldığı tespit edilmiştir. Şiirlerinde bu kadar çok müzikal unsura yer vermesi Nesîmî’nin mûsikî ilmine vâkıf olduğunu göstermektedir. Söz konusu mûsikî terimle- riyle ilgili sayısal bilgiler şu şekildedir: Sâz 12 Makâmât 2 Güftâr 8 Makam 1 Âvâz 7 Mûsikî 1 Nevâ 6 Kasîde 1 Nağme 5 Meyân 1 Zîr ü bem 3 Seyir 1 Perde 3 Usûl 1 Nagamât 2 Salâ 1 Âvâze 2 Beste 1 Âheng 2 Zikr 1 Edvâr 2 Şa’ab (Şu’be) 1 Mûsikî terimlerinin geçtiği beyitler aşağıda yer almaktadır: ‚Gül yüzün şem’ine uğrar handa bir pervâne var Hoş devâ-yı sâz ider dâim nevâ-yı andelib‛ (Gazel 16, 8) (Nesîmî Dîvânı, sf.197) ‚Çeng ü def hem ‘ûd u ney ser-mest olup efgân ider Bu harâbâtun içinde söylenen güftâr mest‛ (Gazel 22, 23) (Nesîmî Dîvânı, sf. 207) Nesîmî Kitabı • 509 ‚Cennet-i ‘adnun gülistânında bülbüldür dilün Nagme-i cân-sûzı her dem eylegil tekrâr mest‛ (Gazel 22, 32) (Nesîmî Dîvânı, sf. 208) ‚Mugtenem ni’metün ile her dil Men çalaram kuru yire negamât” (Gazel 31, 37) (Nesîmî Dîvânı, sf. 220) ‚‘Işka fenâ-yı mutlak ol geç bu revâk u tâkdan Cevher-i lâ-mekân haçan beste-i şeş cihât olur‛ (Gazel 96, 10) (Nesîmî Dîvânı, sf. 297) ‚Dîn ü îmân ü namâz ü hac ü erkân-ı zekât Bahs ü da’vî-ş şerî’at hamu güftâr nedür‛ (Gazel 102, 7) (Nesîmî Dîvânı, sf. 305) ‚Sözlerim cümle hakîkatdür özin anlayana Özini bilmeyene cümle bu güftâr nedür‛ (Gazel 102, 13) (Nesîmî Dîvânı, sf. 306) ‚Zâhidün mihrâb içinde zikr ü tâ’atdur işi ‘Âşukun mahbûb öninde çeng ü zîr ü bem durur‛ (Gazel 103, 5) (Nesîmî Dîvânı, sf. 307) ‚Hanı Hakkı bilen bir gerçek er kim Ola togru anun dilinde güftâr‛ (Gazel 110, 3) (Nesîmî Dîvânı, sf. 317) ‚Cum’a nemâzına çün şart oldu mısr u câmi’ Şartın bil evvel andan meşruta ayt salâdur‛ (Gazel 147, 3) (Nesîmî Dîvânı, sf. 364) ‚Hasret yaşı her lahza kılur benzümüzi sâz Bu perdede bir yâr bize olmadı dem-sâz‛ (Gazel 180, 1) (Nesîmî Dîvânı, sf. 403) ‚‘Uşşâk meyinden kılalı ‘işret-i nev-rûz Tâ rast gele çeng Hüseynî’de ser-âvâz‛ (Gazel 180, 2) (Nesîmî Dîvânı, sf. 403) 510 • Ahmet Hakkı Turabi ‚Zenkûule-sıfât nâle kılam zârî be-se-gâh Çün ‘azm-i Hicâz eyleye mahbûb-ı hoş-âvâz‛ (Gazel 180, 4) (Nesîmî Dîvânı, sf. 403) ‚Âheng-i Sıfâhâni kılur ol nây-ı ‘Irâkî Rehhâvî yolında yine cânum kıla pervâz‛ (Gazel 180, 5) (Nesîmî Dîvânı, sf. 403) ‚Yazam dir idüm nâmeyi ez hûn-ı ciğerden Töküldi yürek kanı yire dutmadı evrâk‛ (Gazel 217, 4) (Nesîmî Dîvânı, sf. 449) ‚Bu mûsîkîden iyi sâmi’ sana ger nesne keşf oldı Makâmâtın beyân eyle usûlin göster edvârun” (Gazel 222, 10) (Nesîmî Dîvânı, sf. 456) ‚Eger süsenleyin ebkem degülsen nutka gel söyle Ki harf ü nokta terkîbi ner yirdendür bu güftârun‛ (Gazel 222, 11) (Nesîmî Dîvânı, sf. 456) ‚Âb ü gül bâ-câm u dil dem-sâzı kim kıldı kadîm Sen neden kıldun tama’ ol dagı kandandur digil‛ (Gazel 240, 2) (Nesîmî Dîvânı, sf. 477) ‚Altı âvâz on iki perde yegirmi dört şa’ab Hem rubâb u erganûnam çeng ile tanbûrıyam‛ (Gazel 242, 22) (Nesîmî Dîvânı, sf. 482) ‚‘Ayşum tarabum zevk u safât ile neşâtum Sâz ile makâmâtum u sözüm nagamâtum‛ (Gazel 246, 11) (Nesîmî Dîvânı, sf. 487) ‚Ta seni gördi Nesîmî dir be-âvâz-ı bülend ‘Işk ile men âşinâyam ‘akl ile yâd olmışam‛ (Gazel 248, 6) (Nesîmî Dîvânı, sf. 489) ‚Def ü çeng ü çegâna nây ü tanbûr Düzülsün bezmüne zîr ü bem olsun‛ (Gazel 310, 4) (Nesîmî Dîvânı, sf. 567) Nesîmî Kitabı • 511 ‚Zülfi uzun kasîdedür kimse irişmez ucına Fikri hatâ dili kısa kîl ile kâle düşmesün‛ (Gazel 338, 2) (Nesîmî Dîvânı, sf. 608) ‚Sır perdesin âgâzını düzdi gönülde sâzını Söyleş diri ise râzını îmân ü dîn buldı bu cân‛ (Gazel 340, 3) (Nesîmî Dîvânı, sf. 610) ‚Hevâda bülbül ü kumrı nevâda çeng ü sâz eyler Tutar âhengini kuşlar kimi zîr ü kimi bemden‛ (Gazel 347, 8) (Nesîmî Dîvânı, sf. 617) ‚Yine ney figâne geldi ciğeri tutuşdı yandı Neye uğradı ne gördi bu tehi meyân içinde‛ (Gazel 358, 8) (Nesîmî Dîvânı, sf. 629) ‚Arı güftâr iy gönül gerçeklerün nutkındadur Her dili eğride yohdur arı güftâr isteme‛ (Gazel 371, 7) (Nesîmî Dîvânı, sf. 646) ‚Kim ki kurbân olmadı ‘ışkında şol ma’şûkanun Çîn degül da’vîsi anun neylerem güftârını‛ (Gazel 443, 5) (Nesîmî Dîvânı, sf. 738) “Perde içinde çalınur bir sâz Kim ider ‘ışk nevâsını âgâz‛ (Tercî-i bend 1/I, 1) (Nesîmî Dîvânı, sf. 771) ‚Geh nevâ seyrini kılur ‘uşşâk Büzrügün nagmesin tutar şeh-nâz‛ (Tercî-i bend 1/I, 2) (Nesîmî Dîvânı, sf. 771) ‚Ârif anlar bu nagmenün remzin Âşinâ olmayana virmez râz‛ (Tercî-i bend 1/I, 3) (Nesîmî Dîvânı, sf. 771) ‚Lâkin ol nâlenün misâli budur Zerrelerden işidürem âvâz‛ (Tercî-i bend 1/I, 7) (Nesîmî Dîvânı, sf. 771) 512 • Ahmet Hakkı Turabi ‚Çarhun âgâzın anladur bu sözüm Sâz u edvâr ile makâm oldum‛ (Tercî-i bend 3/I, 10) (Nesîmî Dîvânı, sf. 792) ‚Çünki men bi-nevâ vü kallâşem Mey-gede içre rind ü evbâşem‛ (Tercî-i bend 3/III, 1) (Nesîmî Dîvânı, sf. 794) ‚‘Işk-ı Hak irdi mutrıb ile çü sâz Nagme Dâvûd ile idüm dem-sâz‛ (Tercî-i bend 3/V, 1) (Nesîmî Dîvânı, sf. 796) ‚Hakk imiş nutk-ı Hak çü irdi bu gün Cân u dilden kulaguma âvâz‛ (Tercî-i bend 3/V, 11) (Nesîmî Dîvânı, sf. 796) ‚Munlarun âvâzına âvâzeler Top toludur şehr içi dervâzeler‛ (Mesnevîler 3, 89) (Nesîmî Dîvânı, sf. 165) ‚Munlarun âvâzesinde ser-be-ser Toldı ‘âlem hiç işitmez gûşı ger‛ (Mesnevîler 3, 90) (Nesîmî Dîvânı, sf. 165) 5. Türk Müziği’nde Nesîmî’nin Bestelenmiş Eserleri ESER ADI BESTEKÂR MAKAM USÛL FORM 1 Alem yüzüne saldı ziyâ Âl-i Mu- Sadun Aksüt Hisarbûselik Yürük İlahi hammed Semâî 2 Alem yüzüne saldı ziyâ Âl-i Mu- Hüseyin Baba Neveser Yürük İlahi45 hammed (Karaağaç Şeyhi) Semâî 3 Âyetinin safhasında gör ne yaz- Hüzzam Nim Sofyan İlahi mış ol kadîm 4 Âyetinin safhasında gör ne yaz- Muallim İsmail Yegâh Evsat İlahi mış ol kadîm Hakkı Bey 5 Ben melâmet hırkasını kendim Uşşak Düyek Nefes46 giydim eynime 6 Çünki bildik mü'minin kalbinde Hüseyin Sadettin Uşşak Evfer Durak 45 Bu eserin güftesi “Kemter kuluyum ben Ali’nin o şâh-ı keremdir” mısraıyla başlayan ve Hisarbuselik makamında notaya alınmış versiyonu da mevcuttur. 46 Bu eserin “Ol melâmet hırkasını kendim giydim eynime” mısraıyla başlayan ve hûzî ma- kamında notaya alınmış versiyonu da vardır. Nesîmî Kitabı • 513 Beytullah var Arel 7 Çünki bildin mü'minin kalbinde Mehmet İhsan Bestenigâr Sofyan İlahi Beytullah var Özer 8 Çünki bildin mü'minin kalbinde Şeyhülislam Rast Düyek İlahi Beytullah var Esad Efendi 9 Derdim ondur dokuzunu söyle- Bora Uymaz Hüseyni Curcuna Türkü mem yâre ben 10 Durman yanalım ateş-i aşka Bora Uymaz Nihâvend Sofyan İlahi 11 Gel gel yanalım ateş-i aşka Çargâh Sofyan İlahi 12 Gel gel yanalım ateş-i aşka Eviç Sofyan İlahi 13 Gel gel yanalım ateş-i aşka Hammâmîzâde Eviç Aksak İlahi İsmail Dede Efendi 14 Gel gel yanalım ateş-i aşka Eviç Sofyan İlahi 15 Gel gel yanalım ateş-i aşka İsmet Olgaç Hicaz Düyek İlahi 16 Gel gel yanalım ateş-i aşka Hicazkâr Aksak Nefes 17 Gel gel yanalım ateş-i aşka Hakan Alvan Hüseyni Sofyan İlahi 18 Gel gel yanalım ateş-i aşka Hüseyni Sofyan İlahi 19 Gel gel yanalım ateş-i aşka Ayhan Altınkuşlar Nihâvend Sengin İlahi Semâî 20 Gel gel yanalım ateş-i aşka Sazkâr Sofyan İlahi 21 Gel gel yanalım ateş-i aşka Veysel Dalsaldı Segâh Sofyan İlahi 22 Gel gel yanalım ateş-i aşka Mehmet Kemiksiz Sûzinak Sofyan İlahi 23 Gel gel yanalım ateş-i aşka Hakan Alvan Şevkefzâ Nim Sofyan İlahi 24 Gönül bir bülbül-i şeydâ öter Ayhan Altınkuşlar Nihâvend Aksak Şarkı âheste âheste 25 Kişi ki marifette kâmil olağan ol- Osman Akbaş Nevâ Düyek İlahi maz 26 Pir dîvânına uğradım Ahmet Hatiboğlu Uşşak Raks Ak- Nefes sağı 27 Yüzün gördüm dedim Elhamdülil- Hüseynî Sofyan Nefes lah 28 Yüzün nûr-i Hüdâ’dır Yâ Mu- Aslan Hepgür Hicaz Düyek İlahi hammed 29 Yüzün nûr-i Hüdâ’dır Yâ Mu- Hakan Alvan Hicaz Sofyan İlahi hammed 30 Yüzün nûr-i Hüdâ’dır Yâ Mu- Uşşak Sofyan İlahi hammed Türk Müziği’nde Nesîmî güftelerine yapılan bestelerden günümüze ulaşan ve icra edilen 30 beste tespit ettik. Bu besteler arasında 22 ilahi, 5 ne- fes, 1 durak, 1 şarkı ve 1 türkü formunda beste vardır. Bu durum Nesîmî’ye ait güftelerin Türk Müziği’nde daha çok dînî formlarda bestelendiğini, do- layısıyla Nesîmî’nin daha çok dînî içerikli güftelere sahip olduğuna işaret etmektedir. 514 • Ahmet Hakkı Turabi SONUÇ VE DEĞERLENDİRME İncelediğimiz Türkçe Dîvânı’nda Nesîmî’nin, şiirlerindeki bazı beyit- lerde mûsikî makam isimlerine, çalgı aleti adlarına ve müzikal terimlere yer verdiği görülmüştür. Bunlar, Nesîmî’nin yaşadığı dönemin müzik kültürü hakkında bilgi vermesi açısından bizim için önem arz etmektedir. Bu müzi- kal unsurların şiirlerde yer alma sıklığı o dönemde mûsikîye verilen önemi de göz önüne sermektedir. Şiirlerde müzikle ilgili sözcüklerin kullanılması edebî açıdan zenginlik olmakla birlikte mûsikî tarihimize de katkıda bu- lunmaktadır. Velev ki sözlük ya da tevriyeli olarak ikili anlamlarında kul- lanılmış olsunlar. Nesîmî’de bu kullanımlardan daha çok tevriye görülmek- tedir. Onun şiirlerinde rastladığımız makam ve âvâze isimleri, müzikal te- rimler, onları aynı şiirin farklı beyitlerinde belirli bir sırada kullanması, sa- yısal bilgiler vermesi kendisinin Orta Çağ Doğu müzik tarihi ve teorisi hak- kında bilgi sahibi olduğuna işaret etmektedir. Dîvân şairleri içinde mûsikîşinasların olduğu bilinmekle birlikte bu araştırma için taranan kay- naklarda Nesîmî’nin müzikle – az önce bahsi geçen teorik ve tarihi bilgi sa- hibi olması dışında- icracılık, bestekârlık ya da nazariyatçılık açısından bir iştigâli olduğu ya da hayatta iken herhangi bir eserinin bestelenip okundu- ğu bilgisine rastlanmamıştır. Nesîmî’nin din ile ilgili olmayan, tasavvufî konulu ya da Hurûfîlik düşüncelerini dile getirdiği şiirlerinde müzikal te- rimler kullandığı görülmektedir. Bunlardan özellikle din ile ilgili olmayan- lardan yola çıkarak müziğin, çalgı aletlerinin o dönemde hangi ortamlarda, ne vesileyle kimler tarafından benimsendiği hakkında bilgi edinilebilmek- tedir. Nesîmî’nin yaşadığı dönem ve coğrafyanın mûsikîsi hakkında yapılan araştırma sonucunda daha çok müzik teorisyenleri tarafından nazarî eserler te’lîf edildiği, bazı yöneticilerin müzikle ilgilenerek eser bestelediği, mûsikîşinasların sarayda himaye etme adı altında çalıştırıldığı, müziğin ge- nelde sarayda hazırlanan özel mekanlarda ziyafet eşliğinde yöneticilere ve onların misafirlerine sunulduğu anlaşılmaktadır. Bunlar dışında halkın müzikle bilgi ve alâka boyutu, herhangi bir icrâcı, bestekâr ya da sâzende ismi gibi bilgilere ulaşılamamıştır. Bu sonuçları maddeler halinde şu şekilde sıralayabiliriz: Nesîmî, Ahmed Yesevî geleneğini devam ettiren bir mutasavvıf şairdir. Azerbaycan diliyle yazmaktadır. Nesîmî, ağırlıklı olarak dînî içerikli şiirler yazmıştır. Şiirlerine yapılan dînî formdaki besteler, bu durumun delilidir. Nesîmî Kitabı • 515 Nesîmî, müziğe karşı müsbet görüştedir ve onu desteklemektedir. Şiirle- rinde müziğin aşkın en güzel tezâhürü ve ifadesi olduğunu ifade et- mektedir. Nesîmî, Türk Müziği bilgilerine vâkıftır. Şiirlerinde kullandığı âvâz, şube, makam ve bunların sayıları hakkında verdiği bilgilerde vukûfiyet açıkça görülmektedir. Nesîmî, kendi döneminde icra edilen müziğe hâkimdir. Bilhassa çalgılar, hânendeler ve müzik meclislerine dair verdiği bilgiler oldukça önem- lidir. Nesîmî’nin bilhassa içinde birbirine uygun makamları isimleriyle zikrettiği bir şiir tespit edilmiştir. “Kâr-ı nâtık” beste formu için yazdığı düşünü- len bu şiiri kuvvetle muhtemel kendi döneminde bestelenmiş ama gü- nümüze bu beste ulaşmamıştır. Bu şiir bestelenmemişi bile olsa, en azından Nesîmî’nin müziğe ve makamlara olan vukûfiyetini göster- mektedir. Nesîmî şiirlerinin dini Türk Mûsikîsi’nde (sünnî tekkelerde) bestelenmiş eserlerinin sayısı, aslında diğer şairlerle kıyaslandığında ne kadar az olduğu görülmektedir. Örnek verecek olursak Yunus Emre’nin şiirle- rine 1000’in üzerinde, Niyâzî-i Mısrî hazretlerinin şiirlerine yapılan beste sayısı 300’ün üzerindedir. Bunun en önemli sebebinin Nesîmî’nin dînî görüşlerindeki farklılık ve şathiyyeler olduğunda şüphemiz yoktur. KAYNAKÇA Akpınar, Yavuz. Azeri Edebiyatı Araştırmaları. İstanbul: Dergâh Yayınları, 1994. Ayan, Hüseyin. Nesîmî Divânı (Türkçe Dîvân’ın Tenkitli Metni). Ankara: Türk Dil Ku- rumu, 2014. Can, Neşe. Türk Musikisi’nde Çeng. Doktora Tezi, Marmara Üniversitesi SBE, İstan- bul 2002. Değirmençay, Veyis. İmâdüddîn Nesîmî ve Farsça Dîvânı’nın Türkçe Çevirisi. Erzurum: Atatürk Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Matbaası, 2005. Demir, Eyyüb. “Divan Edebiyatında Geçen Musiki Aletleri ve Bunlarla Alakalı Ke- limeler”, (Yayımlanmamış Makale) Dicle Üniversitesi Eski Türk Edebiyatı Ana Bilim Dalı, s.s. 1-20. Hüseyinova, Lale. “Türkiye ve Azerbaycan Besteci Yapıtlarında Düşünürler”, Ata- türk Üniversitesi GSF Sanat Dergisi, sy. 25, Şubat 2016, s.s. 39-50. Karakaya, Fikret. “Rebab”, DİA, İstanbul 2007, XXXIV, 493-494. <<<, “Tambur”, DİA, İstanbul 2010, XXXIX, 553-556. 516 • Ahmet Hakkı Turabi <<<, “Ud”, DİA, İstanbul 2012, XXXXII, 39-41. Kastelli, Ahmet Serdar. Anadolu Geleneksel Nefesli Çalgıları ve Bu Çalgılar Üzerine Öz- gün Bağdalar, Sanatta Yeterlik Tezi, Afyon Kocatepe Üniversitesi SBE, Af- yon 2014. Kolukırık, Kubilay. Abdülkâdir Merâğî ve Şerhu’l-Edvâr’ı. Ankara: Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Atatürk Kültür Merkezi Yayını: 420, Araştırma İnceleme: 94, 2012. Kürkçüoğlu, Kemal Edip. Seyyid Nesîmî Divânı’ndan Seçmeler. Ankara: Kültür ve Tu- rizm Bakanlığı Yayınları: 612, 1000 Temel Eser Dizisi: 118, 1985. Mehmet Öncel ve Fazlı Arslan. “11-14. Yüzyıllar Arasındaki Mûsikî”, Türk Din Mûsikîsi El Kitabı. Edt. Ahmet Hakkı Turabi. Ankara: Grafiker Yayınları, 2017. Özcan, Nuri. “Abdülkâdir-i Merâgî”, DİA, İstanbul 1988, I, 242. <<<, “Def”, DİA, İstanbul 1994, IX, 85. <<<<<. Türk Mûsikîsi Tarihi. (Yayınlanmamış Ders Notları), İstanbul: 2015. Sarı, Ayhan. Geleneksel Türk Sanat Müziği Çalgıları. Çanakkale 1985. Semerkandî, Devletşah b. Bahtışah. Tezkiretü’ş-Şuarâ. Çev. Necati Lugal. İstanbul: Pinhan Yayıncılık, 2011. <<<, Tezkiretü’ş-Şuarâ. Çev. Necati Lugal. İstanbul: Tercüman Gazetesi, 1977, C. 3. Şâkirzâde, Nergiz. Azerbaycan ve Türkiye’nin Müzik Kültürleri. Çev. Tura Aliyeva. Ba- kü-İzmir 1995. Şıhıyeva, Seadet. “Klasik Türk Edbiyatında Mûsikîye İlişkin Terimler”, Eski Türk Edebiyatı Araştırmaları Dergisi. c. 1, sy. 1, Ağustos 2018, ss. 338-366. Ungay, M. Hurşit. “Kudüm”, DİA, İstanbul 2002, XXVI, 322-323. Yıldız, Zeynep. “14. Yüzyılda Mûsikî Tasavvuru: Hasan Kâşânî’nin Kenzü’t-Tuhaf Adlı Eseri”, İnsan ve Toplum Dergisi, c. 1, sy. 2, Aralık 2011, s.s 87-109. Yılmaz, Bülent. Celâyirliler Kabile-Devlet. Doktora Tezi, Atatürk Üniversitesi SBE, Er- zurum 2002. Yıldırım, Yusuf, Seyyid Nesimi, Ketebe Yay, İstanbul 2018. Nesîmî Kitabı • 517 Nesîmî Güftelerine Yapılmış Bazı Beste Örnekleri: 518 • Ahmet Hakkı Turabi Nesîmî Kitabı • 519 520 • Ahmet Hakkı Turabi Nesîmî Kitabı • 521 522 • Ahmet Hakkı Turabi Nesîmî Kitabı • 523 524 • Ahmet Hakkı Turabi “NƏSİMİ” BƏDİİ FİLMİNİN DİLİNİN ÜSLUBİ VƏ SEMANTİK XÜSUSİYYƏTLƏRİ Füzuli Mustafayev* Açar sözlər: bədii film, rejissor işi, aktyor oyunu, kinossenari, çəkiliş obyekti, kinokadrlar, film qəhrəmanları Ключевые слова: художественный фильм, режиссжрская работа, актжрская игра, киносценарий, съжмочный объект, кинокадр, герои фильма Keywords: feature film, director’s work, actor’s play, film script, object of shooting, sequence, heroes of film Azərbaycan ədəbiyyatının müəyyən bir dövrü Nəsiminin adı ilə bağlıdır. O, ana dilinin fədaisi kimi Azərbaycan mədəniyyəti tarixində gör- kəmli yer tutur. Nəsimi bir həqiqəti yaxşı başa düşürdü ki, xalqın dili onun ən yaxşı və etibarlı təmsil edənidir, dil xalqın öz zəruri göstəricilərindəndir. Dilini itirən xalq özünü itirmiş olur, öz varlığını itirmiş olur. Nəsimi şeirlərinin böyük qismini öz ana dilində yazmış və bu şeirləri ilə Azərbaycan türk ədəbi-bədii dilinin inkişafı tarixində misilsiz rol oynamışdır. Buna görədir ki, Nəsiminin bədii yaradıcılığı ilə yanaşı onun şeir dili və Nəsimi haqqında tədqiqatın mərkəzi problemlərindən hesab olunur. Nəsimiyə qədər Azərbaycan türk dilini, poeziya dili kimi fars və ərəb dilləri ilə yanaşı qoyan və bu dildə, sözün geniş mənasında yazıb-yaradan ikinci bir görkəmli şair bizə məlum deyil. Nəsimi azərbaycanca şeirin möhkəm əsaslarını qoymaqla, bu sahədə ciddi addım atan və Azərbaycan türk dilinə yüksək poeziya dili hüququ verən ilk böyük sənətkar olmuşdur. “Onun tarixi xidməti sayəsində Azərbaycan dili ərəb, fars dilləri ilə yanaşı Yaxın Şərqin ən geniş yayılmış ədəbi dilinə çevrilmişdir *1, 6+. Nəsimi dili bir ədəbi dil kimi, leksik və qrammatik kateqoriyalarla zəngindir. Onu demək kifayətdir ki, biz burada söz birləşmələri və * Doç. Dr., Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyası Nəsimi adına Dilçilik İnstitutu,
[email protected]526 • Füzuli Mustafayev cümlələrin əsas struktur tiplərinin hamısını görə bilirik. Azərbaycan dili tarixinin tədqiqatçılarından olan S.Əlizadənin fikrincə, “söz birləşməsinin elə bir tipi, sadə və mürəkkəb (tabesiz və tabeli) cümlənin bu gün bizə məlum olan elə əsas növü yoxdur ki, Nəsimi dilində olmamış olsun” *2, 10+. “Dilimizin tarixi inkişafı göstərir ki, ədəbi dil canlı dilə yaxınlaşdıqca, ondan daha çox qidalandıqca tərkiblərin də işlənmə tezliyi artmışdır. Nəsimi dilində də tərkiblərin xeyli yer tutması bu təmasın nəticəsidir” *3, 6+. Bu tərkiblər şairin şeirlərinin dilində öz qrammatik ekvivalentini inkar etmir. Nəsiminin dili bu cəhətdən də tədqiq oluna bilər. Bütün bunların fövqündə biz əsas fikirlərimizi “Nəsimi” bədii filminin dili üzərində cəmləyirik. İsa Hüseynovun ssenarisi əsasında yazılmış “Nəsimi” filmində hər şey ilk baxışda adi faktlar kimi görünür, yəni yazdığı dilin imkanlarından, ayrı- ayrı vasitələrindən müəllifin istifadə etməsi adi haldır, bunsuz keçinmək mümkün deyildir. Lakin burada faktların kəmiyyəti və keyfiy-yəti, mövqeyi, necə istifadə olunması əhəmiyyət kəsb edir. Məsələn, sual cümlələri cümlə sistemində vacib ünsürlərdən biri kimi hamı tərəfindən istifadə edilir. Burada qeyri-adi heç bir şey yoxdur və ümumən ədəbi dilin, eləcə də bədii dilin, fərdin dilinin xüsusiyyətlərini müəyyənləşdirmək üçün bu fakt özlüyündə heç bir əsas verə bilmir. Lakin bir kateqoriyanın, eləcə də sual cümlələrinin indi bizə məlum olan bütün mümkün formalarından ədəbi dilin tələbləri səviyyəsində hələ XIV əsrdə istifadə edilibsə, bu diqqətimizi cəlb etməyə bilmir. Bunların hamısı öz yerində, biz isə qayıdaq sözü gedən filmə və burada baş verən çəkiliş proseslərinə, montaj işlərinə, aktyor, rejissor və operatorların fədakarlıqlarına. Aşağıda yazacaqlarımızdan bir daha yəqin edəcəyik ki, filmin personajlarının dilinin üslubi imkanları nə qədər zəngindir. Filmdə görəcəyik ki, Nəsiminin dili istər dil-üslub, istər janr, istərsə də leksik-qrammatik cəhətdən kifayət qədər mənalıdır. Film boyunca lirik Nəsimi, poetik ruhlu Nəsimi, çöhrəsi nurlu gənc Nəsimi hürufiliyin fəlsəfi mahiyyətini, bəşəri ideyalarını, mənəvi paklığa çağırışını şövq və ilhamla açıqlayır. Fikirlərinin əsas tezisləri bunlardır: “əsgərin gücü qılıncda yox, etiqadda olmalıdır”, “həqiqət insanın özüdür”... Hələlik o, əmindir ki, qətiyyətində inamlıdır, hökümdar onları duya- caq, başa düşəcək və əsarət buxovlarından qurtulmaq üçün döyüşçülərlə hürufi mürşid və müridlərinin qüvvələrini birləşdirməyə razılıq verəcək. Rasim Balayev bu səhnədə öz obrazının ötkəmliyini, şax qürurunu, fikrini gənclik ehtirası ilə söyləməsini əsas götürüb. O, ilkin aktyor təqdimində Nəsiminin bəlağətli danışığının fikir dərinliyini onun poetik- Nesîmî Kitabı • 527 dinamik hərəkətləri ilə birləşdirir. Hərəkət plastikası zərif və lirik mahiyyətlidir. Şahla Nəsiminin fikirləri haçalanır. Şair “elmli və ədalətli şah ikiqat Allahdır” sözləri ilə söhbətə yekun vurur. Vurur və qürurlu, qalib addım- larla sarayı tərk edir. Rasim Balayev həmin səhnəni Nəsiminin ilk mənəvi qələbəsi kimi səciyyələndirir. Belə bir səhnə təsviri hadisələrin sonrakı dramatik-psixoloji inkişafı və daha dərin fəlsəfi fikir-mükalimələrə keçid üçün aydın hərəkət dramatizmi yaradır. Nəsimi mürşidi, ustadı Nəiminin (aktyor İsmayıl Osmanlı) yanın- dadır. Mədrəsə hücrələri arasında Nəiminin müdrik tövsiyələrinə qulaq asır. Aktyor heyrət və məhəbbətlə dinləmək duyğusunu üst qatda verib. Onun heyrətli baxışlarından işıq seli axır. Bu işıqda kamillik işartıları parlaqdır. Nəiminin qızı Fatimə (aktrisa Xalidə Qasımova) udda çalır. Udun təranələri altında Nəsimi öz şeirni oxuyur. Burada həm şeirin, həm də aktyorun üslubu həmahənglik yaradır. Aktoyor bu dəfə obrazın daxili təbəddülatını həm gözlə, həm sifət cizgiləri ilə , həm də səs ahəngi ilə tamaşaçıya çatdırır. Üzünü məndən nihan etmək dilərsən, etməgil, Gözlərim yaşın rəvan etmək dilərsən, etməgil! Yandırırsan könlümü eşqinə məlum oldu kim, Anu rüsvayi-cahan etmək dilərsən, etməgil! Ekranda baxışlarından ülviyyət yağan, ağlı, dərrakəsi, fəlsəfə, məntiq, fiqh, təbiət, riyaziyyat elmlərini, dinlərin tarixini qavrama bacarığı, insan- lara səmimi münasibəti ilə İmadəddini görürük. O, yavaş-yavaş “Nəsimi” imzası ilə tanınıb sevilən şair kimi şöhrətlənir. Hürufilik təliminin qüdrət sahiblərindən biri kimi tanınır. Rasim Balayev öz qəhrəmanını yumşaq, zərif hərəkət plastikası və lirik ifadə vasitələri ilə təqdim edir. Səhnələr dəyişdikcə aktyorun plastikasın- dakı zərifliyə sosial-ictimai dramatizm, bir qədər sərtlik hopur. İfadə vasitə- lərinin lirizminə psixologizm əlavə edilir. Aktyor “həqq-təala insan oğlu özüdür” fikrini haraya çevirir. Bununla Nəsiminin fəlsəfi ideyasının məkan genişliyinin sərhəd “sındırmaları” başlayır. Növbəti epizodlarda aktyor fəlsəfi dərinliyə varacaq və tragediya çalarlarını kövrək həzinliklə oyun-ifadə vasitələrinə əlavə edəcək. Növbəti epizodun dili, üslubu, janrı, forması, ritmi, duyumu, musiqisi tamam fərqlidir. Nəsimi silah düzəldən dəmirçilərin karxanasındadır. 528 • Füzuli Mustafayev Körüklərin xorum-xorum xoruldayıb alov püskürdüyü, pudluq çəkiclərin zindan üstündəki közərmiş dəmirlərə zərbələr endirdiyi, hazır silahların cingilti qopardığı qaynarlıqda bütün hisslərini içində cilovlayan Nəsiminin baxışları ekrandan keçib bizim də baxış və duyğularımıza qarışır. Nəsimi naləli və titrək səslə pəhləvan cüssəli dəmirçiyə xitab edir: “Fəzl qiyamı ruhda, beyinlərdə olmalıdır, Qara əmi. Ürəklərdə, duyğularda olmalıdır”... Artıq Nəsiminin lirik düşüncələri idraki fəlsəfədən don geyinib. “Şair öz əqidəsində bəşəriyyətin xurafat zillətindən qurtulması, təfəkkürlərin nadanlıq buxovlarından xilas olacağı duyğularını aləmə fəryadla car çəkir. lakin coşqun ehtiraslı bu fəryad hələ həzindir. Nəsiminin içini titrətsə də, təfəkkürləri silkələsə də, kütləvi düşüncəni dəyişmək gücündə deyildir” *4, 32. Aktyor Rasim Balayev şair-mütəfəkkir Nəsiminin psixoloji dəyişmələ- rini tədricən açmağı əsas götürür. Sənətkarın sükutlu baxışlarında qasır- ğadan əvvəlki dənizin qorxunc sakitliyi var. Nəiminin təliminə görə ərəb əlifbasının iyirmi səkiz, fars əlifbasının otuz iki hərfi məhəbbət və gözəlliyin əsasıdır. Hürufiliyin Nəimiyə məxsus olan fəlsəfi, elmi-nəzəri prinsiplərini Azərbaycan dühalarından İmadəddin Nəsimi, Əbil-ül Əla, Türkiyədə Seyid İshaq daha əsaslı şəkildə, elmi prinsiplərlə davam etdiriblər. Fəzlullah Nəimi Teymurləngin əmri ilə tutulub. Tutulub və Fatehin oğlu Miranşah tərəfindən Naxçıvandakı Əlincə qalansında vəhşicəsinə edam olunub... Qayıdıram “Nəsimi” bədii filminə. Bədii filmdəki Nəsimi roluna. Bu rolu oynayan Rasim Balayevin aktyorluq yaradıcılığının özünəməxsus xüsusiyyətlərinə. Fəzlullah Nəimi müridlərinə Əmir Teymurun (Teymurləngin) Azər- baycanda törətdiyi vəhşiliklərdən danışır. Danışıb onları təfəkkür və idrak işığında mənəvi üsyana çağırır. Olub-olmuşları yaxşı bilən, Əmir Tey- murun əmri ilə Nəiminin bütün əməllərini bitdə-bitdə izləyən, hökmdara xəfiyyəlik edən dərviş (aktyor Əbdül Mahmudov) qəfildən “Fəzl təslim olmalıdır!”, - deyir. Nəimi Şirvanşahların və Əmir Teymurun siyasətinin kütləvi qantökmə həddinə çatdığını fəhmən duyur və buna görə də özünü təslim etməyə daxilən razılıq verir. Nəiminin ruhi varlığı özlüyündə mizan-tərəzi qurur və qərara gəlir ki, vəsiyyətini yazsın. Yazıb imzalasın və qızı Fatimə məqamı gələndə o vəsiyyətnaməni Nəsimiyə versin. Nesîmî Kitabı • 529 Aktyor birdən-birə, lakin vəziyyətin psixoloji mahiyyətinə uyğun tərzdə tragediya notlarını öz oyununun ifadə vasitələrinə əlavə edir. Dəhşətli sarsıntı keçirən Nəsimi sonrakı faciəvi hadisələri görmək, duymaq iqtidarında deyil. Hissləri ağlını üstələyir. Belə oyun tərzində Rasim Balayev səsinin drammatik-tragediya ahəngini də dəyişir. Tamaşaçı bu dəyişmədə Nəsiminin bədbinliklə dediyi “gedirəm qəbrimi qazdırım” sözlərini təbii və inandırıcı qəbul edir. Tamaşaçı Nəsiminin bu hərəkətini həm də ehtiraslı gəngin idrak işığından uzaq olan çılğınlığı kimi qavrayır. Növbəti epizodda açıq-aydın görünür ki, vurğu normalarına aktyorlar tərəfindən kifayət qədər əməl edilir. Xarici istilaçılara qarşı amansız döyüşlərdən, Teymurləngin qarətlə- rindən Şirvanşahların xəzinəsi tükənib. Şirvan əhli tükənən xəzinəyə öz yardımını göstərir. Camaat axın-axın saray önündəki Şah meydanına tərəf yön alıb. Şah Şirvanşah İbrahim əshabələri ilə bu mənzərəni seyr edir. Kadrda fikir və qəmin ağırlığından sarsılmış, lakin qəddini əyməyib şax addımlarla gələn Nəsimi görünür. Şirvanşah İbrahim ona xoşgəldin edir və əliboş gəlməsinə tənə vurur. Nəsimi “mənim cəvahiratım beynimdədir”, deyib sözü sərkərdə Dövlət bəyə verir. Dövlət bəy (aktyor Tofiq Mirzəyev) Əmir Teymurun qüvvələrinin parçalandığını söyləyir. Yaranmış vəziyyətdən istifadə etmək üçün Şirvan- şah İbrahimi Teymurlənglə açıq mübarizəyə çağırır. Şah razılıq vermir. Rasim Balayevin mənalı oyununda Nəsimi növbəti mənəvi zərbə alır, daha bir sarsıntı keçirir. Dövlət bəy danışanda Nəsimi susur. Aktyor bu sükutda Nəsimini qılıncla müdrikliyin, hisslə idrakın sərhədində daxili gərginlik keçirən şəkildə oynayır. Şahın Dövlət bəyin təklifinə laqeydliyi Nəsimini hövsələdən çıxarır. O, fəryadla söyləyir ki, Teymurləng Təbrizdə yeddi min azərbaycanlını diri-diri divara hördürüb. İndi də yağış yağanda divarlardan qara qanlar sızır. Digər tərəfdən Şeyx Əzəmin (aktyor Məmmədrza Şeyxzamanov) fitvası ilə Nəsimi həbs olunur. Xalqın dərdini, müsibətini içində çəkən Nəsimi fəryadla söz deyir. Səsin doğurduğu tragik haray dalğa-dalğa insanların içindən keçir. Keçir və eyni zamanda tamaşaçıları filmin yeni fəlsəfi-psixoloji hadisələrinə kökləyir. Təqdim edilən epizodda orfoepik normalara riayət edilməsini tama- şaçı diqqətlə izləyir. Gözlənilmədən Nəimi ağır-ağır addımlarla gəlir. O, daxili qürurla Nəsimi ilə üzləşir. Titrək, likn qürurlu səslə qızı Fatiməyə deyir: “Qəm yemə, qızım. Gedən cismimdir, ruhum Nəsimidədir”. 530 • Füzuli Mustafayev Rasim Balayev öz obrazını hürufilik əqidəsincə imamlıq dərgahına hazırlayır. Aktyor daxili gərginliyini sifət ifadələrində və baxışlarında verməklə Nəsiminin bir anda bir qərinə müddəti qədər müdrikləşdiyini heyrətamiz ustalıqla tamaşaçılara çatdırır. Nəiminin məsləkdaşlarından olan Yusif (aktyor Kamal Xudaverdiyev) qəzəblə və məhəbbətlə Nəsimini ittihama çəkir. Onun cəzalandırılmasını tələb edir. Rasim Balayev qəm sükutunun əsas mahiyyətini daş üzərində oturmuş şəkildə, yalnız baxışlarla oynayır. “Vəsiyyətnaməni oxuyun” deyən Nəsiminin daxilindəki fırtına sükutunu içindən ildırım kimi sivrilib çıxır. Çıxıb müridlərin qulaqlarında şaqqıltıyla çaxır. Rasim Balayev obrazın müdrik təmkinini oynamağı əsas tutur. Baxış- lar ekrandan bizə zillənir. Bizim içimizi dağlaya-dağlaya keçib altı əsr öncə ilə altı əsr sonranın arasında əqidələri haqq yolunda ittihama çəkən ülvi və müqəddərs, real və qeybdən peyda olan varlığa çevirir. Rasim Balayev səbr və qəzəblə, nalə və fəryadla obrazı faciənin içinə çökdürür. Həmin çöküntüdə? məhz Nəsimi fəhmlə hiss edir ki, Nəiminin xilası mümkün deyil. Aktyor öz ifasındakı sükut boyalarını tündləşdirir. Tündləşdirir və biz rəssam Rembrant tablolarındakı rənglərə bənzəyən bu “qaranlıqda” hürufilərin əqidə ülviyyətinin nurunu sezirik. Burada isə qrammatik tələblər normadan kənara çıxmır. Aktyorların çıxışları bunu bir daha sübut edir. Baxaq. Qəmin, fikrin ağırlığından qəddi əyilmiş Nəsimi tək qalıb. Dərviş ona yaxınlaşır. Nəsimi ilə Dərvişin dübədü üzləşməsi. Dərviş: - Ənəlhəq söyləyən Hüseyn Həllacın dərisini soydular... Usta- dın Fəzlullah da getdi. Sən də gedəcəksən, bilirsən bunu? Nəsimi: - Bilirəm. Artıq Nəsiminin varlığına üsyan hayqırtısı hopub. Bu hayqırtı hələlik şairin daxilində burumlana-burumlana qalıb. Aktyor bircə kəlmə “bilirəm” sözünü elə vüsətlə deyir ki, tamaşaçı o səsdəki kinayə və vüqar ahəngini qolboyun görür. Lakin filosof Nəsimi, lirik nəğmələrini qəm fəryadının sarı simlərində hüzünlə nalə çəkən Nəsimi hələ mübarizə hərəkətlərini müəyyənləşdirməyib. “Məndə sığar iki cahan, mən bu cahana sığmazam” deyən Nəsimi əzilib-büzüşüb və bir dərviş libasına sığışaraq bürmələnib. Bürmələnib, bürmələnib və ovuca sığan yumağa dönüb. Amma nə qətiyyətlə görünür ki, aktyorun ifadə vasitələrinin zənginliyində zaman cəhrəsinin ipində əyilib yumaqlanan zavallılığın arxasında həqiqət nəhrinin sel nəriltisi var. Nesîmî Kitabı • 531 Dərviş: - Gedək mənimlə. Nəsimi: - Hara? Dərviş: - Cahan genişdir. Nəsimi: - Dardır cahan... Bu sözlə Rasim Balayev Nəsimin “cahana sığmazlığına” ilk kodu həssaslıqla və incə sənətkarlıqla tamaşaçılara verir. Təqdim etdiyimiz epizodda isə Nəsimi dilinin frazeologiyasındakı zənginlik üzə çıxır. Hürufi Nəsimi, Tanrı dərgahına çatmaq ülviyyətində olan sufi Nəsimi dərvişlərin əhatəsindədir. Dərviş söyləmlərinin, dərviş nəğmələrinin psixoloji ritmi Nəsiminin qəm körüyündə daha da közərib, bu közərti duyğuları dağım-dağım dağlayır. Dərvişlər özlərinin ritmik-dinamik nəğmələrini oxuyurlar. Dərviş Nəsimidən şeir deyir: Sən sana gər yar isən gal, ey könül, yar istəmə! Yarü dildar ol mənə, sən yarü dildar istəmə! Bivəfadır çün bu aləm, kimdən istərsən vəfa? Bivəfa aləmdə sən yari-vəfadar istəmə!.. Oxuya-oxuya Nəsimi kinayə ilə süzüb deyir: Dərviş: - İndi ki sən də bizim kimi sərgərdansan, gəl, qoşul bizə. Nəsimi: - Tərkidünyalıq yaddır mənə. Rasim Balayev həmin sözləri fəryadla, hayqırtı ilə demir. Yanğıyla, qəmin ülviyyəti ilə deyir və məhz bu məqamda aktyor Nəsimini növbəti qüdsiyyətlə səmanın yeddinci qatına (başqa sözlə, Tanrı dərgahına) qaldırır. Nəsimini əqidəsinin müqəddəslik bakirəliyi, qüdsiyyəti təfəkkür işığının ən gur ziya saçdığı məqamda meracdadır. Dərviş oxuyur: Şərbəti ağuludur fani cahanın, sən onun Şərbətindən nuşdaru umma, zinhar, istəmə! Dərviş Nəsimidən soruşur ki, “sənindir?”. Nəsimi başı ilə “hə” işarəsi verir. Aktyorun sifət ifadələrinin məna dərinliyi, məzmun vüsəti Nəsimi obrazının dərkolunmaz idrakının mürəkkəb qüdsiyyətinin daha coşqun tərənnümünə qanad açır. 532 • Füzuli Mustafayev Həmin kadrda Nəsimi özü də bir zavallı dərvişdir. Lakin dərviş Nəsiminin nə təbərzini, nə də kəşkülü var. Əlində ağac tutan müdrik Nəsimi həyatda idrakın haqq işığını arayır. Filmi və filimdəki həmin epizodu yada salaq. Nəsimi hadisələrin içində Dərvişə, ekrandan 600 il əvvəlin idrak pəncərəsindən isə bizlərə baxır. Dərviş söylədiyi şeirin ruhuna, məna tutumuna söykənərək özünü mənəvi qalib sayır. kinayəli, qalib baxışlarla və təkəbbürlü iddia ilə Nəsimini suala tutur. Dərviş: - İstibdad səni də sındırdı, ey xaliqi-insan. Nəsimi: - Kövrək deyiləm, Dərviş, sınmaram. Nəsimi və Fatimə epizodunda ana dilimizin zəngin orfoqrafiya və leksikoqrafiya elementləri tamaşaçını heyran edir. Dördnala çapıb kəcavəyə çatan və örpəyi qaldıranda onun boş olduğunu görən Fatimə atasının yoxluğundan tragik əzablarla sarsılır. Həmin səhnədə Nəsiminin psixoloji dəyişməsinə təkan verən dialoq var. Fatimə: - Kəcavə boşdur. Nəsimi: - Hansı Fəzl? Fatimə: - Ruhu səndədir. Nəsimi: - Səndə cəngavər dəyanəti var... Bu epizodda Rasim Balayev musiqini bir qədər irəli buraxır və səsinin ahəngini psixoloji, sarsıntılı, müşküllü işdən soraq verən fəlsəfi dərinlik təranələri ilə tarazlaşdırır. Aktyorun hüznlü baxışları, səsin psixoloji harayı və sözlərin qəm yükü, daxilən gələn hayqırtı və musiqinin təlatümü ilə ahəngdar ritmdə tənzimlənir, köklənir, oyun-ifadə vasitəsinə çevrilir. Yusiflə Fatimə yorulub söykəniblər daşa. “Kəcavə boşdur” xəbəri Nəsimiyə növbəti zərbə vurub. Nəiminin bədəninə paslı mismarla 32 hərfin yazılmasını eşidən şair insanın ağlagəlməz cəza fikirləşməsindən mənən vahimələnib. Nəsimi idrakın işığında və əqidəsinin nurunda ölümə qənşər gedir. “Nəsimi şeirlərinin dilində işlənən xəlqi ifadə və cümlələr, çoxlu atalar sözü və məsəl onun xəlqi ruhunu daha da qüvvətləndirir, ona mənalıq, hikmət gətirir, sanbalını artırır” *6, 110. Nəsimi şeirlərində dilimizin sağlamlığının qorunması baxımından oxucu üçün maraqlı ola biləcək sonuncu epizodu xatırladırırq. Bu çəkilişlər Hələb şəhərinin küçələri, bazarı və meydanında aparılıb. Nəsiminin (R.Balayev) dilindən: - Canımı yandırdı şövqün, ey nigarım, hardasan? Gözlərim nuru, iki aləmdə varım, hardasan? Nesîmî Kitabı • 533 Çün Nəsimidir bu gün əyyami-eşqin sərvəri, Ey şəkərləb, yari-şirin ruzigarım, hardasan? Əmir: - Bilirsənmi ki, hürufiliyi yayan ölümə məhkumdur? Şagird: - Bilirəm. Əmir: - Oxuduğun qəzəl Nəsiminindir? Şagird: - Bəli. Əmir: - Kimsən? Şagird: - İmadəddin Nəsimi! Şeyx Əzamın səsi: - yalan deyir! Bu cavan Nəsimi deyil! Əmir: - Kimdir bu bədbəxt? Şeyx Əzam: - Nəsiminin şagirlərindəndir, özü burdadır, Hələbdədir! Nəsimi: - Bu cavını buraxın, qəzəl mənimdir! Şagird: - Ustad, qayıt, yalvarıram, qayıt! Əmir: - Asılsın, dərisi soyulsun! Əzam: - Yox, yox, belə ucuz ölümlə ölməməlidir, əmr elə, diri-diri dərisini soysunlar! Əmir: - Dərisi soyulsun! Gənc hürufi: - Şeyxin barmağı kəsilsin! Yerdən: - Kəsilsin! Hürufi: - Mən axı, elə-belə... söz məsəli dedim, Şeyz Əzam! Nəsimi: - Zahidin bir barmağın kəssən, dönüb həqdən qaçar. Gör bu misgin aşiqi, sərpa soyarlar, ağrımaz! Şagirdlər: - Çün Nəsimi aləmin sulatnıdır, Dövr onun, dövran onun dövranıdır! Nəsimi: - Bulmuşam həqqi, ənəlhəq söylərəm, Həq mənəm, həq məndədir, həq söylərəm!.. Ənəlhəq!.. Ənəlhəq!.. Ənəlhəq!.. Seyid: - Qüdrətə bax! Həq ondadır! Nəsimi: - Həqiqi olan yalnız Allahdır! Şeyx əzam: - Əgər Allahsansa, bəs rəngin niyə saralır? Nəsimi: - Bədbəxt!.. Sənin gözündə tor var!.. Mən əbədiyyət üfüqündə doğan günəşəm, qürub edəndə saralar! “Nəsimi” filminin dili ilə bağlı apardığımız araşdırmalar, təhlillər və kiçik tədqiqatlar bir daha deyir ki, İmadəddin Nəsiminin şeirlərinin dili XIV əsr Azərbaycan türk ədəbi dilini öyrənmək üçün ən etibarlı mənbə hesab edilə bilər. 534 • Füzuli Mustafayev Ədəbiyyat Seyidov Y. Nəsiminin dili. Bakı, 2004. səh. 6-11. Əlizadə S. Nəsimi dilində söz birləşmələri. “Elmi əsərlər” (Dil və ədəbiyyat seriyası), ADU nəşri, 1971, №1, səh. 10. Quluzadə Q.M. Nəsiminin həyatı və yaradıcılığı. Seçilmiş əsərləri. Bakı, 1962, səh. 6. Rəhimli İ. Səmimiyyətin qəm nuru. Bakı, 2017, səh. 32. Hüseynov İ. Nəsimi bədii dilinin ssenarisi. Bakı, 1973. Axundov A.A. Nəsimi və XIV əsr Azərbaycan ədəbi dili. Bakı, 1971, səh. 110. “Nəsimi” bədii filminin ssenarisi. On the Language of “Nasimi” Feature Film Mustafayev Fizuli Najmaddin SUMMARY The presented paper is devoted to the language of “Nasimi” feature film. Two directions are taken into account for learning the language of film: literary sample and a sample of literary language. In the first direction language of the film is investigated in the background of philosophical and literary thought with all expression means and stylistic features. Oriental, especially Sufi and Hurufi social-philosophical thoughts are paid attention. In the second direction grammatical structure of the language are put for- ward. Development and formation of the language level of literary lan- guage are defined. In the article poems by Rasim Balayev’s performance are given and analyzed. Mastery of filmmaker’s work, various characters’ abil- ity, preparation procedures of the shooting are introduced for interest. SEYYİD İMÂDÜDDİN NESîMî VE TÜRKİYE’DE NESîMî ÜZERİNE YAPILAN ÇALIŞMALAR Rıdvan Canım* ÖZET Türk edebiyatının yetiştirdiği en büyük şairlerden biri olan Seyyid İmadüddin Nesîmî, efsanevi kişiliği ve dünya edebiyatlarında büyük yan- kılar uyandıran şiirleriyle şöhreti asırları aşıp günümüze kadar ulaşan bir isimdir. Şiirlerini daha çok Azerbaycan Türkçesi ile söylemiş olan Nesimi üzerine İran ve Azerbaycan gibi ülkelerde olduğu gibi Türkiye’de de farklı çalışmalar yapılmıştır. Bu çalışmada Nesimi’nin şiirlerini, hayatını ve kişili- ğini kitap, makale, bildiri, ansiklopedik bilgiler olarak değişik kategorilerde ele alan bu bibliyografik çalışmalar üzerinde durulacaktır. Anahtar Kelimeler: Nesimi, Hurufilik, Azerbaycan, Nesimi Divanı, Tasavvuf. ABSTRACT Seyyid Imaduddin Nesimi is considered one of the greatest Turkish poets whose mystic persona and unparalled poetry have had indelible marks on the world literatures. Mostly known for his poems written in the Azerbaijani dialect of Turkish, various books, academic articles, and encyc- lopedic entries have been written on Nesimi’s life and poetry in Azerbaijan, Iran, and Turkey. This study aims to synthesize and provide an overview of this prior bibliographic work. Keywords: Nesimi, Hurufism, Azerbaijan, Divan of Nesimi, Sufism GİRİŞ Kaynaklara göre XIV. Yüzyılın sonları ile XV. Asrın başlarında yaşadı- ğı anlaşılan Nesîmî’nin hayatına dair kaynaklarda verilen bilgiler ne yazık ki beraberinde birtakım farklılıkları ve dolayısıyla tartışmaları getirmekte- dir. Şairin ismini Kınalızade Hasan Çelebi, Kâtip Çelebi, Fâik Reşad Hıfzi * Prof. Dr., Trakya Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Öğretim Üyesi, ridvanca-
[email protected]536 • Rıdvan Canım Tevfik, Hamamizade İhsan ve Hasan Âlî gibi bazı kaynaklar İmâdüddin1; Lâtîfî, Beyânî gibi tezkire yazarları ile Sarı Abdullah Efendi, Ahmet Rifat, Yusuf Bey Vezirof gibi biyografi yazarları Seyyid İmâdüddin2; Müsta- kimzâde Süleyman Sadeddin şairin adını Şeyh İmâdüddin3; Bursalı Meh- met Tahir; Seyyid Ömer İmâdüddin4; Ali Emîrî Efendi; Muslihiddin5; Nail Tuman ise neredeyse kendisinden önce kullanılan bütün isim ve unvanları birleştirerek şairin adını Şeyh İmâdüddin Seyyid Ömer Nesîmî olarak ver- mektedir.6 İlk dönem Hurûfî yazarlarından Emîr Gıyâseddîn, İstivâ- nâme’sinde Nesîmî’yi “Seyyid-i saîd-i şehîd Emîr Seyyid İmâdüddîn Nesîmî” şeklinde anar. Günümüzde bunlar arasında kabul edilen en yaygın isim İmâdüddîn’dir. Şairin künyesi Ebu’l-Fazl’dır. Şiirlerinde, başta Nesîmî olmak üzere Hâşimî, Seyyid, Hüseynî, Alî, İmâd gibi mahlâsları kullandığı da bilinmektedir. Nesîmî’nin ismi gibi doğum yeri ve doğum tarihi hakkında ileri sürü- len bilgilerde de ihtilaflar vardır. Bunlar arasında en eski bilgiyi, aynı za- manda Nesîmî’nin de çağdaşı olan İbn Hacer el-Askalânî vermekte; As- kalânî, İnbâ’u’l-Gumr bi-Ebnâi’l-Umr adlı eserinde şairi “Nesîmüddîn et- Tebrîzî” diye anmakta ve dolayısıyla Tebrizli olduğunu belirtmektedir. Tezkire yazarlarından Latifi ise şairin “Nesîmî” mahlasını onun doğum yeri olduğunu söylediği, Bağdat yakınlarındaki “Nesim” kasabasından aldığını ileri sürer. Doğum yeri ile ilgili olarak ortaya atılan farklı iddialar arasında Diyarbakır, Nusyabin, hatta Şiraz gibi şehirler de yer almaktadır. Son za- manlarda özellikle Azerbaycan’da yazılan eserlerde şairin Şirvan bölgesin- deki Şamahı’da doğduğu da yaygın bir kanaat olarak öne çıkmaktadır. 7 Eserlerinden iyi bir tahsil gördüğü anlaşılan Nesîmî’nin hurufîliği ka- bulünden önce “Hazret-i Şeyh Şiblî’nin cümle-i fukarâsından” olduğu 1 Kınalızade Hasan Çelebi; Tezkiretü’ş-Şu’arâ. Haz. İ.Kutluk, C.II, s.985; Kâtip Çelebi; Keş- fü’z-Zünûn an Esâmi’il-Kütübi Ve’l-Fünûn. C.I, s.817; Fâik Reşad; Târîh-i Edebiyyât-ı Osmâniyye. s.114; Hıfzı Tevfik-Hamamizade İhsan-Hasan Âlî; Türk Edebiyatı Nümûneleri. İstanbul 1926. s.101. 2 Lâtîfî; Tezkiretü’ş-Şu’ara ve Tabsıratü’n-Nuzamâ. Haz.Dr. Rıdvan Canım, AKM Başkanlığı Yay. Ankara 2000, s.523-524, Beyânî Mustafa Efendi; Tezkire-i Şu’arâ. MK, AEE.Tarih. 757, yk.107a; Sarı Abdullah Efendi; Semerâtü’l-Fu’âd fi’l-Mebde-i ve’l-Me’âd. İstanbul 1288, s.195; Ahmet Rifat; Lugat-i Tarihiyye ve Coğrafiyye. C.VII, s.82.; Yusuf Bey Vezirof; Azerbaycan Edebiyatına Bir Nazar. İstanbul 1337, s. 17. 3 Müstakimzâde Süleyman Sadeddin; Mecelletü’n-Nisâb. Sül.Ktp. Halet Ef. 628, yk.422. 4 Bursalı Mehmet Tahir; Osmanlı Müellifleri. İstanbul 2009, C.II, s.432. 5 Ali Emirî Efendi; Esâmî-i Şu’arâ-yı Amid. MK, AEE Tarih. 781/1. Yk.104. 6 Mehmet Nail Tuman; Tuhfe-i Naili. Divan Şairlerinin Muhtasar Biyografileri. Büro Yay. Haz. Cemal Kurnaz-Mustafa Tatçı. 2001, s.4289. 7 Usluer, Fatih; http://www.turkedebiyatiisimlersozlugu.com/ Nesîmî Kitabı • 537 Latîfî Tezkiresi’nde dile getirilmiştir.8 Zamanla Fazlullâh Hurûfî’nin halife- leri arasında yer aldığı, Hurûfîliği yaymak için Bağdat, Şirvan, Bakü gibi şehirleri dolaştıktan sonra ilk olarak Latîfî’nin belirttiği gibi Murâd Han Gâzî devrinde Anadolu’ya geldiği, dolayısıyla İran ve Azerbaycan tarafla- rından gelip Halep’e giderken Anadolu’dan geçmiş olduğu, bu seyahatle- rinde Ankara’ya Maraş’a ve Bursa’ya da uğradığı sanılmaktadır.9 Nesîmî’nin aile çevresi ile ilgili verilen bilgiler de oldukça sınırlıdır. “Şah Handan” adında bir kardeşinin olduğu, halk arasında “Şahanda” adıyla bilindiği, Şamahı’da kendi adıyla anılan kabristanda medfun olduğu bilinmektedir.10 Nesimi’nin tıpkı doğum yeri ve yılı gibi, ölüm yeri ve yılı da kesin olarak bilinmemektedir. Ancak Şiraz rivayeti dışında kaynakların birçoğu şairin Halep’te öldüğü konusunda birleşirler. Kaynaklar çoğunlukla onun Memlûk Sultanı el-Müeyyed (815-824/1412-1421) zamanında Emir Yaş Beğ’in Şam naipliği döneminde (818-821/1415-1419) öldürüldüğünü yazar. Ancak şairin ayrıntılı bir biyografisini yazan Fatih Usluer ölüm tarihi ve ye- ri ile ilgili olarak şunları söyler: “Elimizde Nesîmî’nin halifesi Refî’î’nin Beşâret-nâme’si olmasaydı Nesîmî’nin idamı için 820/1417-18 tarihini kabul edebilirdik. Zira 811/1408-09’de yazımı tamamlanan Beşâret-nâme’de Nesîmî’nin şehâdet haberi verilmiştir: “Ol Nesîmî rahmet-i Fazl-ı Hudâ / Ol İmâdü’d-dîn sırr-ı Murtazâ / Cân u ten gözüyle gören Âdem’i / Ol ki çoklar oldı andan âdemî / Ol şehîd-i aşk-ı Fazl-ı zü’l-celâl / Bend u zindânlarda oldu mâh u sâl / Ol Mesîhâ-veş seyâhat eyleyen / Erişip her yirde hakkı söyleyen / Ol belâdan âh u efgân itmeyen / Söyleyen esrârı pinhân itmeyen / Kutb-ı âlem pişuvâ-yı ehl-i dîn / Server-i âfâk-ı emîrü’l-mü’minîn”. Dolayısıyla bu mısralara bakılarak Nesîmî’nin en azından 811/1408-09 tarihinden önce şehit edildiğini kabul etmek gerekmektedir. Nitekim Köprülü de 16. yüzyılda telif edilen Mecâli- sü’l-Uşşâk’taki 807/1404-05 tarihinin Nesîmî’nin ölüm tarihi olduğunu be- lirtmektedir”.11 Nesimi üzerine araştırmaları bulunan İbrahim Olgun, şairin ölümü ile ilgili yapılan spekülasyonlara farklı bir yaklaşımla şöyle bir yorum getirir: “Arap tarihlerinden edindiğimiz bilgi, bu nedenlerin birer bahane olduğu- nu, gerçekte sağlam kişiliği, güçlü etkisi olan Nesimi’nin manevi etkisinin daha da artmasıyla çevresine pek çok yandaş toplaması ve böylece zaten o 8 Latifi. Tezkiretü’ş-Şu’ara ve Tabsıratü’n-Nuzama. Haz. Dr. Rıdvan Canım, AKM Yay. Anka- ra 2000, s.523. 9 Usluer, Fatih; A.g.y. 10 Ayan, Hüseyin; Nesimi Divanı. Akçağ Yay. Ankara 1990, s.12 11 Usluer, Fatih; A.g.y. 538 • Rıdvan Canım zaman karışık olan Halep’te adamlarıyla yeni olaylar çıkarması kuşkusu ile politik bir tedbir olarak onu öldürmüş olmaları ihtimalini kuvvetlendir- mektedir”.12 Nesimi şiiri söz konusu olduğunda her zaman lirizmden bahsederiz. Bu doğrudur. Divan edebiyatına gerçek anlamda şiir sesi getiren ritmik mısralar Şeyhî’den, Necatî ve Ahmed Paşa’dan önce Nesîmî şiirinde görü- lür. Ancak burada Nesimi şiirinin en az lirizmi kadar didaktik ve felsefi ta- rafını da gözardı etmemeliyiz. Zira onun şiirlerinde derin ve güçlü bir iman felsefesine tanık oluruz. Ayet ve hadisleri bu kadar güçlü bir şairlik kudre- tiyle mısralarına yerleştiren Türk şairi pek azdır. O islami ilimleri ve felse- feyi gerçekten iyi bilen, yeri geldiğinde Kur’ân-ı Kerim’i şiirleriyle te’vil, tercüme ve tefsir eden, diğer taraftan da dervişlik heyecanını şiirlerinde zir- veye taşıyan bir şairdir.13 “Dilinde Azeri Turkçesi özellikleri ağırlıklı olsa da Nesîmî, Oğuz Türkçesiyle teşekkul etmeye başlayan klasik şiir dilinin kuruluşunda açık, sade ve ahenkli diliyle önemli rol oynayan lirik, samimi ve coşkun şairlerin başında gelir. Tasavvuf ve Hurufilik terimleri bir tarafa bırakılırsa dili halk diline çok yaklaşır. Nesimi, yukarıda da belirttiğimiz gibi inanç ve heyecan- larını olduğu gibi şiire dökmekten kendini alamamış, ateşli ve taşkın sözler söylemiş, hayranlığını ifade ettiği Hallac-ı Mansur gibi canını feda etmekten kaçınmamıştır. O aynı zamanda divan edebiyatının mazmunlarını klişeleştirmeyi ger- çekleştiren ilk şairlerdendir. Ayrıca Nesimi, Azeri Türkçesinin Fuzûlî'den önceki en büyuk şairi olarak kabul edilir. Turk edebiyatında önemli etkisi olan Nesimî'nin en çok tesirinde kalanlar sûfî ve özellikle hurûfi şairlerdir. Şiirlerine gerek kendi döneminde ve gereks ölumunden sonra birçok naz!re yazılmıştır. Onun etkisinde kalan Turk şairlerinden) XV. yuzyılda Azeri şair Habîbî, Diyarbekirli Halili, Karakoyunlu hukumdarlarından Hakîkî mahlasıyla şiirler yazan Cihan Şah, hurufi şairlerinden Refî’î ve Penâhî) XVI. yuzyılda Arşi ve Usulî sayılabilir. Şah İsmail Hatâyî de hurûfiliği ye- niden canlandıran bir hukumdar olarak Nesimi'ye nazireler yazan ve onu taklit eden şairlerdendir”.14 Nesîmî’nin Arapça, Farsça ve Türkçe Dîvânı olduğu Latîfî Tezkire- si’nde15 (Canım 2000: 524) yazılıdır. Başka kaynaklarda Arapça Dîvân’ın- 12 Olgun, İbrahim; Seyyid Nesimi Üzerine Notlar. Türk Dili Araştırmaları Yıllığı Belleten. An- kara 1970. s.52 13 Kocatürk, V.Mahir; Türk Edebiyatı Tarihi. Edebiyat Yayınevi. Ankara 1964, s.186. 14 Bilgin, A.Azmi; Nesimi Madd. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. C.33, s.4, İstan- bul 2007. 15 Canım, Rıdvan; A.g.e. s.524. Nesîmî Kitabı • 539 dan bahsedilmez. Ayrıca Mukaddimetü’l-Hakâyık adlı Nesîmî’ye nispet edilen bir de mensur eser vardır. 1. Türkçe Dîvân : Türkçe Dîvân’ının yurtiçi ve yurtdışında tespit edi- len yüz civarında nüshası vardır. Nesîmî, Türk edebiyatı tarihinde Dîvân’ı en çok yayımlanan şairlerden biridir. Nesîmî Dîvânı’nın Arap harfleriyle altı kez basıldığı görülmektedir. Dîvân’ın, İran ve Azerbaycan’da tespit edebildiğimiz on ayrı neşri mevcuttur. Bunların dikkate değer örnekleri, Hamid Araslı (1985), Cihangir Kahramanof (1973) ve Hüseyin Feyzullâhî Vâhid’e (1392) aittir. Şairin Türkçe Dîvân’ı üzerine Latin harfleriyle Türki- ye’de yapılan ilk çalışma, Saide Saygı’nın hazırladığı mezuniyet tezidir (Saygı 1965). Eser üzerine Hüseyin Ayan (1970) tarafından yapılan doktora tezi yayımlanmıştır (Ayan 1990, 2002).16 Türkçe şiirlerinde Nesîmî mahlası- nı kullanır. 2. Farsça Dîvân : Nesîmî Dîvân’ının tespit edilebilmiş on sekiz nüshası mevcuttur. Farsça Dîvânı, İran ve Azerbaycan’da yedi kez yayımlanmıştır. Bunların dikkati çeken en başarılı örnekler arasında Muhammed Rızâ Mer’âşî (1370) ve Pervîz Abbâsî Dâkânî’nin (1369) neşirleri zikredilebilir. Eser, Türkiye Türkçesine Veyis Değirmençay tarafından tercüme edilmiştir (Değirmençay 2013). Şairin Farsça şiirlerinde daha ziyade “Hüseynî” mah- lasını kullandığı görülür. 3. Mukaddimetü’l-Hakâyık: “Hakikatlere giriş” anlamına gelen Mu- kaddimetü’l-Hakâyık mensur bir eser olup isminden de anlaşılacağı gibi Fazlullâh’ın Farsça olarak sistemleştirdiği görüşlerinden özellikle İslam’ın temel esaslarıyla ilgili olanlar derli toplu bir şekilde Türkçeye aktarılmıştır. Hurûfîliği tebliğ amacıyla yazılan eserin İslam’ın bunlar üzerine yapılan te- villeri barındırması oldukça isabetlidir. Mukaddimetü’l-Hakâyık’ın tespit edilebilen yirmi civarında yazma nüshası vardır. Bunların en eskisi 963/1555 istinsah tarihli Manisa nüshasıdır. Eser, Fatih Usluer tarafından yayımlanmıştır (Usluer 2009).17 A. KİTAPLAR ve KİTAPLARDA BÖLÜM: Abdülbâki Gölpınarlı; Nesimi, Usuli, Ruhi, Yeni Matbaa (Varlık Yayın- ları), Istanbul 1953.; Kapı Yay. İstanbul 2014. Abdülbâki Gölpınarlı; Hurûfîlik Metinleri Kataloğu, TTK Yay. Ankara 1973. Adil Ali Atalay; Seyyid Nesimi Divanı. Can Yayınları. İstanbul 2009. 16 Usluer, Fatih; http://www.turkedebiyatiisimlersozlugu.com/ 17 Usluer, Fatih; http://www.turkedebiyatiisimlersozlugu.com/ 540 • Rıdvan Canım Ahmet Caferoğlu - Yavuz Akpınar; “Azerbaycan Turkleri Edebiyatı” Turk Dunyası El Kitabı, C.3, Ankara 1992, Turk Kulturunu Arastırma Enstitusu Yay., s.597-669. Ahmet Yaşar Ocak; Osmanlı İmparatorluğunda Marjinal Sûfîlik: Kalende- riler. (XIV-XVII.Yüzyıllar), Ankara 1992.; (s.155).; Timaş Yay. İstanbul 2017, 384s. Ahmet Yaşar Ocak; Osmanlı Toplumunda Zındıklar ve Mülhidler. (15- 17.Yüzyıllar), İstanbul 1998. (s.181-184).; Timaş Yay. İstanbul 2016. 536s. Ali Şir Nevayi; Nesâyimü’l-Mahabbe Min Şemâyimi’l-Fütüvve. (Haz. Kemal Eraslan, İstanbul 1979). Fatih Usluer; Seyyid Nesimi ve Mukaddimetu'l Hakaiki, Kabalcı Yay. İs- tanbul 2009.; Seyyid Nesimi. Hakikatlere Giriş. Revak Kitabevi. İstanbul 2017. 2.Baskı. Fatih Usluer; İlk Elden Kaynaklarla Doğuştan İtibaren Hurufilik, Kabalcı Yay. İstanbul 2009. Fatih Usluer - Özer Şenödeyici - İsmail Arıkoğlu. Hurufilik Bilgisi. Fe- rişteoğlu Abdülmecid Külliyatı. Gece Kitaplığı. Ankara 2014. Gülağ Öz; Evrene Sığmayan Ozan NESİMİ. Hüseyin Gazi Kültür ve Sa- nat Vakfı. Ankara 2006. Gülağ Öz; On İki Ulu Ozan. Barış Kitap. İstanbul 2017. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kita- bı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. (I.Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005) Hasan Aktaş; Yeni Türk Şiirinde Seyyid Nesimi Okulu ve Misyonu. Yort Savul Yayınları. Edirne 2004. Hasan Hüseyin Ballı; Hurûfiliğin Doğuşu ve Fazlullah Hurufi. İstanbul 2013. Hikmetevi Yay.232 s. Hüseyin Ayan; Nesimi Divanı. Akçağ Yay. Ankara 1990. Hüseyin Ayan; Nesimi, Hayatı, Edebi Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Diva- nı’nın Tenkitli Metni. TDK Yay. Ankara 2000. İrene Melikoff; Uyur İdik Uyardılar. Çev.Esat Korkmaz. Demos Yay. İs- tanbul 2012, 381 s. İsa Muganna Hüseyinov; Mahşer. Hak Elçisi Seyyit Nesimi. Çev: Zülfiye Elay Veliyeva. Yurt Kitap Yay. İstanbul 2004. Kemal Edip Kürkçüoğlu; Seyyid Nesimi Divanı’ndan Seçmeler. İstanbul 1973.; Seyyid Nesîmî Divanından Seçmeler, Ankara 1985. Nesîmî Kitabı • 541 Kenan Sarıalioğlu; Nesimi. Yâ Hazreti Hak Yâ Hazreti Aşk. Apollon Yay. İstanbul 2010. Mehmet Özgür Ersan; 7 Ulu Ozanlar. Salon Yay. Konya 2018. 560s. Mustafa Ünver; Hurufilik ve Kur’an. Nesimi Örneği. Fecr Yay. Ankara 2003. Nesimi; Irak Divanı. Zengin Yay. İstanbul 2019, 256 s. Ömür Ceylan; Seyyid Nesîmî. Gülü Gül İle Tartanlar 2. Kapı Yay. İs- tanbul 2007, 80s. Özer Şenödeyici; Nesimi ve Hurufilik Kitabı. Kesit Yay. İstanbul 2015 Reha Çamuroğlu; Sabah Rüzgârı. Ene’l-Hakk Demişti Nesimi. Metis Yay. İstanbul 1992.; Kapı Yay. İstanbul 1. Baskı 2005, 5. Baskı 2009. Rıdvan Canım; Latîfî, Tezkiretü’ş-şu‘arâ ve tabsıratü’n-nuzamâ. Ankara 2000, s. 523-527. Süleyman Zaman; Yedi Ulu Ozan. Can Yay. İstanbul 2009. Tolga Gökalp; Nesimi Halleri. Semerci Yayınları. İstanbul 2019, 187s. Tolga Gökalp (Mâtemî); Nesimi Sohbetleri. Semerci Yay.İst. 2018.192 s. Turgut Karabey; Nesimi. Hayatı-Sanatı Eserleri ve Bazı Şiirlerinin Açıkla- maları. Akçağ Yay. Ankara 2017 Vecihi Timuroğlu; İnançları Uğruna Öldürülenler. Yurt Kitap Yay. An- kara 1991. Veyis Değirmençay; İmadüddin Nesimi ve Farsça Divanı. Kurtuba Kitap. İstanbul 2013. Yusuf Yıldırım; Seyyid Nesimi. Ketebe Yay. İstanbul 2018. Zeynel Öztürk; Alevi-Bektaşi İnancında Yol’a Başverenler. Sokak Kitapla- rı Yay. İstanbul 2015, 160s. Zeynel Öztürk; 7 Ulu Ozan. Sokak Kitapları Yay. İstanbul 2017, 288s. B. MAKALELER: Ali Cançelik; Nesimi Divanında ‚İnsan‛, ‚Âdem‛ ve Bazı Temel Vasıfları. Türkiyat Mecmuası. Cilt: 25, Sayı:2, Ocak 2015, s.61-79. Ali Nusret; Havâ-yı Nesimi. Maarif Mecmuası. C.3, Sayı: 56, s.52-53. İstanbul 1308 (Rumi). Ayşe Balkan; Cihan Aktaş’ın Azize’nin Son Günü Adlı Hikaye Kitabındaki Azerbaycan Kültürüne Ait Unsurlar. Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araş- tırmaları Enstitüsü Dergisi. Erzurum 2013. Sayı:49, s.239-249. Bekir Çınar; Eserleriyle Prof. Dr.Hüseyin Ayan: Seyyid Nesimi Divanı. A.Ü. Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi. SayI: 39, Erzurum 2009. Prof.Dr. Hüseyin Ayan Özel Sayısı. s.73-83. 542 • Rıdvan Canım Beyhan Kesik -Emre Sengul; ‚Nesimi’nin Yayımlanmamıs Gazelleri‛. Mertol Tulum Kitabı, Sivrihisar Belediyesi Yay, 2017, s. 457-463. Bilal Hesenli; Edebiyat Derslerinde Klasik Eserlerin Tahlilinde Sufizm ve Hurufizmle İlişkilendirilme İmkanları. Motif Akademi Halkbilim Dergisi. 4/8 Aralık 2011, s.164-171. Bülent Şığva; Nesimi’nin Tuyuğları Hilye midir? Erzincan Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi. S.III. Aralık 2016, s.169-192. Cemal Muhtar; Hurufi Türk Şairleri. Marmara Üniversitesi İlahiyat Fa- kültesi Dergisi. Sayı:4, s.219-226. Ocak 1986, İstanbul. Erol Gündüz-Erdem Sevimli; Nesimi’nin ‚Senden Dönmezem‛ Redifli Gazeline Estetik Bir Yaklaşım. Selçuk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi. Sayı: 36, s.97-124.Konya 2016 Erol Gündüz; Divan Şairi Seyyid Nesimi’nin Halk Şairi Kul Nesimi Üze- rindeki Etkileri. (The in Fluences of Sayyıd Nesimi, a Divan Poet, on Kul Nesimi, a Folk Poet). Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi The Jo- urnal of International Social Research Volume: 3 Issue: 12 Summer 2010 s.202-212. Fatih Usluer; Hurufi Metinleri ile İlgili Bazı Notlar, Ege Üniversitesi Turk Dili ve Edebiyatı Aratırmaları Dergisi, S. 13, s. 211-235. İzmir. (Ocak/Jan 2007). Fatih Usluer; Divan Şairleri ve Hurufilik. Türkoloji Dergisi 23/1. Mart 2019. S.80-104. Fatih Usluer; Nesîmî Şiirlerinin Şerhlerinde Yapılan Yanlışlıklar. Turkish Studies International Periodical For the Languages, Literature and His- tory of Turkish or Turkic, (Winter 2009). Volume 4/2, s.1072-1091. Filiz Kalyon; Nesimi’nin Divanında ve Diger Kaynaklarda Rastlanmayan Siirleri / Nesimi’s Divan And His Unknown Poems Which Had Not Been Taken To Other Sources, TURKISH STUDIES -International Peri- odical for the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, (Prof. Dr. H. Ömer Karpuz Armaganı), Volume 10/16 Fall 2015, p.783- 806. ANKARA/TURKEY. Giray Satıcı; “Nesîmî Şiirini Anlama Yolunda Hurufî Şiir Şerhine Giriş”. Alevîlik Araştırmaları Dergisi. Ankara 2013. Sayı: 6, s. 45-66. Gülistan Ekmekçi; Nesimi Divanında Geçen Ayet ve Hadisler. Akademik Bakış Uluslararası Hakemli Sosyal Bilimler Dergisi. Sayı: 66, Ocak 2018, s.94-112. Hemid Memmedzade; Nesimi’nin Farsça Divanı. (Terc. Turgut Kara- bey), TDEAD, IX, İstanbul 1998, s.135-147. Nesîmî Kitabı • 543 Hüseyin Ayan; Kul Nesimi’ye Ait Olduğu Sanılan Şiirler. Edebiyat Fa- kültesi Araştırma Dergisi. Sayı: 6, s.21-33. Erzurum 1973. Hüseyin Ayan; Seyyid Nesimi Hakkındaki Çalışmamız. Atatürk Üniversi- tesi Edebiyat Fakültesi Dergisi. Sayı:2’den Ayrı Basım. Erzurum 1971. Huseyin Ayan; “Seyyid Nesimi ve Hurufilik”, Balkan Turkoloji Arastırmaları Merkezi (BAL-TAM) Turkluk Bilgisi 3, s.175-182 İbrahim Olgun; Nesîmî Üzerine Notlar, TDAY Belleten. Ankara 1971, s. 195-207. İbrahim Olgun; Seyyit Nesîmî Üzerine Notlar, TDAY Belleten. Ankara 1989, s. 47-68. İlyas Kayaokay; Klasik Türk Şiirinde Bir Efsanevi Kahraman Olarak Seyyid Nesimi. Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi. Sayı:19, s.193-216. İs- tanbul 2017. Kemal Yavuz; Şiirimizin Özgün Nakışçısı: Nesimi. Dil ve Edebiyat Der- gisi. Ağustos 2011, Sayı:32, s. 26-35. İstanbul. Köprülü-zade, Mehmed Fuad; “Nesîmî’ye Dair”. Hayat Mecmuası. İs- tanbul 1927. 1 (20): s.382. Mehmet Rıhtım; “In IX-XIX the Centrues Sufi Orders in The Culture His- tory of Azerbaijan”. Avrasya Etüdleri Dergisi. Sayı: 35, Ankara Haziran 2009, s.33-60. M. Nuri Çınarcı; Nesimi’nin Farsça ve Türkçe Divanında Redif Meselesi. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitusu Dergisi – Jo- urnal of Social Sciences Cilt / Volume: 2010-1 Sayı / Issue: 20, s.14-29. M.Fatih Köksal; Nesimi’nin Bilinmeyen Tuyuğları. Internatıonal Journal of Turkish Studies. Agâh Sırrı Levend Hatıra Sayısı. II, V. 24, Harvard University Press, s. 138-208. University of Wisconsin. M.Fatih Köksal; Seyyid Nesîmî’nin Yayımlanmamış Şiirleri. Türk Kültü- rü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi. Ankara 2009, Sayı: 50, s. 77- 135. Mesut Karakaş; Seyyid Nesimi’nin Bilinmeyen Gazelleri. Cumhuriyet Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi. Cilt:43, Sayı:1, Ocak 2019, Sivas, s.120-144. Muhammet Özdemir; Özer Şenödeyici. ‚Nesîmî ve Hurûfîlik Kitabı. Ma- kaleler, Şiir Şerhleri, Orijinal Metin Örnekleri. İstanbul 2015. Kesit Yay. Littera Turca Journal of Turkish Language and Literature. 1/2.Kasım 2015. Volume: 1. Muhsin Macit; Nesîmî’nin Şiirinde Ahengi Sağlayan Unsurlardan Tekrar- lar Üstune. Yönelişler. Temmuz S.48, s. 26-36. İstanbul 1990. 544 • Rıdvan Canım Muhsin Macit, Huseyin Ayan, Nesimi, Hayatı, Edebi Kisiligi, Eserleri ve Turkce Divanının Tenkitli Metni, Virgul Dergisi, S.102, Aralık 2006. Musa Tılfarlıoğlu; Şairlerin Bilinmeyen Gazelleri. Mavi Atlas. 7/1. Mayıs 2019. s.163-184. Mustafa Ünver; Hurufilik ve Nesimi’nin Kur’an’a Bakısı, Fecre Dogru Dergisi, Sayı:7/82, 2002, s.4-12. Mustafa Ünver; I.Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu. 17-19 Ha- ziran 2005, Ankara. Ondokuz Mayıs Üniversitesi İlahiyat Fak. Dergisi. C.22, Sayı:22, Ocak 2006, Samsun. Mustafa Ünver; Nesimi ve Vahdet-i Vücud. Atatürk Üniversitesi Türki- yat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi. Sayı:39, Erzurum 2009. Prof.Dr. Hüseyin Ayan Özel Sayısı. s.537-552. Mustafa Ünver; Nesimi’nin Siirlerinde Kur’an’a Referans Sorunu, Ondo- kuz Mayıs Universitesi Ilahiyat Fakultesi Dergisi (OMÜİFD.), S. 24-25, Samsun 2007, s. 119-134. Nihat Taydaş; Seyyid Nesimi ve Kul Nesimi’yi Karıştırmayalım. Seyyid Nesimi’den Kul Nesimi’ye Alevilerin Kutsal Saydığı Yedi Ozan Kimdir? Sin- can İstasyonu. Aylık Edebiyat Dergisi. Temmuz 2012, Ankara. s.2 Ömer Zülfe; Nesimi’nin Tuyuğlarına Ek. Modern Türklük Araştırmaları Dergisi. II/4, s.121-135. Ankara 2005. Özer Şenödeyici; Alevilikte Hurufi Tesirinin ve Istırabın Temsili Olarak Yetmiş İki Sayısı. Alevilik Araştırmaları Dergisi. The Journal of Alevi Studies. Alevilik Araştırmaları Dergisi. The Journal of Alevi Studies. Yaz/Summer 2012, Sayı/Volume: 3, Mayıs 2012, Ankara, s.267-286. Özer Şenödeyici; Nesimi Şiirini Anlama Yolunda Hurufi Şiiri Şerhine Gi- riş. Alevilik Araştırmaları Dergisi. The Journal of Alevi Studies. Kış/Winter 2013, Sayı/Volume: 6, Aralık 2013, Ankara, s.45-66. Özer Şenödeyici; Hurufilik-İlk Elden Kaynaklarla Doğuşundan İtibaren. (Fatih Usluer). Kabalcı. Yay. İstanbul 2009. (Fatih Usluer/Kitap Tanıtı- mı). Kabalcı. Yay. İstanbul 2009. 624 s., Uluslararası Sosyal Araştırma- lar Dergisi, 2019. s.645-658. Özer Şenödeyici; “Nesimi’nin Mahlasları Problemi‛ Turk Kulturu ve Hacı Bektas Veli Arastırmaları Dergisi, Ankara 2013, Sayı: LXVIII, s.171-200. Özer Şenödeyici; Nesîmî Şiirine Göre Hurufi Güzeli Portresi, Alevilik Araştırmaları, 2014. Sayı: 8, s.35-48. Ankara 2014. Recep Cengiz, Ramazan Sarıçiçek; Nesimi’nin Şiirlerinde Ortodoks ve Heterodoks Dualizmi. Sosyal Bilimler Araştırma Dergisi. Yıl:VI, Sayı:12, Eylül 2008. s.1-19. Nesîmî Kitabı • 545 Rıdvan Canım; Seyyid Nesimi’nin ‚Arzular‛ Redifli Gazeli Üzerine Bir Tahlil Denemesi. Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi. (Prof.Dr. Hüseyin Ayan Özel Sayısı), Sayı: 39, s.579-586. Erzu- rum, 2009. ISSN : 1300-9052. Seadet Şıhıyeva ; Sosyal Nitelikli Konuların Tasavvufi Yorumu: Nesimi Örnegi. Yeni Türkiye Kafkaslar. Özel Sayı-VI, Temmuz-Aralık, 2015, Sayı: 76, s. 249-257. Seadet Şıhıyeva; Klasik Türk Edebiyatında Musikiye İlişkin Terimler: Ne- simi Şiiri Örneği. ESTAD Eski Türk Edebiyatı Araştırmaları Dergisi. [Journal Of Old Turkish Literature Researches] Cilt: 1 Sayı: 1, Agustos 2018, s.338-366 Seadet Şıhıyeva; Necati Şiirinde Nesimi’den Etkilenmenin Boyut ve Biçim- leri. İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi. Cilt 1 , Sayı 2 , Ocak 2012, s.57 – 86. Seadet Şıhıyeva; ‚Nesimi’nin Milli Mensubiyeti Meselesi‛ (Tarihi ve Çağ- daş Bakışlar Acısından Karşılaştırmalı Tahlil). Ataturk Universitesi Turkiyat Arastırmaları Enstitüsü Dergisi. (Huseyin Ayan Ozel Sayısı), Erzurum 2009, C.XXXIX, s.549-482. Seadet Şıhıyeva; XVI. Йцзил Тцрк Диван Ядябиййатында Нясими Ше'ри Ян’яняляри. (XVI Yüzil Türk divan ədəbiyyatında Nəsimi şeri ənənələri). Selçuk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Dergisi. Sayı:14, Konya 2003, s.343-353. Seadet Şıxıyeva; Nesimi’nin Düşünce Aleminde Mifopoetik Obrazların Ye- ri. Motif Akademi Halkbilim Dergisi. (Azerbaycan Özel Sayısı). C.4, Sayı:8, Ocak 2011, s.335-353. Seadet Şıhıyeva; Nesimî Sözü: Zaman ve Mekanın Üstünde. Kültür Evre- ni-Unıverse Culture-Мир Культуры. Yıl-Year-Год 2017. Sayı-Number- Число 32, s. 143-160. Seadet Şıhıyeva; Mevlana ve Nesimi’nin Düşünce Kavşağında Yunus Şiiri: Kardeş Kalemler. Aylık Avrasya Edebiyat Dergisi, 2012, Yıl: 6, Sayı: 65, s. 70-90. Seda Uysal Bozaslan; Metinlerarasılık Bağlamında Hurufilikten Hilmi Ya- vuz’un Hurufi Şiirlerine. Alevilik Araştırmaları Dergisi. The Journal of Alevi Studies. Kış/Winter 2012, Sayı/Volume: 4, Aralık 2012, Ankara, s.295-304. Sibel Murad; Kadı Burhaneddin ve Nesimi’nin Şiirlerinde Geçen Bitki ve Hayvan Adları Üzerine. Littera Turca Journal Of Turkish Language and Literature. C.5, Sayı: 2, Ocak 2019, s.194-206. 546 • Rıdvan Canım Şeyh Abdurrahman Sâmi; “Seyyid Nesimi'nin Bir Beytinin Şerhi”. Dergâh, Edebiyat Sanat Kültür Dergisi. C. V, Sayı: 51, İstanbul, Mayıs 1994. Tunca Kortantamer (Çev. A.Uğur Nalcıoğlu); Nesîmî. Atatürk Üniver- sitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi. Erzurum 2010. C.17, Sayı: 42, s.119-122. V.Çağla Karslı; Nesimi’yi ve Hurufilik’i Ne Kadar Tanıyoruz? Celal Bayar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi. C.14, Sayı:1, Manisa, Ocak 2016. B. BİLDİRİLER: Ahmet Taşğın; Hurufiliğin Yeniden Gündeme Gelişi: Harputlu İshak Ho- ca’nın Cavidan Eleştirisi. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultür Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.304-311. (I. Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızı- lay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005) Ali Muhammed Beyani-Majid Meghdadi; Nesimi’de Yerel İmajlar ve Tanık Sözcükler. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyu- mu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.72-81. (I. Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005) Ali Yıldırım; Anadolu Aleviliğinde Nesimi’nin Yeri ve Önemi. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.339-342. (I. Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005) Aygün Attar; Hurufiliğin Dini ve İdeolojik Boyutları ve Seyyid İmadüddin Nesimi. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildiri- leri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.28-46. (I.Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Ti- yatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Hazi- ran 2005) Ayten Aydınkızı; Söz Felesefesinin Parlak Tecessümü. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Nesîmî Kitabı • 547 Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.57-61. (I. Uluslararası Seyyid Ne- simi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Ensti- tüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005) Aziz Elekberli; Seyyid İmadeddin Nesimi XIV-XV. Yüzyıllar Azerbaycan Türk Tarihi Kontekstinde. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.112-114. (I. Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızı- lay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005) Bilgehan Atsız Gökdağ; Nesimi’nin Şiirlerinde Türk Kelimesinin Kulla- nımı. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.164-169. (I.Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Ti- yatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Hazi- ran 2005) Celil Nagiyev; Nesimi ve Çağdaş Sufizm. Gülağ Öz; Birinci Uluslarara- sı Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. (I.Uluslararası Seyyid Nesimi Sem- pozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbir- liğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005) Çetin Derdiyok; Nesimi ve Tuyugları. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.108-111. (I. Uluslararası Seyyid Nesimi Sem- pozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbir- liğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005) Ebulfeyz Amanoğlu; “Nesimi Şiirindeki Kişi Adlarının Anlam Özel- likleri”. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildiri- leri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. (I.Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Ti- yatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Hazi- ran 2005) Fuzuli Bayat; Ezoterik Bilgi Bağlamında Seyyid Nesimi. Gülağ Öz; Bi- rinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim 548 • Rıdvan Canım Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.62-71. (I. Uluslararası Sey- yid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithat- paşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005). Fuzuli Bayat; ‚Hurufilik Merkezleri ve Anadolu’da Hurufilik‛. Uluslarara- sı Türk Dünyası İnanç Merkezleri Kongresi Bildirileri. Tüksev Yay. Ankara 2004. Gönül Ayan; Seyyit Nesimi ve Tuyugları. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.47-50. (I.Uluslararası Seyyid Nesimi Sem- pozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbir- liğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005). H.İbrahim Yakar; Seyyid Nesimi’nin Şiir Anlayışı. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.324-338 (I. Uluslararası Seyyid Ne- simi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Ensti- tüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005) Halil Ağaverdi; Seyyit Nesimi ve Türk Edebiyatı, Dünya Modelinin Transformasyonu. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempoz- yumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. (I.Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005) Hayrettin İvgin; Nesimi’nin Derisinin Yüzülmesine Sebeb Olan Şiirinden Birinin Tahlili. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.192-201. (I.Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlı- ğı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17- 19 Haziran 2005) Hüseyin Ayan; Seyyid Nesimi ve Hurufilik. Gülağ Öz; Birinci Uluslarara- sı Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.51-56. (I.Uluslararası Seyyid Ne- simi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Ensti- tüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005) Nesîmî Kitabı • 549 Hüseyin Ayan; “Turk Siirinde Hurufilik”, Osmanlı Dunyasında Siir, Uluslararası Sempozyumu, 19-22 Kasım 1999, Yapı Kredi Kultur Sanat Yayıncılık, Istanbul. Hüseyin Buzeri-Davod Rezâei; Hurufiyye ve İmadeddin Nesimi. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.82-94. (I.Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005) Hüseyin Düzgün; Nesimi’nin Türkçe Divanlarında İbn Arabi’nin Dü- şünceleri, Vahdet-i Vücud ve Ehli Hak Tarikatı. Gülağ Öz; Birinci Ulus- lararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. (I.Uluslararası Seyyid Nesimi Sem- pozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbir- liğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005) Hüseyin Ferhat; Mende Sıgar İki Cihan Men Bu Cihâna Sıgmazam. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.142-146. (I.Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Ti- yatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Hazi- ran 2005) Hüseyin İsmailov; Hurufilik ve Hakk Aşıklığı. Gülağ Öz; Birinci Ulusla- rarası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.186-191. (I.Uluslararası Seyyid Ne- simi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Ensti- tüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005) Hüseyin Mededi; Zahitlerin Siması İmadeddin Nesimi Şiirlerinde. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.202-209. (I.Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Ti- yatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Hazi- ran 2005) Kâmil Hüseyinoğlu Allahyar; Türk Bedii Tefekkürünün ve Şiir Dilinin Tekamülünde Nesimi’nin Rolü. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Ne- simi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınla- 550 • Rıdvan Canım rı, Ankara 2006. s.21-27. (I. Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızı- lay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005) Laura Bayat Gözelova; Ölümsüzlük Kategorisi Nesimi Şiirinin Üslubu Özelliği Gibi. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.170-174. (I. Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlı- ğı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17- 19 Haziran 2005) Makbule Muharremova; Bektaşi Şiirinin Gelişimi ve Nesimi. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.210-218. (I.Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005) Mehmet Celal Varışoğlu; Nesimî Divanında Rind-Zahid İkilemi ve Gerçek Âşığın Portresi. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.312-323. (I.Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlı- ğı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17- 19 Haziran 2005) Murat Özaydın; Seyyid Nesimi’de Tasavvuf Anlayışı. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.251-278. (I.Uluslararası Seyyid Ne- simi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Ensti- tüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005). Mustafa Ünver; Nesimi’de Ehl-i Beyt Sevgisi. Gülağ Öz; Birinci Uluslara- rası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.219-236. (I.Uluslararası Seyyid Ne- simi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Ensti- tüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005) Nezaket Hüseyinkızı; Nesimi’nin Yaradıcılığında Folklor Motifleri. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.180-185. Nesîmî Kitabı • 551 (I.Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Ti- yatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Hazi- ran 2005) Nihat Çetinkaya; Nesimi ve Türk İnanç Kültürü. Gülağ Öz; Birinci Ulus- lararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.95-107. (I. Uluslararası Seyyid Ne- simi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Ensti- tüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005) Piri Er; Mansur’dan Nesimi’ye Nesimi’den Anadolu Aleviliğine ‚Ene’l-Hak‛ İnancı. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildiri- leri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.120- 132. (I. Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005) Ramazan Qafarlı; Nesimi’nin Poeziyasında Mifoloji Görüşler. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.147-163. (I.Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005) Recep Cengiz-Ramazan Sarıçiçek; Şiir Üzerine Sosyolojik Çözümle- me: Nesimi. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. (I.Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Ti- yatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Hazi- ran 2005) Rıza Oğraş; Seyyid Nesimi’nin Divan Şairlerine Etkisi. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.241-250. (I.Uluslararası Seyyid Ne- simi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Ensti- tüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005) Roza Eyvazova; Nesimi Dilinde Kelimeye Anlam Değişikliği Katan Vasıta- lar (Ulaçlar Esasında). Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sem- pozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 552 • Rıdvan Canım 2006. s.133-141. (I. Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbay- can Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Ba- kanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızı- lay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005) Seadet Şıxıyeva; Nesimi’nin Milli Mensubiyeti Meselesi. Gülağ Öz; Birin- ci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.283-303. (I. Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005) Seadet Şıhıyeva; Klasik Turk Edebiyatında Muzikal Terimler (Nesimi Siiri Temelinde). Uluslararası Turk Dunyası Muzik Kulturu Konfransı (Bildi- ri Özetleri), 21-23 April \ Nisan, 2014 Turkistan – Kazakhistan, s. 27-29 Seadet Şıhıyeva; Nesimi’nin Divanında ‚Bahr‛la İlgili Tasavvufi Kavram- lar. KİBATEK Uluslararası Türk Kültüründe Deniz ve Deniz Edebiyatı Sem- pozyumu Bildirileri. (Şiir, Öykü ve Deneme), Yayına Hazırlayanlar: Metin Turan - Mustafa Oral, Antalya 27 Nisan - 2 Mayıs 2008, s. 227-244. Seadet Şıhıyeva; Nesimi’nin Biyografisinin Yazılmasında Metodolojik İlkeler. Prof. Dr. Mustafa İsen adına Uluslararası Klasik Türk Edebiyatında Biyografi Sempozyumu Bildirileri (Nevşehir, 6-8 Mayıs 2010), Atatürk Kültür Merkezi, Ankara, 2011, s. 565-602. Seadet Şıhıyeva; Nesimi’nin Divanlarında Abdal İmajı. Uluslararası Bozkı- rın Tezenesi Neşet Ertaş Sempozyumu. 13-14 Mayıs 2013 Kırşehir, Bildiri- ler. Cilt 2. Hazırlayan: Salahaddin Bekki, Kırşehir, 2013, s. 889-911. Seadet Şıhıyeva; Hurufilik Kaynaklarında Türkçe ve Farsçanın Statüsü So- runu. Birinci Uluslararası Dünya Dili Türkçe Bilgi Şöleni (Sempozyumu) Bildirileri (20-21 Kasım 2008), Ankara: Türk Dil Kurumu, Ankara, 2011, s. 595-611. Seadet Şıhıyeva; Orta Çağ Doğu Şiirinde Harf ve Sayı Mistisizmi (Kay- naklar, Aşamalar…). 38. İCANAS (Uluslararası Asya ve Kuzey Afrika Ça- lışmaları Kongresi). 10-15 Eylül 2007. Bildiriler: Edebiyat Bilimi Sorunları ve Çözümleri. C. III, Ankara: Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Başkanlığı, 2008, s. 1505-1534. Seadet Şıhıyeva; Mevlana ve Nesimi’nin Düşünce Kavşağında Yunus Şiiri . I. Uluslararası Yunus Emre Sempozyumu Bildiri Kitabı, 08-10 Ekim 2008, Aksaray, 2009, s. 46-62. Seadet Şıhıyeva; İbn Arabi’nin Harf İlmi ve Hurufilik Öğretisi. İbn Arabi Doğu ve Batı: Ortak Manevi Değerler, Bilimsel-Kültürel İlişkiler. Profesör Aida İmanquliyeva’nın Doğumunun 70. Yılı Anısına Düzenlenen Nesîmî Kitabı • 553 Uluslararası İbn Arabi Sempozyumu Makaleleri, İstanbul: İnsan Ya- yınları, 2010, s. 289-313. Seadet Şıhıyeva; Bedreddinilik ve Hurufilik: Ortak Yönler. XV. Türk Tarih Kongresi, 11-15 Eylül 2006 Ankara: Kongreye Sunulan Bildiriler. 4. Cilt, 2. Kısım: Osmanlı Tarihi-B, Ankara: Türk Tarih Kurumu, 2010, s. 1473- 1494. Seadet Şıhıyeva; Tasavvuf Şiirine Kültürel Hayatın Yansımaları: Nesimi Örneği. I. Uluslararası Türk Kültürü Kongresi. Türk Tasavvuf Kültürü ve Gelenekleri, 13-14 Ekim 2014, Bildiri Kitabı, İstanbul, 2014, s. 1257-1279. Seadet Şıhıyeva; Hurufi Ayaklanmaları . XVI. Türk Tarih Kongresi. 3. Cilt. Selçuklu Devleti ve Beylikler Dönemi. (20-24 Eylül 2010, Ankara). Kongreye Sunulan Bildiriler. Ankara: Türk Tarih Kurumu, 2015, s. 177- 234. Seadet Şıhıyeva; Sadreddin Konevi’nin Bakış Akısından Harf İlmi ve Hu- rufilik Öğretisi. Necmettin Erbakan Üniversitesi III. Uluslararası Sad- reddin Konevi Sempozyumu. ‚Tasavvuf, Felsefe ve Din‛, 20-30 Ekim 2018-Konya, Bildiriler Kitabı, s.502-517. Konya 2018 Serxan Xaveri; Nesimi’nin Varlığı Derketme Modeli. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.175-179. (I. Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithat- paşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005) Seyfettin Gülverdioğlu Rızasoy; Tasavvufî Dünya Modeli ve Oğuz Miti. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kita- bı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.279-282. (I.Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Ti- yatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Hazi- ran 2005) Şefeq Elibeyli; Nesimi ve Fuzuli Sebkinde Ortak Makamlar (Fars Divanları Esasında). Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bil- dirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.115- 119. (I. Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Haziran 2005) Tamilla Abbashanlı Aliyeva; İmadeddin Nesimi’nin Özünden Sonra Ge- len Şairlere Etkisi. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempoz- 554 • Rıdvan Canım yumu Bildirileri Kitabı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.7-20. (I.Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlı- ğı 75.Yıl Tiyatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17- 19 Haziran 2005) Zakir Necefov; Hurufiliyin Yaranmasında Sosyal-İktisadi Amillerin Rolü. Gülağ Öz; Birinci Uluslararası Seyyit Nesimi Sempozyumu Bildirileri Kita- bı. Yol Bilim Kultur Arastırma Yayınları, Ankara 2006. s.237-240. (I.Uluslararası Seyyid Nesimi Sempozyumu. Azerbaycan Milli İlimler Akademisi Folklor Enstitüsü İşbirliğinde. Kültür Bakanlığı 75.Yıl Ti- yatro Salonu. Mithatpaşa Cad. No:18, Kızılay/ANKARA. 17-19 Hazi- ran 2005) C. DİĞER ÇALIŞMALAR : a. Ansiklopediler/Antolojiler/Edebiyat Tarihleri: Abdülbâki Gölpınarlı; Nesîmî; İslâm Ansiklopedisi. C. 9. Ankara, 1988, MEB Yay. s.206-207. A.Azmi Bilgin; Nesimi Madd. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklope- disi. C.33, s.3-5, İstanbul 2007. Bursalı, Mehmet Tahir ; Osmanlı Müellifleri, Meral Yayınları, c.II, s. 245. İst. 1972.; Bizim Büro Yay. Ankara 2009. C2. Clement Huart; “Hurufilik” Md., İslam Ansiklopedisi (İA), İstanbul 1977, MEB. Basımevi, c. V/I, s. 598-600. Fatih Usluer; Nesimi, Şeyh İmadüddin Seyyid Nesimi. Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. www.turkedebiyatiisimlersozlugu.com Hüsamettin Aksu; “Hurufilik”. İslâm Ansiklopedisi. İstanbul 1998, Türkiye Diyanet Vakfı Yay., C.18,s. 408-412. Hüsamettin Aksu; “Hurufilik”. Türk Dili Ve Edebiyatı Ansiklopedisi. Devirler/İsimler/Eserler/Terimler. İst. 1981, Dergâh Yay., C.4, s. 272- 274. İlyas Üzüm; Nesimi (Görüşleri). Nesimi Madd. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. C.33, s.5-6, İstanbul 2007. İskender Pala; Ansiklopedik Divan Şiiri Sözlüğü. İstanbul 1998. İsmail Özmen; Alevi-Bektaşi Şairleri Şiirleri Antolojisi. Kültür Bakanlığı Yay. C.1, s.249. Ankara 1998. Sadeddin Nüzhet Ergun; “Bektaşî Edebiyatı Antolojisi Bektaşî Şairleri ve Nefesleri”. İstanbul Maarif Kitaphanesi. İstanbul 1955. Tunca Kortantamer; Nesimi. Kindler’in Yeni Edebiyat Ansiklopedisi. Kindler Yay. GMbH, Münih 1998. Ek L-Z, Cilt:22, s.200-202. Nesîmî Kitabı • 555 Yavuz Akpınar; Nesimi. Türk Dili ve Edebiyatı Ansk. C.7, s.20-24. İs- tanbul 1990. b. Bitirme Tezleri: Ali Alparslan; Cavidan-name’nin Nesimi’ye Tesiri. Basılmamış Docentlik Tezi. İstanbul 1967. İÜ.Edebiyat Fak. Genel Ktp. Nr.THT 9. Hüseyin Ayan; “Nesîmî”, Hayatı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Divanının Metni. Doktora Tezi. Ankara Üniversitesi. Ankara 1970. İbrahim Olgun; Seyyid Nesimi, Hayatı ve Sahsiyeti, Mezuniyet Tezi, Turkiyat Enstitusu, No.192, İstanbul,1944-45. Saide Saygı; Nesimi Divanı, Mezuniyet Tezi, Dil ve Tarih Cografya Fa- kultesi Kutuphanesi, Ankara 1964-65. Mesut Karakaş; Sivas Ziya Bey Yazma Eserler Kutuphanesindeki 375 Nu- maralı Siir Mecmuası (Inceleme-Metin) (Basılmamıs Yuksek Lisans Te- zi), Sivas Cumhuriyet Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitusu, Sivas 2018. Mustafa Sertkaya; “Nesimî Divanı: Anlam Çerçevesi”, Yüksek Lisans Tezi. Gaziantep Üniv. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Gaziantep, 2006. c. Oyun (Tiyatro): Emel Yürükel; Yunus’un Dilinden Bâde-i Aşk, Yedi Ulu Ozan. Britanya Alevi Festivali. Stoke Newington Town Hall. 9 Haziran 2017, Saat: 19.30. Londra. SONUÇ Buna göre Türkiye’de bugüne kadar Nesimi ile ilgili tespit edebildiği- miz 37 kitap veya kitaplarda bölüm, ulusal ve uluslararası nitelikte yayın yapan bilim-kültür-sanat-edebiyat dergilerinde yayınlanmış 60 makale, çe- şitli kurum ve kuruluşlar tarafından ulusal ve uluslararası düzeyde gerçek- leştirilen sempozyumlarda sunulan 54 bildiri, Ansiklopedi, Antoloji ve çe- şitli Edebiyat Tarihlerinde yer alan 13 madde, lisans, yüksek lisans ve dok- tora düzeyinde 6 adet akademik tez çalışması ve yurt dışında 1 adet oyun sahneye konulmuştur. Yapılan bütün bu çalışmalar Seyyid Nesimi’nin Türk toplumunda na- sıl sevilen ve ilgi gören bir büyük kültür adamı, unutulmaz bir şair olduğu- nu göstermektedir. 556 • Rıdvan Canım KAYNAKLAR: Ahmet Rifat; Lugat-i Tarihiyye ve Coğrafiyye. C.VII, s.82.; Ali Emirî Efendi; Esâmî-i Şu’arâ-yı Amid. MK, AEE Tarih. 781/1. Yk.104. Ayan, Hüseyin; Nesimi Divanı. Akçağ Yay. Ankara 1990, s.12 Beyânî Mustafa Efendi; Tezkire-i Şu’arâ. MK, AEE.Tarih. 757, yk.107a; Bilgin, A.Azmi; Nesimi Madd. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. C.33, s.4, İstanbul 2007. Çiftçi, Cemil; Maktul Şairler. Kitabevi. İstanbul 1997, s.21-33. Bursalı Mehmet Tahir; Osmanlı Müellifleri. İstanbul 2009, C.II, s.432. Fâik Reşad; Târîh-i Edebiyyât-ı Osmâniyye. s.114; Hıfzı Tevfik-Hamamizade İhsan-Hasan Âlî; Türk Edebiyatı Nümûneleri. İstanbul 1926. s.101. Kâtip Çelebi; Keşfü’z-Zünûn an Esâmi’il-Kütübi Ve’l-Fünûn. C.I, s.817; Kınalızade Hasan Çelebi; Tezkiretü’ş-Şu’arâ. Haz. İ.Kutluk, C.II, s.985; Kocatürk, V.Mahir; Türk Edebiyatı Tarihi. Edebiyat Yayınevi. Ankara 1964, s.186. Lâtîfî; Tezkiretü’ş-Şu’ara ve Tabsıratü’n-Nuzamâ. Haz.Dr. Rıdvan Canım, AKM Baş- kanlığı Yay. Ankara 2000, s.523-524, Mehmet Nail Tuman; Tuhfe-i Naili. Divan Şairlerinin Muhtasar Biyografileri. Büro Yay. Haz. Cemal Kurnaz-Mustafa Tatçı. 2001, s.4289. Müstakimzâde Süleyman Sadeddin; Mecelletü’n-Nisâb. Sül.Ktp. Halet Ef. 628, yk.422. Olgun, İbrahim; Seyyid Nesimi Üzerine Notlar. Türk Dili Araştırmaları Yıllığı Belleten. Ank. 1970. s.52 Sarı Abdullah Efendi; Semerâtü’l-Fu’âd fi’l-Mebde-i ve’l-Me’âd. İstanbul 1288, s.195; Usluer, Fatih; http://www.turkedebiyatiisimlersozlugu.com/ Yusuf Bey Vezirof; Azerbaycan Edebiyatına Bir Nazar. İstanbul 1337, s.17.