آلمان - ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

آلمان - ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به محتوا
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
جمهوری فدرال آلمان
Bundesrepublik Deutschland
آلمانی
آلمان
پرچم
نشان ملی
سرود:
سرود آلمانی‌ها
الف
نمایش کرهٔ زمین
نمایش نقشهٔ اروپا
موقعیت
آلمان
سبز تیره
در
اروپا
سبز روشن و
خاکستری تیره
در
اتحادیهٔ اروپا
سبز روشن
پایتخت
و بزرگترین شهر
برلین
۵۲°۳۱′
شمالی
۱۳°۲۳′
شرقی
 / 
۵۲٫۵۱۷°
شمالی
۱۳٫۳۸۳°
شرقی
 /
52.517; 13.383
زبان(های) رسمی
آلمانی
نام(های) اهلیت
آلمانی
حکومت
جمهوری پارلمانی فدرال
رئیس‌جمهور
فرانک والتر اشتاین‌مایر
صدراعظم
فریدریش مرتس
قوه مقننه
بوندستاگ
بوندسرات
مساحت
کل
۳۵۷٬۶۰۰ کیلومتر مربع (۱۳۸٬۱۰۰ مایل مربع)
۶۳ام
آبها
(٪)
۱٫۲۷ (۲۰۱۵)
جمعیت
برآورد سال ۲۰۲۲
۸۴٬۴۸۲٬۲۶۷
۱۹ام
تراکم
۲۳۶ بر کیلومتر مربع (۶۱۱٫۲ بر مایل مربع)
۵۸ام
تولید ناخالص داخلی
(GDP)
برابری قدرت خرید
(PPP)
برآورد ۲۰۲۲
کل
۵٫۵۳۷ تریلیون دلار
۵ام
سرانه
۶۳٬۰۳۷ دلار
۱۹ام
تولید ناخالص داخلی (GPD)
(اسمی)
برآورد ۲۰۲۳
کل
۴٫۴۶۲ تریلیون دلار
۳ام
سرانه
۴۸٬۳۹۸ دلار
۱۹ام
شاخص جینی
(۲۰۲۲)
۲۸٫۸
۱۰
شاخص توسعه انسانی
(۲۰۲۱)
۰٫۹۴۲
۱۱
۹اُم
واحد پول
یورو
) (
EUR
منطقه زمانی
یوتی‌سی
+۱
CET
تابستان
ساعت تابستانی
یوتی‌سی
+۲
CEST
جهت رانندگی
راست
پیش‌شماره تلفنی
۴۹+
کد ایزو ۳۱۶۶
DE
دامنه سطح‌بالا
.de
آلمان
(به
آلمانی
Deutschland
تلفظ
[ˈdɔʏtʃlant]
شنیدن
با نام رسمی
جمهوری فدرال آلمان
(به
آلمانی
Bundesrepublik Deutschland
تلفظ
[ˈbʊndəsʁepuˌbli:k ˈdɔʏtʃlant
شنیدن
۱۲
کشوری در
اروپای غربی
مرکزی
است. آلمان
دومین کشور پرجمعیت
در
اروپا
پس از
روسیه
، و پرجمعیت‌ترین کشور
اتحادیه اروپا
محسوب می‌شود. آلمان در میان
دریای بالتیک
دریای شمال
از سمت شمال، و
آلپ
از جنوب قرار دارد. آلمان با کشورهای
دانمارک
از شمال،
لهستان
جمهوری چک
از شرق،
اتریش
سوئیس
از جنوب، و
فرانسه
لوکزامبورگ
بلژیک
، و
هلند
از غرب مرز مشترک دارد.
پایتخت
این کشور و
پرجمعیت‌ترین شهر آن
برلین
است و
مرکز مالی
آن نیز شهر
فرانکفورت
، بزرگ‌ترین شهر
منطقه رور
است.
در
اروپای دوران باستان
، قبایل متعدد
ژرمنی
در بخش‌های شمالی آلمان امروزی ساکن بوده‌اند. پیش از سال ۱۰۰ میلادی، از منطقه‌ای به نام
ژرمانیا
در منابع یاد شده. در سال ۹۶۲،
پادشاهی آلمان
بخش عمده‌ای از
امپراتوری مقدس روم
را تشکیل می‌داد. در طول
سدهٔ شانزدهم
، مناطق شمالی آلمان مرکز
اصلاحات پروتستانی
شد. به دنبال
جنگ‌های ناپلئونی
و انحلال امپراتوری مقدس روم در سال ۱۸۰۶،
کنفدراسیون آلمان
در سال ۱۸۱۵ تشکیل شد.
متحدشدن آلمان
و تبدیل آن به یک
دولت-ملت
مدرن به ۱۸ اوت ۱۸۶۶ و پیمان کنفدراسیون آلمان شمالی بازمی‌گردد که در طی آن،
پروس
کنفدراسیون آلمان شمالی
متحد شدند و در سال ۱۸۷۱ به
امپراتوری آلمان
تبدیل شد، در این دوره آلمان تبدیل یک غول
علمی
صنعتی
شد و توانست در سال ۱۹۰۰ با پشت سر گذاشتن
امپراتوری بریتانیا
به نخستین اقتصاد
اروپا
و دومین
اقتصاد
جهان
(پس از
آمریکا
) تبدیل شود و بیشترین سهم جایزه‌های علمی
نوبل
تا آن دوره (۱۸۷۱–۱۹۱۸) را به خود اختصاص دهد. پس از
جنگ جهانی اول
انقلاب ۱۹۱۹–۱۹۱۸
، امپراتوری به
جمهوری وایمار
تبدیل شد. تسخیر قدرت توسط
نازی‌ها
در سال ۱۹۳۳ منجر به پایه‌گذاری
یک دیکتاتوری توتالیتر
شد که منجر به
جنگ جهانی دوم
اشغال اروپا
هولوکاست
شد. پس از
پایان جنگ جهانی دوم در اروپا
و دورهٔ
اشغال آلمان توسط متفقین
، در سال ۱۹۴۹ آلمان به دو کشور مستقل با دو سیاست مجزا و حاکمیت محدود تقسیم شد: جمهوری فدرال آلمان، که عموماً با نام
آلمان غربی
شناخته می‌شود، و جمهوری دموکراتیک آلمان، معروف به
آلمان شرقی
. جمهوری فدرال آلمان یکی از اعضای مؤسس
اتحادیهٔ اقتصادی اروپا
اتحادیهٔ اروپا
بود، در حالی که جمهوری دموکراتیک آلمان یک کشور کمونیستی
بلوک شرق
و عضو
پیمان ورشو
بود. پس از سقوط کمونیسم در آلمان شرقی،
ایالت‌های آن
به آلمان غربی پیوستند که منجر به
اتحاد دوباره آلمان
در تاریخ
۳ اکتبر ۱۹۹۰
شد.
آلمان با
اقتصادی بزرگ
به عنوان یک
قدرت بزرگ جهانی
در نظر گرفته می‌شود. این کشور دارای
بزرگ‌ترین اقتصاد اروپا
سومین اقتصاد بزرگ جهان بر پایهٔ تولید ناخالص داخلی
پنجمین بر پایهٔ برابری قدرت خرید
است. به عنوان یک قدرت جهانی در صنعت، و وجود بخش‌های
علمی و فناوری
، آلمان
سومین صادرکننده
و در عین حال
سومین واردکنندهٔ
بزرگ جهان است. به عنوان
کشوری توسعه‌یافته
، سطح دسترسی به خدمات اجتماعی در آلمان بالا است، از جمله
مراقبت سلامت
سراسری و تحصیلات رایگان دانشگاهی. آلمان عضو
سازمان ملل متحد
، اتحادیهٔ اروپا،
ناتو
شورای اروپا
گروه هفت
گروه ۲۰
سازمان همکاری و توسعه اقتصادی
است. همچنین آلمان از نظر تعداد آثار
میراث جهانی
یونسکو
سومین کشور با بیشترین آثار ثبت‌شده
در این فهرست است.
نام
همچنین ببینید:
نام‌های آلمان
نام آلمان در زبان آلمانی
دویچلند
(به
آلمانی
Deutschland
است که واژهٔ
دُویچ
(به
آلمانی
دارای معنای اولیهٔ «متعلق به مردم» بوده‌است.
۱۳
در سدهٔ پانزدهم میلادی، نام رسمی حکومت این سرزمین،
تویتونیکوم رگنوم
(به
لاتین
Teutonicum Regnum
یعنی «حکومت کشورهای آلمانی» پدید آمد. واژهٔ
دویچلند
(به
آلمانی
Deutschland
به معنای «سرزمین آلمانی» از همین نام گرفته شده‌است.
۱۴
نام آلمان در زبان فارسی و زبان‌هایی همچون
فرانسوی
، اسپانیایی، عربی و ترکی از قبیلهٔ
آلامان
، که قبیله‌ای از
ژرمن‌های
سوئبی
بود گرفته شده است. مردم این قبیله در گذشته در
آلزاس
امروزی و بخش‌هایی از
بادن-وورتمبرگ
سوئیس
زندگی می‌کردند.
تاریخ
مقالهٔ اصلی:
تاریخ آلمان
انسان‌های اولیه حدود ۶۰۰٬۰۰۰ سال پیش در آلمان حضور داشتند.
۱۵
باستان‌شناس‌ها در درهٔ نئاندر فُسیل‌های از
نئاندرتال‌ها
کشف کردند.
۱۶
همچنین آثار انسان مدرن در سلسله کوه‌های سوآبین کشف شد: از جمله فلوت ۴۲۰۰۰ ساله‌ای که قدیمی‌ترین آلت موسیقی یافت‌شده تا به امروز است،
۱۷
مجسمه ۴۰٬۰۰۰ ساله شیر-انسان از جنس عاج که در سال ۱۹۳۹ در یک غار کشف شد،
۱۸
مجسمه ۳۵٬۰۰۰ ساله ونوس هوله فلس که از عاج ماموت ساخته شده بود و در سال ۲۰۰۸ در غاری در هوله فلس کشف شد.
۱۹
همچنین بشقاب فلزی ساخت عصر برنز اروپا که از یک محل واقع در آلمانِ امروز به‌دست آمده نشان می‌دهد تاریخ این بشقاب به ۱۶۰۰ سال قبل از مسیح می‌رسد.
۲۰
تاریخ آلمان را می‌توان به چندین بخش عمده براساس رویدادهای واقع شده، تقسیم کرد.
ژرمن‌ها
در دوران باستان آمیزه ناهمگونی از قبایل بودند که
اروپا
را در محدوده میان
رود راین
ویستولا
و میان
رود دانوب
دریای شمال
دریای بالتیک
اشغال می‌کردند. رومیان این اقوام را به زبان خود گرمانوس یعنی ژرمن‌ها می‌نامیدند.
۲۱
با
تصرف سرزمین گل
(۵۱ قبل از میلاد) در غرب اروپا توسط
ژولیوس سزار
دیکتاتور
جمهوری روم
، جنگ‌های میان ژرمن‌ها و رومیان در کرانه‌های
رود راین
برای اولین بار به وقوع پیوست. این جنگ‌ها در آغاز با پیروزی نیروهای رومی همراه بود ولی نیروهای رومی هرگز درصدد اشغال دایمی مناطق آنسوی
رود راین
برنیامدند و این رودخانه همواره از سوی رومیان به عنوان مرز ایدئال
امپراتوری روم
ژرمن‌ها
شناخته می‌شد.
فرانک‌ها
دیگر ژرمن‌هایی بودند که از گرمانیا به سوی غرب روانه شدند. فرانک‌ها با شکاندن رومیان، در سرزمین
گل
، حکومت‌شان را پایه نهادند، به
مسیحیت
گرویدند و این سرزمین را پایگاه تاخت و تازهای پسین‌شان به سرزمین‌های خاوری و دل
امپراتوری روم
کردند. در شمال نیز فرانک‌ها، دیگر قبایل ژرمن را فرمانبردار خود کردند و رفته رفته امپراتوری برزگی را به هم آوردند که مهار همهٔ اروپای باختری مگر شبه جزیره ایبری را در دست داشت. اوج اقتدار
امپراتوری فرانک
در روزگار
شارلمانی
بود. او توانست شمال ایتالیا، از جمله
رم
را به قلمرواَش بیفزاید. پس از ورودش به رم،
پاپ
او را
امپراتور روم
لقب داد. پس از شارلمان بنا بر سنت ژرمنان، قلمرواَش میان پسرانش بخش شد. سرانجام با تجزیه شدن امپراتوری
شارلمانی
، در نواحی شرقی قلمرو آن، امپراتوری قرون وسطایی آلمان شکل گرفت.
۲۲
پس از آن دوران امپراتوری مقدس روم بود که در زمان پادشاهی
اتوی یکم
معروف به اوتوی بزرگ، که از سال ۹۳۶ میلادی آغاز شد؛ با تأسیس امپراتوری جدیدی، بر وحدت آلمان‌ها افزوده گشت؛ و آلمان به صورت یکی از مطرح‌ترین قدرت‌های اروپایی درآمد.
۲۲
اختلافات امپراتوری آلمان با مقام
پاپ
که از زمان
هاینریش سوم
هاینریش چهارم
بروز کرده بود، منجر به قطع روابط با پاپ در زمان پادشاهی شارل چهارم شد. هم‌زمان اصلاحات مذهبی مارتین لوتر، مذهب پروتستان را به وجود آورد و اتحادیه پروتستان‌ها به سال ۱۶۰۸ تشکیل شد.
۲۲
جنگ‌های ۳۰ ساله که سراسر اروپا را فراگرفت (۱۶۱۸ تا ۱۶۴۸) موجب شد در داخل سرزمین آلمان دو دولت نیرومند
اتریش
پروس
به وجود آمد.
۲۲
جمهوری وایمار (۱۹۱۹ تا ۱۹۳۳)
آلمان بعد از
ورسای
امپراتوری آلمان با
انقلاب نوامبر
و اعلام جمهوری در ۹ نوامبر ۱۹۱۸ پایان یافت. آلمان با کاپیتلاسیون، شکست خود در جنگ جهانی اول را پذیرفت. پس از انتخابات مجلس ملی مؤسسان که در آن زنان برای اولین بار واجد شرایط رای دادن و شرکت در انتخابات بودند، قانون اساسی وایمار در ۱۴ اوت ۱۹۱۹ لازم الاجرا شد. در
پیمان ورسای
، مناطق قابل توجهی واگذار شد، اشغال سرزمین
راینلند
توسط متفقین و پرداخت غرامت‌ها بر این اساس تعیین شد چرا که آلمان تنها مسئول جنگ شناخته شد. این وضعیت اولیه بر فضای سیاسی کشور تأثیر گذاشت. افراط‌گرایان راست علیه «جنایتکاران نوامبر» بر طبل خنجر از پشت زدن آنان به مردم می‌کوبیدند که به قتل‌های سیاسی و تلاش‌هایی برای کودتا انجامید (
کودتای کاپ ۱۹۲۰
کودتای مونیخ ۱۹۲۳
). قیام‌های کمونیستی مانند قیام رور در سال ۱۹۲۰، نبردهای مارس در آلمان مرکزی در سال ۱۹۲۱ و قیام هامبورگ در سال ۱۹۲۳ نیز باعث بی‌ثباتی شدند. پرداخت غرامت ناکافی باعث شد بلژیک و فرانسه از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۵ سرزمین رور را اشغال کنند.
پخش پیام کریسمس
ویلهلم مارکس
از رادیو، دسامبر ۱۹۲۳. مارکس طولانی‌ترین دوره صدارت عظمای آلمان را در جمهوری وایمار عهده‌دار بود.
در زمانی کوتاه، «دهه بیست طلایی»، فرهنگ شکوفا شد و از سال ۱۹۲۴ به بعد اقتصاد نیز شکوفا شد. برلین با بیش از چهار میلیون نفر جمعیت، سومین شهر بزرگ و یکی از پویاترین شهرهای جهان بود. رفاه در سال ۱۹۲۹ با بحران اقتصادی جهانی پایان یافت، در اوج آن در سال ۱۹۳۲ بیش از شش میلیون بیکار در آلمان وجود داشت که بیشتر آن‌ها در سختی زندگی می‌کردند. محبوبیت احزاب رادیکال افزایش یافت و تشکیل دولت‌های باثبات را برای احزاب
میانه‌رو
دشوارتر کرد. پس از پیروزی قاطع
ناسیونال سوسیالیست‌ها
در انتخابات
رایشس‌تاگ
در سال ۱۹۳۰، چند صدراعظم که به سرعت تغییر کردند، دیگر اکثریت پارلمانی نداشتند. کابینه‌های ریاست جمهوری جمهوری آن‌ها به
پاول فون هیندنبورگ
رئیس‌جمهور رایش و احکام اضطراری او وابسته بود. سیاست‌های کاهش تورم صدراعظم
هاینریش برونینگ
بحران اقتصادی را تشدید کرد. جانشین او
فرانتس فون پاپن
(ژوئن تا نوامبر ۱۹۳۲) دولت دموکراتیک پروس را زیر نظر کمیسر رایش (اعتصاب پروس) قرار داد و انتخابات جدیدی برگزار کرد که در آن ناسیونال سوسیالیست‌ها حتی قوی‌تر شدند.
صدراعظم
کورت فون شلایشر
سعی کرد با «جبهه متقابل» اتحادیه‌های کارگری و بخش‌هایی از ناسیونال سوسیالیست‌ها از قدرت گرفتن
آدولف هیتلر
جلوگیری کند، اما فون پاپن، هیندنبورگ را متقاعد کرد که در ۳۰ ژانویه ۱۹۳۳ هیتلر را به عنوان صدراعظم منصوب کند. در ۲۷ فوریه
آتش‌سوزی رایشس‌تاگ
رخ داد و هیتلر از آن برای صدور «فرمان آتش‌سوزی رایشستاگ» استفاده کرد که حقوق اساسی را برای مدت نامحدودی معلق کرد. دستگیری‌های گسترده متعاقب مخالفان سیاسی، به‌ویژه کمونیست‌ها و سوسیال دموکرات‌ها، انتخابات رایشستاگ در سال ۱۹۳۳ را شکل داد، که در آن حزب ناسیونال سوسیالیست به سختی اکثریت مطلق را از دست داد و با
حزب خلق ملی آلمان
به حکومت ادامه داد. تصاحب نهایی قدرت پنج روز بعد اتفاق افتاد، زمانی که رایشستاگ قانون توانمندسازی را با رای احزاب بورژوازی، تنها برخلاف آرای
حزب سوسیال دموکرات آلمان
تصویب کرد و بنابراین قانونگذاری را نیز به دولت آدولف هیتلر واگذار کرد.
آلمان نازی (۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵)
آلمان نازی
آلمان
سرزمین‌های تصرف‌شده
تحت اداره نظامی
فرانسهٔ ویشی
در مدت زمان بسیار کوتاهی،
حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان
یک دولت تک‌حزبی تمامیت‌خواه را در رایش آلمان به رهبری آدولف هیتلر تأسیس کرد و نهادها را هماهنگ کرد. افراد نا محبوب و مخالفان سیاسی، به‌ویژه کمونیست‌ها، سوسیال دموکرات‌ها و اتحادیه‌های کارگری از همه مقامات حذف شدند، اولین اردوگاه‌های کار اجباری برپا شد، کتاب‌ها سوزانده شدند
۲۳
و هنرهای غیر محبوب به عنوان «منحط» بدنام شد. تبلیغات نازی‌ها به زندگی خصوصی نیز نفوذ کرد. از قبل بر کودکان برای پیوستن به سازمان‌های حزبی فشار وارد می‌شد. در اکتبر ۱۹۳۳، هیتلر خروج آلمان از
جامعه ملل
را اعلام کرد. او حکومت داخلی خود را با قتل مخالفان داخلی حزب و همراهان سابق خود تضمین کرد، به ویژه در جریان قتل‌های روم در ۳۰ ژوئن ۱۹۳۴، زمانی که
اس‌آ
به نفع
اس‌اس
که بدون قید و شرط تسلیم هیتلر شده بود، خلع شد. ژنرال‌های ارتش رایش شخصاً سوگند رهبری او را یاد کردند.
گشتاپو
به عنوان نیروی پلیس مخفی حکومت برای مبارزه با مخالفان سیاسی و ایدئولوژیک مورد استفاده قرار گرفت.
هیتلر از ابتدا دو هدف داشت: جنگ برای ایجاد «فضای زندگی در شرق» و «یهودی‌ستیزی» که با تبعیض آغاز شد و به عنوان «راه حل نهایی مسئله یهود» در هولوکاست به پایان رسید. تسلیح بیشتر ارتش در سال ۱۹۳۴ آغاز شد. یک سیاست پولی انبساطی و مدیریت بدهی به سمت جنگ در آینده نزدیک تنظیم شد. برنامه
راینهارت هایدریش
، بیکاری را کاهش داد. این امر به عنوان تحقق وعده‌های اقتصادی مورد استقبال مردم قرار گرفت ولی وضعیت یهودیان آلمان بدتر می‌شد.
قوانین نورنبرگ
در سال ۱۹۳۵ روابط بین
آریایی‌ها
و یهودیان را به‌عنوان «حفاظت نژادی» ممنوع کرد. یهودیان تمام مناصب دولتی را از دست دادند، مورد آزار قرار گرفتند و به اردوگاه‌های کار اجباری فرستاده می‌شدند. بسیاری تصمیم به مهاجرت گرفتند، اما بیشتر آن‌ها در آلمان ماندند.
ایدئولوژی نژادپرستانه نازی‌ها برای ایجاد یک «جامعه ملی سالم» علیه گروه‌های دیگر مانند یهودیان و اسلاوها بود. همجنس‌گرایان و معلولان نیز نه به عنوان «بیگانه»، بلکه به عنوان تهدید کننده «سلامت ملی» توسط رژیم مورد آزار قرار گرفتند یا کشته شدند. در سال ۱۹۳۶،
بازی‌های المپیک
وجهه خارج از کشور رژیم را بهبود بخشید. همچنین منطقه راینلند غیرنظامی‌شده اشغال شد و این گسترش با
الحاق اتریش به آلمان
در مارس ۱۹۳۸ آغاز شد و پس از آن آلمان به عنوان
رایش آلمان بزرگ
شناخته شد.
توافقنامه مونیخ
در اکتبر ۱۹۳۸ الحاق
سودتنلند
را امضا کرد. با درهم شکستن جمهوری چک-اسلواکی در مارس ۱۹۳۹، هیتلر وعده خود را مبنی بر اینکه سرزمین سودت آخرین ادعای ارضی او خواهد بود، زیر پا گذاشت. این امر روشن کرد که سیاست مماشات قدرت‌های غربی در قبال آلمان یک اشتباه بوده است.
سفیر ژاپن در آلمان کینتومو موشاکوجی و وزیر خارجه آلمان
یواخیم فون ریبنتروپ
، در حال امضای
پیمان ضد کمینترن
پس از
تهاجم آلمان به لهستان
در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹، بریتانیا، کانادا، استرالیا، هند، نیوزلند، آفریقای جنوبی و فرانسه به آلمان اعلام جنگ کردند.
جنگ جهانی دوم
طی شش سال حدود ۵۵ تا ۶۰ میلیون قربانی گرفت. آلمان در ابتدا به موفقیت‌های نظامی معروف به «
بلیتزکریگ
» دست یافت. لهستان در
پیمان عدم تجاوز
بین آدولف هیتلر و
ژوزف استالین
تقسیم شد. ارتش نیروهای خود را به غرب برد و به دانمارک، نروژ و کشورهای بی‌طرف لوکزامبورگ، بلژیک و هلند حمله کرد و در سال ۱۹۴۰ بخش بزرگی از فرانسه را در عرض شش هفته اشغال کرد و محبوبیت هیتلر در اوج خود بود. در طول جنگ، رایش سوم آزار بر یهودیان را تشدید کرد. یهودیان از خروج از کشور منع شدند و بسیاری از آن‌ها به دلیل کمبود منابع و بیماری در اردوگاه‌های کار اجباری جان خود را از دست دادند. از سال ۱۹۴۱، قتل سیستماتیک یهودیان در سراسر حوزه نفوذ آلمان آغاز شد. اس‌اس، که مسئول اصلی اعدام بود، اردوگاه‌های کشتار را در قلمرو لهستان یا شوروی سابق برپا کرد، جایی که اکثر قربانیان، بلافاصله با گاز مورد حمله قرار گرفتند (
عملیات راینهارت
). بیش از یک میلیون نفر تنها در اتاق‌های گاز و کوره‌های
اردوگاه آشویتس
کشته شدند. تعداد کل یهودیان کشته‌شده، ۶٬۳ میلیون نفر بود.
سانحه هیندنبورگ
عملیات بارباروسا
در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ (کارزار روسیه ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵) آغاز شد. ارتش آلمان به سمت پایتخت شوروی پیشروی کرد و در نبرد مسکو در دسامبر ۱۹۴۱ متوقف شد. پس از اینکه ژاپن متحد جنگ (
نیروهای محور
) در
حمله به پرل هاربر
در همان ماه به نیروی دریایی آمریکا حمله کرد، آلمان نیز به ایالات متحده آمریکا اعلام جنگ کرد. کمبود منابع و برتری دشمن، نقطه عطفی در جنگ ایجاد کرد که خود را در
نبرد استالینگراد
، با شکست کامل ارتش آلمان نشان داد. همان‌طور که شکست اجتناب ناپذیرتر شد، سیاست درونی‌تر شد.
جوزف گوبلس
در
سخنرانی اشپورت‌پالاست
خود در ۱۸ فوریه ۱۹۴۳، «جنگ تمام عیار» را اعلام کرد، در حالی که ارتش آلمان تقریباً در تمام جبهه‌ها عقب‌نشینی کردند و بسیاری از شهرهای آلمان در اثر بمباران ویران شدند. زمانی که ارتش شوروی در
نبرد برلین
، پایتخت را تصرف کرده بود، هیتلر در ۳۰ آوریل ۱۹۴۵ خودکشی کرد. پس از تسلیم بی‌قید و شرط
ورماخت
در ۸ ماه مه، آخرین دولت رایش در منطقه ویژه مورویک نزدیک فلنزبورگ در ۲۳ مه ۱۹۴۵ دستگیر شد. رهبران بازمانده به دلیل مسئولیت فردی خود در جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت در
دادگاه نورنبرگ
متهم شدند.
اشغال متفقین (۱۹۴۵ تا ۱۹۴۹)
آلمان در ۳۱ دسامبر ۱۹۴۷ تقسیم شد. در ۵ ژوئن ۱۹۴۵،
متفقین جنگ جهانی دوم
پس از پیروزی، مناطق اشغالی را تعریف کردند و سپس در مناطق مربوطه خود در غرب خط
اودرنیتسه
و از طریق فرماندهی بر برلین بزرگ، حاکمیت خود را اعمال کردند. قلمروهای شرقی آلمان که یک چهارم مساحت کشور است و یک پنجم جمعیت کشور در آن سکونت دارند، توسط ارتش سرخ، تحت اداره جمهوری خلق لهستان قرار گرفته بود. قدرت‌های غربی این امر را در
توافق پوتسدام
و همچنین خروج آلمانی‌ها از اروپای مرکزی و شرقی را تأیید کردند. اتریش به مرزهای سال ۱۹۳۸ خود بازگردانده شد و همچنین به چهار منطقه اشغالی تقسیم شد. در سال‌های ۱۹۴۶ و ۱۹۴۷،
زارلند
از منطقه اشغالی جدا شد و تحت مدیریت مستقیم فرانسه قرار گرفت.
در ابتدا، متفقین سعی کردند بر سر یک سیاست اشغال مشترک به توافق برسند. توافق بر سر غیرنظامی کردن، پاکسازی نازی‌ها و فروپاشی کارتل‌ها وجود داشت. تفاوت‌ها در پاسخ این سؤال که تحت نام دموکراسی چه چیزی را باید درک کرد بین اتحاد جماهیر شوروی و قدرت‌های غربی، که در آغاز جنگ سرد بودند، بیشتر شد. در سه منطقه غربی، متفقین غربی صنعت زغال‌سنگ و فولاد را که برای بازسازی مهم بود، تحت اساسنامه روهر قرار دادند. با اصلاحات پولی در ژوئن ۱۹۴۸ و لغو همزمان تثبیت قیمت و مدیریت، مدیر اقتصادی مناطق غرب،
لودویگ ارهارد
، نقطه عطف اقتصادی را رقم زد که اساساً از نظر روانی مهم بود. با اصلاحات ارزی که چند روز بعد در منطقه تحت اشغال شوروی آلمان و محاصره برلین توسط اتحاد جماهیر شوروی دنبال شد، جدایی شرق و غرب عمیق‌تر شد.
جمهوری فدرال آلمان و جمهوری دموکراتیک آلمان (۱۹۴۹ تا ۱۹۹۰)
جمهوری فدرال آلمان
در ۲۳ مه ۱۹۴۹ در سه منطقه اشغالی غربی تأسیس شد و قانون اساسی به عنوان یک قانون اساسی موقت به اجرا درآمد که مقدمه آن شامل الزامی برای اتحاد مجدد برای یک دوره انتقالی بود. شهر
بن
، مقر حکومت شد. چهار ماه و نیم بعد،
جمهوری دموکراتیک آلمان
در منطقه تحت اشغال شوروی تأسیس شد. هر دو کشور فرعی یکدیگر را بخشی از تداوم یک دولت آلمانی می‌دانستند و دیگری را به رسمیت نمی‌شناختند.
۲۴
هر دو تحت کنترل قدرت‌های اشغالگر باقی ماندند. با ادغام در اتحادهای نظامی مخالف
ناتو
پیمان ورشو
، آن‌ها استقلال رسمی خود را در سال ۱۹۵۵ دریافت کردند. لازمه این امر این بود که در ژوئیه ۱۹۵۱ سه قدرت غربی به‌طور رسمی به وضعیت جنگ با آلمان پایان دهند. اتحاد جماهیر شوروی این را تنها در ژانویه ۱۹۵۵ اعلام کرد، پس از آن سایر کشورهای اروپای شرقی به دنبال آن بودند.
۲۵
متفقین مسئولیت کل آلمان و حقوق آن‌ها در برلین را حفظ کردند.
اتحاد دوباره آلمان (از ۱۹۹۰ تا امروز)
مقالهٔ اصلی:
اتحاد دوباره آلمان
در ۳ اکتبر ۱۹۹۰ میلادی، با پیوستن نواحی جمهوری دموکراتیک آلمان (
آلمان شرقی
) به جمهوری فدرال آلمان (
آلمان غربی
)، پیدایش کشور آلمان کنونی رخ داد.
۲۶
با فروریختن
دیوار برلین
در ۹ نوامبر ۱۹۸۹ میلادی،
ایالت‌های شرقی
در ۳ اکتبر ۱۹۹۰ به
جمهوری فدرال آلمان
پیوستند که منجر به
اتحاد دوباره آلمان
شد. از آن پس هر ساله سوم اکتبر را به عنوان
روز اتحاد آلمان
جشن می‌گیرند که به چهار دهه جدایی پس از
جنگ جهانی دوم
و آغاز
جنگ سرد
، پایان داد.
بزرگ‌ترین مانع در همگرایی دو آلمان، نگرانی
روسیه
از پیوستن آلمان شرقی به پیمان آتلانتیک شمالی (
ناتو
) بود. اما موافقت
میخائیل گورباچف
با عضویت آلمان متحد در ناتو عملاً آخرین مانع را از سر راه اتحاد آلمان برداشت.
جغرافیا
مقالهٔ اصلی:
جغرافیای آلمان
نقشهٔ توپوگرافی آلمان
آلمان
هفتمین کشور بزرگ اروپا
است
که از شمال با
دانمارک
، از شرق با
لهستان
جمهوری چک
، از جنوب‌شرقی با
اتریش
، و از جنوب و جنوب‌غربی با
سوئیس
مرز مشترک دارد.
فرانسه
لوکزامبورگ
بلژیک
از سوی غرب، و
هلند
از سوی شمال‌غرب با آلمان هم‌مرز هستند. آلمان همچنین با
دریای شمال
دریای بالتیک
از سمت شمال و شمال‌شرقی همسایه است. مساحت کلی آلمان
۳۵۷٬۰۲۲ کیلومتر مربع (۱۳۷٬۸۴۷ مایل مربع)
است که شامل
۳۴۸٬۶۷۲ کیلومتر مربع (۱۳۴٬۶۲۳ مایل مربع)
مساحت زمینی و
۸٬۳۵۰ کیلومتر مربع (۳٬۲۲۴ مایل مربع)
مساحت آبی می‌شود.
بازهٔ ارتفاع در آلمان از بلندی‌های آلپ در جنوب آغاز می‌شود و تا کرانه‌های دریای بالتیک در شمال شرق ادامه دارد. ارتفاعات جنگلی در مرکز قرار دارند و سرزمین‌های پست در شمال واقع شده‌اند. بلندترین نقطه در آلمان، کوه
تسوگ‌اشپیتسه
با ارتفاع
۲٬۹۶۳ متر یا ۹٬۷۲۱ فوت
است و پست‌ترین نقطه نیز در
نویندورف-ساخزنبانده
، قرار دارد که ارتفاع آن
۳٫۵۴ متر یا ۱۱٫۶ فوت
زیر سطح دریا است.
۲۷
) شمال آلمان محل عبور رودخانه‌های بزرگی همچون راین،
دانوب
، و البه است و منابع طبیعی مهم شامل سنگ آهن، زغال‌سنگ، چوب،
زغال قهوه‌ای
اورانیوم
، مس، گاز طبیعی، نمک و نیکل است.
آب و هوا
بیشتر آلمان دارای
آب و هوای معتدل
است که از
اقیانوسی
در شمال تا
قاره‌ای
در شرق و جنوب شرقی متغیر است. زمستان‌ها از سرد در رشته‌های آلپ جنوبی تا خنک و عموماً ابری با بارندگی محدود است، در حالی که تابستان‌ها می‌تواند از گرم و خشک تا خنک و بارانی متغیر باشد. در نواحی شمالی بادهای غربی غالب است که هوای مرطوب را از دریای شمال وارد می‌کند و تعدیل دما و افزایش بارندگی را سبب می‌شود. برعکس، مناطق جنوب شرقی دمای شدیدتری دارند.
۲۸
در بازهٔ فوریهٔ ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۰، میانگین دمای ماهانه در آلمان در ژانویهٔ ۲۰۲۰ حداقل
۳٫۳ درجه سلسیوس (۳۷٫۹ درجه فارنهایت)
و در ژوئن ۲۰۱۹ حداکثر
۱۹٫۸ درجه سلسیوس (۶۷٫۶ درجه فارنهایت)
بود.
۲۹
میانگین بارندگی ماهانه از ۳۰ لیتر بر متر مربع در فوریه و آوریل ۲۰۱۹ تا ۱۲۵ لیتر بر متر مربع در فوریهٔ ۲۰۲۰ متغیر بود
۳۰
و میانگین ساعت‌های آفتابی، ماهانه از ۴۵ در نوامبر ۲۰۱۹ تا ۳۰۰ در ژوئن ۲۰۱۹ متغیر بوده است.
۳۱
تنوع زیستی
پارک ملی برشتسگادن
در
بایرن
آلمان را می‌توان به ۵
بوم‌ناحیه
تقسیم کرد:
جنگل‌های مختلط اطلس
جنگل‌های مختلط بالتیک
جنگل‌های مختلط اروپای مرکزی
جنگل‌های پربرگ اروپای غربی
جنگل‌های مختلط و مخروطی آلپ
۳۲
تا تاریخ ۲۰۱۶
بروزرسانی
۵۱ درصد از مساحت زمین‌های آلمان صرف کشاورزی شده‌بود، در حالی که ۳۰ درصد مساحت را جنگل‌ها تشکیل می‌دادند و ۱۴ درصد آن صرف سکونتگاه‌ها و تأسیسات شده‌بود.
۳۳
گیاهان و جانوران در آلمان، عموماً شامل همان جاندارانی هستند که در دیگر مناطق اروپای مرکزی نیز یافت می‌شوند. بر اساس فهرست ملی جنگل‌ها،
راش‌ها
بلوط‌ها
، و دیگر
درختان برگ‌ریز
کمی بیش از ۴۰ درصد از جنگل‌ها را تشکیل می‌دهند؛ تقریباً ۶۰ درصد نیز متشکل از
مخروطیان
، به‌ویژه
کاج نوئل
کاج
هستند.
۳۴
گونه‌های زیادی از
سرخس‌ها
گل‌ها
قارچ‌ها
، و
خزه‌ها
نیز یافت می‌شوند. حیوانات وحشی عبارتند از:
شوکا
گراز
گوسفند وحشی
روباه سرخ
رودک
خرگوش صحرایی
، و تعداد اندکی
سگ آبی اوراسیایی
۳۵
گل گندم
آبی قبلاً نشان ملی آلمان بود.
۳۶
۱۶
پارک ملی در آلمان
شامل
یاسموند ناتسیونال پارک
وشترن پومرانیا لاگوون آرا ناتسیونال پارک
موریتس ناتسیونال پارک
پارک ملی دریای وادن
هارتس ناتسیونال پارک
هاینایش ناتسیونال پارک
بلاک فورشت ناتسیونال پارک
زاکسون سویتسرلاند ناتسیونال پارک
پارک ملی جنگل بایرن
پارک ملی برشتسگادن
هستند.
۳۷
علاوه بر این، ۱۷
ذخیره‌گاه زیست‌کره
۳۸
و ۱۰۵
پارک طبیعی
در این کشور وجود دارد.
۳۹
بیش از ۴۰۰
باغ‌وحش و پارک حیوانات
در آلمان فعالیت می‌کنند.
۴۰
باغ‌وحش برلین
که در سال ۱۸۴۴ افتتاح شد، قدیمی‌ترین باغ‌وحش در آلمان است و ادعا می‌شود که جامع‌ترین مجموعهٔ گونه‌ها در جهان را داراست.
۴۱
اتباع خارجی و خارجی‌تبارها
بالاترین میزان حضور اتباع خارجی در ایالت‌های
هامبورگ
هسن
برلین
بادن-وورتمبرگ
نوردراین-وستفالن
است. اتباع خارجی در
ایالت‌های جدید
کمتر از ۲ درصد جمعیت را تشکیل می‌دهند. حدود ۱۹٪ جمعیّت آلمان، از خانواده‌های مهاجر هستند یا خود مهاجر بوده‌اند. هامبورگ بالاترین میزان مهاجران را به خود اختصاص داده است. جمعیت مهاجران این ایالت به نسبت کل جمعیت حدود ۳۰٪ است. جامعهٔ مهاجر آلمان از ۱۷/۹٪ از
ترک‌های آلمان
، ۱۳/۱٪ لهستانی‌ها، ۸/۷٪ روس‌ها، ۸/۲ قزاق‌ها، ۵/۳٪ ایتالیایی‌تباران، ۲ درصد
ایرانیان آلمان
و همچنین اقلیت کثیری از مردمان کُرد تشکیل شده است.
شهرهای بزرگ
شهر
جمعیت
برلین
۳٬۶۴۵٬۰۰۰
هامبورگ
۱٬۸۴۱٬۰۰۰
مونیخ
۱٬۴۷۱٬۰۰۰
کلن
۱٬۰۸۵٬۰۰۰
فرانکفورت
۷۵۳٬۰۰۰
اشتوتگارت
۶۳۵٬۰۰۰
دوسلدورف
۶۱۹٬۰۰۰
لایپزیگ
۵۸۸٬۰۰۰
دورتموند
۵۸۷٬۰۰۰
اسن
۵۸۳٬۰۰۰
برمن
۵۶۹٬۰۰۰
درسدن
۵۵۴٬۰۰۰
هانوفر
۵۳۸٬۰۰۰
نورنبرگ
۵۱۸٬۰۰۰
دویسبورگ
۴۹۸٬۰۰۰
اشتغال
حدود ۴۰ میلیون نفر از جمعیت مشغول به کار هستند، از این تعداد ۵۳٬۲ درصد مرد و ۴۶٬۸ درصد را زنان تشکیل می‌دهند. تقریباً ۲٬۱ میلیون نفر نیز در آلمان فاقد کار هستند که نرخ
بیکاری
بین این افراد (۱۵–۶۴ ساله) ۵٬۱٪ تا ٪ ۶٬۴ می‌باشد.
۴۲
زبان
مقالهٔ اصلی:
زبان آلمانی
نقشه پراکندگی زبان آلمانی در
قاره اروپا
زبان رسمی کشور آلمان،
زبان آلمانی
است.
۴۳
حدود ۹۵٪ مردم این کشور به این زبان گویش می‌کنند. دو گویش اصلی این زبان،
آلمانی معیار
زبان آلمانی پایین
است. زبان تلویزیون‌های رسمی و همچنین زبانی که به مهاجرین آموزش داده می‌شود، زبان آلمانی بالا است. بیش‌تر گویش‌وران آلمانی بالا در جنوب و آلمانی پایین در شمال آلمان زندگی می‌کنند. در عین حال زبان‌های اقلیت،
دانمارکی
۰٬۰۶٪، زبان فریسی ۰٬۰۱٪،
زبان رومانی
۰٬۰۸٪ و
سوربی
توسط ۰٬۰۹٪ جمعیت نیز در آلمان استفاده می‌شوند.
۴۴
۴۵
بزرگ‌ترین گروه زبانی که توسط مهاجران صحبت می‌شود،
زبان ترکی استانبولی
است.
۴۵
نظام سیاسی
تأسیس دولت
بر اساس دانش روز و رویه قضایی منسجم
دادگاه قانون اساسی فدرال
، جمهوری فدرال آلمان به عنوان یک دولت کشور و موضوع حقوق بین‌الملل با
رایش آلمان
و عبارت قبلی آن،
کنفدراسیون آلمان شمالی
، یکسان است و بنابراین از سال ۱۸۶۷ دارای تداوم دولتی بوده است. قوانین اساسی از نظر تاریخی متفاوت اطلاعاتی در مورد تصویر دولت مربوطه از خود ارائه می‌دهند. پس از اشغال آلمان توسط چهار کشور پیروز جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۴۵، قانون اساسی جمهوری فدرال که در آلمان غربی ایجاد شده بود، در ۲۳ مه ۱۹۴۹ ابلاغ شد و از روز بعد لازم الاجرا شد. دامنه آن با تقسیم آلمان و تا سال ۱۹۵۵ توسط قانون اشغال محدود شد. در بخش شرقی آلمان، به عنوان یک ایالت جداگانه در ۷ اکتبر ۱۹۴۹ تأسیس شد و قانون اساسی را دریافت کرد که در سال ۱۹۶۸ جایگزین شد و در سال ۱۹۷۴ تجدید نظر شد. قانون اساسی پس از اتحاد مجدد ماهیت موقت خود را از دست داد، با پیوستن جمهوری دموکراتیک آلمان به حوزه کاربردی آن در ۳ اکتبر ۱۹۹۰، با پایان مسئولیت چهار کشور، آلمان متحد به حاکمیت کامل دست یافت.
قلمرو ملی جمهوری فدرال
قلمرو ملی حکومت جمهوری فدرال (کشور فدرال) از مجموع سرزمین‌های ملی ایالت‌های فدرال آن ناشی می‌شود. قلمرو حکومتی طبق نسخه قدیمی ماده ۲۳ بند ۲ قانون اساسی دو بار با الحاق گسترش یافت: در سال ۱۹۵۷ شامل زارلند، در سال ۱۹۹۰ شامل منطقه الحاق جمهوری آلمان شرقی و برلین (بخش شرقی برلین و استاکن غربی). منطقه انحصاری اقتصادی در دریای شمال و بالتیک به قلمرو ملی تعلق ندارد. مسیر مرز ملی درحال حاضر به جز بخش‌هایی از دریاچه کنستانس مشخص است.
تنها کاندومینیوم موجود در آلمان، قلمرو مشترک آلمان و لوکزامبورگ است که توسط رودخانه‌های موزل، زائر و آوری در مرز بین دوک‌نشین بزرگ لوکزامبورگ و جمهوری فدرال آلمان (با ایالت‌های راینلاند-فالتز و زارلند) تشکیل شده است. این به قانون کنگره وین در ۹ ژوئن ۱۸۱۵ برمی گردد که مقررات آن در یک معاهده مرزی در سال ۱۹۸۴ تأیید شد. این منطقه تنها منطقه عاری از شهرداری در ایالت‌های راینلاند-فالتز و زارلند است.
ساختار سیاسی
قانون اساسی، اصول و مبنای قانون جمهوری فدرال آلمان است. رئیس کشور رئیس‌جمهور فدرال است که در کل وظایف نمایشی دارد. او توسط مجلس فدرال انتخاب می‌شود. پس از او رئیس
مجلس بوندستاگ
، صدراعظم فدرال، رئیس
مجلس بوندسرات
که نماینده جایگزین رئیس‌جمهور فدرال است و رئیس
دادگاه قانون اساسی فدرال
قرار دارند. مقر نهاد قانون اساسی دولت فدرال، پایتخت فدرال برلین است.
ماده ۲۰ قانون اساسی که «بند ابدیت» نامیده شده است، تضمین می‌کند - آلمان باید به عنوان یک دولت دموکراتیک و دولت رفاه اجتماعی بر اساس حاکمیت قانون و بر مبنای فدرال سازماندهی شود. نظام حکومتی دموکراسی جمهوری پارلمانی است. فدرالیسم در نظام سیاسی به دو سطح تقسیم می‌شود: سطح فدرال که نمایانگر سیاست کل کشور آلمان در عرصه بین‌المللی است و سطح ایالتی (استانی) که در هر یک از ۱۶ ایالت (استان) فدرال وجود دارد. هر سطح دارای ارگان‌های دولتی خاص خود است که شامل قوه مجریه (دولت استانی)، قوه مقننه (مجلس استانی) و قوه قضائیه (دادگاه استانی) می‌شود. ایالت‌ها (استان‌ها) به نوبه خود نظم و اداره شهرها و شهرستان‌ها خود را برعهده دارند. به عنوان مثال، پنج استان در مجموع به ۲۲ منطقه اداری تقسیم شده‌اند. استان‌ها قوانین خود را دارند. در اصل، آن‌ها دارای وضعیت ایالتی هستند: برای حفظ کیفیت حکومت استانی، آن‌ها دارای حقوق استانی محدود شده هستند که فقط با موافقت دولت فدرال ملی (کشوری) می‌توانند برخی معاهدات محدود با سایر استان‌ها دیگر منعقد کنند (ماده ۳2 (3)، ماده ۲4 (1) قانون اساسی). جمهوری فدرال را می‌توان به عنوان اتحاد حکومتهای استان‌ها فدرال خود دید و تنها در این صورت است که ویژگی ایالتی پیدا می‌کند، یعنی کشور اتحاد ایالت‌های فدرال به معنای واقعی کلمه است.
نظام سیاسی جمهوری فدرال آلمان
قوه مقننه (قانون گذاری): نظام دو مجلسی
نهادهای قانون‌گذاری فدرال عبارتند از
بوندستاگ
بوندسرات
و در صورت بروز وضعیت دفاعی، کمیته مشترک، مشروط به الزامات اضافی. قوانین فدرال توسط بوندستاگ با اکثریت ساده تصویب می‌شود. آن‌ها در صورتی تأثیر گذار می‌شوند که بوندسرات اعتراضی اقامه نکرده یا به تصویب نرسانده باشد (ماده ۷۷ قانون اساسی). اصلاح قانون اساسی با اکثریت دو سوم اعضای مجلس بوندستاگ و اکثریت دو سوم اعضای مجلس بوندسرات امکان‌پذیر است (بند ۲ ماده ۷۹ قانون اساسی).
در ایالت‌های فدرال، پارلمان‌های ایالتی در مورد قوانین ایالت خود تصمیم‌گیری می‌کنند. اگرچه نمایندگان اعضای مجلسها بر اساس قانون اساسی (ماده ۳۸ قانون اساسی) ملزم نیستند در قانون‌گذاری از هیچ دستوری پیروی کنند، اما در عمل، تصمیمات مقدماتی احزاب نمایندگان که تبلور خواست و اراده سیاسی مردم هستند، در قانون‌گذاری غالب است (ماده ۲۱ قانون اساسی). صلاحیت قانون‌گذاری غالباً بر عهده ایالت‌های فدرال است، مگر اینکه دولت فدرال ملی دارای اختیارات قانون‌گذاری باشد (ماده‌های ۷۰ تا ۷۲ قانون اساسی) - یعنی قوانین انحصاری یا در موارد خاص.
سازماندهی دولتی بر پایهٔ
قانون اساسی
است. در رأس کشور رئیس‌جمهور قرار دارد که نقش وی نمادین است. رئیس دولت صدراعظم است. وی تعیین‌کنندهٔ سیاست حکومتی است.
۴۶
اعلامیه جهانی حقوق بشر
رکن جدایی‌ناپذیر قانون اساسی آلمان است. ماده ۲۰ قانون اساسی نظام سیاسی، آلمان را با مشخصه‌های
دموکراتیک
بودن، اجتماعی بودن، مبتنی بر قانون بودن و
فدرال
بودن معرفی می‌کند.
۴۶
قانون اساسی آلمان
با باور به
سکولاریسم
، هرگونه دخالت نهادهای مذهبی در حکومت را منع می‌کند.
۴۷
قوه مجریه
قوه مجریه در سطح فدرال (کشوری) توسط دولت فدرال ملی تشکیل می‌شود که اعضای آن صدراعظم فدرال به عنوان رئیس دولت و وزرای فدرال هستند. تمام وزارتخانه‌های فدرال یک دفتر در برلین و یک دفتر در شهر فدرال بن دارند. برخی از آن‌ها دفتر اصلی خود را اغلب در بن دارند. در ۱۳ سطح ایالتی (از ۱۶ ایالت) نخست وزیران، در ایالت‌های هامبورگ و برمن رؤسای مجلس سنا، و در ایالت برلین، شهردار حاکم، ریاست قوه مجریه را بر عهده دارد. ایالت‌های فدرال نیز دموکراسی پارلمانی هستند و رؤسای دولت آن‌ها توسط پارلمان ایالتی انتخاب می‌شوند. اداره‌های فدرال (کشور) و ایالتی (استان) هر کدام توسط وزرای مربوطه اداره می‌شوند.
صدر اعظم و وزیران (دولت فدرال)
صدراعظم فدرال به پیشنهاد رئیس‌جمهور فدرال توسط مجلس
بوندستاگ
با اکثریت آرا انتخاب می‌شود (ماده ۶۳ قانون اساسی)، دوره مسئولیت وی با دوره انتخاباتی مجلس بوندستاگ پایان می‌یابد (ماده ۶۹ بند ۲ قانون اساسی). وی را پیش از انتخابات مجلس فقط می‌توان با «رأی عدم اعتماد سازنده» برانداخت. منظور از سازنده این است که مجلس باید جانشینی برای او داشته باشد و تا زمانی که مشخص نباشد چه کسی به جای او می‌نشیند، نمی‌توان او را برکنار کرد (ماده ۶۷ قانون اساسی، اصطلاحاً رای عدم اعتماد سازنده).
صدراعظم لزوماً عضو مجلس
بوندستاگ
است، وزیران معمولاً از دل مجلس
بوندستاگ
در می‌آیند، اما حتماً لازم نیست چنین باشد. صدراعظم در عمل قدرتمندترین مقام سیاسی است اما مقام تشریفاتی آن پس از رئیس‌جمهور و رئیس بوندس‌تاگ قرار دارد. وزرای فدرال به پیشنهاد صدراعظم منصوب می‌شوند (ماده ۶۴ بند ۱ قانون اساسی)، آن‌ها و صدراعظم دولت فدرال را تشکیل می‌دهند (ماده ۶۲ قانون اساسی) که قدرت سیاست گذاری آن با صدراعظم است (ماده ۶۵ جمله اول قانون اساسی). نقش رهبری در «دموکراسی قوه مجریه» آلمان بر عهده صدراعظم فدرال است. صدراعظم همچنین نامزد آلمان را برای پست کمیسر اتحادیه اروپا معرفی می‌کند. اعمال و اجرای قوانین اصولاً به عهده ایالت‌های فدرال است، مگر اینکه قانون اساسی قانون‌گذاری و اجرای آن را در سطح فدرال (کشوری) تصریح کرده یا اجازه دهد (ماده ۳۰، ماده ۸۳ قانون اساسی).
رئیس‌جمهور
رئیس‌جمهور توسط همایش اتحادیه که آن را به فارسی اجلاس فدرال نیز گفته‌اند، انتخاب می‌شود.
همایش
اتحادیه تشکیل شده است از کل نمایندگان بوندستاگ به‌علاوهٔ به تعداد همینان، نمایندگان برگزیدگان مجلس‌های ایالتی. این برگزیدگان لزوماً عضو مجلس ایالتی یا
سیاست‌مدار
رسمی نیستند، ممکن است مثلاً از چهره‌های فرهنگی و هنری باشند.
قوهٔ قضاییه
دادرسی به قصد رعایت حق نیرویی می‌طلبد که در قوهٔ قضاییه جمع است. بیان حق بر عهدهٔ قاضی است و امر قاضیان را قوهٔ قضاییه سامان می‌دهد. قضاوت یا تخصصی است یا عمومی در حد قانون اساسی. شاخه‌های تخصصی قضاوت در دادگاه کار، دادگاه امور اداری، دادگاه امور اجتماعی و دادگاه امور مالی تجسم می‌یابند. قضاوت در عمومی‌ترین سطحش از نظر بررسی همخوانی تصمیمی، رأیی یا قانونی با قانون اساسی اتحادیه، بر عهدهٔ دادگاه فدرال قانون اساسی است که مرکز آن در کارلسروهه است. در کارلسروهه قاضیان تک تک قوانین مجلس را بررسی نمی‌کنند. آن قانونی بررسی می‌شود که شکایت شود که با قانون اساسی تضاد دارد. شکایت پس از طی سلسله مراتبی به دادگاه کارلسروهه می‌رسد. از آنجایی که دادگاه قانون اساسی فقط از طریق شکایت فعال می‌شود، به اصطلاح گفته می‌شود که از خود ابتکار ندارد، یعنی حق ندارد خود رأساًّ تصمیم بگیرد امری را برای بررسی از نظر سازگاری با قانون اساسی در دستور کار خود قرار دهد. دادگاه فدرال قانون اساسی دارای دو مجلس سناست. مجلس اول به قانونهای پایه و مجلس دوم به قانونهای مربوط به امور دولتی می‌پردازد. هر سنا هشت عضو دارد. نیمی از قاضیان دادگاه قانون اساسی از سوی یک کمیتهٔ ویژهٔ بوندستاگ و نیمی دیگر از سوی بوندس‌رات انتخاب می‌شوند. مدت قضاوت آنان در این دادگاه عالی ۱۲ سال است.
ایالت‌ها
مقالهٔ اصلی:
ایالت‌های آلمان
نیدرزاکسن
برمن
هامبورگ
مکلنبورگ-فورپومرن
زاکسن-آنهالت
زاکسن
براندنبورگ
برلین
تورینگن
هسن
نوردراین-وستفالن
راینلاند فالتس
بایرن
بادن-وورتمبرگ
زارلاند
شلسویگ-هولشتاین
آلمان دارای شانزده
ایالت
می‌باشد. هر ایالت دارای یک
دولت
قانون اساسی
و تا حد زیادی خود مختار و بر اساس سازمان داخلی خود مدیریت می‌شود. مساحت و جمعیت بخش‌های ایالت‌ها متفاوت است، مخصوصاً بین
شهرها
و سرزمین‌های بزرگ هر ایالت. برای مناطق اداری پنج
دولت محلی
وجود دارد، یعنی
بادن-وورتمبرگ
بایرن
هسن
نوردراین-وستفالن
ساکسونی
شامل ۲۲ عدد دولت محلی می‌باشند. از سال ۲۰۰۹ آلمان ۴۰۳ منطقه می‌باشد، این مناطق شامل ۳۰۱ منطقه روستایی و ۱۰۲ منطقه شهری می‌باشد.
ایالت‌های آلمان به صورت زیر می‌باشد:
ایالت
پایتخت
مساحت (کیلومتر مربع)
جمعیت
نوردراین - وستفالن
دوسلدورف
۳۴٬۰۴۳
۱۷٬۸۴۵٬۱۵۴
بایرن
مونیخ
۷۰٬۵۴۹
۱۲٬۵۳۸٬۶۹۶
بادن - وورتمبرگ
اشتوتگارت
۳۵٬۷۵۲
۱۰٬۷۵۳٬۸۸۰
نیدرزاکسن
هانوفر
۴۷٬۶۱۸
۷٬۹۱۸٬۲۹۳
هسن
ویسبادن
۲۱٬۱۱۵
۶٬۰۶۷٬۰۲۱
زاکسن
درسدن
۱۸٬۴۱۶
۴٬۱۴۹٬۴۷۷
راینلاند - فالتس
ماینز
۱۹٬۸۴۷
۴٬۰۰۳٬۷۴۵
برلین
برلین
۸۹۲
۳٬۴۶۰٬۷۲۵
شلسویگ - هولشتاین
کیل
۱۵٬۷۶۳
۲٬۸۳۴٬۲۵۹
براندنبورگ
پوتسدام
۲۹٬۴۷۷
۲٬۵۰۳٬۲۷۳
زاکسن - آنهالت
ماگدبورگ
۲۰٬۴۴۵
۲٬۳۳۵٬۰۰۶
تورینگن
ارفورت
۱۶٬۱۷۲
۲٬۲۳۵٬۰۲۵
هامبورگ
هامبورگ
۷۵۵
۱٬۷۸۶٬۴۴۸
مکلنبورگ - فورپومرن
شورین
۲۳٬۱۷۴
۱٬۶۴۲٬۳۲۷
زارلاند
زاربروکن
۲٬۵۶۹
۱٬۰۱۷٬۵۶۷
برمن
برمن
۴۰۴
۶۶۰٬۹۹۹
احزاب سیاسی
رایشستاگ
، محل
پارلمان مرکزی آلمان فدرال
امر سیاسی در آلمان در سطوح کشوری و ایالتی و تا حدی کمتر در سطح امور شهری از طریق حزبها و با جانبداری حزبی پیش برده می‌شود. ادعای پیشبرد سیاست غیرحزبی یا فراحزبی در آلمان بی‌معنا و حتی فریبکارانه جلوه می‌کند. علاوه بر احزاب، مردم می‌توانند خواسته‌های سیاسی خود را از طریق انواع و اقسام تشکل‌های پایدار یا موقتی پیش برند. مردم آلمان اهل تشکل هستند. به ندرت خواسته‌ای وجود دارد که برای پیشبرد آن تشکلی تشکیل نشود.
نیازمند منبع
بر اساس ماده ۲۱ قانون اساسی احزاب در شکل‌گیری اراده سیاسی مردم مشارکت دارند. طیف احزاب توسط احزاب نمایندگی در بوندستاگ شکل می‌گیرد و احزاب جریان اصلی،
حزب سوسیال دموکرات
(SPD) و احزاب اتحادیه (در جناح‌های
حزب دموکرات مسیحی
(CDU) و
حزب سوسیال مسیحی
(CSU) همیشه به آن تعلق داشته‌اند. پس از
انتخابات فدرال آلمان
در سال ۲۰۲۱، سایر احزاب نیز در آنجا حضور خواهند داشت:
حزب چپ
(Die Linke)،
سبزها
(Die Grünen) و همچنین
آلترناتیو برای آلمان
(AFD) و
دموکرات آزاد
(FDP). همه احزاب ذکر شده در گروه‌های سیاسی در پارلمان اروپا نمایندگی دارند. تقریباً همه احزاب با نفوذ توسط سازمان‌های جوانان حمایت می‌شوند، سایر سازمان‌های سیاسی شامل نمایندگان مدارس، انجمن‌های دانشجویی، سازمان‌های زنان و سالمندان، انجمن‌های تجاری، سازمان‌های شهرداری و انجمن‌های بین‌المللی هستند. بنیادهای وابسته به احزاب به تعیین گفتمان سیاسی کمک می‌کنند - از نظر قانونی مستقل از احزاب.
جدول نتایج
انتخابات فدرال آلمان در ۲۰۰۵
امور و مسائل سیاسی در آلمان در سطوح کشوری و ایالتی و تا حدی کمتر در سطح امور شهری از طریق حزبها و با جانبداری حزبی پیش برده می‌شود. ادعای پیشبرد سیاست غیرحزبی یا فراحزبی در آلمان بی‌معنا و حتی فریبکارانه جلوه می‌کند.
۴۶
احزاب نیرومند آلمان در سال‌های اخیر ۲۰۲۰ عبارت اند از:
حزب دموکرات مسیحی
(CDU)
حزب سوسیال مسیحی
(CSU)
حزب سوسیال دموکرات
(SPD)
حزب لیبرال
(دموکرات‌های آزاد FDP)
حزب اتحاد ۹۰/سبزها
(Bündnis 90/Die Grünen)
حزب چپ
(Die Linke)
حزب آلترناتیو برای آلمان
(AFD)
تعداد کثیری هم حزب‌های کوچک وجود دارند که به ندرت می‌توانند به مجلس راه یابند، زیرا برای ورود به مجلس در هردو سطح ایالتی و کشوری باید ۵ درصد آرا را به دست آورد.
۴۶
حزب سوسیال دموکرات
حزب دموکرات مسیحی
اتحاد ۹۰/سبزها
حزب لیبرال
حزب چپ
آلترناتیو برای آلمان
شاخص‌های سیاسی
شاخص‌های سیاسی منتشر شده توسط سازمان‌های غیردولتی
سال
کمک تفسیر
رتبه جهانی
مقدار شاخص
نام شاخص
۴۸
۲۰۲۳
ثبات کشور: پایدار
۰ = بسیار پایدار / ۱۲۰ = بسیار هشدار دهنده
۱۶۶ از ۱۷۹
۲۴٬۶ از ۱۲۰
شاخص پایداری کشورها
۴۹
۲۰۲۲
دموکراسی کامل
۰ = رژیم استبدادی / ۱۰ = دموکراسی کامل
۱۴ از ۱۶۷
۸٬۸ از ۱۰٬۰
شاخص دموکراسی
۵۰
۲۰۲۳
وضعیت آزادی: آزاد
۰ = آزاد نیست / ۱۰۰ = آزاد
۹۴ از ۱۰۰
شاخص آزادی در جهان
۵۱
۲۰۲۳
وضعیت رضایت بخش برای آزادی مطبوعات
۰ = بسیار جدی / ۱۰۰ = حداکثر آزادی مطبوعات
۲۱ از ۱۸۰
۸۱٬۹۱ از ۱۰۰
شاخص آزادی مطبوعات
۵۲
۲۰۲۲
0 = بسیار فاسد / ۱۰۰ = بسیار تمیز
۹ از ۱۸۰
۷۹ از ۱۰۰
شاخص ادراک فساد اداری (CPI)
۵۳
۲۰۲۲
1 = صلح آمیزترین / ۵ = کمترین صلح
۹ از ۱۶۳
۱٬۳۹۷ از ۵
شاخص صلح مثبت (PPI)
سیاست خارجی
آلمان در سیاست خارجی بازیگر تنها نیست. سیاست آن تقویت بلوکی است که «غرب» خوانده می‌شود. آلمان در این بلوک سیاست خود را پیش می‌برد. یک وجه اصلی سیاست خارجی آلمان فعّالیّت آن در صحنهٔ اروپا و جهان در چارچوب اتحادیهٔ اروپاست. آلمان نزدیکی ویژه‌ای با فرانسه دارد. همکاری و همراهی با
ایالات متحده آمریکا
رکن دیگری از سیاست خارجی آلمان فدرال است. آلمان با
اسرائیل
روابط دوستانهٔ ویژه‌ای دارد و تقویت مناسبات با کشورهای عربی را نیز همواره جزو اولویتهای سیاسی خود قرار داده است. در سرتاسر جهان مبنای اعلام‌شده سیاست خارجی آلمان تحکیم صلح، گسترش روابط مودت‌آمیز و کمک به رشد اقتصادی خاصه در
جهان سوم
است. در سالهای اخیر
حقوق بشر
به یک مفهوم راهنمای عمدهٔ در سیاست خارجی آلمان بدل شده است.
سیاست اروپا
مارتین شولتس
، رئیس پیشین پارلمان اروپا و
ملاله یوسف‌زی
، فعال حقوق بشر پاکستانی
آلمان یکی از اعضای مؤسس
شورای اروپا
و جوامع اروپایی است که در دهه ۱۹۹۰ از طریق یکپارچگی عمدتاً اقتصادی، با هم رشد کردند و به
اتحادیه اروپا
(EU) تبدیل شدند. جمهوری فدرال آلمان در سال ۱۹۹۰ به اتحادیه پولی اروپا پیوست و بخشی از بازار واحد اروپا است.
یورو
از سال ۲۰۰۲ به عنوان وسیله پرداخت معرفی شد و جایگزین مارک آلمان در این کشور شد. آلمان همچنین بخشی از
منطقه شنگن
و همکاری قضایی و پلیسی از طریق
یوروپل
یوروجاست
است. سیاست خارجی و امنیتی مشترک اتحادیه اروپا تعیین‌کننده سیاست خارجی آلمان است. ماده ۲۳ قانون اساسی چارچوب قانونی سیاست اروپای آلمان در اتحادیه اروپا را تعیین می‌کند. همچنین چندین مؤسسه اتحادیه اروپا در آلمان دفتر مرکزی دارند: بانک مرکزی اروپا در فرانکفورت، مرجع نظارت بر بیمه اتحادیه اروپا نیز در فرانکفورت، آژانس ایمنی هوانوردی اروپا در کلن و دفتر ثبت اختراع اروپا در مونیخ.
آلمان و ایران
مقالهٔ اصلی:
روابط آلمان و ایران
حسن اسفندیاری
، رئیس مجلس وقت و
موسی نوری اسفندیاری
، سفیر وقت ایران در دیدار با
آدولف هیتلر
در سایت سفارت آلمان در
تهران
روابط آلمان و ایران چنین توصیف شده است: «ایران و آلمان به تاریخی طولانی در روابط سیاسی خود می‌نگرند که تا به اوایل قرن هفدهم می‌رسد. در سال ۱۸۸۵ اولین نمایندگان سیاسی بین ایران و در آن زمان امپراتوری آلمان اعزام شدند. روابط دیپلماتیک بین ایران و جمهوری فدرال آلمان از سال ۱۹۵۲ وجود دارد. این روابط در سال‌های گذشته خالی از تشنج نبوده. به عنوان مثال اعلام رأی دادگاه معروف به
میکونوس
در آوریل ۱۹۹۷ بحرانی طولانی را به دنبال داشت. با سفر موفقیت‌آمیز ریاست جمهوری اسلامی ایران،
خاتمی
به آلمان در ژوئن ۲۰۰۰ زیربنایی استوار برای روابط دو کشور گذاشته شد. اخیراً در کنار روابط بازرگانی و فرهنگی، مسئله حقوق بشر و به ویژه نگرانی جامعه بین‌المللی در ارتباط با
برنامه هسته‌ای ایران
درکانون روابط قرار گرفته است.»
در سایت سفارت
جمهوری اسلامی ایران
در برلین روابط ایران و آلمان چنین توصیف شده است: «جمهوری اسلامی ایران و جمهوری فدرال آلمان از دیرباز دارای روابطی خوب و سنتی بوده‌اند. روابط ایران و آلمان که از سابقه‌ای پانصد ساله برخوردار است متکی به خواست و تمایل ملت‌های آن‌هاست که در دوران‌های مختلف نظر به ملاحظات امنیتی و منافع مشترک آن‌ها بوده است. از نظر تاریخی مجموعه‌ای از ملاحظات و عوامل سیاسی، اقتصادی، بازرگانی و فرهنگی باعث نزدیکی دو کشور به هم بوده است. تاریخ دو کشور فراز و نشیب‌های زیادی داشته و مناسبات دوجانبه را در دوران‌های مختلف تحت تأثیر قرار داده است.»
سیاست خارجی و امنیتی
رهنمودهای سیاست خارجی آلمان روابط غربی و همگرایی اروپایی است. از نظر سیاست امنیتی، عضویت در ائتلاف دفاعی فراآتلانتیکی ناتو از سال ۱۹۵۵ در کانون توجه بوده است. در طول جنگ سرد، سیاست خارجی آلمان غربی محدود بود. یکی از مهم‌ترین اهداف اتحاد مجدد بود. عملیات نظامی در خارج از کشور مطرح نبود. طبق قانون اساسی، بوندس‌ور مجاز به شرکت در جنگ‌های تهاجمی نیست، تنها وظیفه آن دفاع از کشور و اتحاد است. «سیاست جدید شرق» (به آلمانی Neu Ostpolitik) که توسط ائتلاف سوسیال لیبرال از سال ۱۹۶۹ با شعار تغییر از طریق نزدیکی آغاز شد، که متحدان مهم در ابتدا نسبت به آن شک داشتند، توانست مسیر خود را تعیین کند و توسط دولت لیبرال-محافظه کار هلموت کهل از سال ۱۹۸۲ ادامه یافت. از زمان اتحاد مجدد، آلمان مسئولیت بین‌المللی بیشتری داشته است. از سال ۱۹۹۱، بوندس‌ور در مأموریت‌های حفظ صلح و اجرای صلح در خارج از آلمان و قلمرو متحدان ناتو (ماموریت‌های خارج از منطقه) تحت نظارت بوندستاگ و همراه با ارتش‌های متحد شرکت می‌کند. دولت فدرال گرهارد شرودر در سال ۲۰۰۳ جنگ عراق را رد کرد و در نتیجه با متحد مهم ایالات متحده مخالفت کرد.
آلمان به‌طور سنتی همراه با فرانسه نقش پیشرو در اتحادیه اروپا ایفا می‌کند. آلمان در تلاش برای ایجاد یک سیاست خارجی و امنیتی یکسان و مؤثر اروپا است که فراتر از اتحادیه اقتصادی و پولی است. اهداف دیگر سیاست خارجی، اجرای پروتکل کیوتو در مورد حفاظت از آب و هوا و به رسمیت شناختن دادگاه بین‌المللی کیفری در سراسر جهان است. آلمان علاقه خاصی به راه حل مسالمت‌آمیز برای مناقشه خاورمیانه دارد که عمدتاً از طریق فرصت‌های تماس غیررسمی بین طرف‌های درگیر از آن حمایت می‌کند. آلمان به همراه متحدانش بریتانیا و فرانسه در تلاش است تا ایران را متقاعد کند که برنامه انرژی هسته‌ای خود را متوقف کند. در ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۶، دولت فدرال کتاب سفید جدید سیاست امنیتی و آینده بوندس‌ور را به عنوان سند اصلی سیاست امنیتی آلمان تصویب کرد.
۵۴
نیروی نظامی
پس از تأسیس در سال ۱۹۴۹ میلادی، جمهوری فدرال آلمان در ابتدا به دلیل قانون اشغال، اجازه ایجاد نیروهای مسلح خود را نداشت. با این حال، تحت تأثیر جنگ کره و شوروی شدن اروپای شرقی، به جمهوری فدرال اجازه داده شد، به عنوان بخشی از تسلیح مجدد، گارد مرزی فدرال شبه نظامی را به عنوان پلیس مرزی، ابتدا در سال ۱۹۵۱ و سپس نیروهای مسلح کامل از ۱۹۵۵، به منظور پیوستن به ناتو. تأسیس این
بوندس‌ور
به عنوان پیش‌نیاز برای الحاق، کمک مهمی به غرب و در نتیجه به رسمیت شناختن بین‌المللی جمهوری فدرال بود، اما در داخل کشور تحت تأثیر جنگ جهانی دوم بسیار بحث‌برانگیز بود. پس از اتحاد مجدد در سال ۱۹۹۰، بخش‌هایی از
ارتش ملی خلق آلمان
در این نیروهای مسلح گنجانده شد. از سال ۱۹۵۶ تا ۲۰۱۱، طبق ماده ۱۲ الف قانون اساسی، همه مردان بالای ۱۸ سال مشمول خدمت سربازی اجباری در آلمان بودند. در سال ۲۰۱۱ به حالت تعلیق درآمد و با خدمت داوطلبانه سرباز جایگزین شد. از سال ۲۰۰۱، زنان نیز دسترسی نامحدودی به خدمت در نیروهای مسلح داشته‌اند. سهم آن‌ها ۱۲٫۴ درصد از سربازان (تا سال ۲۰۲۰) است. حدود ۳۱۰۰ سرباز آلمانی در اواسط سال ۲۰۱۹ در خارج از کشور مستقر شدند.
بوندس‌ور به ارتش، نیروی هوایی و نیروی دریایی و همچنین حوزه‌های سازمانی پشتیبانی پایگاه نیروهای مسلح، خدمات پزشکی مرکزی و فضای سایبری و اطلاعاتی تقسیم می‌شود. پس از پایان جنگ سرد، پس از آنکه حداکثر نیروی آلمانی در زمان صلح ۳۷۰۰۰۰ سرباز آلمانی طبق قوانین بین‌المللی در دو به‌علاوه چهار الزام‌آور تعریف شده بود، به تدریج از حدود ۵۰۰۰۰۰ سرباز به کمتر از ۱۸۰۰۰۰ سرباز تا سال ۲۰۱۵ کاهش یافت. معاهده. تعلیق سربازی اجباری در سال ۲۰۱۱ همچنین با اصلاحات جامع بوندس‌ور همراه بود که در درجه اول به معنای تعیین حداکثر نیروی پرسنلی ۱۸۵۰۰۰ سرباز و ۵۵۰۰۰ کارمند غیرنظامی بود.
۵۵
علاوه بر این، تعداد تجهیزات سنگین (تانک‌های جنگی، توپخانه) به میزان قابل توجهی کاهش یافت. پس‌زمینه این تغییرات ساختاری تمرکز بوندس‌ور بر مشارکت در مأموریت‌های بین‌المللی سازمان ملل و ناتو از اواسط دهه ۱۹۹۰ بود، که برای آن پرسنل نظامی کمتر و مهم‌تر از همه، مواد سبک‌تر و سریع‌تر مورد نیاز بود. با الحاق کریمه به روسیه در سال ۲۰۱۴ و جنگ در کل اوکراین از سال ۲۰۲۲، تمرکز وظایف بوندس‌ور به دفاع ملی و اتحادی در چارچوب ناتو و اتحادیه اروپا تغییر کرد.
بوندس‌ور اولین ارتش یک دولت-ملت آلمان است که یک ارتش پارلمانی است که استقرار آن منحصراً توسط بوندستاگ به توصیه دولت فدرال تعیین می‌شود. در زمان صلح، فرمانده کل (دارنده اختیار فرماندهی و فرماندهی) وزیر دفاع فدرال است. در مورد دفاع، این وظیفه به صدراعظم فدرال منتقل می‌شود. درک بوندس‌ور از سنت هم از ورماخت دوران نازی و هم از ارتش ملی خلق جمهوری دموکراتیک فاصله می‌گیرد. این به اصلاحات ارتش پروس در حوالی سال ۱۸۱۰، جنگهای آزادی‌بخش علیه ناپلئون، مقاومت نظامی علیه ناسیونال سوسیالیسم و تاریخ خود اشاره دارد (به فرمان سنتی مراجعه کنید).
۵۶
الگوی «شهروند با لباس فرم» در مورد سربازان اعمال می‌شود. خالکوبی بزرگ مهم‌ترین مراسم نظامی محسوب می‌شود. ادای سوگند و سوگندهایی که معمولاً توسط سربازان خارج از تأسیسات نظامی گرفته می‌شود تأثیر عمومی بالایی دارد. در سال ۲۰۲۰، جمهوری فدرال آلمان ۴۵٫۲ میلیارد یورو برای بوندس‌ور هزینه کرد.
۵۷
بنابراین آلمان یکی از ده کشور جهان با بالاترین بودجه دفاعی است. هزینه‌های آلمان که حدود ۱٫۳ درصد تولید ناخالص داخلی است، کمتر از میانگین کشورهای عضو ناتو (۱٫۶ درصد) است.
۵۸
نیروی نظامی آلمان شامل
نیروی زمینی
نیروی هوایی
نیروی دریایی
و خدمات پزشکی و پشتیبانی مشترک می‌شود؛ در شرایط مطلق، هزینه‌های نظامی ارتش آلمان، نهمین در جهان است.
۵۹
کارل تئودور تسو گوتنبرگ
وزیر دفاع وقت آلمان در ژانویه سال ۲۰۱۱، لغو
خدمت وظیفه عمومی
در آلمان را اعلام کرد. خدمت وظیفه عمومی در آلمان از سال ۱۹۵۶ میلادی اجباری بود و هر مرد جوان آلمانی که ۱۸ ساله می‌شد، مکلف بود این دوره را پشت سر بگذارد یا به جای آن خدمات اجتماعی مانند کار در بیمارستان یا نگهداری سالمندان انجام دهد.
۶۰
یوروفایتر تایفون
متعلق به
نیروی هوایی آلمان
یک بالگرد متعلق به
نیروی هوایی آلمان
یک ناوچه متعلق به
نیروی دریایی آلمان
پیاده‌نظام آلمانی در حال تمرین، نیروهای آمریکایی در پس زمینه تماشا می‌کنند.
تانک لئوپارد۲
پلیس و سرویس‌های اطلاعاتی
با توجه به فدرالیسم در آلمان، ایالت‌های فدرال مسئول امنیت داخلی جمهوری فدرال و در نتیجه به ویژه پلیس ایالتی و دفاتر تحقیقات جنایی ایالتی هستند. در داخل پلیس، تمایز بیشتری بین پلیس محافظ، پلیس ضد شورش، پلیس جنایی، واحدهای ویژه (مانند گروه ویژه یا گروه ضربت سیار) و مقامات نظارتی ایجاد می‌شود. به منظور حفظ نظم عمومی، در برخی از شهرداری‌ها توسط ادارات نظم عمومی حمایت می‌شود. با این وجود، چندین سازمان برای حفاظت از امنیت عمومی در سطح فدرال نیز وجود دارد. این به ویژه شامل پلیس فدرال (گارد مرزی فدرال سابق) می‌شود که وظایفی مانند حفاظت از مرزها، پلیس راه‌آهن و مبارزه با تروریسم را بر عهده می‌گیرد و همچنین واحد ویژه و همچنین اداره پلیس جنایی فدرال را حفظ می‌کند. از جمله موارد دیگر، جرایم خاص را دنبال می‌کند. هر دو مستقیماً تابع وزارت کشور فدرال و میهن هستند. علاوه بر این، مقامات اجرایی اداره گمرک فدرال (به عنوان مثال سرویس تحقیقات گمرکی، اداره پلیس جنایی گمرک و گروه پشتیبانی گمرک مرکزی) وجود دارند که مسئول اجرای مقررات مالی، تجاری و قانون کار هستند و به فدرال گزارش می‌دهند. وزارت امور مالی. همچنین سه سرویس اطلاعاتی فدرال در آلمان وجود دارد:
آژانس اطلاعات فدرال
(BND) به عنوان یک سرویس اطلاعاتی خارجی، اطلاعات غیرنظامی و نظامی سایر کشورها را جمع‌آوری و ارزیابی می‌کند. به عنوان سرویس‌های اطلاعاتی داخلی، اداره فدرال برای حفاظت از قانون اساسی (BfV)، سرویس ضد جاسوسی نظامی (MAD) برای مجموعه وزارت دفاع فدرال (BMV) و یک مقام ایالتی برای حفاظت از قانون اساسی در هر یک از ایالت‌های فدرال مسئول وظایف مربوط به حفاظت از قانون اساسی و ضد جاسوسی هستند. سرویس‌های اطلاعاتی در آلمان به دلیل الزام جدایی از اختیارات اجرای پلیس برخوردار نیستند.
جرم و جنایت
آلمان جزو ۲۰ کشور نخست در زمینه
شاخص جهانی صلح
آلمان یکی از امن‌ترین کشورهای جهان است.
۶۱
مانند همه کشورهای مرفه جهان غرب، افزایش جرم و جنایت از اوایل دهه ۱۹۶۰ تا اوایل دهه ۱۹۹۰ و از آن زمان کاهش یافت، به ویژه در جرایم خشن و سرقت.
۶۲
نرخ قتل در سال به عنوان شاخصی برای مقایسه گرایش به خشونت در دوره‌های زمانی طولانی و در فواصل جغرافیایی زیاد استفاده می‌شود.
۶۳
آلمان در سال ۲۰۱۸ به ازای هر ۱۰۰۰۰۰ نفر ۰٫۹ مورد ابتلا داشت که با میانگین اروپای غربی مطابقت دارد. میانگین کل اروپا ۲٫۸ مورد در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر بود، میانگین جهانی ۵٫۸ بود. کشورهای آسیای شرقی به‌طور متوسط ۰٫۵، سنگاپور تنها ۰٫۲ مورد در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر جمعیت است.
۶۴
داده‌های دقیق و جامع از سال ۱۹۵۳ در آمار جنایات پلیس ثبت شده است (تا سال ۱۹۹۰ فقط برای ایالت‌های فدرال قدیمی). به‌طور کلی جرم در سال ۱۹۹۳ به اوج خود رسید. تا سال ۲۰۲۱، این میزان ۲۷ درصد کاهش یافته بود. نرخ سرقت از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۲۱ ۶۵ درصد کاهش یافته است. با این حال، اوج جنایات خشونت‌آمیز گزارش شده در دهه ۱۹۹۰ به دست نیامد، بلکه در سال ۲۰۰۷ بود. کاهش در اینجا ۲۵ درصد تا سال ۲۰۲۱ بود.
۶۴
فرض بر این است که تمایل فزاینده‌ای برای گزارش جنایات و کاهش تعداد موارد گزارش نشده، به ویژه در مورد خشونت علیه زنان وجود خواهد داشت.
۶۵
حقوق
منشأ
آلمان مانند بیشتر کشورهای جهان از
نظام حقوقی مدنی
استفاده می‌کند.
حقوق آلمان به خانواده حقوقی قاره‌ای تعلق دارد و بیشتر دوران حیات خود را بدون دستور دولت ملی آلمان توسعه داده است؛ بنابراین بر اساس قوانین آلمانی منتقل شده از لحاظ تاریخی است که به قوانین قبیله‌ای آلمانی و مجموعه‌های حقوقی قرون وسطایی مانند Sachsenspiegel و استقبال از قانون روم از قرن دوازدهم برمی گردد که به دلیل دقیق بودن و جهانی بودن آن برتر تلقی می‌شد. به استثنای چند مصوبه قانونی مانند Constitutio Criminalis Carolina در سال ۱۵۳۲، امپراتوری مقدس روم دارای حقوق خاصی بود. استانداردسازی حقوقی تنها در طول قرن نوزدهم آغاز شد و یک قانون تجاری عمومی آلمان در کنفدراسیون آلمان در سال ۱۸۶۱ و دادگاه امپراتوری در سال ۱۸۷۷ و قوانین عدالت امپراتوری در سال ۱۸۷۹، از جمله موارد دیگر، در امپراتوری آلمان معرفی شد. در سال ۱۹۰۰ قانون مدنی لازم الاجرا شد.
دیکتاتوری و دوران پس از جنگ
ناسیونال سوسیالیسم قانون را به عنوان وسیله‌ای برای استبداد منحرف کرد، که برای آن احکام وحشتناک دادگاه خلق، قوانین نورنبرگ و بسیاری از قوانین حقوقی دیگر وجود دارد، که فقط توسط قانون اشغال متفقین، یک منبع قانون غیر آلمانی، لغو شدند. اگرچه قانون اشغال در پنج قانون فدرال لغو شد و بیشتر مفاد آن به قوانین آلمان راه یافت، اداره دادگستری آلمان همچنان در تلاش است تا قانونی را که توسط دولت غیرقانونی ناسیونال سوسیالیست پاره شده بود، بازگرداند. برای مثال، تعریف قانون کیفری از قتل، که به دوران ناسیونال سوسیالیست بازمی‌گردد، در میان قضات آلمانی مورد مناقشه است. نسخه § ۱۷۵ که در رایش سوم تشدید شد، همچنین به آزار و اذیت گسترده همجنس‌گرایی در جمهوری فدرال انجامید. فقط در سال ۱۹۶۹ اصلاح شد و در سال ۱۹۹۴ از قانون جزا حذف شد. در جمهوری دموکراتیک آلمان، حکومت تک حزبی بود و قانون توسط
حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان
(SED) اجرا می‌شد. تفکیک قوا و استقلال دادگاه‌ها که در قانون اساسی مقرر شده بود در واقعیت قانون اساسی دور زده شد.
۶۶
در اجرای عدالت و قانون‌گذاری، جمهوری دموکراتیک آلمان در طول دوره حیات خود تلاش کرد تا از سنت حقوقی بورژوایی که در امپراتوری آلمان پایه‌گذاری شده بود و در جمهوری فدرال ادامه داشت، فاصله بگیرد و منابع حقوقی مستقل از نظر تاریخی ایجاد کند. برخلاف جمهوری فدرال، جمهوری دموکراتیک آلمان از نظر قانونی هم هویت و هم جانشینی قانونی رایش آلمان را رد کرد. در قانون مدنی جمهوری دموکراتیک آلمان که در سال ۱۹۷۶ لازم الاجرا شد، «روابط عرضه» شهروندان در پیش زمینه بود.
۶۷
مسائل مربوط به مالکیت تحت نشانه روشن اقتصاد برنامه‌ریزی شده سوسیالیستی تنظیم می‌شد، با معرفی قانون مدنی، دیگر تعریفی از مالکیت وجود نداشت. به جز موارد قدیمی در اجرای عدالت، دیگر هیچ تأثیری بر قوانین کنونی آلمان ندارد. مجازات اعدام در جمهوری فدرال آلمان با ماده ۱۰۲ قانون اساسی در زمان ابلاغ در سال ۱۹۴۹ لغو شد. مجازات اعدام در جمهوری دموکراتیک آلمان، چند سال قبل از پایان آن در سال ۱۹۸۷ لغو شد.
در حال حاضر
رزمایش در بوسنی و هرزگوین توسط سربازان گروه دوم پیاده‌نظام تقویت شده گروه نبرد آلمان
جمهوری فدرال آلمان خود را به عنوان یک کشور قانون اساسی می‌بیند (ماده ۲۰، ماده ۲۸ بند ۱ جمله 1 GG)، به این معنی که فعالیت دولتی فقط توسط قانون قابل توجیه است و توسط قانون محدود می‌شود؛ بنابراین، محتوای قوانین آلمان معمولاً قبل از ایجاد قانون، ابتدا حد حوزه عمل آن‌ها است. به عنوان مثال در بند ۱ قانون جزا کلیه اعمالی که در زمان ارتکاب جرم دارای مجازات قانونی نبوده‌اند از مجازات خارج می‌شوند. هر کس حقوقش توسط مقامات دولتی نقض شود حق دارد در برابر این امر در دادگاه حمایت قانونی کند (بند ۴ ماده ۱۹ قانون اساسی). قضات در اجرای عدالت مشمول هیچ دستورالعملی نیستند و از سایر اختیارات دولتی یا سیاسی مستقل هستند. آلمان دارای دادگاه‌های هیئت منصفه است که اگر انتظار مجازات خیلی زیاد نباشد، قضاوت مشترکاً توسط قضات افتخاری و قضات حرفه‌ای صادر می‌شود. محاکمه هیئت منصفه در آلمان در سال ۱۹۲۴ لغو شد. قوانین آیین دادرسی گسترده‌ای مانند قانون آیین دادرسی کیفری و قانون آیین دادرسی مدنی، روند دقیق رسیدگی دادگاه را تعیین می‌کند، بلکه روند رسیدگی قبل، خارج و بعد از دادگاه را نیز تعیین می‌کند. صلاحیت اساساً توسط دادگاه‌های ایالت‌های فدرال اعمال می‌شود: در امور مدنی و کیفری توسط دادگاه‌های ناحیه، دادگاه‌های منطقه‌ای و دادگاه‌های منطقه‌ای بالاتر (صلاحیت قضایی عادی). از نظر صلاحیت تخصصی، صلاحیت‌های کاری، اداری، اجتماعی و مالی وجود دارد. دادگاه ثبت اختراع فدرال مسئول حمایت قانونی تجاری است. دادگاه‌های فدرال عالی (ماده 95 GG) به عنوان دادگاه‌های استیناف عمل می‌کنند: دادگاه فدرال به عنوان دادگاه مدنی و کیفری عالی، دادگاه فدرال کار، دادگاه اداری فدرال، دادگاه اجتماعی فدرال و دادگاه مالی فدرال. دادگاه‌های قانون اساسی ایالت‌های فدرال و دادگاه قانون اساسی فدرال (ماده 93 GG) در مورد اختلافات قانون اساسی تصمیم می‌گیرند که تصمیمات آن‌ها می‌تواند قدرت قانون داشته باشد و بنابراین سایر دادگاه‌ها را ملزم می‌کند (به بخش ۳۱ قانون دادگاه قانون اساسی فدرال مراجعه کنید).
رویه قضایی قانون اساسی توسط دادگاه‌های اتحادیه اروپا
حقوق اروپا و رویه قضایی
دیوان دادگستری اتحادیه اروپا
(CJEU) اهمیت فزاینده‌ای پیدا می‌کنند. در نتیجه قراردادهای بلندمدت آلمان با اتحادیه اروپا و فعالیت‌های حقوقی مبتنی بر آن‌ها، قوانین آلمان به‌طور قابل توجهی تحت تأثیر قوانین اتحادیه قرار گرفته است. در دسامبر ۲۰۲۱،
دیوان دادگستری اروپا
(ECJ) در حکمی مبتکرانه برای کل اتحادیه اعلام کرد که قانونی که اعلام کرده می‌تواند رویه قضایی دادگاه‌های قانون اساسی کشورهای عضو را نیز نقض کند؛ بنابراین، به گفته ناظران، دیوان دادگستری اروپا نیز مدعی است که آخرین صلاحیت صلاحیت کشورهای عضو است. اینها دیگر نمی‌توانند برخلاف قوانین اتحادیه اروپا به قانون اساسی خود استناد کنند.
۶۸
پیش از این حکم، درگیری‌های مختلفی بین اتحادیه اروپا و کشورهای عضو آن در مورد آخرین نمونه، رویه قضایی قانون اساسی وجود داشت - از جمله رسیدگی به تخلفات (توقف) علیه آلمان به دلیل حکم دادگاه قانون اساسی فدرال این کشور در مورد نظارت مالی که در تضاد با دیوان دادگستری اروپا بود.
۶۹
اقتصاد
مقالهٔ اصلی:
اقتصاد آلمان
آلمان بخشی از اتحاد پولی
منطقه یورو
(کبود) است، و کشورهای کبود رنگ تنها بازارهای مالی منطقه یورو هستند.
آلمان دارای یک بازار اقتصادی اجتماعی با نیروی کار مجرب، موجودی سرمایه بزرگ، سطح پایین فساد، و سطح بالا از نوآوری است. آلمان بزرگ‌ترین اقتصاد ملی در
اروپاست
و هم چنین جزو چهار تولیدکننده بزرگ در سال ۲۰۰۹ است. بخش خدمات ۷۱٪ از کل
تولید ناخالص داخلی
، صنعت ۲۸٪ و کشاورزی ۱٪ است. به‌طور متوسط نرخ بیکاری در ماه مه در آلمان ۶٬۷٪ بوده است. عرضه نیروی کار نیز با کمبود روبرو بوده است و تعداد زیادی «کارگر مهمان» (به آلمانی Gastarbeiter) به ویژه از
ترکیه
یوگسلاوی
سابق به کار گرفته شده‌اند. از ۱۹۹۰ کمبود نیروی کار در غرب کشور با
مهاجرت
از شرق،
جمهوری دموکراتیک آلمان
سابق، نیز مواجه شده است. با این حال نرخ متوسط بیکاری در این کشور با افراد نیمه کار به دنبال کار تمام وقت گرفته شده است. نرخ بیکاری غیررسمی در این کشور در سال ۲۰۱۱ ۵٬۷٪ بوده است.
تجارت خارجی و توسعه اقتصادی
فرانکفورت
یک
مرکز مالی
مهم و مقر
بانک مرکزی اروپاست
از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۸، و همچنین از سال‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۸، اقتصاد آلمان بیش از هر کشور دیگری مازاد صادرات را به ثبت رساند («قهرمان جهانی صادرات»).
۷۰
در طول دهه ۲۰۱۰، آلمان سومین کشوری بود که بالاترین ارزش صادرات را در سرتاسر جهان داشت.
۷۱
در سال ۲۰۲۰، صادرات به ارزش کل ۱۲۰۵ میلیارد یورو رسید، ارزش واردات ۱۰۲۵ میلیارد یورو بود - مازاد تراز تجارت خارجی ۱۸۰ میلیارد یورو.
۷۲
مازاد حساب جاری در سال ۲۰۱۶ بالاترین میزان در جهان بود و بیش از ۷ درصد تولید اقتصادی بود که انتقادهای داخلی و خارجی را برانگیخت.
۷۳
مهم‌ترین شرکای تجاری (واردات و صادرات) در سال ۲۰۲۰ عبارتند از جمهوری خلق چین (۲۱۳ میلیارد یورو حجم تجارت)، هلند (۱۷۳ میلیارد یورو)، ایالات متحده (۱۷۲ میلیارد یورو)، فرانسه (۱۴۷ میلیارد یورو)، لهستان (۱۲۳ میلیارد یورو) و ایتالیا (۱۱۴ میلیارد یورو). بزرگ‌ترین بازارهای صادراتی ایالات متحده آمریکا، چین، فرانسه و هلند بودند. آلمان بیش از نیمی از تجارت خارجی خود را با کشورهای اتحادیه اروپا انجام می‌دهد.
۷۴
ارزش کل صادرات کالاها و خدمات ۴۷ درصد از تولید اقتصادی در سال ۲۰۱۹ را به خود اختصاص داده است که در بین اقتصادهای بزرگتر بالا است.
۷۵
بنابراین، این کشور به‌طور بالقوه در برابر نوسانات در تجارت جهانی آسیب‌پذیر است، حتی اگر رشد سال‌های اخیر عمدتاً مصرف‌کننده باشد.
صنعت خودرو
شرکت‌های تابعه از
گروه فولکس‌واگن
صنعت خودروسازی در آلمان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. از جمله برندهای معروف آلمانی در صنعت خودروسازی می‌توان به
فولکس‌واگن
مرسدس-بنز
ب‌ام‌و
پورشه
آئودی
اشاره کرد.
کشور آلمان در
اتحادیه اروپا
قانون تعیین می‌کند و آلمان مدافع سیاسی و اقتصادی
اتحادیه اروپا
است. آلمان سیاست‌های تجاری خود را به‌طور فزاینده‌ای در موافقت نامه اتحادیه اروپا تأیید می‌کند. آلمان واحد پولی مشترک اروپا،
یورو
را از ۱ ژانویه سال ۲۰۰۲ معرفی کرده است. سیاست‌های پولی آلمان را اعضای بانک مرکزی اروپا تعیین می‌کنند. دو دهه پس از اتحاد دو آلمان، استانداردهای زندگی و درآمد سرانه به‌طور قابل ملاحظه بالا رفته است. نوسازی و یکپارچه‌سازی اقتصاد شرق آلمان یک فرایند طولانی مدت است که تا سال ۲۰۱۹ به طول می‌انجامد، با انتقال سالانه از غرب به شرق بالغ به حدود ۸۰ میلیارد دلار برنامه‌ریزی شده است. در ژانویه ۲۰۰۹ دولت آلمان تصویب طرح محرک اقتصاد ۵۰ میلیارد یورو برای محافظت بخش‌های مختلف از رکود و متعاقب آن افزایش بیکاری است.
یک خودروی
مرسدس بنز
. آلمان صادرکننده پیشرو کالا در سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۸ بود.
از بین ۵۰۰ شرکت بزرگ دنیا «از لحاظ سرمایه» ۳۷تای آن‌ها در آلمان می‌باشد. ده شرکت برتر به ترتیب:
دایملر
فولکس‌واگن
آلیانتس
«سودده‌ترین»،
زیمنس
دویچه بانک
«دوم در سودده»،
ا.آن
دویچه پست
دویچه تلکوم
مترو
ب‌آاس‌اف
است. در این میان بیشترین تعداد کارمند برای
دویچه پست
بوش
است. از برندهای معروف آلمان می‌توان به
مرسدس-بنز
ب‌ام‌و
آدیداس
پورشه
فولکس‌واگن
نیوآ
اشاره کرد. آلمان برای شرکت‌های کوچک و متوسط تخصصی خود را به رسمیّت شناخته شده است. حدود ۱۰۰۰ عدد از این نوع شرکت‌ها، رهبران بازار جهانی در بخش خود هستند و دارای برچسب قهرمان پنهان (واضح نیست برای عموم) هستند.
این فهرست شامل بزرگ‌ترین گردش مالی در سال ۲۰۰۹ است:
رتبه
۷۶
نام
مرکز اداری
درآمد
(میلیون یورو)
سود
(میلیون یورو)
کارمندان
(جهان)
گروه فولکس‌واگن
وولفسبورگ
۱۰۸٬۸۹۷
۴٬۱۲۰
۳۲۹٬۳۰۵
دایملر
اشتوتگارت
۹۹٬۳۹۹
۳٬۹۸۵
۲۷۲٬۳۸۲
زیمنس
مونیخ
برلین
۷۲٬۴۸۸
۳٬۸۰۶
۳۹۸٬۲۰۰
ا.آن
دوسلدورف
۶۸٬۷۳۱
۷٬۲۰۴
۸۷٬۸۱۵
مترو
دوسلدورف
۶۴٬۳۳۷
۸۲۵
۲۴۲٬۳۷۸
دویچه پست
بن
۶۳٬۵۱۲
۱٬۳۸۹
۴۷۵٬۱۰۰
دویچه تلکوم
بن
۶۲٬۵۱۶
۵۶۹
۲۴۱٬۴۲۶
ب آ اس اف
لودویگسهافن
۵۷٬۹۵۱
۴٬۰۶۵
۹۵٬۱۷۵
ب ام و
مونیخ
۵۶٬۰۱۸
۳٬۱۲۶
۱۰۷٬۵۳۹
۱۰
تیسن‌کروپ
اسن
دویسبورگ
۵۱٬۷۲۳
۲٬۱۰۲
۱۹۱٬۳۵۰
فناوری اطلاعات و مخابرات
اس‌آپ
شرکت نرم‌افزاری آلمانی
فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) یک عامل کلیدی مکان‌یابی در نظر گرفته می‌شود. دیجیتالی شدن اقتصاد آلمان با نام
انقلاب صنعتی چهارم
(Industry 4.0) ترویج می‌شود. شرکت مخابراتی با بیشترین گردش مالی در آلمان
دویچه تلکوم
است.
سافتور آگ
(Software)،
اس‌آپ
(SAP) و داتو (Datev) از مهم‌ترین تولیدکنندگان نرم‌افزار در جهان هستند که دفتر مرکزی آن‌ها در آلمان است. در بخش سخت‌افزار، توسعه از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، به عنوان مثال در
اینفینئون
(Infineon) و اف‌تی‌اس (FTS). علاوه بر شرکت‌های تأسیس شده در بخش فناوری اطلاعات و ارتباطات، استارت آپ‌های نوآورانه و سرمایه‌گذاری‌های الکترونیکی در آلمان اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند. در سال ۲۰۱۷، ۸۸ درصد از جمعیت به اینترنت دسترسی داشتند. حدود ۸۷ درصد توانستند به اتصال پهنای باند برگردند.
انرژی
آلمان چهارمین تولیدکننده بزرگ انرژی اولیه در اروپا در سال ۲۰۱۰ بود و در بین تولیدکنندگان انرژی جهان در رتبه ۲۴ قرار گرفت. در سال ۲۰۱۲، مصرف انرژی اولیه در آلمان ۱۳۷۵۷
ژول
(PJ) بود. بر این اساس، این کشور دومین مصرف‌کننده انرژی در اروپا و هفتمین مصرف‌کننده انرژی در جهان است. در سال ۲۰۱۲، ۱۰۵۹ شرکت مستقر در آلمان، منبع تغذیه را تضمین کردند. در سال ۲۰۱۶، انرژی‌های تجدیدپذیر ۲۹٬۲ درصد از تولید ناخالص برق، ۱۳٬۴ درصد از انرژی نهایی مورد نیاز در بخش گرمایش و ۵٬۱ درصد از سوخت را تأمین کردند. به عنوان بخشی از سیاست انرژی، برنامه‌ریزی شده است تا سهم انرژی‌های تجدیدپذیر در مصرف برق تا سال ۲۰۵۰ به ۸۰ درصد، کاهش مصرف انرژی اولیه تا ۵۰ درصد نسبت به سال ۲۰۰۸ و کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای ۸۰ تا ۹۵ درصد در مقایسه با ۱۹۹۰ در راستای اهداف اتحادیه اروپا تغییر کند. در مجموع، حداقل ۶۰ درصد مصرف انرژی باید تا سال ۲۰۵۰ توسط انرژی‌های تجدیدپذیر پوشش داده شود.
گردشگری
گردشگران در
کلیسای جامع کلن
آلمان با بیش از ۳۵ میلیون مهمان خارجی که در این کشور اقامت کردند در سال ۲۰۱۶، یکی از هفت کشور پربازدید در جهان بود. در سال ۲۰۲۳ آلمان در مقام نهمین کشور
رتبه‌بندی گردشگری جهان
قرار گرفت.
۷۷
۷۸
۷۹
حدود ۴۰۰۰ از ۱۱۱۱۶ شورای شهر در آلمان در انجمن‌های گردشگری سازماندهی شده‌اند. ۶۱۳۵ موزه، ۳۶۶ تئاتر، ۳۴ پارک تفریحی و ماجراجویی، ۴۵۰۰۰ زمین تنیس، ۶۴۸ زمین گلف، ۱۹۰۰۰۰ کیلومتر مسیر پیاده‌روی، ۴۰۰۰ کیلومتر مسیرهای دوچرخه سواری مسافت طولانی و مسیرهای تفریحی و موضوعی وجود دارد. گردشگری تجاری و نمایشگاه‌های صنعتی از اهمیت بالایی برخوردار است. آلمان مهم‌ترین مکان نمایشگاه بین‌المللی با چندین نمایشگاه تجاری پیشرو در جهان است. نمایشگاه بین‌المللی گردشگری برلین (ITB)، برترین نمایشگاه گردشگری جهان است. علاوه بر این، آلمان بیشترین تراکم برگزاری جشنواره‌ها را دارد.
زیرساخت
توربین بادی
آلمان چهارمین کشور جهان از نظر تولید ناخالص داخلی است و بزرگ‌ترین صادرکننده کالا (از نظر درآمد) و دومین کشور واردکننده کالا در جهان است. بر اساس آمارهای سازمان جهانی تجارت میزان صادرات آلمان در سال ۲۰۰۶میلادی ۱۳۳/۱ تریلیون دلار بود.
آلمان به‌جز
زغال‌سنگ
معادن نسبتاً کوچک
سنگ‌آهن
بوکسیت
، سنگ
مس
نیکل
قلع
نقره
پتاس
نمک
ذخایر طبیعی نسبتاً کمی دارد و شدیداً به واردات مواد اولیه متکی است. در آلمان صنایع زیادی فعالند، صنایعی چون الکتریکی، مکانیکی، مواد شیمیایی، منسوجات، غذایی و وسایل نقلیه. از آغاز دهه ۱۹۸۰ رشد کلانی در صنایع
فناوری
پیشرفته روی داده است. کارخانه‌های خودروسازی بنز، بی‌ام‌و و فولکس‌واگن محصولات خود را در تمام دنیا عرضه می‌کنند. مهم‌ترین صادرات این کشور وسایل نقلیه موتوری و وسایل الکتریکی است.
تعداد افراد شاغل در صنایع خدماتی نزدیک به دو برابر کارکنان صنعت تولیدی است.
بانکداری
و امور مالی از منابع مهم درآمد
ارز
خارجی است و شهر
فرانکفورت
یکی از مراکز اصلی امور مالی و تجاری در جهان و مقر
بانک مرکزی اروپاست
اتحاد دو آلمان
در اکتبر ۱۹۹۰ چالش بزرگی را در پیش روی اقتصاد این کشور قرار داد. در گذشته
جمهوری دموکراتیک آلمان
دارای موفّق‌ترین اقتصاد در بین کشورهای عضو
شورای تعاون اقتصادی کمکان
بود، ولی بر حسب میزان و کیفیت تولید محصولات و سطح زندگی مردم کمتر از
آلمان غربی
سابق توسعه یافته بود.
کیفیت زندگی
در نیمه غربی آلمان همچنان بالاتر از نیمه شرقی آن است. در سال ۲۰۰۸ آلمان ششمین کشور مصرف‌کننده انرژی بود، که حدود ۶۰ درصد از انرژی اوّلیه آن از خارج وارد می‌شد. سیاست دولت آلمان ترویج حفاظت از انرژی و استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر است. دولت آلمان قصد دارد تا کشور از منابع تجدید شونده تا سال ۲۰۵۰ استفاده کنند. در سال ۲۰۱۰ درصد استفاده انرژی‌ها در کشور آلمان به صورت زیر بوده است:
زغال‌سنگ
(۲۲٬۹٪)،
گاز طبیعی
(۲۱٬۸٪)،
انرژی هسته‌ای
(۱۰٬۸)، برق آبی و باد (۱٬۵٪) و دیگر منابع تجدیدپذیر (۷٬۹٪). در سال ۲۰۰۰، دولت و صنعت برق هسته‌ای، توافق کردند برای فازی از نیروگاه‌های هسته‌ای سال ۲۰۲۱. آلمان متعهد است به پروتکل کیوتو و چند معاهدات دیگر ترویج تنوع زیستی، استانداردهای گسیل کم، بازیافت و استفاده از انرژی تجدیدپذیر و پشتیبانی از توسعه پایدار در سطح جهانی است. دولت آلمان کاهش گسترده فعّالیّت‌های انتشار و تولید گازهای گلخانه‌ای را آغاز کرده است. با این وجود این کشور بالاترین میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای در اتحادیه اروپا تا سال ۲۰۱۰ را دارا بوده است. مطابق گزارش ACEEE، آلمان در سال ۲۰۱۴ از نظر بهره‌وری انرژی در جایگاه نخست جهان قرار داشته است.
۸۰
ترابری
آلمان با توجه به موقعیت خوب و قرارگیری در مرکز اروپا، یک مرکز
ترابری
برای این قاره است.
۸۱
شبکه جاده‌ای آلمان، استاندارد و دارای کیفیت بسیار بالایی‌است. آلمان دارای ترابری متراکم و شبکه‌ای مدرن است و در شبکه بزرگراهی و اتوبانی از نظر مقدار و طول رتبه سوم در جهان را داراست. همچنین شبکه راه‌های این کشور به‌خاطر نبود محدودیت سرعت در بین مردم جهان شناخته شده است.
۸۲
همچنین جاده‌های این کشور به‌طور پیوسته تعمیر و نگهداری می‌شوند.
این کشور دارای
قطار تندرو
است؛ آلمان یک شبکه چند منظوره قطارهای سرعت بالا ایجاد کرده است. شبکه
اینترسیتی-اکسپرس
(ICE Deutsche Bahn) در شهرهای بزرگ آلمان و همچنین در کشورهای همسایه با سرعت ۳۰۰ کیلومتر / ساعت (۱۹۰ مایل در ساعت) در خدمت عموم مردم می‌باشد. راه‌آهن آلمان از دولت یارانه دریافت می‌کند و در سال ۲۰۱۴ ۱۷٬۰ میلیارد یورو دریافت کرد.
بزرگ‌ترین فرودگاه آلمان
فرودگاه فرانکفورت
است که سومین فرودگاه بزرگ اروپا و مرکز اصلی فعالیت
لوفت‌هانزا
می‌باشد. عمده فرودگاه‌های دیگر عبارتند از
فرودگاه هامبورگ
فرودگاه کلن/بن
، و
فرودگاه اشتوتگارت
متروی مونیخ
"ICE 3" در ایستگاه راه‌آهن شهر کلن
یک آزادراه سه‌خطه
یک بزرگ‌راه در آلمان
هواپیمایی لوفت‌هانزا و ایر برلین
علم و فناوری
مقالهٔ اصلی:
علم و فناوری در آلمان
آلبرت اینشتین
دستاوردهای آلمان در زمینه علم بسیار مهم و چشمگیر بوده است به‌طوری‌که اساس اقتصاد کشور را بنا کرده است.
جایزه نوبل
تا سال ۲۰۱۰ به ۱۰۳ آلمانی رسیده است که پس از آمریکا و بریتانیا در رده سوم برندگان قرار دارد. دانشمندان آلمانی موفق به دریافت جوایز متعددی شده‌اند که این جوایز بیشتر در زمینهٔ
پزشکی
فیزیک
شیمی
هستند.
در نجوم
یوهانس کپلر
با کشف قوانین سه‌گانه کپلر علم نجوم را متحول کرد.
آلبرت انیشتین
ماکس پلانک
پایه‌گذاران
فیزیک نسبیت
فیزیک کوانتوم
هستند که این دو زمینه بعدها توسط دو آلمانی دیگر به نام‌های
ورنر هایزنبرگ
ماکس بورن
پیشرفت کرد.
ویلهلم رونتگن
موفق به کشف
اشعه ایکس
شد و نخستین کسی بود که
جایزه نوبل فیزیک
را در سال ۱۹۰۱ به دست آورد.
اتو هان
به عنوان پیشگام در
پرتوزایی
در سال ۱۹۳۸ موفق به کشف
شکاف هسته‌ای
شد. در زیست‌شناسی،
رابرت کخ
فردیناند کوهن
میکروبیولوژی
را توسعه دادند. تعداد بیشماری از درخشان‌ترین ریاضی‌دانان تاریخ مانند
کارل فریدریش گاوس
داویت هیلبرت
برنهارت ریمان
گوتفرید لایبنیتس
فلیکس کلاین
در آلمان متولد شده‌اند.
مخترعان و مهندسانی مانند
هانس گایگر
رودولف دیزل
کارل بنز
خدمات مهمی به صنعت خودروسازی داشته‌اند یا
کنراد تسوزه
که مخترع
نخستین رایانه دیجیتال الکترومکانیکی
است.
ورنر فون براون
موفق به ساخت اولین
وی-۲
موشک بالستیک فضاپیما
شد که بعدها نظریات او در
ناسا
برای پروژه سفر به ماه استفاده شد.
کارهای ارزشمند
هاینریش هرتز
کاشف
تابش الکترومغناطیسی
نیز از خدمات بی‌مانند دانشمندان آلمانی در زمینه مهندسی برق بوده است که به اختراع
رادیو
انجامید.
در حال حاضر،
انجمن فیزیک آلمان
بزرگ‌ترین انجمن فیزیک در دنیاست و مرکز پژوهش
دسی
که بزرگ‌ترین و پیچیده‌ترین شتاب‌دهنده دنیا در زمان تأسیس خود بود در
هامبورگ
، آلمان قرار دارند.
مردم‌نگاری
مقالهٔ اصلی:
آلمانی‌ها
سلامت
تاریخچه سیستم مراقبت‌های بهداشتی آلمان که به نام محلی «مراقبت‌های بهداشتی» مشهور است، به دوران قرون وسطی بازمی‌گردد و امروزه آلمان دارای قدیمی‌ترین سیستم مراقبت بهداشتی جهان است. این سیستم طبق قانون بیشترین تلاش را برای سلامت شهروندان و افراد آلمانی انجام خواهد داد. در سال ۲۰۱۴، آلمان ۱۱٬۳ درصد
تولید ناخالص داخلی
خود را در راه مراقبت‌های بهداشتی صرف کرد؛
۸۳
آلمان در جهان با امید به زندگی ۷۹ ساله برای مردان و ۸۴ سال برای زنان رتبه ۲۷ دارد و میزان مرگ و میر نوزادان بسیار پایین است (۴ در هزار تولد زنده).
۸۴
همچنین هر شهروند آلمانی موظف به داشتن نوعی بیمه است.
شهر قدیمی
اشترالزوند
گردشگری
آلمان نهمین کشور پربازدید جهان است که در طول سال ۲۰۱۷ در مجموع ۳۷/۴ میلیون نفر بازدیدکننده داشته است. برلین سومین شهر پرجمعیت اروپا است. علاوه بر این، بیش از ۳۰ درصد از آلمانی‌ها تعطیلات خود را در کشور خود می‌گذرانند. گردشگری در آلمان برای این کشور عامل نخست پیشرفت اقتصادی نیست اما با این حال کمک زیادی به اقتصاد محلی و ملّی کشور کرده است. همچنین آلمان به خاطر مسیرهای گوناگون توریستی آن، مانند مسیر جاده رمانتیک، مسیر شراب و جاده دژها شناخته شده است.
۸۵
۸۶
ورزش
تیم ملی فوتبال آلمان
پس از چهارمین قهرمانی در
جام جهانی فوتبال
در سال
۲۰۱۴
فوتبال
محبوب‌ترین ورزش در آلمان است.
تیم ملی فوتبال این کشور
۴ بار قهرمان
جام جهانی
شده و چهار بار در این مسابقات به مقام دوم دست یافته است. آلمان همچنین ۳ بار قهرمان اروپا شده و تنها دروازه‌بان تاریخ که توپ طلای بهترین بازیکن رقابت‌های جام جهانی (
۲۰۰۲
) را گرفته
الیور کان
از آلمان بوده است. لقب از اسارت تا قهرمان مربوط به
فریتز والتر
، فوتبالیست افسانه‌ای این کشور بود.
بایرن مونیخ
بروسیا دورتموند
از دو تیم مشهور این کشور در سطح جهانی هستند که طی سالیانی است که در رقابت‌های معتبر
بوندسلیگا
جام حذفی آلمان
سوپر جام فوتبال آلمان
و نیز در آخرین بار در قالب رقابت‌های
لیگ قهرمانان اروپا
به مصاف هم رفته‌اند. از دیدار این دو تیم به نام
کلاسیک آلمان یا دِر کلاسیکر
یاد می‌شود.
همچنین آلمان یکی از موفق‌ترین کشورها در اتومبیل رانی است. موفق‌ترین تیم مرسدس بنز آ ام گ پتروناس با ۶ قهرمانی در فرمول یک. موفق‌ترین راننده در مسابقات فرمول یک،
میشائیل شوماخر
با ۷ قهرمانی.
سباستین فتل
با ۴ قهرمانی و
نیکو روزبرگ
با ۱ قهرمانی.
هرم جمعیتی
۴۱ میلیون از جمعیت آلمان را زنان و ۳۹ میلیون باقی‌مانده را مردان تشکیل می‌دهند. حدود ۱۸ میلیون ازدواج در آلمان ثبت شده است. جمعیت زیر ۱۸ ساله‌های آلمان حدود ۱۵٬۷٪ کل جمعیت را تشکیل می‌دهد. ۱۴٬۱٪ جامعهٔ آلمان ۱۸–۲۹ سال سن دارند. ۲۸٬۲٪ جمعیت ۳۰–۴۹ ساله هستند. ۵۰–۶۴ ساله‌های این کشور ۲۰٬۸٪ جامعه را تشکیل می‌دهند و ۲۱٬۲٪ درصد جمعیت نیز بالای ۶۵ سال سن دارند.
۸۷
میانگین سنی ۴۵/۷ سال است. امید به زندگی برای مردان ۷۹/۶ و برای زنان ۸۴/۱ سال می‌باشد.
هرم جمعیتی آلمان در سال ۲۰۱۱
۸۷
مردان
سن
زنان
۲٬۷۷۵٬۱۴۰
+۷۵
۴٬۷۰۰٬۹۹۰
۴٬۲۴۹٬۴۶۰
۶۵–۷۴
۴٬۷۹۱٬۸۶۰
۸٬۰۸۴٬۷۹۰
۵۰–۶۴
۸٬۲۴۸٬۲۹۰
۶٬۷۵۲٬۹۰۰
۴۰–۴۹
۶٬۵۹۲٬۳۹۰
۴٬۷۶۵٬۲۸۰
۳۰–۳۹
۴٬۷۲۸٬۳۱۰
۲٬۴۲۷٬۴۰۰
۲۵–۲۹
۲٬۳۸۷٬۷۵۰
۳٬۳۶۳٬۸۶۰
۱۸–۲۴
۳٬۲۱۲٬۶۹۰
۱٬۲۰۹٬۷۴۰
۱۵–۱۷
۱٬۱۴۸٬۲۷۰
۳٬۴۷۴٬۶۳۰
۶–۱۴
۳٬۳۰۲٬۵۰۰
۱٬۰۳۶٬۱۵۰
۳–۵
۹۸۴٬۳۵۰
۱٬۰۱۴٬۲۱۰
۰–۳
۹۶۸٬۷۴۰
دین
دین در آلمان (۲۰۱۹)
مسیحیت
(۵۵٪)
بی‌دین
(۳۷٫۷٪)
اسلام
(۶٫۵٪)
دیگر (۰٫۸٪)
مد و طراحی
کلودیا شیفر
، سوپرمدل آلمانی
آلمان کشوری پیشرفته در صنعت
مد
است. صنعت نساجی آلمان شامل حدود ۱۳۰۰ شرکت با بیش از ۱۳۰٬۰۰۰ کارمند در سال ۲۰۱۰ دارا بود که درآمد ۲۸ میلیارد یورویی را به‌دست‌آورد. تقریباً ۴۴ درصد از محصولات این بخش صنعتی آلمان صادر می‌شود. در این کشور رویدادهای مد و طراحی پوشاک به‌صورت سالانه برگزار می‌شوند.
۸۸
طراحان مشهور آلمانی عبارتند از:
کارل لاگرفلد
، جیل ساندر، ولفگانگ جوپ، فیلیپ پلین و مایکل میالسکی. شرکت‌هایی نظیر
آدیداس
پوما
نیز نشان‌گر موفقیت آلمان در این زمینه می‌باشند. همچنین مدل‌های سرشناس آلمانی از جمله
کلودیا شیفر
هایدی کلوم
تاتیانا پاتیتس
نادیا آورمان
شرمینه شهریور
تونی گارن
و بسیاری دیگر را که به شهرت جهانی رسیده‌اند می‌توان نام برد.
۸۹
شرایط همجنس‌گرایان
مقالهٔ اصلی:
ازدواج همجنس در آلمان
حامیان
فرهنگ همجنس‌گرایی خرس
درحال
رژه افتخار
در کلن آلمان سال ۲۰۱۶
ابطال محکومیت‌ها
در سال ۲۰۰۳، دولت آلمان تصمیم گرفت هر گونه محکومیت همجنس‌گرایی را که در دوره نازی‌ها صادر شده بود، لغو کند.
در ماه مه ۲۰۱۶، هایکو ماس، وزیر دادگستری، اعلام کرد که محکومیت مردان همجنس‌گرا و دوجنس‌گرا که پس از جنگ جهانی دوم به دلیل فعالیت جنسی همجنس‌گرا محکوم شده‌اند، لغو خواهد شد. ماس در بیانیه‌ای چنین گفت:
ما هرگز قادر نخواهیم بود که این خشم‌های دولتی را به‌طور کامل از بین ببریم، اما می‌خواهیم قربانیان را بازسازی کنیم. مردان همجنس‌گرا که محکوم شده‌اند دیگر نباید با لکه اعتقادی زندگی کنند.
در اکتبر ۲۰۱۶، دولت آلمان از ارائه پیش نویس قانونی برای عفو حدود ۵۰۰۰۰ مرد به دلیل تعقیب‌هایی که به دلیل تمایلات جنسی متحمل شدند، خبر داد. در ۲۲ مارس ۲۰۱۷، کابینه آلمان رسماً این لایحه را تصویب کرد. این لایحه، که همچنین غرامت ۳۰۰۰ یورویی (۲۶۰۰ پوند) برای هر محکومیت، به اضافه ۱۵۰۰ یورو (۱۳۰۰ پوند) برای هر سال حبس را پیش‌بینی می‌کند، پس از آن باید تصویب پارلمان را دریافت می‌کرد. در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۷، بوندستاگ (پارلمان آلمان) به اتفاق آرا لایحه اجرای طرح بازپروری مردان همجنس‌گرا و دوجنسه را تصویب کرد. سپس این لایحه برای تصویب نهایی به بوندسرات بازگشت و توسط رئیس‌جمهور آلمان فرانک والتر اشتاین مایر در ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۷ به قانون تبدیل شد.
طرح جبران خسارت
در سپتامبر ۲۰۲۱، آلمان یک طرح غرامت برای صدها و احتمالاً هزاران قربانی ال‌جی‌بی‌تی قانون جرم‌انگاری اعمال همجنس‌گراییی را اجرا کرد که تا سال ۱۹۶۱ در آلمان غربی در نسخه دوران نازی‌ها اعمال می‌شد.
آموزش
مقالهٔ اصلی:
آموزش در آلمان
دانشگاه هایدلبرگ
، قدیمی‌ترین دانشگاه آلمان
سیستم آموزشی امروز آلمان، ریشه در سیستم آموزشی هومبولتی که زمانی در سراسر جهان نمونه بود، و اصلاحات آموزشی پروس دارد. طراحی سیستم آموزشی در هر ایالت بر عهده دولت ایالتی است (حاکمیت فرهنگی)، اما توسط کنفرانس‌های سراسری وزرای آموزش و پرورش که استانداردهای آموزشی مشترکی را نیز تعیین می‌کنند، هماهنگ می‌شود. بسته به ایالت فدرال، دوره‌های پیش دبستانی و تحصیل اجباری برای کودکان نه تا سیزده سال وجود دارد. حضور در مدارس عمومی حداقل نه سال طول می‌کشد. پس از آن می‌توان در مدارس متوسطه یا مدارس فنی حرفه‌ای شرکت کرد. اکثر ایالت‌های فدرال آلمان یک سیستم آموزشی ساختاریافته با Hauptschule Realschule و Gymnasium دارند. تقریباً همه جوانان به تحصیلات پس از مدارس عمومی ادامه می‌دهند. بسته به ایالت فدرال، مدرک ورود به دانشگاه پس از دوازده یا سیزده سال تحصیل به دست می‌آید. کارآموزان در شرکت‌ها (Auszubildende) معمولاً یک یا دو روز در هفته در مدرسه فنی حرفه‌ای شرکت می‌کنند که در سراسر جهان به عنوان یک الگوی موفق آموزش دوگانه (Duale Ausbildung) شناخته می‌شود. معادل آکادمیک آن برنامه دانشگاه دوگانه (Duales Studium) است. دانشجویان می‌توانند بین دانشگاه (Universitäten) و دانشگاه‌های کاربردی (دانشگاه‌های علمی کاربردی: Hochschulen) انتخاب کنند. نسبت فارغ التحصیلان دانشگاهی از دهه ۱۹۷۰ به‌طور پیوسته افزایش یافته است.
در آزمون‌های سنجش عملکرد دانش آموزان مدرسه، آلمان اغلب در مقایسه جهانی در سطح متوسط یا حتی کمتر از میانگین قرار دارد. در آخرین مطالعات
برنامه بین‌المللی ارزیابی دانش‌آموز
(PISA)، آلمان توانست پیشرفت کند: در رتبه‌بندی PISA در سال ۲۰۱۵، دانش آموزان آلمانی در ریاضیات از ۷۲ رتبه شانزدهم، در علوم طبیعی رتبه پانزدهم و در درک مطلب رتبه ۱۰ را کسب کردند. عملکرد دانش آموزان آلمانی در هر سه دسته بالاتر از میانگین
سازمان همکاری و توسعه اقتصادی
OECD بود.
۹۰
با این حال، (OECD) از سیاست آموزشی آلمان در مطالعات PISA انتقاد می‌کند، زیرا موفقیت تحصیلی کودکان خانواده‌های محروم از نظر اجتماعی یا تحصیلی و با پیشینه مهاجرت کمتر از حد متوسط است. برخلاف تلاش‌های اصلاحی در چند دهه گذشته، هنوز از نظر آماری احتمال اینکه کودکان طبقه کارگر به Abitur (دیپلم) یا مدرک دانشگاهی دست یابند نسبت به کودکان طبقات متوسط یا بالاتر، کمتر است. علاوه بر این، سیستم آموزشی آلمان جهت تمایز و حمایت از دانش آموزان با عملکرد بالا یا با عملکرد پایین ضعیف است. هزینه آموزش (۴٬۶ درصد از تولید ناخالص داخلی) کمتر از میانگین در مقایسه OECD است. در نظر گرفته می‌شود که حمایت مدرسه در سنین دبستان نیاز به بهبود دارد، به ویژه با توجه به گزینه‌های مراقبت از کودک و حمایت هدفمند از دانش آموزان ضعیف تر.
در سال ۲۰۱۱، حدود ۲٬۳ میلیون (٪ ۴) از جمعیت در سن کار کاملاً بی‌سواد و ۷٬۵ میلیون نفر از نظر عملکردی بی‌سواد در نظر گرفته شدند.
۹۱
جستارهای وابسته
رئوس مطالب آلمان
یادداشت‌ها
از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۹۰، همهٔ «سرود آلمانی‌ها» به عنوان سرود ملی استفاده می‌شد، اما تنها بیت سوم در مناسبت‌های رسمی خوانده می‌شد. از سال ۱۹۹۱، بیت سوم به تنهایی سرود ملی بوده است.
براساس قانون اساسی، برلین تنها پایتخت آلمان و مقر حکومت است، اما
بن
، پایتخت موقت سابق جمهوری فدرال آلمان، عنوان ویژهٔ «شهر فدرال» (
Bundesstadt
) را دارد و شش وزارتخانه در این شهر قرار دارند.
دانمارکی
آلمانی سفلی
سوربی
رومانی
، و
فریسی
توسط
منشور اروپایی زبان‌های محلی یا اقلیت
به رسمیت شناخته می‌شوند.
پانویس
"Repräsentation und Integration"
(به آلمانی)
. Bundespräsidialamt. Archived from
the original
on 7 March 2016
. Retrieved
8 March
2016
"The German Federal Government"
deutschland.de
. 23 January 2018. Archived from
the original
on 30 April 2020.
Gesley, Jenny (26 September 2018).
"The Protection of Minority and Regional Languages in Germany"
. Library of Congress. Archived from
the original
on 25 May 2020.
"Germany"
World Factbook
. CIA. Archived from
the original
on 9 January 2021
. Retrieved
29 March
2020
گاهی از بوندسرات به عنوان یک شورای عالی قوهٔ مقننه آلمان یاد می‌شود. این از نظر فنی نادرست است، زیرا قانون اساسی آلمان بوندستاگ و بوندسرات را به عنوان دو نهاد قانون‌گذاری مجزا تعریف می‌کند. از این رو، قوهٔ مقننهٔ فدرال آلمان از دو نهاد قانون‌گذاری تک مجلسی تشکیل شده است، نه یک پارلمان دو مجلسی.
"Regionales"
. Destatis
. Retrieved
2 January
2023
"Surface water and surface water change"
سازمان همکاری و توسعه اقتصادی
(OECD). Archived from
the original
on 24 March 2021
. Retrieved
11 October
2020
"Bevölkerung nach Nationalität und Geschlecht (Quartalszahlen)"
. Destatis
. Retrieved
7 February
2023
"World Economic Outlook database: October 2022"
صندوق بین‌المللی پول
. October 2022
. Retrieved
12 October
2022
"Gini coefficient of equivalised disposable income"
یوروستت
. Archived from
the original
on 9 October 2020
. Retrieved
21 June
2022
"Human Development Report 2021/2022"
(PDF)
برنامه عمران ملل متحد
. 8 September 2022. Archived from
the original
(PDF)
on 8 September 2022.
Mangold, Max, ed. (2005).
Duden, Aussprachewörterbuch
(به آلمانی)
(6th
ed.). Dudenverlag. pp.
271
, 53f.
ISBN
978-3-411-04066-7
Wilhelm Schmidt,
Geschichte der deutschen Sprache. Ein Lehrbuch für das germanistische Studium.
7. , verbesserte Aufl. , Stuttgart/Leipzig 1996, S.
80
f.
اسکندر آبادی (
۲۴ ژوئیه ۲۰۰۶
).
«نگاهی به تاریخ آلمان (بخش اول)»
. دویچه‌وله. بایگانی‌شده از
اصلی
در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۳
. دریافت‌شده در
۲۵ ژانویه ۲۰۱۱
Wagner, Günther A.; Krbetschek, Matthias; Degering, Detlev; Bahain, Jean-Jacques; Shao, Qingfeng; Falguères, Christophe; Voinchet, Pierre; Dolo, Jean-Michel; Garcia, Tristan (2010-11-16).
"Radiometric dating of the type-site for Homo heidelbergensis at Mauer, Germany"
Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America
107
(46): 19726–19730.
doi
10.1073/pnas.1012722107
ISSN
0027-8424
PMC
2993404
PMID
21041630
MAMcIntosh (
۲۰۲۰-۰۹-۲۳
).
«Who Were the Neanderthals?»
Brewminate
(به انگلیسی)
. دریافت‌شده در
۲۰۲۰-۱۲-۲۵
«Earliest music instruments found»
(به انگلیسی). BBC News.
۲۰۱۲-۰۵-۲۵
. دریافت‌شده در
۲۰۲۰-۱۲-۲۵
«نسخه آرشیو شده»
. بایگانی‌شده از
اصلی
در ۱۵ فوریه ۲۰۱۵
. دریافت‌شده در
۲۴ دسامبر ۲۰۲۰
«Nebra Sky Disc | United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization»
www.unesco.org
. دریافت‌شده در
۲۰۲۰-۱۲-۲۵
تاریخ تمدن ویل دورانت؛ جلد سوم (قیصر و مسیح)؛ مترجمان حمید عنایت، پرویز داریوش، علی اصغر سروش؛ چاپ دوم (۱۳۶۷)؛ صفحهٔ ۵۶۴
عباس جعفری (
۱۳۸۷
)، «بخش سوم، گیتاشناسی کشورها»،
گیتاشناسی نوین کشورها
، تهران: انتشارات گیتاشناسی، ص.
صفحهٔ ۷۳
شابک
۹۷۸-۹۶۴-۳۴۲-۱۴۳-۴
Klaus Hildebrand:
Das Dritte Reich
(=
Oldenbourg Grundriss der Geschichte.
Band 17). 6. , neubearbeitete Auflage, R. Oldenbourg Verlag, München 2003,
ISBN 978-3-486-49096-1
, S. 7, 446
Andreas Eisen, Uta Stitz:
Das Nebeneinander der beiden deutschen Staaten und die deutsche Einigung 1990.
In: Thomas Ellwein, Everhard Holtmann (Hrsg.):
50 Jahre Bundesrepublik Deutschland. Rahmenbedingungen – Entwicklungen – Perspektiven.
Westdeutscher Verlag, Opladen/Wiesbaden 1999, S. 60; Steffen Alisch:
Die DDR von Stalin bis Gorbatschow: der sowjetisierte deutsche Teilstaat 1949 bis 1990.
In: Hans-Peter Schwarz (Hg.):
Die Bundesrepublik Deutschland. Eine Bilanz nach 60 Jahren.
Böhlau, Köln 2008, S. 135 ff.
Vgl.
9. Juli 1951.
Deutschland-Chronik (Kapitel II:
Gründerjahre der beiden deutschen Staaten
, Abschn. 7.
Bipolare Außenpolitik und Wiederaufrüstung im Kalten Krieg
), Bundeszentrale für politische Bildung (bpb), abgerufen am 26. Januar 2019.
"Vertrag zwischen der Bundesrepublik Deutschland und der Deutschen Demokratischen Republik über die Herstellung der Einheit Deutschlands (Einigungsvertrag) Art 11 Verträge der Bundesrepublik Deutschland"
(به آلمانی)
. Bundesministerium für Justiz und Verbraucherschutz. Archived from
the original
on 25 February 2015
. Retrieved
15 May
2015
"17: Gebiet und geografische Angaben"
(PDF)
Statistische Jahrbuch Schleswig-Holstein 2019/2020
(به آلمانی)
. Hamburg: Statistisches Amt für Hamburg und Schleswig-Holstein: 307. 2020.
ISSN
0487-6423
. Archived from
the original
(PDF)
on 28 October 2020
. Retrieved
8 September
2020
"Germany: Climate"
Encyclopedia Britannica
. Archived from
the original
on 23 March 2020
. Retrieved
23 March
2020
"Average monthly temperature in Germany from February 2019 to February 2020"
Statista
. February 2020. Archived from
the original
on 23 March 2020
. Retrieved
23 March
2020
"Average monthly precipitation in Germany from February 2019 to February 2020"
Statista
. February 2020. Archived from
the original
on 23 March 2020
. Retrieved
23 March
2020
"Average monthly sunshine hours in Germany from February 2019 to February 2020"
Statista
. February 2020. Archived from
the original
on 23 March 2020
. Retrieved
23 March
2020
Dinerstein, Eric; Olson, David; Joshi, Anup; Vynne, Carly; Burgess, Neil D.; Wikramanayake, Eric; Hahn, Nathan; Palminteri, Suzanne; Hedao, Prashant; Noss, Reed; Hansen, Matt; Locke, Harvey; Ellis, Erle C; Jones, Benjamin; Barber, Charles Victor; Hayes, Randy; Kormos, Cyril; Martin, Vance; Crist, Eileen; Sechrest, Wes; Price, Lori; Baillie, Jonathan E. M.; Weeden, Don; Suckling, Kierán; Davis, Crystal; Sizer, Nigel; Moore, Rebecca; Thau, David; Birch, Tanya; Potapov, Peter; Turubanova, Svetlana; Tyukavina, Alexandra; de Souza, Nadia; Pintea, Lilian; Brito, José C.; Llewellyn, Othman A.; Miller, Anthony G.; Patzelt, Annette; Ghazanfar, Shahina A.; Timberlake, Jonathan; Klöser, Heinz; Shennan-Farpón, Yara; Kindt, Roeland; Lillesø, Jens-Peter Barnekow; van Breugel, Paulo; Graudal, Lars; Voge, Maianna; Al-Shammari, Khalaf F.; Saleem, Muhammad (2017).
"An Ecoregion-Based Approach to Protecting Half the Terrestrial Realm"
BioScience
67
(6): 534–545.
doi
10.1093/biosci/bix014
ISSN
0006-3568
PMC
5451287
PMID
28608869
Appunn, Kerstine (30 October 2018).
"Climate impact of farming, land use (change) and forestry in Germany"
Clean Energy Wire
. Archived from
the original
on 13 May 2020.
"Spruce, pine, beech, oak – the most common tree species"
Third National Forest Inventory
. Federal Ministry of Food and Agriculture. Archived from
the original
on 24 March 2020
. Retrieved
23 March
2020
Bekker, Henk (2005).
Adventure Guide Germany
. Hunter. p.
14
ISBN
978-1-58843-503-3
Marcel Cleene; Marie Claire Lejeune (2002).
Compendium of Symbolic and Ritual Plants in Europe: Herbs
. Man & Culture. pp.
194–196.
ISBN
978-90-77135-04-4
. Archived from
the original
on 6 June 2020
. Retrieved
3 June
2020
"National Parks"
. Federal Agency for Nature Conservation. Archived from
the original
on 24 March 2020
. Retrieved
23 March
2020
"Biosphere reserves"
. Federal Agency for Nature Conservation. Archived from
the original
on 24 March 2020
. Retrieved
23 March
2020
"Nature parks"
. Federal Agency for Nature Conservation. Archived from
the original
on 19 April 2019
. Retrieved
23 March
2020
"Zoo Facts"
. Zoos and Aquariums of America. Archived from
the original
on 7 October 2003
. Retrieved
16 April
2011
"Der Zoologische Garten Berlin"
(به آلمانی)
. Zoo Berlin. Archived from
the original
on 30 April 2011
. Retrieved
19 March
2011
آمار بیکاری در آلمان در دو دهه گذشته
«Field Listing
:: Languages»
. CIA Factbook. بایگانی‌شده از
اصلی
در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۸
. دریافت‌شده در
۷ مارس ۲۰۱۴
«Regional- undMinderheitensprachen in Deutschland»
(PDF)
. وزارت کشور آلمان. بایگانی‌شده از
اصلی
(PDF)
در ۳ آوریل ۲۰۱۲
. دریافت‌شده در
۷ مارس ۲۰۱۴
«Germany»
. بی‌بی‌سی
. دریافت‌شده در
۷ مارس ۲۰۱۴
نظام سیاسی آلمان | کشور و مردم | Deutsche Welle | ۱۹٬۰۳٬۲۰۰۷
سفر پاپ به آلمان و بحث جدایی دین از حکومت
، دویچه وله فارسی
Fragile States Index: Country Dashboard
Fund for Peace, 2023, abgerufen am 25. Mai 2023 (englisch).
The Economist Intelligence Unit’s Democracy Index
The Economist Intelligence Unit, abgerufen am 25. Mai 2023 (englisch)
Countries and Territories
Freedom House, 2020, abgerufen am 8. Mai 2021 (englisch)
2023
World Press Freedom Index
Reporter ohne Grenzen, 2023, abgerufen am 8. Mai 2023 (englisch)
Transparency International Deutschland e. V
CPI 2022: Tabellarische Rangliste.
Abgerufen am 24. Mai 2023
Positive Peace Index
Abgerufen am 11. März 2022 (englisch)
Weißbuch 2016
(Nicht mehr online verfügbar.)
Bundesministerium der Verteidigung
(BMV), archiviert vom Original am 25. Januar 2021; abgerufen am 2. Februar 2021.
Bundeswehrreform: Zahlen, Daten, Fakten
, Focus Online, 18. Mai 2011. Abgerufen am 14. Februar 2013.
Traditionsverständnis der Bundeswehr
Presse- und Informationsstab des Bundesministeriums der Verteidigung
, abgerufen am 30. Juli 2014.
Verteidigungshaushalt 2020
(Memento vom 26. Juni 2020 im
Internet Archive
), Webpräsenz des Verteidigungsministeriums, abgerufen am 20. September 2020.
NATO Spending by Country 2020
, Liste auf worldpopulationreview.com, abgerufen am 26. September 2020.
«The 15 countries with the highest military expenditure in 2011 (table) — www.sipri.org»
۲۰۱۲-۰۵-۰۱
. بایگانی‌شده از
اصلی
در ۱ مه ۲۰۱۲
. دریافت‌شده در
۲۰۱۸-۰۱-۰۷
(www.dw.com)، Deutsche Welle.
«پی‌آمدهای لغو سربازی در آلمان | گوناگون | DW | 20.01.2011»
DW.COM
. دریافت‌شده در
۲۰۱۸-۰۱-۰۷
Kriminalstatistik 2018 – Eines der sichersten Länder der Welt
In:
tagesschau.de.
2. April 2019, abgerufen am 31. August 2019.
Michael Tonry
:. In:. Band 43, Nr. 1, 2014, S. 1–63, doi:10.1086/678181 (englisch, alternativer Volltextzugriff: scholarship.law.umn.edu).
United Nations Office on Drugs and Crime:. Wien 2019, S. 7 (englisch, unodc.org).
United Nations Office on Drugs and Crime:
Victims of intentional homicide.
Abgerufen am 21. November 2021 (englisch).
Bundesministerium des Innern, Bundesministerium der Justiz:. Berlin 2006, S. 120 f. (bka.de)
Hermann Weber:
Die DDR 1945–1990.
5. Auflage, Oldenbourg Verlag, München 2012, S. 52.
Uebeler:
Zur historischen Misere des Zivilrechts der DDR.
Deutsch-Deutsche Rechts-Zeitschrift (DtZ) 1990, S. 10.
EU-Recht steht über nationaler Verfassung
In:
tagesschau.de.
21. Dezember 2021, abgerufen am 21. Dezember 2021.
Urteil mit fatalen Folgen?
In:
tagesschau.de.
12. Mai 2020, abgerufen am 21. Dezember 2021.
German exports set record of a trillion euros in 2011
, BBC, 8. Februar 2012 (englisch).
Exports of goods and services
(current US$) – Germany.
Abgerufen am 25. April 2021 (englisch).
Außenhandel
Statistisches Bundesamt, abgerufen am 8. Mai 2021.
Nikolaus Piper:
Warum die Exportbilanz Deutschland in Gefahr bringt
Süddeutsche.de
, 9. Februar 2017.
Rangfolge Handelspartner
(PDF) Statistisches Bundesamt, abgerufen am 8. Mai 2021.
Exports of goods and services
(% of GDP) – Data.
Weltbank, abgerufen am 8. Mai 2021 (englisch).
"Global 500: Countries – Germany"
Forbes
. 26 July 2010. Archived from
the original
on 27 January 2013
. Retrieved
27 March
2011
«توریستی‌ترین کشورهای دنیا (۱۷ کشور قبل و بعد کرونا) - چرب‌زبان»
۲۰۲۰-۱۲-۱۴
. دریافت‌شده در
۲۰۲۳-۱۲-۲۵
"International tourism, number of arrivals"
. World Tourism Organization
. Retrieved
4 August
2016
«توریستی‌ترین کشورهای جهان در سال 2023 کدامند؟ – توریسم اینترنشنال»
. دریافت‌شده در
۲۰۲۳-۱۲-۲۵
Hales, Roy L (2014-07-21).
"Germany is #1 in the World for Energy Efficiency"
CleanTechnica
. Retrieved
2014-07-23
{{
cite web
}}
: نگهداری یادکرد:تاریخ و سال (
link
"Assessment of strategic plans and policy measures on Investment and Maintenance in Transport Infrastructure"
(PDF)
www.webcitation.org
(به انگلیسی)
. Archived from
the original
(PDF)
on 1 January 2015
. Retrieved
2018-01-08
Presse.adac.de.
"Autobahn-Temporegelung"
(به انگلیسی)
«Health expenditure, total (% of GDP) | Data»
data.worldbank.org
(به انگلیسی)
. دریافت‌شده در
۲۰۱۸-۰۱-۰۷
«GHO | By country | Germany - statistics summary (2002 - present)»
apps.who.int
. دریافت‌شده در
۲۰۱۸-۰۱-۰۷
«Wayback Machine»
(PDF)
۲۰۱۵-۰۱-۰۱
. بایگانی‌شده از
اصلی
(PDF)
در ۱ ژانویه ۲۰۱۵
. دریافت‌شده در
۲۰۱۸-۰۱-۰۸
Deutschertourismusverband.
"جزئیات گردشگری از آلمان"
(PDF)
(به انگلیسی)
. Archived from
the original
(PDF)
on 1 January 2015
. Retrieved
8 January
2018
«bevoelkerung zensus2011»
(PDF)
. Statistisches Bundesamt
. دریافت‌شده در
۳۱ مه ۲۰۱۳
Covert، Adrian.
«8 Beautiful Products of Bauhaus: The Single Most Influential School of Design»
(به انگلیسی). Gizmodo. بایگانی‌شده از
اصلی
در ۲۱ دسامبر ۲۰۱۴
. دریافت‌شده در
۲۰۱۸-۰۱-۰۷
«GHDI - Image»
germanhistorydocs.ghi-dc.org
. دریافت‌شده در
۲۰۱۸-۰۱-۰۷
PISA-Studie – Organisation for Economic Co-operation and Development.
Abgerufen am 14. April 2018 (englisch).
Anke Grotlüschen, Wibke Riekmann:
Level-One Studie.
Universität Hamburg, 2011 (PDF (Memento vom 5. Februar 2018 im
Internet Archive
)).
منابع
دویچه وله
پیوند به بیرون
مجموعه‌ای از گفتاوردهای مربوط به
آلمان
در ویکی‌گفتاورد موجود است.
در
ویکی‌انبار
پرونده‌هایی دربارهٔ
آلمان
موجود است.
وبگاه سفارت آلمان در تهران
وبگاه رسمی دولت آلمان
پورتال رسمی کشور آلمان
نگاهی به آلمان امروز
(از وزارت امور خارجهٔ آلمان)
اطلاعات کتاب The World Factbook در رابطه با آلمان
بایگانی‌شده
در ۱۱ فوریه ۲۰۱۶ توسط
Wayback Machine
(از CIA)
جعبه‌های گشتن آلمان
ایالت‌های
آلمان
ایالت‌ها
بادن-وورتمبرگ
(از سال ۱۹۵۲)
بایرن
(از سال ۱۹۴۹)
براندنبورگ
(از سال ۱۹۹۰)
هسن
(از سال ۱۹۴۹)
نیدرزاکسن
(از سال ۱۹۴۹)
مکلنبورگ-فورپومرن
(از سال ۱۹۹۰)
نوردراین-وستفالن
(از سال ۱۹۴۹)
راینلاند-فالتس
(از سال ۱۹۴۹)
زارلاند
(از سال ۱۹۵۷)
زاکسن
(از سال ۱۹۹۰)
زاکسن-آنهالت
(از سال ۱۹۹۰)
شلسویگ-هولشتاین
(از سال ۱۹۴۹)
تورینگن
(از سال ۱۹۹۰)
ایالت‌های شهری
برلین
(از سال ۱۹۹۰)
برمن
(از سال ۱۹۴۹)
هامبورگ
(از سال ۱۹۴۹)
ایالت‌های سابق
بادن جنوبی
(۱۹۵۲–۱۹۴۹)
وورتمبرگ-بادن
(۱۹۵۲–۱۹۴۹)
وورتمبرگ-هوهنتسولرن
(۱۹۵۲–۱۹۴۹)
اروپا
کشورهای مستقل
جمهوری آذربایجان
آلبانی
آلمان
آندورا
اتریش
ارمنستان
اسپانیا
استونی
اسلواکی
اسلوونی
اوکراین
ایتالیا
جمهوری ایرلند
ایسلند
بریتانیا
(*
انگلستان
ایرلند شمالی
اسکاتلند
ولز
بلاروس
بلژیک
بلغارستان
بوسنی و هرزگوین
پرتغال
ترکیه
جمهوری چک
دانمارک
روسیه
رومانی
سان مارینو
سوئد
سوئیس
صربستان
فرانسه
فنلاند
قبرس
قزاقستان
کرواسی
گرجستان
لتونی
لوکزامبورگ
لهستان
لیتوانی
لیختن‌اشتاین
مالت
مجارستان
مقدونیه
مولداوی
موناکو
مونته‌نگرو
نروژ
واتیکان
هلند
یونان
واحدهای سیاسی کم‌رسمیت
آبخاز
اوستیای جنوبی
ترنسنیستریا
قبرس شمالی
جمهوری آرتساخ
کوزوو
متعلقات و دیگر قلمروها
آزور
جزایر آلند
جبل طارق
جرزی
سوالبارد
جزایر فارو
گرنزی
مادیرا
جزیره من
یان ماین
نهاد مرتبط
اتحادیه اروپا
کشورهای عضو
اتحادیه اروپا
فعلی
آلمان
اتریش
اسپانیا
استونی
اسلواکی
اسلوونی
ایتالیا
جمهوری ایرلند
بلژیک
بلغارستان
پرتغال
جمهوری چک
دانمارک
رومانی
سوئد
فرانسه
فنلاند
قبرس
لتونی
لوکزامبورگ
لهستان
لیتوانی
مالت
مجارستان
هلند
یونان
کرواسی
قبلی
بریتانیا
ناتو
سمبل‌ها
پرچم ناتو
Animus in consulendo liber
NATO Day
NATO Medal
The NATO Hymn
تاریخچه
.nato Internet domain
اجلاس
پیمان آتلانتیک شمالی
گسترش ناتو
potential withdrawal
List of exercises
Operations
Opposition to NATO
ساختار
استانگ
مجمع پارلمانی
Allied Command Transformation
International Military Staff
International Staff
NATO headquarters
Council
Supreme Headquarters Allied Powers Europe
Air Command
JFC Brunssum
JFC Naples
Land Command
Maritime Command
JFC Norfolk
Joint Support and Enabling Command
STRIKFORNATO
افراد
دبیرکل ناتو
Supreme Allied Commander Transformation
Chair of the Military Committee
Supreme Allied Commander Europe
اعضاء
جمهوری چک
لوکزامبورگ
بوندس‌ور
استونی
دانمارک
آلبانی
اسپانیا
اسلواکی
اسلوونی
ایتالیا
بریتانیا
بلژیک
بلغارستان
پرتغال
کرواسی
رومانی
فرانسه
کانادا
لهستان
لیتوانی
مجارستان
ملی لتونی
نروژ
هلند
یونان
ایالات متحده آمریکا
مونته‌نگرو
مقدونیه شمالی
ایسلند
ترکیه
Multilateral relations
Relationship with Russia
eastward NATO expansion issues
Mediterranean Dialogue
متحدین اصلی خارج از ناتو
مشارکت برای صلح
Atlantic Treaty Association
Euro-Atlantic Partnership Council
Individual Partnership Action Plan
Istanbul Cooperation Initiative
Euro-Atlantic Disaster Response Coordination Centre
Open door policy
جستارهای وابسته
سیتو
(SEATO)
Suwałki Gap
کشورهای گروه هشت
اعضا
آلمان
ایتالیا
ایالات متحده آمریکا
بریتانیا
روسیه
ژاپن
فرانسه
کانادا
نماینده
اتحادیه اروپا
سازمان امنیت و همکاری اروپا
(OSCE)
Members
آلبانی
آندورا
ارمنستان
اتریش
جمهوری آذربایجان
بلاروس
بلژیک
بوسنی و هرزگوین
بلغارستان
کانادا
کرواسی
قبرس
جمهوری چک
دانمارک
استونی
فنلاند
فرانسه
گرجستان
آلمان
یونان
سریر مقدس
مجارستان
ایسلند
ایرلند
ایتالیا
قزاقستان
قرقیزستان
لتونی
لیختن‌اشتاین
لیتوانی
لوکزامبورگ
جمهوری مقدونیه
مالت (کشور)
مولداوی
موناکو
مونته‌نگرو
هلند
نروژ
لهستان
پرتغال
رومانی
روسیه
سن مارینو
صربستان
اسلواکی
اسلوونی
اسپانیا
سوئد
سوئیس
تاجیکستان
ترکیه
ترکمنستان
اوکراین
بریتانیا
ایالات متحده آمریکا
ازبکستان
Partners for
Cooperation
افغانستان
الجزایر
مصر
اسرائیل
ژاپن
اردن
مغولستان
مراکش
کره جنوبی
تایلند
Bodies and posts
Parliamentary Assembly
ODIHR
Commissioner on National Minorities
Representative on Freedom of the Media
گروه مینسک
Former field missions
گروه مینسک
اعضای
شورای امنیت سازمان ملل متحد
اعضای دائمی
ایالات متحده آمریکا
بریتانیا
فرانسه
چین
روسیه
۲۰۱۶–۲۰۱۷
مصر
ژاپن
سنگال
اوکراین
اروگوئه
۲۰۱۷
ایتالیا
۲۰۱۷–۲۰۱۸
بولیوی
اتیوپی
قزاقستان
سوئد
کشورهای مستقل و سرزمین‌های وابسته اروپا
فهرست کشورهای مستقل
آلبانی
آلمان
آندورا
اتریش
ارمنستان
اسپانیا
استونی
اسلواکی
اسلوونی
اوکراین
ایتالیا
ایرلند
ایسلند
بریتانیای کبیر
بلاروس
بلژیک
بلغارستان
بوسنی و هرزگوین
پرتغال
ترکیه
جمهوری آذربایجان
جمهوری چک
جمهوری مقدونیه
دانمارک
روسیه
رومانی
سان مارینو
سوئد
سوئیس
صربستان
فرانسه
فنلاند
قبرس
قزاقستان
کرواسی
گرجستان
لتونی
لوکزامبورگ
لهستان
لیتوانی
لیختن‌اشتاین
مالت
مجارستان
مولداوی
موناکو
مونته‌نگرو
نروژ
واتیکان
هلند
یونان
کشورها با
به رسمیت شناختن محدود
آبخاز
اوستیای جنوبی
کوزوو
جمهوری آرتساخ
جمهوری ترک قبرس شمالی
ترانس‌نیستریا
قلمروهای وابسته
و سرزمین‌های دیگر
دانمارک
جزایر فارو
فنلاند
جزایر الند
نروژ
سوالبارد
بریتانیای کبیر
آکراتاری و داکیلیا
جبل طارق
گرنزی
جزیره من
جرزی
گروه ۲۰
آرژانتین
استرالیا
برزیل
کانادا
جمهوری خلق چین
اتحادیه اروپا
فرانسه
آلمان
هند
اندونزی
ایتالیا
ژاپن
مکزیک
روسیه
عربستان سعودی
آفریقای جنوبی
کره جنوبی
ترکیه
بریتانیا
ایالات متحده آمریکا
کشورهای گروه هشت
اعضا
آلمان
ایتالیا
ایالات متحده آمریکا
بریتانیا
روسیه
ژاپن
فرانسه
کانادا
نماینده
اتحادیه اروپا
سازمان‌های اطلاعاتی
کشورها
سازمان‌های اطلاعات خارجی
افغانستان:
اداره اطلاعاتی افغانستان
NDS
ایران:
حفاظت اطلاعات سپاه
آلبانی:
خدمات اطلاعات دولتی
SHISH
الجزایر:
وزارت اطلاعات و امنیت
DRS
آرژانتین:
دبیرخانه اطلاعات دولتی
SIDE
استرالیا:
سرویس اطلاعات مخفی استرالیا
ASIS
جمهوری آذربایجان:
وزارت امنیت ملی آذربایجان
MNS
بحرین:
سازمان اطلاعات
NSA
بنگلادش:
اطلاعات امنیت ملی
NSI
بلاروس:
کمیته دولتی امنیت
KGB
بوسنی و هرزگوین:
آژانس اطلاعات و امنیت
OSA-OBA BiH
برزیل:
آژانس اطلاعات برزیل
ABIN
در برونئی:
گروه تحقیقات برونئی (بین‌المللی)
BRD
کامرون:
بریگارد مخلوط موبایل
BMM
کانادا:
سازمان اطلاعات امنیت
CSIS
چاد:
خدمات امنیت ملی
ANS
شیلی:
آژانس اطلاعات ملی شیلی
ANI
چین:
وزارت امنیت کشور (چین)
MSS
کرواسی:
آژانس امنیت و اطلاعات
SOA
کوبا:
اداره طلاعات
DI
چک:
سازمان اطلاعات و روابط خارجی
ÚZSI
دانمارک:
دفاع اطلاعات
FE
جیبوتی:
بریگارد ویژه تحقیقات پلیس
BSRG
مصر:
اطلاعات عمومی مصر
GIS
استونی:
انجمن ااطلاعات
TA
فرانسه:
اداره کل امنیت خارجی
DGSE
گامبیا:
آژانس اطلاعات ملی (گامبیا)
NIA
آلمان:
آژانس اطلاعات فدرال
BND
یونان:
سرویس اطلاعات ملی (یونان)
EYP
مجارستان:
اداره اطلاعات
IH
هند:
شاخه تحقیقات و تحلیل
RAW
اندونزی:
آژانس اطلاعات ملی
BIN
ایران:
واجا
عراق:
امنیت (عراق)
GSD
ایرلند:
دفاع اطلاعات نظامی
G2
اسرائیل:
موساد
ایتالیا:
خدمات اطلاعات و امنیت خارجی
AISE
ساحل عاج:
شورای امنیت ملی (ساحل عاج)
NSC
ژاپن:
خدمات پلیس ملی ژاپن
NPA -
کابینه اطلاعات و دفتر تحقیقات
CIRO
اردن:
دایره مخابرات عمومی
GID
قزاقستان:
سرویس اطلاعاتی خارجی (قزاقستان)
Syrbar
قرقیزستان:
خدمات امنیت ملی قرقیزستان
SNB
کویت:
امنیتی دولتی کویت
KSS
لتونی:
اداره حفاظت از قانون اساسی
SAB
لیتوانی:
وزارت امنیت دولت
VSD
لبنان:
اداره کل امنیت عمومی
GDGS
لیبی:
مخابرات الجمهوریه
MJ
مقدونیه:
جهت امنیت و ضد جاسوسی
DSCI
مالزی:
خطر سپاه سلطنتی
KRD
مالدیو:
سرویس امنیت ملی (مالدیو)
NSS
مکزیک:
مرکز تحقیق وانیت ملی
CISEN
مونته‌نگرو:
آژانس امنیت ملی (مونته‌نگرو)
ANB
مراکش:
اداره کل مطالعات و مستندات
DGST
موزامبیک:
خدمات اطلاعات وامنیت امور خارجه
SISE
هلند:
خدمات اطلاعات و امنیت عمومی
AIVD
نیوزیلند:
دفتر ارزیابی ملی
NAB
نیجریه:
آژانس اطلاعات ملی (نیجریه)
NIA
پاکستان:
سازمان اطلاعات نظامی پاکستان
ISI
پاپوآ گینه نو:
سازمان اطلاعات ملی (پاپوآ گینه نو)
NIO
فیلیپین:
اطلاعات ملی هماهنگی آژانس
NICA
لهستان:
AW
پرتغال:
دفاع اطلاعات استراتژیک
SIED
قطر:
امنیت دولتی قطر
QSS
چین:
اداره امنیت ملی
NSB
رومانی:
سرویس اطلاعاتی خارجی (رومانی)
SIE
روسیه:
سرویس اطلاعات خارجی (روسیه)
SVR
عربستان سعودی:
ریاست استخبارات عمومی
GIP
صربستان:
خدمات اطلاعات امنیتی
BIA
سیرالئون:
واحدمرکزی اطلاعات و امنیت
CISU
سنگاپور:
بخش امنیت و اطلاعات
SID
اسلواکی:
خدمات اطلاعات سلواک
SIS
اسلوونی:
آژانس اطلاعات و امنیت اسلوونی
SOVA
سومالی:
خدمات امنیت ملی (سومالی)
NSS
آفریقای جنوبی:
سرویس مخفی آفریقای جنوبی
SASS
کرهٔ جنوبی:
سرویس اطلاعات ملی (کره جنوبی)
NIS
اسپانیا:
مرکز ملی اطلاعات
CNI
سریلانکا:
خدمات اطلاعاتی دولتی (سریلانکا)
SIS
سودان:
دستگاه امنیت مخابرات ملی
JAWM
سوئیس:
سازمان اطلاعات سوئیس
NDB
سوریه:
اداره امنیت عمومی (سوریه)
GSD
تاجیکستان:
وزارت امنیت
MOS
توگو:
خدمات اطلاعات ملی (توگو)
NIA
تونس:
خدمات اطلاعاتی تونس
TIA
ترکیه:
سازمان اطلاعات و امنیت ملی
MIT
ترکمنستان:
کمیته امنیت ملی (ترکمنستان)
KNB
اوگاندا:
سازمان امنیت داخلی
ISO
اوکراین:
سرویس اطلاعاتی خارجی اوکراین
SZRU
امارات متحده عربی:
اطلاعات امارات متحده عربی
UAEI
بریتانیا:
سازمان اطلاعات مخفی بریتانیا
SIS (ام‌آی۶)
آمریکا:
آژانس اطلاعات مرکزی
CIA
ازبکستان:
خدمات امنیت ملی (ازبکستان)
SNB
ویتنام:
کمیسیون مرکزی اطلاعات نظامی دوم
TC2
سازمان‌های اطلاعات داخلی
آرژانتین:
اطلاعات مخفی
SIDE
استرالیا:
سازمان امنیت اطلاعات استرالیا
ASIO
بنگلادش:
شاخه‌های خاص (بنگلادش)
SB
بلاروس:
سازمان امنیت امور خارجه جمهوری بلاروس
KGB RB
برزیل:
خدمات اطلاعات برزیل
ABIN
کانادا:
سازمان اطلاعات امنیت کانادا
CSIS
شیلی:
نمایندگی اطلاعات ملی
ANI
چک:
سازمان امنیت و اطلاعات
BIS
چین:
وزارت امنیت ملی جمهوری خلق چین
MSS
کرواسی:
خدمات امنیت و اطلاعات
SOA
دانمارک:
پلیس اطلاعات
PET
مصر:
سازمان امنیت ملی مصر
الوطنی
استونی:
پولیس محافظ
KAPO]
فنلاند:
خدمات امنیت اطلاعات فنلاند
SUPO
فرانسه:
اداره کل امنیت داخلی
DGSI
آلمان:
اداره فدرال نگهبانی از قانون اساسی
BfV
یونان:
سرویس اطلاعات ملی
EYP
مجارستان:
سرویس امنیت ملی
AH
هند:
اطلاعات دفتر (هند
IB
ایران:
وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران
VAJA -
سازمان اطلاعات و امنیت سپاه پاسداران
پلیس امنیت
PAVA
ایرلند:
گاردا نظارت واحد ملی
NSU
اسرائیل:
شین بت
ایتالیا:
خدمات اطلاعات امنیت میهن
AISI
قزاقستان:
کمیته امنیت ملی جمهوری قزاقستان
NSC
لتونی:
پولیس امنیتی
DP
لیتوانی:
خدمات تحقیقات مخصوص
STT
مقدونیه:
آژانس اطلاعات (مقدونیه)
IA
ژاپن:
آژانس پلیس ملی ژاپن
PSIA NPA
هلند: آژانس اطلاعات امنیت عمومی]]NCTb
نیوزیلند:
امنیت اطلاعات نیوزیلند
NZSIS
نیجریه:
خدمات امنیت دولتی (نیجریه)
SSS
نروژ:
سرویس امنیتی پلیس نروژ
PST
عمان:
ISS
پاکستان:
دفتراطلاعات (پاکستان)
IB
فیلیپین:
دفتر ملی تحقیقات (فیلیپین)
NBI
لهستان:
سرویس امنیت داخلی
ABW
کرهٔ جنوبی:
دفتر دادستان عالی جمهوری کره
SPO
سریلانکا:
خدمات اطلاعاتی دولتی (سریلانکا
SIS
سوئد:
سرویس امنیتی سوئد
SAPO
سوئیس:
NDB
سوریه:
اداره امنیت عمومی (سوریه)
GSD
ترکیه:
امنیت و نظم خفیه دولتی
KDGM
اوکراین:
سرویس امنیتی اوکراین
SBU
بریتانیا:
ام آی ۵
اطلاعات نظامی بخش ۵
آمریکا:
اداره تحقیقات فدرال
FBI
ازبکستان:
امنیت ملی خدمات (ازبکستان)
SNB
ویتنام:
وزارت اطلاعات امنیت عمومی
TC5
روسیه:
سرویس امنیت فدرال روسیه
FSB
صربستان:
خدمات امنیت اطلاعات
BIA
سنگاپور:
وزارت امنیت داخلی
ISD
آفریقای جنوبی:
آژانس اطلاعات ملی آفریقای جنوبی
NIA
چین:
وزارت دادگستری بررسی دفتر
MJIB
پرتغال:
سرویس اطلاعات امنیتی
SIS
رومانی:
خدمات اطلاعات رومانیا
SRI
آمریکا:
آژانس ملی اطلاعات مکانی
NGA
اداره
اطلاعات نظامی
استرالیا:
سازمان دفاع اطلاعات
DIO
ایران:
سازمان حفاظت اطلاعات سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
IRGC
بنگلادش:
اداره کل نیروهای امنیتی
DGFI
برزیل:
مدیریت اطلاعات استراتژیک
DIE
کانادا:
شعبه اطلاعات (نیروهای کانادایی)
Int Branch
چک:
سازمان اطلاعات نظامی (جمهوری چک)
VZ
چین:
اداره کل کارکنان ارتش آزادی خلق
MID
کرواسی:
و خدمات امنیت اطلاعاتی نظامی
VSOA
مصر:
ریاست سرویس‌های اطلاعاتی نظامی و اکتشافی
DMISR
دانمارک:
دفاع اطلاعات دانمارکی
FE
فنلاند:
سرویس اطلاعات نظامی فنلاند
FMIS
فرانسه:
اداره اطلاعات نظامی
DGSE DRM
آلمان:
ضد نظامی
MAD
مجارستان:
خدمات نظامی امنیت ملی
KNBSZ
هند:
اداره اطلاعات نظامی (هند)
DMI
اسرائیل:
اداره اطلاعات نظامی
MID
ایتالیا:
مرکز اطلاعات بین عنصر
CII
ژاپن:
اطلاعات فرماندهی نظامی
MIC
قزاقستان:
کمیته امنیت ملی جمهوری قزاقستان
NSC
مقدونیه:
خدمات نظامی برای امنیت و اطلاعات
MSSI
هلند:
سرویس اطلاعات و امنیت نظامی هلند
MIVD
پاکستان:
اطلاعات نظامی پاکستان
MI
فیلیپین:
نیروهای مسلح فیلیپین
ISAFP
لهستان:
خدمات ضد نظامی
SKW
سرویس اطلاعات نظامی
SWW
چین:
اداره اطلاعات نظامی
MND
رومانی:
اداره کل دفاع اطلاعات نظامی
DGIA
روسیه:
اداره اصلی اطلاعات (روسیه)
GRU
صربستان:
خدمات اطلاعات نظامی
VOA
خدمات امنیت
VBA
سنگاپور:
سازمان اطلاعات نظامی (سنگاپور)
MIO
اسلواکی:
اطلاعات نظامی سلواکی
VSS
اسلوونی:
خدمات امنیتی اطلاعات وزارت دفاع
OVS
کرهٔ جنوبی:
DSC
سریلانکا:
اداره اطلاعات نظامی (سریلانکا)
DMI
سوئد:
خدماتاطلاعات و امنیت نظامی سوئد
MUST
سوئیس:
سرویس اطلاعات نظامی
MND
سوریه:
اطلاعات نظامی (سوریه)
MI
اداره اطلاعات نیروی هوایی]]AFID
اوکراین:
ریاست اداره اطلاعات وزارت دفاع اوکراین
HURMO
بریتانیا:
DI(دفاع اطلاعاتی
آمریکا:
آژانس اطلاعات دفاعی
DIA
ویتنام:
کمیسیون مرکزی اطلاعات نظامی دوم
TC2
ایتالیا:
اداره اطلاعات نظامی ایتالیا
SISMI
اداره
اطلاعات سیگنال
استرالیا:
اداره سیگنال‌های استرالیا
ASD
برزیل:
معاونیت دوم دفاع دولتی د
D2 ª SCH / EMD
کانادا:
تشکیلات امنیت ارتباطات
CSE
چین:
بخش عمومی کارکنان ارتش آزادی‌بخش خلق SIGINT
کرواسی:
مرکز فناوری عملیاتی برای نظارت مخابرات
OTC
فنلاند:
اموسسه تحقیقات طلاعات فنلاندی
FIRE
فرانسه:
اداره کل امنیت خارجی
DGSE
آلمان:
آژانس اطلاعات فدرال
BND
هند:
اداره مشترک صفر
JCB
اندونزی:
شورای ملی سندی
LEMSANEG
اسرائیل:
یگان ۸۲۰۰
Unit 8200
ژاپن:
ستاد دفاع اطلاعات
DIH
قزاقستان:
کمیته امنیت ملی جمهوری قزاقستان
NSC
هلند:
سرویس مخفی اطلاعات عمومی
AIVD
نیوزیلند:
دفتر امنیت ارتباطات حکومت
GCSB
پاکستان:
سازمان اطلاعات نظامی پاکستان
JSIB
روسیه:
خدمات ویژه ارتباطات روسیه
Spetsviaz
آفریقای جنوبی:
مرکز ملی ارتباطات
NCC
سوئد:
دفاع موسسات رادیوی ملی
FRA
سوئیس:
سازمان اطلاعاتی سوئیس
NDB
سوریه:
اطلاعات نظامی (سوریه)
MI
ترکیه:
سازمان اطلاعات و امنیت ملی
MİT-ETİB
اوکراین:
تنظیمات ارتباط امور خارجی
بریتانیا:
ستاد ارتباطات دولت
GCHQ
آمریکا:
آژانس امنیت ملی
NSA
درگیری اسرائیل و فلسطین
شرکت‌کنندگان
اسرائیل
نیروهای دفاعی اسرائیل
پلیس اسرائیل
موساد
شاباک
فلسطینی‌ها
اصلی
تشکیلات خودگردان فلسطین
سازمان آزادی‌بخش فلسطین
فتح
حماس
طرف‌های دیگر
گردان‌های شهدای الاقصی
جبهه دموکراتیک برای آزادی فلسطین
جبهه آزادی‌بخش فلسطین
جهاد اسلامی فلسطین
جبهه نبرد خلق فلسطین
جبهه خلق برای آزادی فلسطین
جبهه خلق برای آزادی فلسطین – فرماندهی کل
کمیته‌های مقاومت مردمی
گروه‌های دیگر
اتحادیه عرب
حزب‌الله لبنان
شخصیت‌ها
اسرائیلی‌ها
موشه آرنس
Ami Ayalon
ایهود باراک
مناخم بگین
مئیر داگان
موشه دایان
Avi Dichter
Yuval Diskin
داوید بن گوریون
افراییم هالوی
دان حالوتس
تسیپی لیونی
گلدا مئیر
شائول موفاز
اسحاق مردخای
بنیامین نتانیاهو
ایهود اولمرت
شیمون پرز
Yaakov Peri
اسحاق رابین
Amnon Lipkin-Shahak
اسحاق شامیر
آریل شارون
شبتای شاویت
موشه یعلون
دانی یاتوم
زوی زمیر
فلسطینی‌ها
ابوعباس
محمود عباس
موسی عرفات
یاسر عرفات
یحیی عیاش
مروان برغوثی
محمد دحلان
محمد ضیف
جورج حبش
ودیع حداد
اسماعیل هنیه
نایف حواتمه
محمد امین الحسینی
Ghazi Jabali
احمد جبرئیل
خلیل الوزیر
صلاح خلف
لیلا خالد
Sheikh Khalil
خالد مشعل
زهیر محسن
ابوعلی مصطفی
ابونضال
عزالدین قسام
Jibril Rajoub
عبدالعزیز رنتیسی
Ali Hassan Salameh
صلاح شحاده
رمضان شلح
فتحی شقاقی
احلام تمیمی
احمد یاسین
زیاد نخاله
گاهشمار
پس‌زمینه
۱۹۲۰–۱۹۴۸
قیمومت بریتانیا بر فلسطین
intercommunal conflict
۱۹۲۰
قیام ۱۹۲۰ جشنواره حضرت موسی
Battle of Tel Hai
۱۹۲۱
Jaffa riots
۱۹۲۹
Palestine riots
Hebron massacre
Safed massacre
۱۹۳۶–۳۹
Arab revolt
1944–47
شورش یهودیان در فلسطین
۱۹۴۷–۴۸
جنگ داخلی در فلسطین تحت قیمومت بریتانیا (۱۹۴۸–۱۹۴۷)
۱۹۴۸–۱۹۷۰
۱۹۴۸
جنگ اعراب و اسرائیل
کشتارهای جنگ
۱۹۴۸–اکنون
فدائیان فلسطینی
۱۹۵۱–۱۹۶۷
حملاتagainst Israeli civilians
دهه ۱۹۵۰–دهه ۱۹۶۰
IDF reprisal operations
۱۹۵۳
کشتار قبیه
۱۹۵۶
کفرقاسم
کشتار خان‌یونس
Rafah massacre
۱۹۶۷
جنگ شش‌روزه
۱۹۶۷–۷۰
جنگ فرسایشی (۱۹۶۷–۱۹۷۰)
۱۹۶۸
نبرد کرامه
مقاومت فلسطین در جنوب لبنان
۱۹۶۸–۱۹۸۲
۱۹۷۰
Avivim school bus massacre
۱۹۷۲
Sabena Flight 571
کشتار مونیخ
عملیات "خشم خدا"
۱۹۷۳
بحران لیلهامر
۱۹۷۴
Kiryat Shmona massacre
Ma'alot massacre
۱۹۷۵
Savoy Hotel Attack
۱۹۷۶
عملیات "اِنتِبه"
۱۹۷۸
Coastal Road massacre
South Lebanon conflict
۱۹۸۰
Misgav Am hostage crisis
۱۹۷۳–۱۹۸۷
۱۹۷۳
جنگ یوم کیپور
۱۹۷۵
بمب‌گذاری‌های خیابان بن یهودا
۱۹۸۲
جنگ لبنان
Siege of Beirut
۱۹۸۴
Bus 300 affair
۱۹۸۵
Achille Lauro
hijacking
عملیات
پای چوبین
۱۹۸۷
Night of the Gliders
انتفاضه اول
۱۹۸۷–۱۹۹۱
۱۹۸۸
خلیل الوزیر
۱۹۸۹
Bus 405 attack
۱۹۹۰
Temple Mount riots
دهه ۱۹۹۰
Palestinian suicide attacks
۱۹۹۴
قتل‌عام مسجد الخلیل
انتفاضه دوم
۲۰۰۰–۲۰۰۵
حملات موشکی فلسطینی‌ها به اسرائیل
فهرست
Palestinian suicide attacks
Israeli assassinations
۲۰۰۰
وقایع اکتبر
۲۰۰۱
Santorini
۲۰۰۲
عملیات کشتی نوح
عملیات دیوار دفاعی
نبرد جنین
Battle of Nablus
Operation "Determined Path"
۲۰۰۳
Abu Hasan
حمله هوایی عین الصاحب
۲۰۰۴
Operation "Rainbow"
Beit Hanoun raid
Operation "Days of Penitence"
۲۰۰۶–
اکنون
۲۰۰۶
Operation "Bringing Home the Goods"
۲۰۰۸
Mercaz HaRav
حمله انتحاری در اورشلیم (۲۰۰۸)
۲۰۰۹
Temple Mount riots
۲۰۱۰
Palestinian militancy campaign
۲۰۱۵
Israeli–Palestinian conflict (2015–2016)
۲۰۱۷
Temple Mount crisis
درگیری اسرائیل و غزه
۲۰۰۶–
اکنون
۲۰۰۶
Gaza beach explosion
Gaza cross-border raid
Operation "Summer Rains"
Operation "Autumn Clouds"
کشتار بیت حانون
۲۰۰۸
Gaza–Egypt border breach
عملیات زمستان داغ
۲۰۰۸–۰۹
جنگ غزه
۲۰۱۰
حمله اسرائیل به کاروان کمک‌رسانی غزه
۲۰۱۲
درگیری‌های مارس ۲۰۱۲ غزه و اسرائیل
جنگ ۲۰۱۲ غزه
۲۰۱۴
جنگ ۲۰۱۴ غزه
۲۰۱۵
Freedom Flotilla III
دیپلماسی
گاهشمار
۱۹۴۸–۱۹۹۱
۱۹۴۸
نکبت (فلسطین)
محل‌های عربی سکنه‌زدایی‌شده
۱۹۴۹
Lausanne Conference
۱۹۶۷–اکنون
شهرک‌های اسرائیلی
خشونت شهرک‌نشینان اسرائیلی
international law
دهه ۱۹۹۰
۱۹۹۱
کنفرانس ۱۹۹۱ مادرید
۱۹۹۳/۹۵
پیمان‌های اسلو
۱۹۹۴
Protocol on Economic Relations
(Paris Protocol)
۱۹۹۴
Gaza–Jericho Agreement
۱۹۹۴–اکنون
US security assistance to PNA
۱۹۹۷
Hebron Agreement
۱۹۹۸
Wye River Memorandum
۱۹۹۹
Sharm el-Sheikh Memorandum
دهه ۲۰۰۰
۲۰۰۰
نشست ۲۰۰۰ کمپ دیوید
Clinton Parameters
۲۰۰۱
Taba Summit
۲۰۰۲
گروه چهار خاورمیانه
۲۰۰۳
نقشه راه
۲۰۰۵
خروج اسرائیل از نوار غزه
۲۰۰۵
Agreement on Movement and Access
۲۰۰۶
Valley of Peace initiative
۲۰۰۷
کنفرانس آناپولیس
۲۰۰۹
مناقشه اسرائیل آفتونبلادت
دهه ۲۰۱۰
۲۰۱۰–۱۱
Israeli–Palestinian peace talks
۲۰۱۱
اسناد فلسطین
۲۰۱۳–۱۴
Israeli–Palestinian peace talks
سازمان ملل
۱۹۴۷
طرح سازمان ملل برای تقسیم فلسطین
۱۹۴۸
UN Resolution 194
۱۹۶۷
قطعنامه ۲۴۲ شورای امنیت
پرونده‌های دیوان بین‌المللی دادگستری
۲۰۰۴
ساخت دیوار
۲۰۲۳–اکنون
پرونده نسل‌کشی آفریقای جنوبی علیه اسرائیل
۲۰۲۴
نیکاراگوآ در برابر آلمان
۲۰۲۳–۲۰۲۴
پرونده دیوان بین‌المللی دادگستری دربارهٔ اشغال سرزمین‌های فلسطینی به دست اسرائیل
پایتخت‌های
حکومت‌ها و قلمروهای
اروپا
پایتخت‌های
قلمروی وابسته
فهرست کشورهای با رسمیت محدود
به صورت
خمیده
نمایش داده شده‌اند.
اروپای غربی
آمستردام
هلند
آندورا لا ولا
آندورا
برن
سوئیس
بروکسل
بلژیک
دوگلاس
جزیره من
(بریتانیا)
دوبلین
جمهوری ایرلند
لندن
بریتانیا
لوکزامبورگ
لوکزامبورگ
پاریس
فرانسه
سن هلیه
جرزی
(بریتانیا)
سن پتر پورت
گرنزی
(بریتانیا)
اروپای شمالی
کپنهاگ
دانمارک
هلسینکی
فنلاند
لانگیربین
سوالبارد
(نروژ)
ماریهام
جزایر الند
(فنلاند)
نوک
گرینلند
(دانمارک)
الونکین‌بین
یان ماین
(نروژ)
اسلو
نروژ
ریکیاویک
ایسلند
استکهلم
سوئد
توشهاون
جزایر فارو
(دانمارک)
اروپای مرکزی
برلین
آلمان
براتیسلاوا
اسلواکی
بوداپست
مجارستان
لیوبلیانا
اسلوونی
پراگ
جمهوری چک
فادوتس
لیختن‌اشتاین
وین
اتریش
ورشو
لهستان
اروپای جنوبی
آنکارا
ترکیه
آتن
یونان
بلگراد
صربستان
بخارست
رومانی
جبل طارق
جبل طارق
(بریتانیا)
لیسبون
پرتغال
مادرید
اسپانیا
موناکو-ویل
موناکو
نیکوزیا
قبرس
لفکوشای شمالی
جمهوری ترک قبرس شمالی
۴، ۵
پودگوریتسا
مونته‌نگرو
پریشتینا
جمهوری کوزوو
رم
ایتالیا
سان مارینو
سان مارینو
سارایوو
بوسنی و هرزگوین
اسکوپیه
جمهوری مقدونیه
صوفیه
بلغارستان
تیرانا
آلبانی
والتا
مالت
واتیکان سیتی
واتیکان
زاگرب
کرواسی
اروپای شرقی
آستانه
قزاقستان
باکو
جمهوری آذربایجان
کیشیناو
مولداوی
کی‌یف
اوکراین
مینسک
بلاروس
مسکو
روسیه
ریگا
لتونی
استپاناکرت
جمهوری آرتساخ
۴، ۵
سوخومی
آبخاز
۳، ۵
تالین
استونی
تفلیس
گرجستان
تیراسپل
ترانس‌نیستریا
تسخینوالی
اوستیای جنوبی
۳، ۵
ویلنیوس
لیتوانی
ایروان
ارمنستان
همچنین پایتخت
پادشاهی هلند
همچنین پایتخت
اتحادیه اروپا
کرسی‌های نهادی اتحادیه اروپا
بروکسل و اتحادیه اروپا
را ببینید.
کشور فراقاره‌ای
کاملاً در
آسیای غربی
اما روابط سیاسی‌اجتماعی با اروپا دارد
کشور با رسمیت محدود
جوایز برگزیده کودکان نیکلودین
میزبانان
پائولا عبدل
دیوید آرکت
جک بلک
کندس کمرون بیور
جان سینا
دیو کولیر
تونی دنزا
کامرون دیاز
جاش دوهامل
نیکول اگرت
دیوید فاستینو
دبی گیبسون
برایان آستین گرین
ویتنی هیوستون
کوین جیمز
دواین جانسون
نیک جوناس
جویی لورنس
ال ال کول جی
مندی مور
فرانکی میونیز
مایک مایرز
کورین نمک
روزی اودانل
برایان رابینز
هالی رابینسون پیت
دن اشنایدر
بلیک شلتون
ویل اسمیت
توری اسپلینگ
بن استیلر
جاستین تیمبرلیک
مارک والبرگ
مارک وینر
ویل ویتون
جایگاه ها
Candlestick Park
فرودگاه سانتا مونیکا، کالیفرنیا
The Forum
Galen Center
Grand Olympic Auditorium
هالیوود بول
تئاتر پنتیجز (هالیوود)
Pauley Pavilion
The Summit
یونیورسال استودیوز
استیپلز سنتر
planned for 2019
جایگاه های بین المللی
آرژانتین
استرالیا
برزیل
کلمبیا
فرانسه
آلمان
اندونزی
ایتالیا
مکزیک
هلند
فیلیپین
سوئد
UK
اعضای
منطقه اقتصادی اروپا (EEA)
اعضای
اتحادیه اروپا
اتریش
بلژیک
بلغارستان
کرواسی
عضو موقت
قبرس
جمهوری چک
دانمارک
استونی
فنلاند
فرانسه
آلمان
یونان
مجارستان
ایرلند
ایتالیا
لتونی
لیتوانی
لوکزامبورگ
مالت
هلند
لهستان
پرتغال
رومانی
اسلواکی
اسلوونی
اسپانیا
سوئد
اعضای
انجمن تجارت آزاد
ایسلند
لیختن‌اشتاین
نروژ
سایر اعضا
بریتانیا
تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۰
شورای اروپا
موسسات
Secretary General
Committee of Ministers
Parliamentary Assembly
Congress
دادگاه حقوق بشر اروپا
Commissioner for Human Rights
Commission for the Efficiency of Justice
Commission against Racism and Intolerance
Venice Commission
اعضا
آلبانی
آلمان
آندورا
اتریش
ارمنستان
اسپانیا
استونی
اسلواکی
اسلوونی
اوکراین
ایتالیا
ایسلند
بریتانیا
بلژیک
بلغارستان
بوسنی و هرزگوین
پادشاهی هلند
پرتغال
ترکیه
جمهوری ایرلند
جمهوری آذربایجان
جمهوری چک
دانمارک
روسیه
رومانی
سان مارینو
سوئد
سوئیس
صربستان
فرانسه
فنلاند
قبرس
کرواسی
گرجستان
لتونی
لوکزامبورگ
لهستان
لیتوانی
لیختن‌اشتاین
مالت
مجارستان
مقدونیه شمالی
مولداوی
موناکو
مونته‌نگرو
نروژ
یونان
ناظران
کانادا
سریر مقدس
اسرائیل
ژاپن
مکزیک
ایالات متحده آمریکا
شوالیه‌های مالت
EU relations
اعضای پیشین
چکسلواکی
Saar (assoc. 1950–1956)
صربستان و مونته‌نگرو
داده‌های کتابخانه‌ای
عمومی
ISNI
ویاف
ورلدکت (از طریق ویاف)
کتابخانه‌های ملی
نروژ
شیلی
اسپانیا
فرانسه
(داده‌ها)
(داده‌ها)
کاتالونیا
اوکراین
آلمان
اسرائیل
ایالات متحده آمریکا
ژاپن
جمهوری چک
شناسه NLKبرابر با KSH1998025580 معتبر نیست.
نهادهای پژوهش هنری
کولتورناو (نروژ)
پایگاه‌های دادهٔ علمی
ساینی (ژاپن)
سایر
کاربرد چندوجهی اصطلاحات موضوعی
فرهنگ تاریخی سوئیس
منطقهٔ
موزیک‌برینز
بایگانی ملی (ایالات متحده)
ریرو (سوئیس)
شناسه REROبرابر با A000050560 معتبر نیست.
سوداک (فرانسه)
دانشنامهٔ اسلام
پارلمان بریتانیا
برگرفته از «
رده‌ها
آلمان
اروپای غربی
اروپای مرکزی
ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در ۱۸۷۱ (میلادی)
ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۹ (میلادی)
ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۹۱ (میلادی)
بنیان‌گذاری‌های ۱۹۹۰ (میلادی) در اروپا
جمهوری‌های فدرال مشروطه
جمهوری‌های فدرال
قلمروها و کشورهای ژرمنی‌زبان
کشورها در اروپا
کشورها و سرزمین‌های آلمانی‌زبان
کشورهای آلپ
کشورهای جی۷
کشورهای عضو اتحادیه اروپا
کشورهای عضو اتحادیه مدیترانه
کشورهای عضو جی ۸
کشورهای عضو سازمان ملل متحد
کشورهای عضو شورای اروپا
کشورهای عضو ناتو
کشورهای گروه ۲۰
کشورهای هم‌مرز با اقیانوس اطلس
لیبرال دموکراسی
رده‌های پنهان:
یادکردهای دارای منبع به زبان آلمانی
مقاله‌های دارای واژگان به زبان آلمانی
صفحه‌هایی که از افزونه فونوز استفاده می‌کنند
مقاله‌های دارای واژگان به زبان لاتین
یادکردهای دارای منبع به زبان انگلیسی
صفحه‌های حاوی پیوند جادویی آی‌اس‌بی‌ان
همه مقاله‌های دارای عبارت‌های بدون منبع
صفحه‌هایی که از یادکرد وب با وضعیت پیوند نامعلوم استفاده می‌کنند
نگهداری یادکرد:تاریخ و سال
صفحه‌های دارای تابع تجزیه‌گر آرایش‌عدد با آرگومان غیرعددی
پیوند رده انبار در ویکی‌داده است
پیوندهای وی‌بک الگوی بایگانی اینترنت
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های ISNI
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های VIAF
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های BIBSYS
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های BNC
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های BNE
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های BNF
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های CANTICN
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های EMU
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های GND
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های J9U
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های LCCN
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های NDL
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های NKC
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های معیوب NLK
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های KULTURNAV
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های CINII
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های FAST
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های HDS
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های MusicBrainz area
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های NARA
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های معیوب RERO
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های SUDOC
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های TDVİA
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های UKPARL
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های WorldCat-VIAF
داده‌های کتابخانه‌ای با ۲۵ عنصر
مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه شناسه‌های چندگانه
نوشتارهای صوتی
آلمان
افزودن مبحث