Papers by Tuğba Sevinç
Global Solidarity
Journal of Global Ethics, 2024
As we grapple with the far-reaching global issues of climate catastrophe, refugee crisis, economi... more As we grapple with the far-reaching global issues of climate catastrophe, refugee crisis, economic inequalities, environmental destruction, pandemics, and more, the call for global (international) solidarity has never been more urgent. While these issues have significant local implications and necessitate action at the nation-state level, it is widely recognized that their resolution surpasses the capabilities of individual nations. Instead, they demand global cooperation and solidarity. However, the nature, basis, sources, potentials, and conditions of such global solidarity remain largely unexplored. This article aims to fill this gap by critically examining our conceptual alternatives for understanding and fostering global solidarity and proposing an extension of what I term solidarity of associates to a global context.
Recovering from Domination: Pettit’s Republicanism and the Case for Rehabilitative Education
Studies in Philosophy and Education, 2024
This article critically engages with Philip Pettit’s civic republican theory, particularly his ac... more This article critically engages with Philip Pettit’s civic republican theory, particularly his account of what it takes to realize non-domination in society. Despite providing a comprehensive analysis of the institutional prerequisites for realizing non-domination, Pettit surprisingly overlooks the critical role of education in achieving this goal. Pettit’s neglect of republican education has been widely criticized, and a growing body of literature seeks to develop a civic education theory suitable for civic republican purposes. While there is considerable disagreement in the literature regarding the content and methods of republican education, almost all consider its scope restricted to the pupil’s education. Pettit’s insufficient understanding of domination’s ill effects constrains our ability to envision a comprehensive educational response. In contrast, the republican tradition provides more substantial reasons for condemning domination and a richer account of the harms of domination, including a detailed account of the pervasive moral, developmental, and psychological harms. By drawing on women republicans of the 18th century (Mary Wollstonecraft, Sophie de Grouchy) and contemporary feminists (I. M. Young, and others), the article aims to establish the case for rehabilitative education, utilizing Tostan (an African-based NGO) as a model for its pedagogy and implementation. Such reconstruction requires challenging core tenets of Pettit’s theory, such as his dismissal of positive liberty, the limited role he assigns to civil society organizations, and how he envisions the politics of republicanism. Hence, by revisiting and taking issue with Pettit’s republicanism, the article advocates for rehabilitative education programs to overcome domination and envisions a more engaged and grassroots political framework for the politics of republicanism.
In this work I present some of Arendt's criticisms of Marx and assess whether these criticisms ar... more In this work I present some of Arendt's criticisms of Marx and assess whether these criticisms are fair. I claim that Arendt reads Marx erroneously, which results in her failure to grasp certain similarities between Marx and herself, at least on some points. It is important to mention that Arendt's interest in Marx is part of a wider project she pursues. She believes that Marx's theory might allow us to establish a link between Bolshevism and the history of Western thought. Marx's notion of history and progress enables Arendt to support her claim that Marx's theory involves totalitarian elements. By way of correcting Arendt's misreading of Marx, my purpose has been to get a better understanding of the theories of Marx and Arendt, as well as to see their incompatible views regarding the nature of human activity and of freedom. Arendt charges Marx of ignoring the most central human activity, that is 'action'; and of denying human beings a genuine political existence and freedom. Furthermore, according to Arendt, Marx conceives labor as human being's highest activity and ignores the significance of other two activities, namely work and action. In the last analysis, Marx and Arendt prioritizes distinct human activities as the most central (labor and action, respectively) to human beings; and as a result, they provide us two irreconcilable views of politics, history and freedom.
Three approaches to social unity and solidarity
Critical Review of International Social and Political Philosophy, 2019
This paper reassesses theorizations of the basis of social unity in a polity, arguing that what I... more This paper reassesses theorizations of the basis of social unity in a polity, arguing that what I call the joint activity approach provides a more dynamic understanding of social unity as well as a...
On The Possibility of a Civil Apology
Forgiveness: An Interdisciplinary Dialogue
The Nature of Human Activity
Kilikya Felsefe Dergisi / Cilicia Journal of Philosophy
In this work I present some of Arendt’s criticisms of Marx and assess whether these criticisms ar... more In this work I present some of Arendt’s criticisms of Marx and assess whether these criticisms are fair. I claim that Arendt reads Marx erroneously, which results in her failure to grasp certain similarities between Marx and herself, at least on some points. It is important to mention that Arendt’s interest in Marx is part of a wider project she pursues. She believes that Marx’s theory might allow us to establish a link between Bolshevism and the history of Western thought. Marx’s notion of history and progress enables Arendt to support her claim that Marx’s theory involves totalitarian elements. By way of correcting Arendt’s misreading of Marx, my purpose has been to get a better understanding of the theories of Marx and Arendt, as well as to see their incompatible views regarding the nature of human activity and of freedom. Arendt charges Marx of ignoring the most central human activity, that is ‘action’; and of denying human beings a genuine political existence and freedom. Furth...
Cilicia Journal of Philosophy, 2019
In this work I present some of Arendt's criticisms of Marx and assess whether these criticisms ar... more In this work I present some of Arendt's criticisms of Marx and assess whether these criticisms are fair. I claim that Arendt reads Marx erroneously, which results in her failure to grasp certain similarities between Marx and herself, at least on some points. It is important to mention that Arendt's interest in Marx is part of a wider project she pursues. She believes that Marx's theory might allow us to establish a link between Bolshevism and the history of Western thought. Marx's notion of history and progress enables Arendt to support her claim that Marx's theory involves totalitarian elements. By way of correcting Arendt's misreading of Marx, my purpose has been to get a better understanding of the theories of Marx and Arendt, as well as to see their incompatible views regarding the nature of human activity and of freedom. Arendt charges Marx of ignoring the most central human activity, that is 'action'; and of denying human beings a genuine political existence and freedom. Furthermore, according to Arendt, Marx conceives labor as human being's highest activity and ignores the significance of other two activities, namely work and action. In the last analysis, Marx and Arendt prioritizes distinct human activities as the most central (labor and action, respectively) to human beings; and as a result, they provide us two irreconcilable views of politics, history and freedom. Marx ve Arendt arasındaki benzerlikleri ve ayrışmaları anlamak açısından önemli başlangıç noktalarıdır. Arendt'in Marx eleştirilerinin birçoğu onun 20 yy. totaliter rejimlerinin kökenini Batı felsefesindeki bir takım düşünsel eğilimlerle temellendirme projesinin bir parçasıdır. Arendt Marx'ın materyalist tarih anlayışını, insanı maddi koşullar ve nesnel yasalar tarafından belirlenen 'kuklalara' indirgediği için reddeder. Bunun karşısına, insanı politik alanda eyleyen ve konuşan ve bu ölçüde de özgür olan varlıklar olarak kavramsallaştıran bir anlayışı koyar. Arendt'in eleştirileri bize insan etkinliğinin yani vita activa'nın çoğul yapısı (emek, iş ve eylem) ve insanın birincil etkinliği 'eylem' ile özgürlük arasındaki ilişkiye dair önemli saptamalarda bulunur. Buna karşın, Arendt'e göre Marx, 'iş' ve 'emek' (insanın inşa ettiği dünyanın kalıcılığı ile tüketim nesneleri) arasındaki ayrımı göz ardı etmekte, insanın asıl etkinliği olan 'eylem'i yok saymakta ve insanın birincil etkinliği konumuna tarih boyunca en aşağı olarak görülmüş 'emek'i yerleştirmektedir. Görülecektir ki iki düşünür arasındaki ayrışma nihayetinde insanın temel etkinliğinin ne olduğu noktasında düğümlenmektedir: İnsan asıl olarak politik ve eyleyen bir varlık mıdır? Yoksa üreten bir varlık mı? Sonuçta, bu çalışma boyunca vurgulanacak tüm benzerliklerine rağmen Marx ve Arendt iki farklı insan etkinliği üzerinden (emek ve eylem) bize iki farklı siyaset ve özgürlük anlayışı sunmaktadır.
Critical Review of International Social and Political Philosophy, 2019
This paper reassesses theorizations of the basis of social unity in a polity, arguing that what I... more This paper reassesses theorizations of the basis of social unity in a polity, arguing that what I call the joint activity approach provides a more dynamic understanding of social unity as well as a more inclusive sense of solidarity. The paper begins by reconsidering the major alternatives in the history of political philosophy, as different views take different ties, bonds and relations as most fundamental to citizens’ sense of unity and togetherness in society. In view of this plurality, the paper first sets up a distinction between conceptions of social unity that are based on the existence of shared or common grounds such as national identity (Kymlicka, Tamir, Miller), identification with the institutions of a polity (Mason), patriotic identification with the constitution (Habermas) or an agreement on the principles of justice (Rawls) as the source of citizens’ sense of unity; and conceptions of social unity that rely on the joint and ongoing activities of citizens ―productive (Durkheim and Marx) and political (Aristotle)―as their basis. Second, the paper evaluates the implications of these different theoretical conceptualizations of social
unity for the issue of social inclusion, integration and solidarity. It argues that the former conceptions are similarly limited in their capacity for inclusive solidarity since all of them focus on what citizens already share in common without paying sufficient attention to the production of what they take to be shared in society. The paper contributes to the growing literature on solidarity by bringing the widely neglected joint activity view back to the debate.
unity for the issue of social inclusion, integration and solidarity. It argues that the former conceptions are similarly limited in their capacity for inclusive solidarity since all of them focus on what citizens already share in common without paying sufficient attention to the production of what they take to be shared in society. The paper contributes to the growing literature on solidarity by bringing the widely neglected joint activity view back to the debate.
Conference Presentations by Tuğba Sevinç
Günümüzde pek çok alanda kullanılan yapay zekâ, metin yazarlığı ve yaratıcı yazarlık gibi alanlar... more Günümüzde pek çok alanda kullanılan yapay zekâ, metin yazarlığı ve yaratıcı yazarlık gibi alanlarda da etkinleşmeye başlamış; yapay zekâ tarafından üretilen çeşitli türdeki metinlerin sayısı dikkat çekici şekilde
artmıştır. Yapay zekânın standart bir olay örgüsü ve çok da derinlikli olmayabilecek karakterlerle ortalama bir metin üretebileceği konusunda bir uzlaşı oluşmuş gibi görünmektedir; karşıt görüş ise, orijinal karakter ve
karmaşık olay örgüsü yaratmanın zorluklarını ve psikolojik derinliği olan karakterlere hayat vermenin gerektirdiği deneyimli bakışı ve en önemlisi duyguları olmayan yapay zekânın sanat alanındaki kısıtlanmışlığını ifade etmekte ve yapay zekânın yaratıcılığını insan yaratıcılığından farklı
değerlendirmektedir. Yapay zekâ tarafından üretilen bu metinler çeşitli bilimsel araştırmalara da konu edilmektedir. Bu bildiride, metin “üreten” değil ama metin “eleştiren” yapay zekâ ile ilgili bir değerlendirme
yapma ve bu alanda, yapay zekâ programlarının bize vaat ettiği gelecekle ilgili sorularımıza ilişkin bir çerçeve sunma amacındayız. Türkiye’de yapay zekâ ile ilgilenen edebiyat araştırmacıları öncelikle metin üretimine
eğilmiş ve sonradan eleştirmek üzere, yapay zekâya deneysel metinler yazdırmayı, yapay zekânın sınırlarını anlamak adına bir araştırma yöntemi olarak benimsemişlerdir. Yapay zekâdan yaratıcı bir metne ilişkin
yorumlar veya detaylı edebiyat eleştirisi yapmasını istemek hem yaratıcı yazım hem eleştirel düşünme gerektiren daha çetrefilli bir görevdir. Verdiğimiz komutlarla, yapay zekânın belli özellikler taşıyan bir
karaktere bürünerek eleştiri yapmasını isteyeceğiz ve bu konudaki gözlemlerimizi, yapay zekânın nasıl geliştirilebileceğine ilişkin yorumlarla birlikte sunacağız. Modern öykü örneklerini kullanarak yürüteceğimiz
bu çalışmadan elde edeceğimiz bulguları, yapay zekânın Berna Moran’ın sanatçı merkezli, eser merkezli, okur merkezli ve toplum merkezli olmak üzere dörde ayırdığı eleştirel yaklaşımların hangilerini ne ölçüde gerçekleştirebildiğine ilişkin değerlendirmelerimizle birleştireceğiz.
artmıştır. Yapay zekânın standart bir olay örgüsü ve çok da derinlikli olmayabilecek karakterlerle ortalama bir metin üretebileceği konusunda bir uzlaşı oluşmuş gibi görünmektedir; karşıt görüş ise, orijinal karakter ve
karmaşık olay örgüsü yaratmanın zorluklarını ve psikolojik derinliği olan karakterlere hayat vermenin gerektirdiği deneyimli bakışı ve en önemlisi duyguları olmayan yapay zekânın sanat alanındaki kısıtlanmışlığını ifade etmekte ve yapay zekânın yaratıcılığını insan yaratıcılığından farklı
değerlendirmektedir. Yapay zekâ tarafından üretilen bu metinler çeşitli bilimsel araştırmalara da konu edilmektedir. Bu bildiride, metin “üreten” değil ama metin “eleştiren” yapay zekâ ile ilgili bir değerlendirme
yapma ve bu alanda, yapay zekâ programlarının bize vaat ettiği gelecekle ilgili sorularımıza ilişkin bir çerçeve sunma amacındayız. Türkiye’de yapay zekâ ile ilgilenen edebiyat araştırmacıları öncelikle metin üretimine
eğilmiş ve sonradan eleştirmek üzere, yapay zekâya deneysel metinler yazdırmayı, yapay zekânın sınırlarını anlamak adına bir araştırma yöntemi olarak benimsemişlerdir. Yapay zekâdan yaratıcı bir metne ilişkin
yorumlar veya detaylı edebiyat eleştirisi yapmasını istemek hem yaratıcı yazım hem eleştirel düşünme gerektiren daha çetrefilli bir görevdir. Verdiğimiz komutlarla, yapay zekânın belli özellikler taşıyan bir
karaktere bürünerek eleştiri yapmasını isteyeceğiz ve bu konudaki gözlemlerimizi, yapay zekânın nasıl geliştirilebileceğine ilişkin yorumlarla birlikte sunacağız. Modern öykü örneklerini kullanarak yürüteceğimiz
bu çalışmadan elde edeceğimiz bulguları, yapay zekânın Berna Moran’ın sanatçı merkezli, eser merkezli, okur merkezli ve toplum merkezli olmak üzere dörde ayırdığı eleştirel yaklaşımların hangilerini ne ölçüde gerçekleştirebildiğine ilişkin değerlendirmelerimizle birleştireceğiz.