Dunhuang Mogao Grotten

Synopsis

De Mogao-grotten bevinden zich in Dunhuang, Gansu, en werden gesticht in 366 na Christus. Het is de grootste en meest uitgebreide boeddhistische kunstschat ter wereld die nog bestaat. Er zijn momenteel 735 grotten, 45.000 vierkante meter muurschilderingen en 2.415 kleurrijke beelden. In 1987 werden ze opgenomen in de UNESCO Werelderfgoedlijst. Ze worden beschouwd als een cultureel juweel op de Zijderoute en staan bekend als het museum op de muren.

Overzicht

De Mogao-grotten, in de volksmond bekend als de Duizend Boeddha-grotten, bevinden zich op de steile kliffen aan de oostelijke rand van de Mingsha-berg, 25 kilometer ten zuidoosten van de stad Dunhuang in de provincie Gansu. Ze liggen voor de Daquan-rivier en kijken uit op de Dongwei-berg. De bouw van de Mogao-grotten begon in het tweede jaar van de Jianyuan-periode van de Vroegere Qin-dynastie (366 na Christus) en ging door tijdens de Noordelijke Wei, Westelijke Wei, Noordelijke Zhou, Sui, Tang, Vijf Dynastieën, Song, Westelijke Xia en Yuan-dynastieën, een bouwperiode van ongeveer duizend jaar. De Mogao-grotten vormen 's werelds grootste en rijkste heiligdom van boeddhistische kunst. In 1987 werden ze door UNESCO op de Werelderfgoedlijst geplaatst en waren een van de eerste Chinese culturele erfgoedsites op die lijst.

Er zijn 735 grotten in de Mogao-grotten, waarvan 492 grotten met muurschilderingen en beelden. De totale oppervlakte van de muurschilderingen bedraagt ongeveer 45.000 vierkante meter, er zijn 2.415 kleifiguren en vijf houten constructies uit de Tang- en Song-dynastieën. Bovendien werden bij de ontdekking van de Bibliotheekgrot in 1900 meer dan 50.000 oude artefacten opgegraven, waaronder sutra's, documenten en zijdeschilderingen, daterend van de 4e tot de 11e eeuw. Dit zijn waardevolle bronnen voor de studie van de Chinese en Centraal-Aziatische geschiedenis. De ontdekking van de Bibliotheekgrot leidde ook tot de opkomst van de internationale wetenschap van Dunhuangologie.

Historische ontwikkeling

In het jaar 366 zag de monnik Le Zun duizenden stralen gouden licht, als duizend Boeddha's die verschenen, op de steile kliffen aan de oostelijke rand van de Mingsha-berg. Daarop liet hij de eerste grot van de Mogao-grotten uithouwen. In de daaropvolgende dynastieën bleven monniken en gelovigen grotten uithouwen en beelden maken, waardoor de Mogao-grotten zich geleidelijk ontwikkelden tot een heiligdom van boeddhistische kunst. De Tang-dynastie was de bloeiperiode van de Mogao-grotten, met meer dan duizend grotten, en de artistieke kwaliteit van de muurschilderingen en beelden bereikte een hoogtepunt.

Na de 11e eeuw, met het verval van de Zijderoute en de opkomst van de maritieme handel, verloor Dunhuang geleidelijk aan zijn vroegere welvaart en raakten de Mogao-grotten in verval. In 1900 ontdekte de taoïstische priester Wang Yuanlu bij toeval de Bibliotheekgrot (Grot 17) tijdens het opruimen van opgewaaid zand. Meer dan 50.000 kostbare artefacten, bijna duizend jaar afgesloten, kwamen weer aan het licht. Deze ontdekking trok echter ook de aandacht van westerse ontdekkingsreizigers. Een groot aantal artefacten werd door mensen als Aurel Stein en Paul Pelliot naar Engeland, Frankrijk en andere landen gebracht, wat een pijnlijke gebeurtenis van cultureel verlies werd in de moderne Chinese geschiedenis.

Artistieke schatten

De Vliegende Apsara's (Feitian) zijn het meest representatieve artistieke beeld van de Mogao-grotten. De Apsara's vinden hun oorsprong in de Gandharva's en Kinnara's uit het Indiase boeddhisme. Na hun introductie in China fuseerden ze met de traditionele Chinese 'gevleugelde wezens' (yuren) en evolueerden tot hemelse nimfen met lichtvoetige houdingen en wapperende sjaals. De Dunhuang Apsara's tonen de evolutie van de Chinese artistieke esthetiek, van de robuuste eenvoud in de periode van de Noordelijke Liang tot de weelderige elegantie van de Tang-dynastie. Het Apsara-beeld is een iconisch symbool van de Dunhuang-cultuur geworden.

De inhoud van de muurschilderingen is uiterst rijk, inclusief verhalen over het leven van de Boeddha, Jataka-verhalen, sutra-illustraties, portretten van donateurs, landschapsschilderingen en decoratieve patronen. Deze muurschilderingen zijn niet alleen religieuze kunstwerken, maar ook waardevolle beeldbronnen voor de studie van het sociale leven, kleding, architectuur, muziek en dans in de middeleeuwen. Het beeld van de muzikante die een pipa achter haar rug bespeelt, komt uit de muurschilderingen in Grot 112 van de Mogao-grotten en is een levendige weergave van de muziek- en danskunst uit de Tang-dynastie.

Praktische informatie

Culturele betekenis

De Dunhuang Mogao-grotten zijn een getuigenis van de beschavingsuitwisseling langs de Zijderoute. Hier vermengden en botsten de Chinese, Indiase, Griekse en islamitische culturen, wat resulteerde in een unieke Dunhuang-kunststijl. Sinds de 20e eeuw is Dunhuangologie uitgegroeid tot een belangrijke internationale wetenschap, met geleerden uit tientallen landen wereldwijd die zich toeleggen op de studie van Dunhuang-teksten en -kunst. Het Dunhuang Academy heeft toonaangevende resultaten geboekt op het gebied van muurschilderingsbehoud en -restauratie, en biedt een Chinese aanpak voor het wereldwijde behoud van cultureel erfgoed.

Het behoud van de Mogao-grotten is een langdurige en zware taak. Na duizend jaar van blootstelling aan de elementen worden de muurschilderingen bedreigd door aandoeningen zoals schilfering, loslating en zoutuitbloei. Het Dunhuang Academy gebruikt digitale technologie voor hoogwaardige opnames van de muurschilderingen en heeft het Digital Dunhuang-platform (www.e-dunhuang.com) opgericht, waardoor geleerden en liefhebbers wereldwijd online de artistieke schatten van de Mogao-grotten kunnen bewonderen.

Referenties

1. Dunhuang Academy: https://www.dha.ac.cn
2. Wikipedia: https://zh.wikipedia.org/zh-cn/莫高窟
3. Digital Dunhuang: https://www.e-dunhuang.com
4. UNESCO Werelderfgoedcentrum: https://whc.unesco.org/en/list/440