ปักกิ่งโอเปร่า

Synopsis

ศิลปะการแสดงที่เป็นมรดกของจีน: ผสมผสานการร้อง การพูด การแสดง และการต่อสู้เข้าด้วยกัน มีชื่อเสียงจากหน้ากากที่วิจิตรงดงามและเครื่องแต่งกายที่อลังการ มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 200 ปี มรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติโดยองค์การยูเนสโก

ภาพรวม

ปักกิ่งโอเปร่าเป็นละครประเภทที่มีความโดดเด่นที่สุดของจีน ในปี 2010 ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติโดยองค์การยูเนสโก ปักกิ่งโอเปร่าผสมผสานเทคนิคการแสดงสี่ประเภท ได้แก่ ร้อง พูด ทำ และต่อสู้ เป็นศิลปะการแสดงที่รวมการร้อง การเต้น และการละครไว้ด้วยกัน

ปักกิ่งโอเปร่าเริ่มต้นขึ้นในกรุงปักกิ่งช่วงปลายศตวรรษที่ 18 และพัฒนาจนถึงจุดสูงสุดในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 ในรัชสมัยจักรพรรดิเฉียนหลงแห่งราชวงศ์ชิง คณะละครสี่คณะจากมณฑลอานฮุยเดินทางมาถึงกรุงปักกิ่ง และต่อมาได้ผสมผสานกับละครฮั่น ละครคุนฉู่ และละครฉินฉียง จนค่อยๆ ก่อตัวเป็นปักกิ่งโอเปร่าในที่สุด

สี่ทักษะห้าวิธี

นักแสดงปักกิ่งโอเปร่าต้องฝึกฝนทักษะพื้นฐานสี่ประการ:

• ร้อง — การขับร้อง: มีทำนองและจังหวะที่หลากหลาย
• พูด — การพูด: การพูดแบบร้อยกรองและภาษาพูดปักกิ่ง โดยมีภาษาปักกิ่งเป็นพื้นฐาน
• ทำ — การแสดงท่าทาง: ท่วงท่า การแสดงสีหน้า และการเคลื่อนไหวที่เป็นแบบแผน
• ต่อสู้ — ศิลปะการต่อสู้: ทักษะการต่อสู้และการตีลังกา

บทบาทตัวละคร

หน้าย้อม

หน้าย้อมของปักกิ่งโอเปร่าเป็นศิลปะที่โดดเด่น สีต่างๆ แทนบุคลิกที่แตกต่างกัน:

• สีแดง — ความซื่อสัตย์และกล้าหาญ (เช่น กวนอู)
• สีดำ — ความซื่อตรงและยุติธรรม (เช่น เปาจิ่ง)
• สีขาว — ความเจ้าเล่ห์ (เช่น โจโฉ)
• สีน้ำเงิน — ความแข็งแกร่งและรุนแรง
• สีทอง/เงิน — เทพ เซียน หรือปีศาจ

จิตรกรแห่งปักกิ่งโอเปร่า

• เหม่ย หลานฟาง — นักแสดงบทตันที่มีชื่อเสียงที่สุดในประวัติศาสตร์ปักกิ่งโอเปร่า ในช่วงทศวรรษที่ 1920-1930 ได้เดินทางไปแสดงต่างประเทศหลายครั้ง นำปักกิ่งโอเปร่าไปแนะนำให้โลกรู้จัก
• เฉิง เหยียนชิว — ผู้ก่อตั้งศิลปะการแสดงบทตันสำนักเฉิง
• หม่า เหลียนเหลียง — ตัวแทนสำคัญของบทชางสูงอายุสำนักหม่า

ข้อมูลอ้างอิง

1. Baidu Baike: ปักกิ่งโอเปร่า
2. UNESCO: ปักกิ่งโอเปร่า
3. Wikipedia: Peking Opera