Victoriameer - Wikipedia

Victoriameer - Wikipedia
Gaan na inhoud
Koördinate
1°S
33°O
1°S 33°O
-1; 33
in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Victoriameer
Nasa
-Satellietbeeld van die Victoriameer
Kaart van die Victoriameer
Koördinate
1°S
33°O
1°S 33°O
-1; 33
Ligging:
Tanzanië
Uganda
Kenia
Soort:
Binnemeer
Oppervlakte
68
800
km² (26
600
myl²)
Gemiddelde diepte:
40
meter (130
voet)
Maksimum diepte:
83
meter (272
voet)
Volume
750
km³ (660
myl³)
Lengte
337
km (209
myl)
Breedte
250
km (160
myl)
Opvangsgebied:
184
000
km² (71
000
myl²)
Omtrek
440
km (2
140
myl)
Invloei:
Kagerarivier
Uitvloei:
Wit Nyl
Eiland/e
84
Nedersettings
Bukoba, Tanzanië
Mwanza, Tanzanië
Musoma, Tanzanië
Kisumu, Kenia
Kendu Bay, Kenia
Homa Bay, Kenia
Kampala
, Uganda
Entebbe
, Uganda
Jinja
, Uganda
Die
Victoriameer
Engels
Lake Victoria
Swahili
Viktoria Nyanza
Luo
Nam Lolwe
Luganda
Nnalubaale
Nyanza
in ander
Bantoetale
) is een van die
Groot Mere van Afrika
en die grootste meer in
Afrika
. Dit lê net suid van die
ewenaar
Kaart van die
Groot Mere van Afrika
Albertmeer
Lake Albert
Edwardmeer
Lake Edward
Kivumeer
Lake Kivu
Kyogameer
Lake Kyoga
Malawimeer
Lake Malawi
Mwerumeer
Lake Mweru
Rukwameer
Lake Rukwa
Tanganjikameer
Lake Tanganyika
Turkanameer
Lake Turkana
Victoriameer (
Lake Victoria
Uitsig oor die meer vanaf
Speke Resort
in Munyonyo, Kampala, Uganda
Die swart streep dui Stanley se roete aan
Die meer is deur die ontdekkingsreisiger John Hanning Speke in sy verslae Victoriameer herbenoem, na
koningin Victoria
. Hy was die eerste
Brit
om dit te dokumenteer. (Daar is sedertdien erken dat die inheemse gidse die naam Nyanza-meer gebruik het om dit aan hom te beskryf.) Speke het dit in 1858 gedoen terwyl hy saam met
Richard Francis Burton
op 'n ekspedisie was om die bron van die
Nylrivier
op te spoor. Hierdie ekspedisie is finansieel deur die Royal Geographic Society geborg.
Met 'n oppervlakte van ongeveer 59
947 vierkante kilometer
is Victoriameer Afrika se grootste meer volgens oppervlakte, die wêreld se grootste
tropiese
meer,
en die wêreld se tweede grootste
varswatermeer
volgens oppervlakte ná
Bowemeer
in
Noord-Amerika
Volgens volume is Victoriameer die negende grootste kontinentale meer ter wêreld, met ongeveer 2
424 kubieke kilometer se water.
Victoriameer het 'n maksimum diepte van tussen 80 en 84 meter en 'n gemiddelde diepte van 40 meter. Sy opvangsgebied strek oor 169
858 vierkante kilometer.
Die meer se oewer beslaan 7
142 kilometer, gedigitiseer teen die 1:25 000-vlak,
met eilande wat 3,7% van hierdie lengte beslaan. Die meer se area strek oor drie lande:
Kenia
(6% of 4
100 vierkante kilometer,
Uganda
(45% of 31
000 vierkante kilometer en
Tanzanië
(49% of 33
700 vierkante kilometer).
Geologie
wysig
wysig bron
Topografiese kaart van Victoriameer
Geologies gesien is Victoriameer ongeveer 400
000 jaar oud. Dit het gevorm toe riviere wat weswaarts vloei deur 'n steil korsblok opgedam is. Gedurende sy geologiese geskiedenis het Victoriameer veranderinge ondergaan. Geologiese bewysstukke vanaf die meer se bodem toon dat Victoriameer minstens drie keer sedert sy vorming heeltemal opgedroog het. Hierdie droogtesiklusse hou waarskynlik verband met
ystydperke
in die
verlede
. Die Victoriameer het ongeveer 17
300 jaar gelede laas opgedroog, en het 14
700 jaar gelede weer opgevul,
toe die begin van die vogtige tydperk in Afrika aangebreek het.
10
Hidrologie en limnologie (meerkunde)
wysig
wysig bron
Victoriameer en die
Groot Skeurvallei
Victoriameer ontvang 80% van sy water uit direkte reënval. Gemiddelde verdamping op die meer is tussen 2 en 2,2 meter per jaar, amper die dubbele neerslag van oewergebiede. Victoriameer ontvang sy water bykomend van riviere en duisende klein
strome
. Die
Kagerarivier
is die grootste rivier wat in hierdie meer vloei, met sy
mond
aan die westelike oewer van die meer. In die Keniaanse sektor is die belangrikste riviere die Sio, Nzoia, Yala, Nyando, Sondu Miriu, Mogusi en Migori.
Die enigste uitvloei vanuit die Victoriameer is die Nylrivier, wat naby Jinja in Uganda uitvloei. Dit maak die Victoriameer die belangrikste bron van die langste tak van die Nylrivier. Die boonste gedeelte van die Nyl staan algemeen bekend as die Victoria-Nyl totdat dit die
Albertmeer
bereik. Hoewel dit deel vorm van dieselfde rivierstelsel wat as die
Wit-Nyl
bekend staan, geld hierdie naam streng gesproke eers nadat die rivier die Uganda-grens na Suid-Soedan in die noorde oorgesteek het.
Die meer vertoon
eutrofiese toestande
. In 1990–1991 was suurstofkonsentrasie in die gemengde laag hoër as in 1960–1961, met byna aanhoudende suurstofoverversadiging in oppervlakwater. Suurstofkonsentrasie in hipolimnetiese water (dit wil sê die laag water wat onder die termokline lê, sirkuleer nie en bly altyd koud) was gedurende 1990–1991 vir 'n langer tydperk laer as in 1960–1961, met waardes van minder as 1 mg per liter wat in water so vlak as 40 meter voorkom, vergeleke met 'n vlakste voorkoms van meer as 50 meter in 1961. Die veranderinge in oksigenering word beskou as in ooreenstemming met metings van hoër alge-biomassa en produktiwiteit. Hierdie veranderinge het om verskeie redes ontstaan, soos opeenvolgende brande wat in die kom ontstaan het, roet en as neerslag wat oor die breë gebied van die meer versprei het; verhoogde nutriënt-invloei vanaf riviere, en verhoogde besoedeling as gevolg van nedersetting langs die oewers.
Badmetrie
wysig
wysig bron
Victoriameer se badmetriese model
11
Die meer word beskou as 'n vlak meer, die groot geografiese gebied wat dit beslaan in ag genome, met 'n maksimum diepte van ongeveer 80 meter en 'n gemiddelde diepte van 40 meter.
12
'n Projek van 2016 het tienduisend punte gedigitaliseer en die eerste ware badmetriese kaart van die meer geskep. Die diepste deel van die meer word ten ooste in die meer naby Kenia gevind, terwyl die meer in die algemeen vlak is in die weste langs die Ugandese kuslyn en in die suide langs die Tanzaniese kuslyn.
Inheemse natuurlewe
wysig
wysig bron
Soogdiere
wysig
wysig bron
Baie
soogdierspesies
leef in die omgewing van die Victoriameer, en sommige daarvan hou nou verband met die meer en die vleilande. Hieronder tel die
seekoei
groototter
, gevlekte otter,
moeras-muishond
, rietrot,
sitatunga
en
defassa-waterbokkie
Reptiele
wysig
wysig bron
Die Victoriameer en sy vleilande het 'n groot bevolking van
Nylkrokodille
, sowel as
Afrika-helmskilpaaie
, veranderlike modderskilpaaie en Williams se modderskilpad.
13
Hierdie skilpad is beperk tot die Victoriameer en ander mere, riviere en moerasse in die boonste Nylkom.
Cichlidae-vis
wysig
wysig bron
In teenstelling met baie ander cichlidae-vissoorte in die Victoriameer, kom
Haplochromis nyererei
algemeen voor. Sy oë is veral sensitief vir lig, veral rooi, wat minder beïnvloed word deur die afname in die helderheid van die water as gevolg van
eutrofiering
as
kleure
met 'n kort golflengte
14
Haplochromis thereuterion
oorleef in klein getalle. Aanvanklik het hulle uitgesterf, maar toe dit herontdek is, het dit van habitat verander (van naby die wateroppervlak na rotsagtige areas) en voedingsgedrag (van oppervlakinsekte na inseklarwes)
15
Die Victoriameer was voorheen baie ryk aan vis, insluitend vele endemiese soorte, maar 'n groot persentasie daarvan het gedurende die afgelope 50 jaar uitgesterf.
16
Die hoofgroep in die Victoriameer is die haplochromine-cichlidae-visse (
Haplochromis sensu lato
) met meer as 500 spesies, byna almal endemies,
17
18
met 'n geskatte 300 wat nog nie beskryf is nie.
19
Dit is baie meer visspesies as enige ander meer ter wêreld, behalwe vir die
Malawimeer
20
Dit is die resultaat van 'n snelaanpasbare bestraling in die afgelope ongeveer 15
000 jaar.
21
Hul buitengewone verskeidenheid en spoed van
evolusie
was al die onderwerp van talle wetenskaplike studies van die kragte wat die rykdom van lewe oral dryf.
22
Die Victoria-haplochromines vorm deel van 'n ouer groep van meer as 700 verwante spesies, insluitend dié van verskeie kleiner mere in die streek, veral
Kyoga
Edward
, George, Albert en
Kivu
Die Victoria-haplochromines is duidelik
geslagsdimorf
(mannetjies relatief helderkleurig; wyfies vaal).
23
Hul ekologie is buitengewoon uiteenlopend en vorm ten minste 16 groepe, waaronder detritivore, zooplanktivores, insekvreters, garnaalvreters, en weekdiere.
22
As gevolg van predasie deur die Nyl-baars,
eutrofikasie
en ander veranderinge in die ekosistelsel, word beraam dat minstens 200 spesies (ongeveer 40%) van die Victoriameer-haplochromines uitgesterf het,
18
24
insluitend meer as 100 onbeskryfde spesies.
19
Aanvanklik is gevrees dat hierdie getal selfs hoër was, na sommige ramings selfs 65% van die totale spesie,
25
maar verskeie spesies wat moontlik uitgesterf het, is herontdek nadat die Nyl-baars se getalle in die negentigerjare begin afneem het.
26
Verskeie van die oorblywende spesies word ernstig bedreig en addisionele uitwissings is moontlik.
27
Sommige spesies het in nabygeleë klein satelliet-mere, skuiling onder rotse of rante oorleef (wat hulle teen die Nyl-baars beskerm het),
28
of het by die mensgemaakte veranderinge in die meer self aangepas. Sulke aanpassings sluit in 'n groter
kieue
(aanpassing vir suurstofarm water), veranderinge aan die voedingsapparaat, veranderinge aan die oë (wat hulle beter sig in troebel water gee)
14
en kleiner kop, wat vinniger swem moontlik gemaak het.
29
Die visetende visse, weekdiere en inseketende visse haplochromines het is veral hard getref met talle spesies wat uitgesterf het. Ander het in hul suiwer vorm uitgesterf, maar oorleef as
basters
. Sommige van die bedreigde cichlidae-spesies in die Victoriameer het 'versekering'-bevolkings in dieretuine, openbare akwariums en by privaat versamelaars, en 'n paar spesies is
in die natuur uitgesterf
maar oorleef nog in gevangenskap.
30
31
32
33
34
Die uitwissing van cichlidae-visse in die genus
Haplochromis
is ook te wyte aan die eutrofikasie van die meer. Die vrugbaarheid van tropiese waters hang af van die tempo waarteen voedingstowwe in die oplossing gebring kan word. Die invloedryke riviere van die Victoriameer lewer min voedingstowwe in verhouding tot sy grootte. As gevolg hiervan word die meeste van die Victoriameer se voedingsstowwe vermoedelik opgesluit in die neerslag op die bodem.
35
Vegetatiewe stof vergaan stadig. Diere verval egter aansienlik vinniger, dus is die vrugbaarheid van die meer afhanklik van die tempo waarteen hierdie voedingstowwe deur visse en ander organismes opgeneem kan word. Daar is min twyfel dat
Haplochromis
'n belangrike rol gespeel het om
detritus
en
plankton
weer in die oplossing te kry.
36
37
38
Met ongeveer 80% van die
Haplochromis
-spesies wat aan detritus voed, en ewe in staat is om van mekaar af te voed, het hulle 'n hegte, interne herwinningstelsel gevorm, wat voedingstowwe en biomassa vertikaal en horisontaal deur die waterkolom stuur, via predasie deur mense en landdiere. Die verwydering van
Haplochromis
kon egter daartoe bygedra het dat die
algebloeisels
toegeneem het,
39
wat op sy beurt verantwoordelik kan wees vir massa vissterftes.
Skaaldiere
wysig
wysig bron
Vier spesies varswaterkrappe kom in die Victoriameer voor:
Potamonautes niloticus
kom wydverspreid voor en
P. emini
is aangeteken in die omgewing van Bukoba in Tanzanië, maar albei word ook elders in Afrika aangetref.
40
Laasgenoemde is in 2017 die eerste keer wetenskaplik beskryf en daar is baie min oor hulle bekend:
P. entebbe
is slegs naby
Entebbe
waargeneem (die enigste bekende
monster
is in 1955 versamel en dit is onbekend of dit in of naby die meer was) en
P. busungwe
slegs op Busungwe-eiland in die noordwestelike deel van die meer. Laasgenoemde is waarskynlik die kleinste varswaterkrap in Afrika met 'n breedte van ongeveer 1,6
cm, hoewel
P. kantsyore
van die
Kagerarivier
, en
Platythelphusa maculata
en
P. polita
van die Tanganyikameer amper net so klein is.
41
Die enigste garnaal is
Caridina nilotica
42
wat algemeen en wydverspreid in die Victoriameer voorkom.
22
Weekdiere
wysig
wysig bron
Die Victoriameer is die tuiste van 28 spesies varswaterslakke (bv.
Bellamya
Biomphalaria
Bulinus
Cleopatra
Gabbiella
en
Melanoides
), insluitend twaalf endemiese spesies of subspesies.
43
Daar is 17 spesies van
tweekleppiges
Corbicula
Coelatura
Sphaerium
en
Byssanodonta
), insluitend ses endemiese spesies of subspesies.
44
Dit is waarskynlik dat daar nog slakspesies is wat nog nie beskryf is nie. Twee van die slak-genera,
Biomphalaria
en
Bulinus
, is
intermediêre gashere
van die parasiet
bilharzia
(schistosomiasis). Menslike infeksies deur hierdie parasiet kom gereeld by die Victoriameer voor. Dit kan toeneem as gevolg van die verspreiding van die indringerwaterhiasint ('n optimale slakhabitat),
45
en die verlies van baie slaketende cichlidae in die meer.
46
Visserye
wysig
wysig bron
Vissers en hul bote aan die oewer van die Victoriameer
Die Victoriameer is die bron van Afrika se grootste binnelandse
vissery
(vanaf 1997). Aanvanklik het die vissery slegs op inheemse spesies gefokus, veral tilapia en haplochromine-cichlidae, maar ook katvis (
Bagrus
Clarias
Synodontis
en silwerbottervis), olifantvis, ningu (
Labeo victorianus
) en gemarmerde longvis (
Protopterus aethiopicus
).
47
48
Sommige hiervan, waaronder tilapia en ningu (
Labeo victorianus
), het reeds in die eerste helfte van die 20ste eeu afgeneem weens
oorbevissing
22
In die vyftigerjare is verskeie soorte nie-inheemse tilapia en Nyl-baars by die meer gevoeg. Nietemin het die inheemse vissoorte voortgegaan om die vissery te oorheers tot in die 1970's, toe hul afname 'n sterk verskuiwing na die nie-inheemse
Nyl-tilapia
(nou 7% van die vangste), die nie-inheemse Nyl-baars (60%) en die inheemse Victoriameer sardien (30%) teweeg gebring het. Vanweë sy klein grootte het die oopwater-sardien slegs klein visserye ondersteun, totdat die ander inheemse visse afgeneem het. Op die hoogtepunt in die vroeë negentigerjare is 500
000 ton Nyl-baars jaarliks in die Victoria-meer gevang, maar dit het in die latere jare aansienlik afgeneem.
Omgewingskwessies
wysig
wysig bron
'n Aantal omgewingsvraagstukke hou verband met die verdwyning van baie endemiese visspesies in die Victoriameer word die "mees dramatiese voorbeeld van uitsterwing deur mense veroorsaak in 'n ekostelsel" genoem.
27
Indringervisse,
waterhiasinte
en besoedeling tel onder die belangrikste kwessies wat die Victoriameer se natuurlike ekostelsel benadeel.
Geskiedenis en verkenning
wysig
wysig bron
Die Nylbaars is in die Victoriameer vrygelaat vir visvangdoeleindes en kan tot twee meter lank en 200 kilogram swaar word
'n Hiasint-versmoorde oewer by Ndere-eiland aan Kenia se kant van die Victoriameer
Bevolkingsdigtheid rondom Victoriameer
Bismarckrots
Die eerste aangetekende inligting oor die Victoriameer kom van
Arabiese
handelaars wat die binnelandse roetes verken het op soek na
goud
ivoor
, ander kosbare goedere en
slawe
Die meer het bestaan en was bekend vir baie Afrikane in die opvanggebied lank voordat dit in 1858 deur 'n Europeër waargeneem is, toe die
Britse
ontdekkingsreisiger John Hanning Speke sy suidelike oewer bereik het terwyl hy met Richard Francis Burton op reis was om Sentraal-Afrika te verken en die Groot Mere op te spoor. Speke het geglo dat hy die oorsprong van die Nyl gevind het toe hy die 'uitgestrekte oop water' vir die eerste keer gesien het, en het die meer na koningin Victoria vernoem. Burton, wat destyds herstel het van siekte en verder suid op die oewer van die
Tanganjikameer
gerus het, was woedend oor Speke se bewering dat hy kon bewys dat sy ontdekking die ware bron van die Nylrivier was, omdat Burton dit as steeds onbevestig beskou het. 'n Baie openbare rusie het ontstaan, wat nie net 'n groot debat in die wetenskaplike gemeenskap van die dag ontlok het nie, maar ook baie belangstelling gekweek het onder ander ontdekkingsreisigers wat Speke se ontdekking wou bevestig of weerlê.
In die laat 1860's het die beroemde Britse
ontdekkingsreisiger
en
sendeling
David Livingstone
misluk in sy poging om die ontdekking van Speke te verifieer. Hy het te ver wes gereis en in plaas daarvan die
Kongorivierstelsel
bereik.
49
Uiteindelik het die
Wallies
-Amerikaanse ontdekkingsreisiger
Henry Morton Stanley
op 'n ekspedisie wat deur
New York Herald
-befondsing gefinansier is, die waarheid van Speke se ontdekking bevestig. Hy het om die meer geseil en die groot uitvloei by
Ripon-waterval
aan die noordelike oewer van die meer bevestig.
Nalubaale-dam
wysig
wysig bron
Die Nalubaale-
hidroelektriese
kragstasie in Njeru, Uganda
Die enigste uitvloei uit die Victoriameer is by Jinja, Uganda, waar dit die Victoria-Nyl vorm. Sedert minstens 12
000 jaar gelede het die water oor 'n natuurlike rots gestort. In 1952 het ingenieurs wat vir die regering van Brits-Uganda optree, die dam en reservoir vernietig om dit met 'n kunsmatige damwal te vervang, die vlak van die meer te beheer en die geleidelike erosie van die natuurlike dam en te verminder. 'n Standaard vir die nabootsing van die ou uitvloeitempo genaamd die "ooreengekome kurwe" is opgestel, wat die maksimum vloeitempo op 300 tot 1
700 kubieke meter per sekonde stel, afhangende van die meer se watervlak.
In 2002 het Uganda 'n tweede
hidroelektriese
kompleks in die omgewing voltooi, die Kiira-hidroelektriese kragstasie, met finansiële hulp van die
Wêreldbank
. Teen 2006 het die watervlakke in die Victoriameer 'n 80-jaar laagtepunt bereik, en Daniel Kull, 'n onafhanklike hidroloog wat in
Nairobi
, Kenia, woon, het bereken dat Uganda ongeveer twee keer soveel water vrystel as wat ingevolge die ooreenkoms toegelaat word. Dit was hoofsaaklik verantwoordelik vir die onlangse daling in die vlak van die meer.
Vervoer
wysig
wysig bron
Sedert die 1900's was Victoria-veerbote 'n belangrike vervoermiddel tussen Uganda, Tanzanië en Kenia. Die belangrikste hawens op die meer is Kisumu, Mwanza, Bukoba,
Entebbe
, Port Bell en Jinja. Tot 1963 is die vinnigste en nuutste veerboot, MV
Victoria
, as 'n koninklike posskip gebruik. In 1966 is treinveerbootdienste tussen Kenia en Tanzanië tot stand gebring met die bekendstelling van MV Uhuru en MV Umoja. Die veerboot MV
Bukoba
het op 21 Mei 1996 in die meer gesink met 'n verlies van tussen 800 en 1
000 lewens, wat dit een van Afrika se ergste maritieme rampe maak. Nog 'n tragedie het onlangs op 20 September 2018 plaasgevind toe die passasiersboot MV
Nyerere
vanaf
Tanzanië
vertrek en gesink het, met meer as 200 sterftes.
50
Verwysings
wysig
wysig bron
en
"The Victoria Nyanza. The Land, the Races and their Customs, with Specimens of Some of the Dialects"
. World Digital Library. 1899.
Geargiveer
vanaf die oorspronklike op 24 Augustus 2018
. Besoek op
18 Februarie
2013
en
"Shoreline, Lake Victoria, vector polygon, ~2015".
{{
cite journal
}}
Cite journal requires
journal=
hulp
en
"Lake Victoria Statistics from this Dataverse".
{{
cite journal
}}
Cite journal requires
journal=
hulp
en
Saundry, Peter.
"Lake Victoria"
Geargiveer
vanaf die oorspronklike op 25 April 2016
. Besoek op
3 Julie
2014
en
"Lake Victoria"
Encyclopædia Britannica
Geargiveer
vanaf die oorspronklike op 8 April 2020
. Besoek op
27 April
2020
en
"Bathymetry TIFF, Lake Victoria Bathymetry, raster, 2017, V7".
{{
cite journal
}}
Cite journal requires
journal=
hulp
en
Stuart. "Basin, Lake Victoria Watershed (inside), vector polygon, ~2015".
{{
cite journal
}}
Cite journal requires
journal=
hulp
en
Hamilton. "Shoreline, Lake Victoria, vector line – 2015 – LakeVicFish Dataverse".
{{
cite journal
}}
Cite journal requires
journal=
hulp
en
Verheyen (2003). "Origin of the Superflock of Cichlid Fishes from Lake Victoria, East Africa":
325–
329.
{{
cite journal
}}
Cite journal requires
journal=
hulp
en
deMenocal. "Abrupt onset and termination of the African Humid Period":
347–
361.
{{
cite journal
}}
Cite journal requires
journal=
hulp
en
"Bathymetry TIFF, Lake Victoria Bathymetry, raster, 2016 – LakeVicFish Dataverse". 17 Mei 2018.
doi
10.7910/dvn/soeknr
{{
cite journal
}}
Cite journal requires
journal=
hulp
en
"LV_Bathy"
faculty.salisbury.edu
Geargiveer
vanaf die oorspronklike op 1 Junie 2020
. Besoek op
24 Oktober
2016
en
Spawls, Howell, Drewes, en Ashe (2002).
A Field Guide to the Reptiles of East Africa
. London: Academic Press.
ISBN
0-12-656470-1
{{
cite book
}}
: AS1-onderhoud: meer as een naam (
link
en
"Recovery of cichlid species in Lake Victoria: an examination of factors leading to differential extinction".
doi
10.1023/a:1016677515930
{{
cite journal
}}
Cite journal requires
journal=
hulp
en
Steeves, G.
'Haplochromis' thereuterion"
. Cichlid-Forum.
Geargiveer
vanaf die oorspronklike op 29 Oktober 2018
. Besoek op
28 Maart
2017
en
"Species extinction and concomitant ecological changes in Lake Victoria".
Netherlands Journal of Zoology
42
2–
3):
214–
32. 1992.
doi
10.1163/156854291X00298
en
"Ancient hybridization fuels rapid cichlid fish adaptive radiations".
Nature Communications
. 2017.
doi
10.1038/ncomms14363
en
DeWeerdt, S. (28 Februarie 2004).
"Dark secret of the lake"
. New Scientist.
Geargiveer
vanaf die oorspronklike op 22 September 2018
. Besoek op
26 Maart
2017
en
Sayer, C.A., L. Máiz-Tomé en W.R.T. Darwall (2018).
Freshwater biodiversity in the Lake Victoria Basin: Guidance for species conservation, site protection, climate resilience and sustainable livelihoods
. Cambridge, VK en Gland, Switserland: IUCN.
doi
10.2305/IUCN.CH.2018.RA.2.en
{{
cite book
}}
: AS1-onderhoud: meer as een naam (
link
en
"How many species of cichlid fishes are there in African lakes?".
Molecular Ecology
10
793–
806. 2001.
doi
10.1046/j.1365-294x.2001.01200.x
en
"The late Pleistocene desiccation of Lake Victoria and the origin of its endemic biota".
Hydrobiologia
596
(1):
5–
16. 2008.
doi
10.1007/s10750-007-9158-2
en
"Fisheries and cichlid evolution in the African Great Lakes: progress and problems".
Freshwater Reviews
131–
51. 2009.
doi
10.1608/frj-2.2.2
en
Rijssel. "Prevalence of disruptive selection predicts extent of species differentiation in Lake Victoria cichlids".
Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences
285
(1871).
doi
10.1098/rspb.2017.2630
en
van Rijssel (2013). "Adaptive responses in resurgent Lake Victoria cichlids over the past 30 years".
Evol. Ecol
27
253–
67.
doi
10.1007/s10682-012-9596-9
en
Goldschmidt (1993). "Cascading Effects of the Introduced Nile Perch on the Detritivorous/Phytoplanktivorous Species in the Sublittoral Areas of Lake Victoria".
Conservation Biology
(3):
686–
700.
doi
10.1046/j.1523-1739.1993.07030686.x
en
"Geographic Patterns. Eastern Africa"
. IUCN Red Lists. Geargiveer vanaf
die oorspronklike
op 2 Oktober 2018
. Besoek op
25 Maart
2017
en
Fiedler, P.L. en P M. Kareiva (1998).
Conservation Biology: For the Coming Decade
(2de
uitg.). pp.
209–
10.
ISBN
978-0-412-09661-7
en
Chapman (1996). "Wetland ecotones as refugia for endangered fishes".
Biological Conservation
78
263–
70.
doi
10.1016/s0006-3207(96)00030-4
en
Zeeuw (2013). "Two new species of zooplanktivorous haplochromine cichlids from Lake Victoria, Tanzania".
ZooKeys
256
1–
34.
doi
10.3897/zookeys.256.3871
en
Yirka, B. (27 November 2015).
"Study shows evolution does not always mean more diversification"
. Phys.org
. Besoek op
28 Maart
2017
en
Lévêque, C. (1997).
Biodiversity Dynamics and Conservation: The Freshwater Fish of Tropical Africa
. p.
358.
ISBN
978-0-521-57033-6
en
Steeves, G.
"New to the hobby Haplochromines"
. Cichlid-Forum.
Geargiveer
vanaf die oorspronklike op 22 September 2018
. Besoek op
28 Maart
2017
en
Rizza, D.
"Looking At Victoria Cichlids"
. Conscientious Aquarist Magazine.
Geargiveer
vanaf die oorspronklike op 1 Junie 2020
. Besoek op
28 Maart
2017
en
McAndrews, R. en D.I. Warmolts (25 Mei 2015).
"Progress in breeding freshwater fish"
. Boston Aquarium Society
. Besoek op
14 April
2017
en
R.S.A. Beauchamp. "Fishery research in the lakes of East Africa".
{{
cite journal
}}
Cite journal requires
journal=
hulp
en
Lucy Richardson.
"The lessons of Lake Victoria Uganda"
. Geargiveer vanaf
die oorspronklike
op 26 September 2014.
en
Les Kaufman. "Evolutionary and conservation biology of cichlid fishes as revealed by faunal remnants in northern Lake Victoria".
{{
cite journal
}}
Cite journal requires
journal=
hulp
en
Tijs Goldschmidt. "Cascading effects of the introduced Nile perch on the detrivorous/phytoplantivorous species in sublittoral areas of Lake Victoria".
{{
cite journal
}}
Cite journal requires
journal=
hulp
en
Peter B. O. Ochumba. "Observations on blue-green algal blooms in the open waters of Lake Victoria, Kenya".
{{
cite journal
}}
Cite journal requires
journal=
hulp
en
Cumberlidge, N. (2009). "27".
Freshwater Crabs and Shrimps (Crustacea: Decapoda) of the Nile Basin
. Springer, New York.: Dumony, H.J. pp.
547–
61.
ISBN
978-1-4020-9726-3
{{
cite book
}}
work=
ignored (
hulp
en
"Description of three new species of Potamonautes MacLeay, 1838 from the Lake Victoria region in southern Uganda, East Africa (Brachyura: Potamoidea: Potamonautidae)".
European Journal of Taxonomy
371
1–
19. 2017.
doi
10.5852/ejt.2017.371
en
"The shrimp Caridina nilotica in Lake Victoria (East Africa), before and after the Nile perch increase".
Hydrobiologia
563
(1):
31–
44. 2006.
doi
10.1007/s10750-005-1385-9
en
Brown, D. (1994).
Freshwater snails of Africa and their medical importance
(2de
uitg.).
ISBN
0-7484-0026-5
en
Mwambungu. "The diversity of benthic molluscs of Lake Victoria and Lake Burigi".
{{
cite journal
}}
Cite journal requires
journal=
hulp
en
Chege, N. (1995).
"Lake Victoria: A Sick Giant"
(PDF)
. People & the Planet.
Geargiveer
(PDF)
vanaf die oorspronklike op 17 Mei 2018
. Besoek op
16 Mei
2018
en
Pomerantz, J. (19 September 2015).
"Haplochromine Cichlids of Lake Victoria"
. ecologycenter.us.
Geargiveer
vanaf die oorspronklike op 4 Augustus 2018
. Besoek op
16 Mei
2018
en
Lake Victoria Fisheries Organization (2016).
"Lake Victoria Fisheries: An introduction"
. Geargiveer vanaf
die oorspronklike
op 15 Januarie 2018
. Besoek op
27 Maart
2017
en
"Exotic introductions to the fishery of Lake Victoria: What are the management options?".
{{
cite journal
}}
Cite journal requires
journal=
hulp
en
"Kenya, Africa – Lake Victoria in Kenya"
. Jambo Kenya Network.
Geargiveer
vanaf die oorspronklike op 11 November 2019
. Besoek op
14 Julie
2008
en
"Ferry tragedy: More than 200 feared dead in Tanzania"
The East African
Geargiveer
vanaf die oorspronklike op 18 Februarie 2020
. Besoek op
18 Februarie
2020
Verdere leesstof
wysig
wysig bron
en
Matheson, Alastair: Victoria Nyanza – the story of a lake. Lantern. Tydskrif vir Kennis en Kultuur. Jaargang 8, nr. 4, Junie 1959
de
Tijs Goldschmidt (1997).
Darwins Traumsee. Nachrichten von meiner Forschungsreise nach Afrika
. München: C.H. Beck.
ISBN
3-406-42881-9
Eksterne skakels
wysig
wysig bron
Wikimedia Commons bevat media in verband met
Victoriameer
en
"Lake Victoria"
Encyclopædia Britannica
. Besoek op
2 November
2023
en
Decreasing levels of Lake Victoria Worry East African Countries
en
New Scientist article
Geargiveer
13 Oktober 2008 op
Wayback Machine
on Uganda's violation of the agreed curve for hydroelectric water flow.
en
Dams Draining Lake Victoria
Geargiveer
10 Maart 2012 op
Wayback Machine
en
A Naturalist on Lake Victoria, with an Account of Sleeping Sickness and the Tse-tse Fly
(1920). T.F. Unwin Ltd, Londen; Biodiversity Archive
en
Video oor die Victoriameer
en
Institutions of the East African Community:
Lake Victoria Fisheries Organisation
Groot Mere van Afrika
Victoriameer
Tanganjikameer
Malawimeer
Turkanameer
Albertmeer
Kivumeer
Edwardmeer
Normdata
Internasionaal
VIAF
FAST
Nasionaal
Duitsland
Verenigde State
Spanje
Israel
Ontsluit van "
Kategorieë
Groot Mere van Afrika
Mere in Uganda
Mere in Tanzanië
Mere in Kenia
Versteekte kategorieë:
Koördinate op Wikidata
AS1-foute: tydskrif ontbreek
AS1-onderhoud: meer as een naam
AS1-foute: tydskrif geïgnoreer
Victoriameer
Nuwe onderwerp