Władysław Bortnowski – Wikipedia, wolna encyklopedia

Władysław Bortnowski – Wikipedia, wolna encyklopedia
Przejdź do zawartości
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ten artykuł dotyczy Władysława Bortnowskiego – generała. Zobacz też:
Władysława Bortnowskiego
– historyka wojskowości i podpułkownika.
Władysław Bortnowski
jako
generał brygady
generał dywizji
Data i miejsce urodzenia
12 listopada 1891
Radom
Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci
21 listopada 1966
Glen Cove
Nowy Jork
USA
Przebieg służby
Lata służby
1914–1945
Siły zbrojne
Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie
Formacja
Legiony Polskie
Stanowiska
dowódca
Armii „Pomorze”
Główne wojny i bitwy
I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
bitwa w Borach Tucholskich
bitwa nad Bzurą
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons
Prezes
Przynależność
Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce
Okres sprawowania
od 1961
do 1962
Poprzednik
Henryk Korab-Janiewicz
Następca
Henryk Korab-Janiewicz
Władysław Bortnowski
(ur.
12 listopada
1891
Radomiu
, zm.
21 listopada
1966
Glen Cove
) –
generał dywizji
Wojska Polskiego
, działacz emigracyjny i prezes
Instytutu Józefa Piłsudskiego w Ameryce
kawaler Orderu Virtuti Militari
Młodość i I wojna światowa
edytuj
edytuj kod
Był synem Władysława (wzgl. Józefa), inżyniera i urzędnika w
Żytomierzu
. W tym mieście ukończył naukę w gimnazjum
. Następnie przez rok studiował medycynę na
Uniwersytecie Moskiewskim
do 1911
. Później przeniósł się na
Uniwersytet Jagielloński
Krakowie
, gdzie studiował na Wydziale Lekarskim od 1911 do 1914
. Od 1908 należał do
Związku Walki Czynnej
, a od 1912 do
Związku Strzeleckiego
. Ukończył w 1913 szkołę podoficerską, a następnie oficerską Związku Strzeleckiego. Po wybuchu
I wojny światowej
przerwał studia i od 6 sierpnia 1914 służył w
Legionach Polskich
. Dowodził plutonem w
1 pułku piechoty
, potem kompanią w
5 pułku piechoty
, a następnie został adiutantem w
7 pułku piechoty
w składzie
I Brygady
. Był ranny w
bitwie pod Łowczówkiem
25 grudnia 1914. Po
kryzysie przysięgowym
w 1917 został internowany w obozie w
Beniaminowie
, w którym przebywał od lipca 1917 do kwietnia 1918. Do października tego roku sprawował funkcję dowódcy Okręgu Krakowskiego
Polskiej Organizacji Wojskowej
. W roku 1917/1918 kontynuował studia na UJ
Wojna polsko-bolszewicka 1919–1920
edytuj
edytuj kod
31 października 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. Był dowódcą kompanii, a następnie batalionu w
5 pułku piechoty Legionów
. W listopadzie 1918 uczestniczył w odsieczy polskiej dla opanowanego przez Ukraińców
Przemyśla
, a następnie
Lwowa
. Od maja do grudnia 1919 był słuchaczem I Kursu Wojennego
Szkoły Sztabu Generalnego
. Podczas
wojny polsko-bolszewickiej
pełnił następujące funkcje (od 10 października 1919): oficera operacyjnego w
1 Dywizji Piechoty Legionów
, szefa III Oddziału GO gen.
Edwarda Rydza-Śmigłego
, szefa III Oddziału
3 Armii
, a od października 1920 szefa sztabu 3 Armii.
Okres międzywojenny
edytuj
edytuj kod
1 listopada 1920 rozpoczął studia w Wyższej Szkole Wojennej w
Paryżu
. Po powrocie do
Polski
, we wrześniu 1922, objął stanowisko I oficera Sztabu Inspektora Armii nr 1 w
Wilnie
. Z dniem 25 kwietnia 1925 został „odkomenderowany” na okres 4 miesięcy do pełnienia obowiązków zastępcy szefa Oddziału IIIa Biura Ścisłej Rady Wojennej
. Od października 1925 dowodził
37 pułkiem piechoty
Kutnie
. W okresie od listopada do grudnia 1926 był szefem III Oddziału Sztabu Generalnego. W lutym 1928 został mianowany
dowódcą piechoty dywizyjnej
26 Dywizji Piechoty
Skierniewicach
, a w czerwcu 1930 – piechoty dywizyjnej
14 Dywizji Piechoty
Poznaniu
. W październiku 1930 objął funkcję oficera w Inspektoracie Armii w
Toruniu
. 1 listopada 1931 został dowódcą
3 Dywizji Piechoty Legionów
Zamościu
Wojewoda śląski
Michał Grażyński
marszałek
Edward Śmigły-Rydz
i gen. Władysław Bortnowski na moście granicznym w
Czeskim Cieszynie
, październik 1938 r.
10 grudnia 1931 Prezydent RP,
Ignacy Mościcki
awansował go na generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 i lokatą 3 w korpusie generałów oraz „zezwolił na nałożenie odznak nowych stopni przed 1 stycznia 1932”
. 12 października 1935 objął funkcję generała do prac przy Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych z siedzibą w Toruniu. Jednocześnie jesienią 1938 na 3 miesiące został dowódcą
Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Śląsk”
, która przeprowadziła akcję przyłączenia
Zaolzia
do Polski. 5 grudnia 1938 otrzymał dyplom honorowego obywatela miasta
Cieszyna
. Akcja ta przyniosła mu tak znaczną popularność, że po wyborach prezydenckich planowanych na rok 1940 miał zastąpić marszałka Śmigłego na stanowisku naczelnego wodza (marszałek miał zostać prezydentem)
Członek Prezydium Pomorskiego Wojewódzkiego Komitetu
Funduszu Obrony Narodowej
w Toruniu w 1938 roku
10
19 marca 1939 awansował na generała dywizji i inspektora armii z siedzibą w Toruniu
11
. 23 marca 1939 objął dowodzenie
Armią „Pomorze”
. W sierpniu tego roku uczestniczył w pracach planistycznych dotyczących ewentualnego użycia
Korpusu Interwencyjnego
Gdańsku
. Utworzenie Korpusu i wysunięcie jego jednostek silnie na północ zburzyło jednak obronne plany Armii Pomorze.
Kampania wrześniowa
edytuj
edytuj kod
Polscy żołnierze wzięci do niewoli niemieckiej w czasie
bitwy w Borach Tucholskich
, gdzie dowodził Bortnowski
Podczas
wojny obronnej 1939
dowodził
Armią „Pomorze”
w składzie:
Pomorska Brygada Kawalerii
4 Dywizja Piechoty
9 Dywizja Piechoty
15 Dywizja Piechoty
16 Dywizja Piechoty
27 Dywizja Piechoty
26 Dywizja Piechoty
(od 5 września),
Chełmińska Brygada Obrony Narodowej
Pomorska Brygada Obrony Narodowej
Oddział Wydzielony Rzeki Wisły
. Armia, zagrożona z dwóch stron, stoczyła trzy krwawe bitwy:
w Borach Tucholskich
, pod
Bydgoszczą
Nakłem
. Udało się nie dopuścić do rozbicia armii, a nawet uratować część Korpusu Interwencyjnego wysuniętego przed linie obronne. 27 Dywizja została wycofana na południe (uzupełniono ją 6–8 września), lecz z 9 Dywizji uratował się jeden pułk (w następnych dniach odtworzono kolejny).
9 września podporządkował się dowódcy
Armii „Poznań”
generałowi
Tadeuszowi Kutrzebie
, aby następnie wziąć udział w
bitwie nad Bzurą
, podczas której walczył pod
Łowiczem
Sochaczewem
. 14 września – wobec otrzymania meldunku o dużych siłach nieprzyjaciela, zdążających w kierunku pola walki – podjął decyzję wycofania swoich sił na północny brzeg
Bzury
, co doprowadziło do generalnego odwrotu obu armii w kierunku na Warszawę. 21 września dostał się do niewoli niemieckiej.
Kontrowersje
edytuj
edytuj kod
Oceniając działania gen. Bortnowskiego podczas
kampanii wrześniowej
jego podkomendny gen.
Mikołaj Bołtuć
przed śmiercią miał stwierdzić, iż żałuje, że „w pierwszych dniach wojny, w czasie bitwy w Borach Tucholskich, nie dał mu kuli w łeb i nie objął dowództwa” oraz „jak zginę, to niech wszyscy wiedzą, że zginąłem ja i armia z winy tego skurwysyna”.
Powyższa opinia, znana z przekazu gen.
Wiktora Thommée
, pozostaje w sprzeczności z opiniami, jakie o gen. Bortnowskim mieli inni jego wrześniowi podkomendni wysokiego szczebla, jak dowódca 9. DP płk.
Józef Werobej
, dowódca 35. pp płk.
Jan Maliszewski
, który w 1939 wyrwał swój pułk z kotła w „korytarzu” pomorskim. Podobnie bardzo pozytywnie odnosił się do gen. Bortnowskiego ppłk
Czesław Kopański
– kwatermistrz armii „Pomorze” oraz inni oficerowie tejże armii.
Gen. Mikołaj Bołtuć (o którym gen. Bortnowski wyrażał się po wojnie w sposób pozytywny) był dowódcą „popędliwym” w słowach i czynach. W czasie walk wrześniowych odwołał na polu walki obydwu dowódców dywizji wchodzących w skład podległej mu Grupy Operacyjnej. Dodatkowo bombardowanie w czasie walk nad Bzurą i podczas przebijania się ku twierdzy Modlin mogło nadwerężyć mu nerwy. Gen. Bołtuć oceniając swego przełożonego, potępiał go w głównej mierze za ciąg fatalnych zdarzeń mających swój początek w niezależnych od Bortnowskiego rozkazach Naczelnego Wodza. Chodziło o ulokowanie z przyczyn politycznych trzech polskich wielkich jednostek w głębi „korytarza” (PBK, 27. DP, 9. DP), co było absurdem z punktu widzenia taktyki wojskowej. Decyzji tej gen. Bortnowski, mimo wielokrotnych monitów w GISZ, nie był w stanie zmienić. Poniesiona w pierwszych dniach wojny klęska wspomnianych jednostek osłabiła autorytet dowódcy, co bardzo utrudniło późniejsze dowodzenie. Klęska armii zazwyczaj najbardziej uderza w dowódcę, gdyż na nim spoczywa największy ciężar odpowiedzialności (według
Clausewitza
). Tak też było z gen. Bortnowskim
12
Niewola i emigracja
edytuj
edytuj kod
Przebywał w oflagach:
IV B Königstein
VIII E Johannisbrunn
VIIa Murnau
. Po uwolnieniu, 29 kwietnia 1945, przez wojska amerykańskie, pozostał na emigracji najpierw w
Wielkiej Brytanii
, gdzie pracował jako pielęgniarz w szpitalu dla nerwowo chorych w
Mabledon
13
14
. W 1954 przeniósł się do
USA
. Działał w wielu organizacjach polonijnych. W 1947 był jednym ze współzałożycieli
Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie
, działał w
Lidze Niepodległości Polski
. Po przyjeździe do Stanów Zjednoczonych działał nadal w Lidze Niepodległości Polski, w stowarzyszeniu „Bratnia Pomoc”, w stowarzyszeniu Legionistów i Peowiaków. Jego głównym zaangażowaniem była jednak działalność w
Instytucie Józefa Piłsudskiego w Ameryce
. Od 30 listopada 1954 był członkiem Rady Instytutu, a od 19 czerwca 1955 wiceprezesem. Zmarł 21 listopada 1966 w
Glen Cove
. Pogrzeb odbył się 26 listopada 1966 na cmentarzu w
Doylestown (Pensylwania)
, gdzie spoczął w Alei Zasłużonych. Jego symboliczny grób znajduje się na
cmentarzu Powązkowskim
Warszawie
(kwatera E-1/8,9)
15
Awanse
edytuj
edytuj kod
podporucznik
– 9 października 1914
porucznik
– 10 maja 1916
kapitan
– 21 listopada 1918
podpułkownik
– 1920 ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919
16
pułkownik
dypl. – 15 sierpnia 1924
16
generał brygady
– 1932
generał dywizji
– ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 z drugą lokatą
17
Ordery i odznaczenia
edytuj
edytuj kod
Krzyż Srebrny
Orderu Wojskowego Virtuti Militari
nr 4753 (6 grudnia 1921)
18
19
20
21
Krzyż Komandorski z Gwiazdą
Orderu Odrodzenia Polski
(10 listopada 1938)
22
23
Krzyż Komandorski
Orderu Odrodzenia Polski
(11 listopada 1936)
24
25
18
Krzyż Niepodległości
(20 stycznia 1931)
18
26
Krzyż Oficerski
Orderu Odrodzenia Polski
(7 listopada 1925)
27
28
Krzyż Walecznych
(czterokrotnie, po raz 1, 2 i 3 w 1922)
18
29
30
31
Złoty
Krzyż Zasługi
(17 marca 1930)
18
32
Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej
(1926)
18
33
Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
18
Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
18
Złota
Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej
I stopnia
34
Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych
(12 maja 1936)
Komandor
Orderu Legii Honorowej
(Francja)
18
Komandor
Orderu Gwiazdy Rumunii
(Rumunia, zezwolenie 1929)
18
35
Order Pogromcy Niedźwiedzia
III klasy nr 1904 (Łotwa, 1922)
18
36
37
Oficer
Orderu Leopolda
(Belgia)
18
38
Medal 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej
(Łotwa)
39
18
Upamiętnienie
edytuj
edytuj kod
W 1986, w Mennicy Państwowej w Warszawie został wykonany (wybity z tombaku i patynowany) Medal upamiętniający gen. Władysława Bortnowskiego dowódcę Armii Pomorze w czasie Wojny Obronnej 1939
40
Przypisy
edytuj
edytuj kod
Stanisław
S.
Łoza
Stanisław
S.
(red.),
Czy wiesz kto to jest?
, Warszawa:
Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe
: na zam. Zrzeszenia Księgarstwa, 1983, s. 66
Corpus Studiosorum Universitatis Iagellonicae 1850–1918
. T. III: A–D. Kraków:
Archiwum Uniwersytetu Jagiellońskiego
, 1999, s. 383.
ISBN
83-909336-2-4
Kolekcja ↓
, s. 5.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 45 z 23.04.1925 r., s. 218.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk nr 106 z 15.10.1925 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 4 z 28.02.1928 r.
Zarządzenie Prezydenta RP z dnia 10.12.1931 r. w: Dziennik Personalny MSWojsk. Nr 10 z 11.12.1931 r., s. 395.
Gen. Bortnowski honorowym obywatelem m. Cieszyna
Dziennik Poznański
Nr 279 z 6 grudnia 1938 r. s. 6.
Paweł Wieczorkiewicz:
Historia polityczna Polski 1935–1945
. Warszawa: Wydawnictwo „Książka i Wiedza”, 2006.
ISBN
83-05-13441-5
Pomorski Wojewódzki Komitet Funduszu Obrony Narodowej w Toruniu: Obywatele! [Inc.:] W dniach 19 i 20 czerwca 1938 r., Pomorze święcić będzie w obecności Pana Marszałka Edwarda Śmigłego Rydza, dzień wielkiego tryumfu ofiarności [...]
Awanse w wojsku
. „
Słowo Pomorskie
”. Nr 67, s. 9, 22 marca 1939.
R. Ziobroń.
Historia żołnierza tułacza. Działalność emigracyjna gen. Władysława Bortnowskiego
, Rzeszów 2009.
Włodzimierz Nikitenko:
Włóczędzy w generalskich mundurach
. historia.org.pl, 23 września 2014. [dostęp 2016-11-01].
pol.
Piotr Stawecki,
Generałowie polscy. Zarys portretu zbiorowego 1776–1945
Bellona Warszawa 2010, s. 162.
Cmentarz Stare Powązki: Bortnowscy
, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne
[dostęp 2020-01-31]
Generałowie II Rzeczypospolitej
s. 51.
Tajny Dziennik Personalny nr 2 z 19 marca 1939.
Stanisław Łoza
(red.):
Czy wiesz kto to jest?
. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 66.
Dekret Wodza Naczelnego L. 3393 z 1921 r.
(Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 41, s. 1606)
Kolekcja ↓
, s. 141.
Bojczuk i Dusińska 2024 ↓
, s. 71.
M.P. z 1938 r. Nr 258, poz. 592
„za wybitne zasługi w służbie wojskowej”.
P. Prezydent R.P. w Cieszynie
. „
Gazeta Lwowska
”, s. 3, nr 258 z 13 listopada 1938.
M.P. z 1936 r. Nr 263, poz. 468
„za zasługi w służbie wojskowej”.
Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej
. „
Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych
”. Nr 2, s. 17, 11 listopada 1936.
M.P. z 1931 r. Nr 18, poz. 31
„za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
M.P. z 1925 r. nr 262, poz. 1083
„za zasługi na polu organizacji armji i wyszkolenia żołnierzy”.
Dziennik Personalny MSWojsk. Nr 123 z 20.11.1925 r.
Rocznik oficerski 1932
. Warszawa:
Ministerstwo Spraw Wojskowych
, 1932, s. 14, 484. [dostęp 2015-06-16].
Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 12, s. 369
Dziennik Personalny MSWojsk. Nr 35 z 26 września 1922 r.
M.P. z 1930 r. Nr 98, poz. 143
„za zasługi na polu wyszkolenia wojska”.
Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych G.M.I.L. 1254 z 1926 r.
(Dziennik Personalny z 1926 r. Nr 12, s. 70)
Piętnastolecie L. O. P.P.
. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 280.
Dziennik Personalny MSWojsk. Nr 12 z 06.08.1929 r.
Dziennik Personalny MSWojsk. Nr 9 z 04.02.1926 r.
Vilius Kavaliauskas
Symbole wolności bałtyckiej 1918–1940
. Warszawa:
Muzeum Łazienki Królewskie
, 2020, s. 41–42.
ISBN
978-83-64178-88-7
Rocznik oficerski 1928
. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928, s. 114, 160. [dostęp 2015-06-16].
Dziennik Personalny MSWojsk.
Nr 12, s. 238.
Medal pamiątkowy – gen. Władysław Bortnowski
[online], Muzeum Armii Krajowej
[dostęp 2020-04-28]
pol.
Bibliografia
edytuj
edytuj kod
Zbigniew Mierzwiński:
Generałowie II Rzeczypospolitej
. Warszawa 1990: Wydawnictwo Polonia, s. 47–52.
ISBN
83-7021-096-1
Tadeusz Jurga:
Obrona Polski 1939
. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990, s. 752–753.
ISBN
83-211-1096-7
Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski:
Generałowie Polski Niepodległej
, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione, s. 33.
Piotr Stawecki:
Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918–1939
, Warszawa 1994,
ISBN
83-11-08262-6
, s. 85–86.
Hanna Bojczuk, Halina Dusińska:
Lekarze i studenci medycyny Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w latach 1792–1945
. Warszawa:
Centralna Biblioteka Wojskowa im. Marszałka Józefa Piłsudskiego
, 2024.
ISBN
978-83-92-3140-3-5
Władysław Bortnowski
. [w:]
Kolekcja Generałów i Osobistości I.480.1-100
[on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-05-25].
Linki zewnętrzne
edytuj
edytuj kod
Archiwum Generała Władysława Bortnowskiego w zbiorach Instytutu Piłsudskiego
Kontrola autorytatywna
osoba
):
ISNI
0000000121904314
VIAF
155537391
237094914
LCCN
no2010118230
GND
142131814
SUDOC
148084001
NKC
jx20110608004
PLWABN
9810621371205606
9810544179905606
NUKAT
n96001871
Encyklopedie internetowe
PWN
3879776
Źródło: „
Kategorie
Absolwenci i studenci Uniwersytetu Jagiellońskiego (okres zaborów)
Członkowie komitetów Funduszu Obrony Narodowej
Członkowie Ligi Niepodległości Polski
Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej
Członkowie Związku Strzeleckiego (1910–1914)
Członkowie Związku Walki Czynnej
Dowódcy 3 Dywizji Piechoty Legionów
Dowódcy 37 Łęczyckiego Pułku Piechoty
Dowódcy piechoty dywizyjnej 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty
Dowódcy piechoty dywizyjnej 26 Dywizji Piechoty (II RP)
Generałowie do prac przy Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych
Generałowie dywizji II Rzeczypospolitej
Honorowi obywatele Cieszyna
Inspektorzy armii
Internowani w Beniaminowie
Jeńcy polscy w niewoli niemieckiej (kampania wrześniowa)
Ludzie urodzeni w Radomiu
Ludzie związani z Żytomierzem
Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)
Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)
Odznaczeni Krzyżem Niepodległości
Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)
Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita)
Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie)
Odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej
Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921
Odznaczeni Odznaką Pamiątkową Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych
Odznaczeni Złotą Odznaką Honorową Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej I stopnia
Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)
Oficerowie 5 Pułku Piechoty Legionów
Oficerowie 23 Pułku Piechoty (II RP)
Oficerowie dowództwa Armii „Pomorze”
Oficerowie dowództwa Armii Rezerwowej (II RP)
Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej
Oficerowie piechoty II Rzeczypospolitej przeniesieni do korpusu generałów
Oficerowie piechoty Legionów Polskich 1914–1918
Pochowani na cmentarzu przy Narodowym Sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej w Doylestown
Polacy – Komandorzy Legii Honorowej
Polacy odznaczeni Medalem 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej
Polacy odznaczeni Orderem Gwiazdy Rumunii
Polacy odznaczeni Orderem Leopolda (Belgia)
Polacy odznaczeni Orderem Pogromcy Niedźwiedzia
Polscy jeńcy niemieckich obozów jenieckich
Polska emigracja polityczna w Stanach Zjednoczonych 1939–1989
Uczestnicy bitwy nad Bzurą (1939)
Uczestnicy bitwy pod Łowczówkiem 1914
Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska)
Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska)
Uczestnicy zajęcia Zaolzia (1938)
Upamiętnieni symbolicznym grobem na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie
Urodzeni w 1891
Zmarli w 1966
Związani z Instytutem Józefa Piłsudskiego w Ameryce
Żołnierze I Brygady Legionów Polskich
Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji w Stanach Zjednoczonych po II wojnie światowej
Władysław Bortnowski
Dodaj temat